Kinichi Hagimoto, een Japanse comic performer, werkt op het podium, fungeert als een emcee, en houdt toezicht op de amateur honkbalploeg Ibaraki Golden Golds, die behoort tot de Japanse Baseball Association.
Itsuji Itao werkt als een Japanse komiek en acteur. Hij treedt op met het duo 130R en maakte ooit deel uit van een in Downtown geproduceerd programma. Hij duikt vaak op voor hun vleermuizen.
Het manzai-duo 'Nicho Kenjuu,' aangesloten bij Yoshimoto Kogyo, werd gevormd in juni 1993 en debuteerde als de 12e lichting studenten aan de NSC Osaka School. Hun bijnaam is 'Nichoken.' Ze werden geselecteerd in de finale ronde van de Grand Prix M-1 2003 en Nissin Foods 2014 THE MANZAI. Hun officiële namen zijn '2chō Kengun,' geschreven in Engelse letters, niet in kanji 'Nichō Kengun.'
Hisaya Morishige, een Japanse thespian en strip, werd geboren in Hirakata, Osaka. Na zijn studie aan de Kitano Middle School ging hij naar de Waseda Universiteit. Hij nam het podium als acteur, later als omroeper gestationeerd in Manchukuo. Zijn uitbraak in de bioscoop kwam door een touwtje van humoristische delen, met name de serie "Bedrijfspresident" (Shacho) en "Station Front" (Ekimae), geproduceerd door Toho. In de loop van zijn carrière trad hij op in bijna 250 films, die zowel moderne settings als jidaigeki periodestukken omvatten. Op het theaterbord verdiende hij lof voor het portretteren van Tevye in de Japanse enscenering van Fiddler op het dak. Morishige verscheen ook in tal van televisiedrama's en speciale programma's, en In 1975 werd hij de eerste gast in de talkshow Tetsuko. Hij diende vele jaren als voorzitter van de Japan Actors Union, en in 1991 vereerde de keizer hem Met de Orde van Cultuur.
Frankie Sakai, geboren als Masatoshi Sakai op 13 februari 1929 in Kagoshima City, Kagoshima Prefecture, was een Japanse komiek, acteur en muzikant. Hij studeerde aan de Keio Universiteit en behaalde daar zijn diploma in de rechten, waarbij hij klasgenoten was van Shōichi Kozawa en Takeo Kato. Tijdens zijn studieperiode speelde hij drums voor de band 'Six Lemons' op Amerikaanse militaire kampen, beginnend in 1946. Sakai nam de naam ‘Frankie’ aan om een betere connectie met het publiek te maken, en in 1954 vormde hij de groep 'Frankie Sakai and City Slickers,' die parodiemuziek speelde geïnspireerd door Spike Jones. Tijdens de bezetting van Japan begon Sakai zijn carrière aanvankelijk door publiek te vermaken met muziek en komedie op Amerikaanse legerkampen. Hij maakte de overstap naar acteren nadat hij Bunsaku Banjo had ontmoet, en verscheen in filmkomedies zoals Makuto Taiyo Den (1957) en de Shachō and Ekimae -serie. Zijn optreden in Makuto Taiyo Den leverde hem in 1957 een Blue Ribbon Award voor Beste Acteur op. Hij ontwikkelde een reputatie voor slapstickkomedie, maar breidde later zijn repertoire uit met meer emotionele rollen. Sakai nam ook deel aan een balletvoorstelling als stand-in in 1946. Hij verscheen in verschillende genres, waaronder maatschappelijke drama's zoals Watashi wa Kai ni Naritai en de kaiju eiga Mosura . Frankie Sakais werk reikte verder dan comedy en film. Hij speelde in musicals zoals Kimi mo shusse ga dekiru en acteerde in serieuze drama's zoals I Want to Be a Shellfish . Hij wordt door Amerikaans publiek herinnerd om zijn rol als Lord Yabu in de televisieproductie van Shōgun (jaren '80), en speelde Tokugawa Ieyasu in Onna Taikōki (1981) en Nagasaki Enki in Taiheiki (1991). Hij toonde ook een diepe interesse in traditionele Japanse kunst, met name ukiyo-e prenten, verzamelde deze en produceerde de film Sharaku (1995), die hij regisseerde, mede-schreef en waarin hij speelde. Sakai gaf lezingen over theater aan de Osaka Art University vanaf 1967 en werd in 1974 professor. Hij ontving in 1994 de Medaille met Paarse Lint voor zijn bijdragen. Frankie Sakai overleed op 10 juni 1996 als gevolg van leverfalen.
Vertegenwoordiger actor Coordinator Comedian Boardbilian Haruhisa Kawada De opening van de zogenaamde jongens entertainment Home Close Home Home Home Home Leraar Home Bekend en prachtige hemel Sluiten Home JAPANESE Home De ouder Recente berichten Home Home Home Home Vooroorlog Tokio Yoshimoto centrum Sluiten Home Business Home Home Home Home
De Japanse komiek, acteur en zanger Enoken (エノケン), geboren op 11 oktober 1904 in de wijk Aoyama in Tokio, was over heel Japan bekend. Zijn voornaam was 榎本健一. Hij begon zijn carrière op het toneel in Asakusa in de jaren twintig, aanvankelijk als koorjongen in de opera 'Carmen' in maart 1922 in de Kinryu Hall. Vanaf 1919 was hij leerling van acteur 柳田貞一 bij de 'Konishi Grand Opera'. Zijn ouders bezaten een rijstwafelwinkel, en een spontane act van het eten van rijstkorrels als een aap rond 1923 leidde ertoe dat hij de komedie ging nastreven. Enoken’s komische stijl combineerde zingen, dansen, acrobatiek en improvisaties. Hij had een significante invloed op het theater in Tokyo vóór de Tweede Wereldoorlog door middel van zijn toneelvoorstellingen, radiooptredens en filmrollen. Na de Grote Kantō-aardbeving in 1923 verplaatste hij zijn focus naar komisch theater en voerde komische sketches met vrienden uit in Kyoto. Hij sloot zich in 1929 aan bij de Casino Folies troupe, waar hij populair werd vanwege de snelle en absurde humor, en richtte datzelfde jaar kortstondig 'Casino-Fourlee' op. In 1930 lanceerde hij zijn eigen troupe, Enoken Gekidan. Hij speelde in Enoken no Seishun Suikoden in 1934, geregisseerd door Kajirō Yamamoto, en verwierf nationale populariteit, om later te verschijnen in de eerste sprekende film, Enoken no Seishun Suito-den (1940). Hij werkte samen met regisseurs Kajirō Yamamoto, Nobuo Nakagawa en Akira Kurosawa aan films, waaronder een optreden in Kurosawas Tiger Tail . Zijn energieke bewegingen op het toneel waren een kenmerk van zijn optredens. Enoken bleef een populaire komische acteur tijdens de voor- en naoorlogse periodes, vaak te zien in historische drama's en samoerai films, waarbij hij Japanse historische figuren zoals Kondō Isami en Sakamoto Ryōma parodieerde. Hij verscheen ook in andere opmerkelijke films zoals Enoken no Chakkari Kinta , Enoken no Hokkai-bo en Son Goku . Hij nam talloze liedjes op voor Polydor, waarbij hij populaire jazznummers en buitenlandse deuntjes met gewijzigde teksten coverde. Hij werd beschouwd als "De Koning van de Komedie", en zijn tijdperk werd vaak aangeduid als 'Enoken-Ryūpa' naast Kokawa Ryūpa. Hij ontving in 1960 de Paarse Lintmedaille. Helaas leidde necrose van zijn rechterbeen in de jaren vijftig tot amputatie en beëindigde zijn carrière, hoewel hij in 1963 een comeback maakte in het Shinjuku Koma Theater met een prothese. Hij overleed op 7 januari 1970 aan leverfalen op de leeftijd van 65 jaar, als gevolg van een beroerte veroorzaakt door fraude tijdens een tournee door Taiwan. Zijn bijdragen aan het Japanse entertainment zijn bewaard gebleven in het NHK Archief.
Makoto Fujita, wiens geboortenaam Makoto Harada was, was een Japanse acteur. Hij werd geboren in het district Ikebukuro van Tokyo.
Masaaki Sakai, een bekende entertainer uit Tokio, wordt gevierd in heel Japan. Voor Engelstalige kijkers wordt hij het meest erkend als hoofdrolspeler in de tv-serie Monkey.
Pinko Izumi, ook bekend als ピンクイズミ op humoristische websites, is een Japanse actrice en zangeres, geboren als Sayo Takemoto in Nihonbashi, Tokio op 11 september 1947. Ze bezocht de Tokyo Metropolitan Higashi-Shinagawa Tweede Basisschool en de Shinagawa Gemeentelijke Hino Middelbare School voordat ze in 1966 de Japan Music High School verliet. Haar vroege carrière begon als een kayo enkagakusha (song and talk entertainer) onder de naam Mari Misaka, onder begeleiding van Makoto Maki. Deze periode omvatte werken in cabaretclubs, waar ze moeilijke omstandigheden ervoer, waaronder intimidatie en publieksgejoel. Izumi's overgang naar de televisie kwam er in 1975 toen haar humoristische spreekstijl leidde tot een rol als reporter bij Television Sanmen Kiji Weekender , wat een naamswijziging naar Pinko Izumi tot gevolg had. Haar eerste reportage betrof het observeren van het seksuele gedrag van varkens, en ze kreeg al snel aandacht, wat leidde tot uitnodigingen voor televisiedrama's van TBS-regisseur Nobuichi Kamikata. Ze debuteerde datzelfde jaar als actrice met Kobe International Gang en speelde de hoofdrol in haar eerste drama, Hanafubuki Hashigo Kazoku . In 1977 bracht ze haar debuutsingle uit, “Airen Chō” (Melancholische Vlinder), die matig succes kende, met een 37e plaats op de Oricon-lijst en 109.000 verkochte exemplaren. Ze uitte al langere tijd de wens om op te treden in de NHK Kohaku Uta Gassen , en bereikte dit doel uiteindelijk in 2014. Pinko Izumi's carrière strekt zich al decennia uit en omvat diverse rollen in televisie, film en theater. Ze staat vooral bekend om haar rol als Fuji in de NHK taiga-drama Oshin (1983-1984), waarvoor ze aanzienlijke lof ontving. Ze is regelmatig te zien in werken van Bridda Sugita, na aanbevelingen van de scenarioschrijver van Oshin . Ze speelde in Sanga Moyu (1984), Inochi (1986) en Onna Taikoki (1981) als Asahi no kata. Sinds 1990 is ze een vaste waarde in Wataru Seken wa Oni Bakari , waarin ze Kojima Satsuki vertolkt. Ze verscheen ook in Onna to Ai to Mystery van 2001 tot heden en speelde Kaneko Akiko in Blackjack ni Yoroshiku (2003) en Kato Kimie in Misora Hibari Tanjo Monogatari (2005). Ze speelde in Old Car (2023) en staat gepland om te verschijnen in Zagin de Shisu! (2024). In 1989 trouwde ze met de gastro-enteroloog Motoe Kabemoto. Haar bijdragen aan het Japanse entertainment werden in 2019 erkend met de Commissioner of Cultural Affairs Award en de Orde van de Opgaande Zon, 4e Klasse, Gouden Stralen met Roos.
Takeshi Kitano, ook bekend als Beat Takeshi (geboren 北野 武), is een Japanse entertainer met een diverse carrière die comedy, acteren, televisie en film omvat. Hij werd geboren op 18 januari 1947 in de wijk Itabashi, Tokio, en groeide op in Adachi, Tokio. Zijn vader, Kikujiro Kitano, was een schilder, en zijn moeder heette Saki Kitano. Kitano bezocht verschillende scholen, waaronder Umejima Eerste Lagere School, Vierde Middelbare School en de Tokyo Metropolitan Itabashi High School. Hij studeerde kort aan de Meiji Universiteit in de werktuigbouwkunde, maar verliet deze op 19-jarige leeftijd. Voordat hij beroemd werd, had hij verschillende banen, waaronder als liftbediende bij de stripclub Asakusa France-za, snoepverkoper en sloopwerker. Kitano’s komische reis begon serieus in 1973 toen hij de comedy duo Two Beat vormde met Kiyoshi Kaneko (Beat Kiyoshi). Two Beat verwierf snel populariteit tijdens de stand-up comedy opleving van begin jaren '80, en stond bekend om hun satirische en scherpe zwarte humor die vaak sociale kwesties aansneed. Ze verschenen in televisieprogramma's zoals THE MANZAI en Ore-tachi Hyōkinzoku . Hij wordt beschouwd als een van Japan’s “Comedy Big 3” naast Hitoshi Matsushima en Tamori. Kitano presenteerde ook het populaire spelshow Takeshi's Castle van 1986 tot 1990, die een piek kijkcijfer van 24,7% bereikte en later in de VS werd uitgezonden als Most Extreme Elimination Challenge . Naast comedy maakte Kitano de overstap naar acteren en regisseren. Hij verscheen in 1983 in Nagisa Ōshima's film Merry Christmas, Mr. Lawrence . Hij maakte zijn regiedebuut in 1989 met Violent Cop en bleef films schrijven en regisseren. In 1997 ontving hij de prestigieuze Gouden Leeuw op het Filmfestival van Venetië voor Hana-bi . Kitano voltooide zijn Outrage misdaadtrilogie in oktober 2017 met Outrage Coda . Gedurende zijn carrière is hij geëerd met talloze onderscheidingen, waaronder de Franse Orde van Kunsten en Letters (Commandeur) in 2010, de Legioen van Eer (Officier) in 2016 en de Orde van de Opgaande Zon met Stralen in 2018. Hij was van 1980 tot hun scheiding in 2019 getrouwd met Michi Nakamori.
Tony Tani, geboren als Ōtani Shōtarō in Tokio op 14 oktober 1917, was een Japans entertainer die voornamelijk actief was in de jaren 50. Hoewel zijn geboorteplaats betwist wordt tussen Japanbridge Komachomachi en Ginza, bezocht hij later de Tokyo Prefectural Third Middle School in 1931 voordat hij in 1933 stopte met school. Hij diende van 1938 tot 1940 in het Keizerlijke Japanse leger. Tijdens de geallieerde bezetting werkte Tani voor de bezettingsmacht en het Amerikaanse Rode Kruis, waarbij hij shows organiseerde en Japanse entertainers regisseerde. Tani verwierf in de vroege jaren vijftig populariteit als presentator bij jazzconcerten. Zijn podiumpersoonlijkheid was theatraal en energiek, waarbij hij archaïsche taal combineerde met slogans en gebrekkig Engels, vaak aangeduid als 'Tony Engels' of 'Tony-nglish'. Hij gebruikte androgyne brillen, een dunne snor, gladde pakken en een pruik om zijn kenmerkende uiterlijk te creëren, en noemde zichzelf beruchtelijk 'Number One Handsome Boy'. Zijn satire richtte zich op Amerikaanse ideeën over Japanners, plus het effect van de invloed van de Amerikaanse bezetting op de Japanse cultuur; hij parodieerde jazzoptredens en het nadoen van de Amerikaanse stijl. Tani's unieke stijl omvatte het gebruik van een soroban (Japanse rekenmachine) als ritmisch instrument, waarmee hij de naoorlogse economische focus van Japan belachelijk maakte. Hij gebruikte ook zinnen als “saizan-su,” “okonba,” “katei no jijō,” en “bakka ja nakarō ka.” In de vroege jaren vijftig beleefde Tani het hoogtepunt van zijn professionele leven, als presentator voor radio-programma's en in dansgelegenheden. Vanaf 1962 verwierf hij bredere erkenning als presentator van de televisieprogramma 'Abeok Kyōgassen'. Een belangrijke verandering vond echter plaats in 1955 na de ontvoering van zijn oudste zoon, wat leidde tot een afname van zijn populariteit. Sociale critici zagen hem als een symbool van Amerikaanse ‘kolonisatie’, en sommige kijkers begonnen zijn spottende stijl te bekritiseren. Ondanks dit probeerde hij zijn carrière later te revitaliseren, waarbij hij in 1986 de podiumactiviteiten hervatte, gepland door Yongu Sōsuke. In 1987 produceerde Eiichi Ohtaki het album This is Mr. Tony Tani , met zijn humoristische muziekopnames. Tani overleed op 16 juli 1987 en liet een nalatenschap achter die onder meer de manga-auteur Fujio Akatsuka beïnvloedde, die het personage Iyami op hem baseerde, en een personage inspireerde in een Pokémon-aflevering uit 2011.
Albanië
1
Armenië
2
Argentinië
36
Oostenrijk
27
Australië
52
Azerbeidzjan
1
Bangladesh
1
België
13
Bulgarije
57
Benin
2
Bolivia
1
Brazilië
27
Wit-Rusland
2
Canada
125
Democratische Republiek Congo
3
Zwitserland
17
Ivoorkust
1
Chili
15
Kameroen
1
China
8
Colombia
4
Cuba
4
Tsjechië
7
Duitsland
188
Denemarken
17
Dominicaanse Republiek
1
Algerije
2
Ecuador
2
Estland
5
Egypte
10
Spanje
74
Ethiopië
1
Finland
15
Frankrijk
214
Verenigd Koninkrijk
365
Georgië
1
Ghana
3
Griekenland
18
Guatemala
1
Kroatië
2
Haïti
1
Hongarije
7
Indonesië
23
Ierland
31
Israël
10
India
47
Irak
3
Iran
6
IJsland
4
Italië
136
Jamaica
1
Kenia
3
Korea, Zuid
20
Kazachstan
3
Libanon
5
Sri Lanka
1
Litouwen
1
Letland
1
Marokko
17
Myanmar
1
Malta
1
Malawi
2
Mexico
28
Maleisië
7
Nigeria
19
Nicaragua
2
Nederland
2
Noorwegen
12
Nepal
3
Nieuw-Zeeland
9
Peru
2
Filipijnen
35
Pakistan
7
Polen
8
Portugal
7
Qatar
1
Roemenië
1
Servië
4
Rusland
9
Saudi-Arabië
4
Zweden
101
Singapore
3
Slovenië
4
Slowakije
2
El Salvador
1
Syrië
1
Thailand
2
Tunesië
4
Turkije
5
Taiwan
1
Oekraïne
11
Oeganda
7
Verenigde Staten
213
Uruguay
4
Oezbekistan
1
Venezuela
5
Vietnam
1
Zuid-Afrika
3
Zimbabwe
1
Japan heeft een van de meest onderscheidende comedyculturen ter wereld, met een breed scala aan artiesten die actief zijn in televisie, stand-up comedy, manzai, conte, rakugo, film, theater en digitale entertainment. Japanse comedy, vaak algemeen aangeduid als owarai, omvat vele verschillende formats en performance tradities in plaats van te leunen op één enkele stijl.
Tokio en Osaka zijn belangrijke centra van Japanse komedie, waarbij Osaka met name geassocieerd wordt met de country's manzai-traditie. Televisiekomedieshows en variétéprogramma's hebben ook een grote rol gespeeld bij het bekend maken van comedians bij publiek door heel Japan.
Japan heeft veel comedians voortgebracht die belangrijke televisie- en entertainmentpersoonlijkheden zijn geworden. Bekende namen die geassocieerd worden met Japanse komedie zijn Takeshi Kitano, Hitoshi Matsumoto, Sanma Akashiya, Tamori, Shinsuke Shimada, Downtown, Cocorico, Sandwichman en Audrey.
Japanse comedians werken vaak als onderdeel van comedy-duo's of groepen in plaats van uitsluitend op te treden als solo stand-up comedians. Sommigen zijn ook presentatoren op televisie geworden, acteurs, filmmakers, schrijvers en producenten, waardoor comedy een belangrijk onderdeel is van Japan's bredere entertainmentindustrie.
Een nieuwere generatie artiesten heeft ook publiek opgebouwd via YouTube, streamingplatforms, podcasts en sociale media, waardoor nieuwe formats aan de gevestigde comedytradities van Japan worden toegevoegd.
Japanse komedie omvat verschillende duidelijke vormen. Manzai is een optreden met twee personen waarbij comedians doorgaans tegenovergestelde rollen spelen, waarbij de ene performer de opzet verzorgt en de andere reageert met grappen, correcties of razendsnelle opmerkingen. Conte komt dichter in de buurt van sketch comedy, waarbij personages en situaties worden gebruikt om humoristische verhalen te creëren.
Een andere traditionele vorm is rakugo, waarbij een soloperformer een humoristisch verhaal vertelt terwijl hij zit, en stemveranderingen en expressie gebruikt om verschillende personages uit te beelden. Deze tradities bestaan naast moderne televisiecomedy, improvisatie en andere vormen van live optreden.
Japanse comedians verkennen vaak alledaagse situaties, relaties, sociaal gedrag, werk en culturele observaties. Woordspelingen, timing, overdreven reacties en zorgvuldig ontwikkelde komische personages kunnen belangrijke elementen van optredens zijn.
Televisie staat centraal in de Japanse komische cultuur. Varietyprogramma's bevatten vaak comedians naast acteurs, muzikanten en andere entertainers, terwijl comedywedstrijden en speciale programma's performers kansen bieden om nationale erkenning te verwerven.
Japan heeft ook een sterke infrastructuur voor live comedy, met name in Tokio en Osaka. Comedytheaters en entertainmentlocaties bieden ruimte aan gevestigde acts en performers die aan hun materiaal werken.
Digitale platforms hebben een extra dimensie toegevoegd aan het toneel. YouTube, streamingdiensten en sociale media stellen Japanse comedians en comedygroepen in staat om rechtstreeks contact te maken met publiek en te experimenteren met formats buiten de traditionele televisie.
Of je nu geïnteresseerd bent in Japanse comedians, manzai-optredens, comedy duo's, traditionele rakugo of moderne Japanse humor, Japan biedt een opmerkelijk gevarieerde verzameling stijlen en persoonlijkheden.
Blader door GiggleTime om comedians uit Japan te ontdekken, meer te leren over individuele artiesten en de Japanse komedie te verkennen naast comedians uit landen over de hele wereld.
