Kinichi Hagimoto, japoński komiks, pracuje na scenie, działa jako emcee, i nadzoruje amatorski zespół baseballowy Ibaraki Golden Golds, który należy do japońskiego Stowarzyszenia Baseball.
Itsuji Itao pracuje jako japoński komik i aktor. Występuje w duecie 130R i był kiedyś częścią programu w centrum. Często pojawia się w ich segmentach batsu.
Został założony duet manzai 'Nicho Kenjuu,' powiązany z Yoshimoto Kogyo, w czerwcu 1993 roku i po raz pierwszy wystąpił jako 12. klasa studentów Szkoły NSC Osaka. Ich potoczna nazwa to 'Nichoken.' Zostali wybrani do finału Grand Prix M-1 2003 oraz Nissin Foods 2014 THE MANZAI. Oficjalna pisownia ich nazwiska to '2chō Kengun,' zapisana w literach łacińskich, a nie w znakach kanji 'Nichō Kengun.'
Hisaya Morishige, japoński aktor i komiks, urodził się w Hirakata w Osace. Po ukończeniu studiów w gimnazjum Kitano studiował na Uniwersytecie Waseda. Po raz pierwszy wystąpił jako aktor, później dołączył do NHK jako spiker stacjonujący w Manchukuo. Jego ucieczka w kinie przeszła przez strunę. części humorystycznych, w szczególności serii "Prezes firmy" (Shachō) i "Stacja Front" (Ekimae) produkowanej przez Toho. W trakcie swojej kariery występował w prawie 250 filmach, rozkręcając zarówno nowoczesne ustawienia, jak i Jidaigeki. Na tablicy teatralnej zdobył uznanie za przedstawienie Tevye w japońskiej scenie Fiddlera na dachu. Morishige pojawił się również w licznych dramatach telewizyjnych i specjalnych programach, oraz W 1975 roku został inauguracyjnym gościem w talk show Tetsuko 's Room. Przez wiele lat pełnił funkcję przewodniczącego Związku Aktorów Japonii, oraz w 1991 Cesarz uhonorował go z Zakonem Kultury.
Frankie Sakai, urodzony jako Masatoshi Sakai 13 lutego 1929 roku w Kagoshima City, prefektura Kagoshima, był japońskim komikiem, aktorem i muzykiem. Studiował na Uniwersytecie Keio, ukończył Wydział Prawa i dzielił lata studenckie z kolegami Shōichi Kozawą i Takeo Kato. Podczas studiów grał na perkusji w zespole 'Six Lemons' na obozach wojskowych USA, począwszy od 1946 roku. Sakai przyjął imię ‘Frankie’ aby lepiej nawiązać kontakt z publicznością, a w 1954 roku założył zespół 'Frankie Sakai and City Slickers', wykonując parodiowane utwory inspirowane Spike Jonesem. Podczas okupacji Japonii, Sakai rozpoczął swoją karierę, bawiąc publiczność muzyką i komedią w obozach armii amerykańskiej. Przeszedł do aktorstwa po spotkaniu z Bunsaku Banjo, występując w filmach komediowych takich jak Makuto Taiyo Den (1957) oraz serii Szef i dworzec . Jego rola w Makuto Taiyo Den przyniosła mu nagrodę Blue Ribbon Award za najlepszą rolę aktorską w 1957 roku. Zdobył reputację komika slapstickowego, ale później poszerzył swój zakres o bardziej emocjonalne role. Sakai uczestniczył również w występie baletowym jako zastępca w 1946 roku. Pojawił się w różnych gatunkach, w tym dramatach społecznych takich jak Watashi wa Kai ni Naritai i filmie kaiju eiga Mosura . Praca Frankie Sakiego wykraczała poza komedię i film. Występował w musicalach takich jak *Kimi mo shusse ga dekiru* i grał w poważnych dramatach, na przykład *Chcę być małżem*. Amerykańska publiczność pamięta go z roli Lorda Yabu w telewizyjnej produkcji *Shōgun* (lata 80.), a także z ról Tokugawy Ieyasu w *Onna Taikōki* (1981) i Nagasaki Enki w *Taiheiki* (1991). Wykazywał również głębokie zainteresowanie tradycyjnym japońskim sztuką, szczególnie drzeworytami ukiyo-e, kolekcjonując je i produkując film *Sharaku* (1995), który wyreżyserował, współtworzył scenariusz i w którym zagrał. Sakai prowadził wykłady z teatru na Uniwersytecie Sztuk Pięknych w Osace od 1967 roku i został profesorem w 1974 roku. W 1994 roku otrzymał Medal z Purpurową Tasiemką za swoje zasługi. Frankie Sakai zmarł 10 czerwca 1996 roku w wyniku niewydolności wątroby.
Reprezentacyjny aktor ¶ Koordynator ¶ Komedian Boardbilian Haruhisa Kawada Otwarcie tak zwanych chłopców rozrywka Home Home Blisko domu i więcej Nauczyciel Home Znany i piękne niebo Blisko domu JAPANESE Home Rodzicielskie Ostatnie Posty Dom Dom Dom Dom Dom Prewar Tokio Yoshimoto centrum Zamknij Dom Home Home
Japoński komik, aktor i piosenkarz Enoken (エノケン), urodzony 11 października 1904 roku w dzielnicy Aoyama w Tokio, był powszechnie znany w całej Japonii. Jego imię to 榎本健一. Rozpoczął karierę na scenie w Asakusie w latach 20. XX wieku, początkowo jako członek chóru w operze 'Carmen' w marcu 1922 roku w Kinryu Hall. Od 1919 roku był uczniem aktora 柳田貞一 w 'Konishi Grand Opera'. Jego rodzice prowadzili sklep z ryżowymi krakersami, a spontaniczny występ jedzenia ziaren ryżu jak małpa około 1923 roku skłonił go do podjęcia ścieżki komedii. Styl komediowy Enokena łączył śpiew, taniec, akrobatykę i improwizacje. Znacząco wpłynął na teatr tokijski przed II wojną światową dzięki swoim występom scenicznym, udziałowi w programach radiowych i rolom filmowym. Po wielkim trzęsieniu ziemi w Kantō w 1923 roku, przeniósł swoje zainteresowania do teatru komediowego i występował z przyjaciółmi w Kyoto w skeczach komediowych. W 1929 roku dołączył do trupy Casino Folies, zyskując popularność dzięki jej szybkiej i pozbawionej sensu humorze, a tego samego roku krótko założył 'Casino-Fourlee'. W 1930 roku uruchomił własną trupę, Enoken Gekidan. W 1934 roku zagrał w Enoken no Seishun Suikoden w reżyserii Kajirō Yamamoto, zyskując ogólnokrajową popularność, a później wystąpił w pierwszym filmie dźwiękowym, Enoken no Seishun Suito-den (1940). Współpracował z reżyserami Kajirō Yamamoto, Nobuo Nakagawa i Akira Kurosawa przy filmach, w tym pojawił się w Tygrysia Ogonie Kurosawy. Jego energiczne ruchy na scenie były znakiem rozpoznawczym jego występów. Enoken pozostawał popularnym komikiem przez okres przed i po II wojnie światowej, często występując w filmach historycznych i samurajskich, parodiując japońskie postacie historyczne takie jak Kondō Isami i Sakamoto Ryōma. Pojawił się również w innych godnych uwagi filmach, takich jak Enoken no Chakkari Kinta , Enoken no Hokkai-bo i Son Goku . Nagrał wiele piosenek dla Polydor, wykonując popularne jazzowe utwory i zagraniczne melodie ze zmienionymi tekstami. Uważano go za „Króla Komedii”, a jego epoka była często określana jako 'Enoken-Ryūpa' obok Kokawy Ryūpy. W 1960 roku otrzymał Medal Fioletowy. Niestety, martwica prawej nogi w latach 50. doprowadziła do amputacji i skróciła jego karierę, choć powrócił w 1963 roku do Shinjuku Koma Theater z protezą nogi. Zmarł 7 stycznia 1970 roku na niewydolność wątroby w wieku 65 lat, po udarze spowodowanym oszustwem podczas tournée na Tajwanie. Jego wkład w japońską rozrywkę jest zachowany w Archiwach NHK.
Makoto Fujita, którego imię to Makoto Harada, był japońskim aktorem. Urodził się w Tokio w dzielnicy Ikebukuro, syn gwiazdy niemego filmu Rintarō Fujima, i rozpoczął pracę jako komik w 1952 roku.
Masaaki Sakai, znany przedsiębiorca z Tokio, jest obchodzony w Japonii. Dla anglojęzycznych widzów jest najbardziej rozpoznanym aktorem w serialu "Małpa".
Pinko Izumi, znana również jako ピンクイズミ na stronach komediowych, jest japońską aktorką i piosenkarką, urodzoną 11 września 1947 roku jako Sayo Takemoto w Nihonbashi, Tokio. Uczęszczała do Tokijskiej Miejskiej Szkoły Podstawowej Higashi-Shinagawa Drugiej oraz Shinagawskiej Miejskiej Szkoły Średniej Hino, zanim w 1966 roku porzuciła naukę w Japan Music High School. Jej wczesna kariera rozpoczęła się jako *kayo enkagakusha* (artystka śpiewająca i opowiadająca historie) pod pseudonimem Mari Misaka, pod opieką Makoto Maki. Ten okres wiązał się z pracą w klubach kabaretowych, gdzie doświadczyła trudnych warunków, w tym molestowania i zaczepiania przez publiczność. Przejście Izumi na телевидение nastąpiło w 1975 roku, kiedy jej zabawny styl mówienia zaowocował rolą reporterki w programie Television Sanmen Kiji Weekender , co skłoniło ją do zmiany imienia na Pinko Izumi. Jej pierwszy reportaż dotyczył obserwacji seksualnych zachowań świń i szybko zyskała dzięki temu uwagę, co doprowadziło do zaproszeń do seriali telewizyjnych od reżysera TBS Nobuichi Kamikata. Zadebiutowała jako aktorka w tym samym roku w Kobe International Gang i wystąpiła w swoim pierwszym dramie, Hanafubuki Hashigo Kazoku . W 1977 roku wydała swój debiutancki singiel „Airen Chō” (Melancholijny Motyl), który odniósł umiarkowany sukces, osiągając 37. miejsce na listach Oricon i sprzedając się w liczbie 109 000 egzemplarzy. Wyrażała długo żywione pragnienie występu w NHK Kohaku Uta Gassen , które w końcu udało jej się zrealizować w 2014 roku. Kariera Pinko Izumi rozciąga się na dekady i obejmuje różne role w telewizji, filmie i teatrze. Szczególnie znana jest z roli Fuji w dramacie NHK *Oshin* z lat 1983-1984, za którą zdobyła znaczną uznanie. Często pojawiała się w pracach Bridda Sugity po pochwale ze strony scenarzysty *Oshin*. Zagrała w *Sanga Moyu* (1984), *Inochi* (1986) oraz *Onna Taikoki* (1981) jako Asahi no kata. Od 1990 roku jest stałą aktorką w *Wataru Seken wa Oni Bakari*, grając Kojimę Satsuki. Pojawiła się również w serialu *Onna to Ai to Mystery* od 2001 roku do chwili obecnej i zagrała Kaneko Akiko w *Blackjack ni Yoroshiku* (2003) oraz Kato Kimie w *Misora Hibari Tanjo Monogatari* (2005). Zagrała w *Old Car* (2023) i planuje wystąpić w *Zagin de Shisu!* (2024). W 1989 roku wyszła za mąż za gastroenterologa Motoe Kabemoto. Jej wkład w japoński przemysł rozrywkowy został doceniony w 2019 roku przyznaniem jej nagrody Komisarza ds. Kultury oraz Orderu Poruszałego Słońca, 4 klasy, ze złotymi promieniami z kokardą.
Takeshi Kitano, znany również jako Beat Takeshi (ur. 北野 武), jest japońskim artystą rozrywki z różnorodną karierą obejmującą komedię, aktorstwo, telewizję i film. Urodził się 18 stycznia 1947 roku w dzielnicy Itabashi w Tokio i dorastał w Adachi, Tokio. Jego ojciec, Kikujiro Kitano, był malarzem, a matka nazywała się Saki Kitano. Kitano uczęszczał do kilku szkół, w tym do Szkoły Podstawowej Umejima Pierwszej, Czwartą Gimnazjum oraz Tokijskiej Szkoły Średniej Itabashi. Krótko studiował inżynierię mechaniczną na Uniwersytecie Meiji, ale opuścił go w wieku 19 lat. Przed osiągnięciem sławy pracował na różnych stanowiskach, m.in. jako operator windy w klubie striptezu Asakusa France-za, sprzedawca cukierków i robotnik wyburzeniowy. Komedio-komediowy debiut Kitano nabrał tempa w 1973 roku, kiedy to założył duet komediowy Two Beat z Kiyoshi Kaneko (Beat Kiyoshi). Two Beat szybko zyskał popularność podczas boomu na stand-up comedy we wczesnych latach 80., znany z satyrycznego i ostrego poczucia humoru, który często poruszał problemy społeczne. Pojawiali się w programach telewizyjnych takich jak THE MANZAI i Ore-tachi Hyōkinzoku . Uważany jest za jednego z „Trójki Komedii” Japonii obok Hitoshi Matsushimy i Tamori. Kitano prowadził również popularny program rozrywkowy Takeshi's Castle w latach 1986–1990, który osiągnął szczytową oglądalność na poziomie 24,7% i został później nadawany w USA pod nazwą Most Extreme Elimination Challenge . Poza działalnością komediową, Kitano przeszedł do aktorstwa i reżyserii. Pojawił się w filmie Nagisy Ōshimy "Wesołych Świąt, Panie Lawrence" w 1983 roku. Debiutował jako reżyser w 1989 roku filmem "Brutalny Policjant", i kontynuował pisanie oraz reżyserowanie filmów. W 1997 roku otrzymał prestiżową nagrodę Złoty Lew na Festiwalu Filmowym w Wenecji za "Hana-bi". Kitano ukończył swoją trylogię kryminalną "Outrage" w październiku 2017 roku filmem "Outrage Coda". W trakcie swojej kariery został uhonorowany wieloma odznaczeniami, w tym Orderem Zasługi Sztuki i Literatury (Komandor) we Francji w 2010 roku, Legią Honorową (Oficer) w 2016 roku oraz Orderem Wschodzącego Słońca z Promieniami w 2018 roku. Był żonaty z Michi Nakamori od 1980 roku do ich rozwodu w 2019 roku.
Tony Tani, urodzony jako Ōtani Shōtarō w Tokio 14 października 1917 roku, był japońskim artystą, który głównie działał w latach 50. XX wieku. Choć miejsce jego urodzenia jest sporne między Japanbridge Komachomachi a Ginza, później uczęszczał do Tokijskiej Prefekcyjnej Szkoły Średniej nr 3 w 1931 roku, zanim porzucił naukę w 1933 roku. Służył w Cesarskiej Armii Japońskiej od 1938 do 1940 roku. Podczas okupacji aliantów Tani pracował na rzecz sił okupacyjnych i Czerwonego Krzyża Amerykańskiego, zarządzając występami i organizując japońskich artystów. Tani zyskał popularność we wczesnych latach 50. jako konferansjer na koncertach jazzowych. Jego sceniczna persona była przesadzona i pełna energii, łącząc archaiczny język z hasłami i angielszczyzną potoczną, często określaną jako 'Tony English' lub 'Tony-nglish'. Używał androgynicznych okularów, wąsika cienkiego jak ołówek, eleganckich garniturów i peruki, aby stworzyć swój charakterystyczny wygląd, a słynnie nazywał siebie 'Numer Jeden Najpiękniejszy Chłopiec'. Jego satyra skupiała się na amerykańskich ideach dotyczących Japończyków, a także na wpływie okupacji USA na japońską kulturę; parodiował występy jazzowe i naśladownictwo amerykańskiego stylu. Unikalny styl Tani obejmował używanie sorobanu (japońskiego liczydła) jako instrumentu rytmicznego, wyśmiewając powojenne skupienie Japonii na gospodarce. Używał również fraz takich jak „saizan-su,” „okonba,” „katei no jijō” i „bakka ja nakarō ka.” Wczesnych latach pięćdziesiątych Tani przeżywał szczyt swojej kariery zawodowej, pracując jako konferansjer w programach radiowych i lokalach tanecznych. Od 1962 roku zyskał szersze uznanie jako gospodarz programu telewizyjnego 'Abeok Kyōgassen'. Jednakże, znacząca zmiana nastąpiła w 1955 roku po porwaniu jego najstarszego syna, co doprowadziło do spadku jego popularności. Krytycy społeczni postrzegali go jako symbol amerykańskiej „kolonizacji”, a część publiczności zaczęła krytykować jego kpiny. Pomimo tego, próbował on ożywić swoją karierę w późniejszych latach, wznowił działalność sceniczną w 1986 roku, zaplanowaną przez Yongu Sōsuke. W 1987 roku Eiichi Ohtaki wyprodukował album This is Mr. Tony Tani , zawierający jego nowatorskie nagrania muzyczne. Tani zmarł 16 lipca 1987 roku, pozostawiając po sobie spuściznę, która obejmuje wpływ na twórcę mangi Fujio Akatsuka, który oparł postać Iyami na nim, oraz zainspirowanie postaci w odcinku Pokémon z 2011 roku.
Albania
1
Armenia
2
Argentyna
36
Austria
27
Australia
52
Azerbejdżan
1
Bangladesz
1
Belgia
13
Bułgaria
57
Benin
2
Boliwia
1
Brazylia
27
Białoruś
2
Kanada
125
Demokratyczna Republika Konga
3
Szwajcaria
17
Wybrzeże Kości Słoniowej
1
Chile
15
Kamerun
1
Chiny
8
Kolumbia
4
Kuba
4
Czechy
7
Niemcy
188
Dania
17
Dominikana
1
Algieria
2
Ekwador
2
Estonia
5
Egipt
10
Hiszpania
74
Etiopia
1
Finlandia
15
Francja
214
Wielka Brytania
365
Gruzja
1
Ghana
3
Grecja
18
Gwatemala
1
Chorwacja
2
Haiti
1
Węgry
7
Indonezja
23
Irlandia
31
Izrael
10
Indie
47
Irak
3
Iran
6
Islandia
4
Włochy
136
Jamajka
1
Kenia
3
Korea, Południe
20
Kazachstan
3
Liban
5
Sri Lanka
1
Litwa
1
Łotwa
1
Maroko
17
Mjanma
1
Malta
1
Malawi
2
Meksyk
28
Malezja
7
Nigeria
19
Nikaragua
2
Holandia
2
Norwegia
12
Nepal
3
Nowa Zelandia
9
Peru
2
Filipiny
35
Pakistan
7
Polska
8
Portugalia
7
Katar
1
Rumunia
1
Serbia
4
Rosja
9
Arabia Saudyjska
4
Szwecja
101
Singapur
3
Słowenia
4
Słowacja
2
Salwador
1
Syria
1
Tajlandia
2
Tunezja
4
Turcja
5
Tajwan
1
Ukraina
11
Uganda
7
Stany Zjednoczone
213
Urugwaj
4
Uzbekistan
1
Wenezuela
5
Wietnam
1
Republika Południowej Afryki
3
Zimbabwe
1
Japonia posiada jedną z najbardziej charakterystycznych kultur komediowych na świecie, z szeroką gamą wykonawców działających w telewizji, komedii typu stand-up, manzai, conte, rakugo, filmie, teatrze i rozrywce cyfrowej. Japońska komedia, często nazywana ogólnie owarai, obejmuje wiele różnych formatów i tradycji występu zamiast polegać na jednym stylu.
Tokio i Osaka to główne centra japońskiego humoru, a Osaka jest szczególnie kojarzona z tradycją manzai w tym kraju. Programy telewizyjne komediowe i rozrywkowe również odegrały dużą rolę w popularyzacji komików wśród odbiorców w całej Japonii.
Japonia wydała wielu komików, którzy stali się znanymi osobowościami telewizyjnymi i rozrywkowymi. Znane nazwiska związane z japońskim humorem to Takeshi Kitano, Hitoshi Matsumoto, Sanma Akashiya, Tamori, Shinsuke Shimada, Downtown, Cocorico, Sandwichman i Audrey.
Japońscy komicy często występują w duecie lub grupach, zamiast występować wyłącznie jako komicy wystęujący na scenie. Niektórzy z nich zostali również prowadzącymi programów telewizyjnych, aktorami, filmowcami, pisarzami i producentami, co sprawia, że komedia jest ważną częścią szerszej branży rozrywkowej w Japonii.
Nowsze pokolenie wykonawców zbudowało również publiczność za pomocą YouTube, platform streamingowych, podcastów i mediów społecznościowych, wprowadzając nowe formaty do ugruntowanych tradycji komediowych Japonii.
Japoński humor obejmuje kilka odrębnych form. Manzai to występ dwóch osób, w którym komicy zwykle odgrywają przeciwstawne role, z jednym wykonawcą przedstawiającym wstęp, a drugim odpowiadającym dowcipami, poprawkami lub szybkimi komentarzami. Conte jest bliższy komedii sytuacyjnej, wykorzystując postaci i sytuacje do tworzenia zabawnych historii.
Kolejną tradycyjną formą jest rakugo, w którym solowy wykonawca opowiada dowcipną historię siedząc, używając zmian głosu i wyrazu twarzy do odgrywania różnych postaci. Te tradycje współistnieją z nowoczesną telewizyjną komedią, improwizacją i innymi formami występów na żywo.
Japońscy komicy często poruszają codzienne sytuacje, relacje, zachowania społeczne, pracę i obserwacje kulturowe. Gra słów, timing, przesadne reakcje i starannie rozwinięte postacie komiczne mogą być ważnymi elementami występów.
Telewizja jest centralnym elementem japońskiej kultury komediowej. Programy rozrywkowe często goszczą komików obok aktorów, muzyków i innych artystów, a konkursy komediowe oraz specjalne programy dają wykonawcom możliwość zdobycia ogólnokrajowej rozpoznawalności.
Japonia posiada również silną infrastrukturę komedii na żywo, szczególnie w Tokio i Osace. Teatry komediowe i obiekty rozrywkowe zapewniają przestrzeń zarówno dla uznanych występujących, jak i artystów rozwijających swoje materiały.
Platformy cyfrowe dodały kolejny wymiar do tej sceny. YouTube, serwisy streamingowe i media społecznościowe pozwalają japońskim komikom i grupom komediowym docierać bezpośrednio do odbiorców i eksperymentować z formatami poza tradycyjną telewizją.
Niezależnie od tego, czy interesują Cię japońscy komicy, wykonawcy manzai, komediowe duety, tradycyjny rakugo czy współczesna japońska komedia, Japonia oferuje niezwykle zróżnicowaną kolekcję stylów i osobowości.
Przeglądaj GiggleTime, aby odkryć komików z Japonii, dowiedzieć się więcej o poszczególnych wykonawcach i poznać japoński humor obok komików z krajów na całym świecie.
