Pierre Chammassian, een Libanees-Armeense komiek, acteur en stand-up artiest, is bekend onder Arabische en Armeense publiek in Libanon en in de hele Armeense diaspora.
Pierre Dac, geboren als André Isaac op 15 augustus 1893 in Châlons-sur-Marne, Frankrijk, was een Franse humorist. Zijn familie, oorspronkelijk afkomstig uit Elzas (Uttenheim en Niederbronn-les-Bains), had Joodse wortels en emigreerde na de Frans-Duitse Oorlog. Zijn vader, Salomon Isaac, was slager, en het gezin verhuisde naar Parijs toen Dac drie jaar oud was. Hij kreeg als kind vioollessen maar werd in 1908 van school gestuurd wegens een strekje. Dac's carrière begon in de jaren twintig als chansonnier in cabarets zoals La Muse rouge en La Vache enragée. Hij richtte in 1938 het satirische tijdschrift *L'Os à moelle* op, dat aan populariteit won voordat het werd stopgezet door nazi-censuur. Hij verscheen in films zoals *Voilà Montmartre* (1934) en *Juanita* (1935). In 1941, om de conflicten van de Tweede Wereldoorlog te ontvluchten, zocht hij onderdak in Londen. Daar droeg hij bij aan Radio Londres, een BBC-dienst die bezet Frankrijk bereikte, door humoristische liedjes te componeren en komische routines op te voeren. Hij werd in Spanje gearresteerd terwijl hij probeerde Londen te bereiken en bracht enkele maanden door in Franco's gevangenissen. Na de Tweede Wereldoorlog vormde Dac een komisch duo met Francis Blanche en creëerden en presenteerden ze populaire radioprogramma's zoals *Malheur aux barbus*, *Signé Furax* en *Bons Baisers de partout*. Dac bedacht de komische term 'Schmilblick', omschreven als 'rigoureus integraal, die absoluut niets dient en daardoor alles kan dienen,’ en populariseerde het woord “loufoque”. Hij vond ook de biglotron uit en het recept voor noedeljams. Hij werd in 1926 ingewijd in de vrijmetselarij en creëerde een parodieus vrijmetselaarsritueel genaamd 'Le rite des Voyous'. Pierre Dac werd gedurende zijn leven met verschillende onderscheidingen geëerd; daartoe behoorden de Croix de Guerre (zowel 1914-1918 als 1939-1945), de Medaille van Verzet en de benoeming tot Ridder in de Orde van de Eerlegion. Tot aan zijn overlijden op 9 februari 1975 in Parijs bleef hij actief in film en televisie, met rollen in producties zoals *La Famille Anodin* (1956) en *Ne jouez pas avec les Martiens* (1968).
Pierre Desproges, geboren op 9 mei 1939, te Pantin, overleed op 18 april 1988 in Neuilly-sur-Seine.
Pierre Étaix, geboren op 23 november 1928 in Roanne, Frankrijk, was een Franse clown, komiek en filmmaker. Zijn ouders waren Edmond Étaix, een leerhandelaar, en Berthe Tacher. Hij volgde aanvankelijk een opleiding tot grafisch ontwerper, studeerde glas-in-lood bij Théodore-Gérard Hanssen en verdiende zijn brood als tijdschriftillustrator. In het begin van zijn carrière trad hij op in verschillende cabarets en muziekzalen, waaronder Le Cheval d'Or, Les Trois Baudets, l'ABC, l'Alhambra, Bobino en de Olympia, en werkte hij ook als circusartiest met clown Nino. Étaix's carrière maakte een belangrijke slag toen hij in 1954 voor Jacques Tati ging werken. Hij droeg bij als cartoonist en gagman aan Mon Oncle , assisteerde bij de opnames in 1958 en ontwierp posters voor de film en de latere heruitgave, Les Vacances de Monsieur Hulot . Hij verscheen ook in Tati's Jour de fête in het Olympia in 1960. Geïnspireerd door slapstickkomieken zoals Buster Keaton, Harold Lloyd, Harry Langdon, Max Linder, Charlie Chaplin en Laurel and Hardy, begon Étaix zijn eigen komische stijl te ontwikkelen, gekenmerkt door elegantie van slapstick en nauwkeurige timing. Hij regisseerde zijn eerste korte film, Rupture , medeondertekend met Jean-Claude Carrière, en volgde dit op met de Academy Award-winnende korte film Heureux Anniversaire in 1963, eveneens medeondertekend met Carrière. Étaix’s speelfilms omvatten De Aanzoeker (1962), Yoyo (1965), Zolang we gezond zijn (1965), De Grote Liefde (1968) en Land van Overvloed (1971). Zijn films parodiëren vaak het moderne leven, lawaai en reclame. Een juridisch conflict resulteerde in de ontoegankelijkheid van Étaix’s films vanaf de jaren zeventig; echter, na een gerechtelijke uitspraak werden ze hersteld en in 2010 opnieuw publiekelijk vertoond. Étaix en Annie Fratellini richtten samen de École nationale de cirque op in 1973; ze waren in 1969 getrouwd geweest en toerden vervolgens met hun eigen circus, waarbij Étaix optrad als een witmasker clown. Hij ontving de Louis Delluc Prijs in 1962 voor Le Soupirant en werd in 2013 benoemd tot Commandeur des Arts et des Lettres. Pierre Étaix overleed op 14 oktober 2016 in Parijs, op de leeftijd van 87 jaar, en liet een nalatenschap achter als meester van poëtisch burlesque en een belangrijke figuur in de Franse slapstick cinema.
Pierre Palmade, geboren op 23 maart 1968 in Bordeaux, Frankrijk, is een veelzijdig Frans entertainer. Hij fungeert als acteur, komiek, toneelregisseur en toneelauteur. Na de Paul-Antin school, Alain-Fournier college en Michel-Montaigne middelbare school in Bordeaux te hebben bezocht, verliet hij de voorbereidende studies aan HEC om een carrière in Parijs na te streven. Palmade verwierf bekendheid als humorist in de late jaren 80, aanvankelijk door deel te nemen aan sketch comedy shows en later door op te treden in de televisieshow La Classe in 1988. Zijn komische stijl omvat vaak het neerzetten van onaangename of irriterende personages, en hij staat bekend om zijn vorm van comedy met karakters en situaties. In de jaren '90 stapte Palmade over op het schrijven en uitvoeren van eigen stand-up acts en schreef hij in 1991 een toneelstuk, Pièce montée , voor Jacqueline Maillan. Hij werkte samen met Muriel Robin en Michèle Laroque aan de reeks toneelstukken Ils s'aiment , die in 1996 debuteerden en in 2001 werden voortgezet. Deze producties werden genomineerd voor Molière Awards, een prestigieuze Franse theateronderscheiding. Palmade schreef ook voor artiesten zoals Jean-Marie Bigard, Mimie Mathy en Guy Bedos. Palmade's carrière strekt zich uit voorbij het podium; hij verscheen in 67 films en schreef voor 12 films, waaronder het co-schrijven van Pédale douce en Pédale dure . Hij speelde Assurancetourix in Asterix en Obélix tegen Caesar (1998) en vertolkte Jacques Chazot in de biografische film Sagan (2008), die negatieve recensies ontving. Van 1993 tot 2021 deed hij mee aan de Enfoirés shows. Hij presenteerde de sketch comedy show Made in Palmade op France 3 van september 2007 tot december 2007. De afgelopen jaren is zijn leven getekend door juridische en gezondheidsproblemen; hij bekende in 2019 dat hij leed aan een drugverslaving en werd geconfronteerd met druggerelateerde aanklachten. Hij raakte in februari 2023 betrokken bij een ernstig auto-ongeluk terwijl hij onder invloed van cocaïne reed, wat resulteerde in ernstige verwondingen bij anderen en de dood van een baby. In november 2024, op 56-jarige leeftijd, is hij opgesloten in een residentieel behandelcentrum met elektronische monitoring, en wordt hij aangeklaagd voor onder meer zwaar lichamelijk letsel en onopzettelijke doodslag.
Pierre Repp, geboren als Pierre Alphonse Léon Frédéric Bouclet op 5 november 1909 in Saint-Pol-sur-Ternoise, was een Franse humorist en acteur. Hij studeerde aanvankelijk aan het Conservatoire de Lille en behaalde een Baccalauréat-diploma voordat hij begin jaren dertig in militaire dienst ging. Na zijn militaire dienst verhuisde hij naar Parijs en begon zijn carrière met optredens in cabarets. Zijn huwelijk met Ferdinande Alice Andrée Bouclet, zijn nicht, vond plaats op 14 augustus 1930 in Lille. Hij trad vaak op in music-hall en cabarets, zowel in Parijs als tijdens tournees, en vestigde zich als een prominente figuur in het Franse amusement. Repp’s komische stijl werd gekenmerkt door zijn uniek ‘talent de bafouilleur,’ ofwel het talent om te stotteren. Hij simuleerde humoristisch stotteren, waarbij hij woorden vaak verving door verrassende alternatieven en woordspelingen gebruikte. Een bijzonder beroemd sketch, "Les crêpes," demonstreerde een recept met komische verkeerde uitspraken en blijft een humoristische referentie, zoals Stéphane De Groodt opmerkte. Deze sketch werd ook als liedje uitgebracht op een plaat in 1960, samen met andere nummers zoals 'La Machine à laver'. Hij werkte samen met kunstenaars zoals Boris Vian en Fernand Raynaud, en verscheen in talloze toneelstukken en tv-shows, waaronder de televisieprogramma’s van Guy Lux in de jaren zeventig en die van Michel Drucker. Zijn optredens strekten zich ook uit tot de Belgische televisie op 'Zygomaticorama'. Gedurende zijn carrière speelde Repp in ongeveer 100 films, vaak als bijrol, waaronder opmerkelijke titels zoals ‘Bonjour sourire’ en ‘Les Quatre Cents Coups,’ waarmee hij een plaats verwierf in de Franse filmgeschiedenis. Hij nam ook deel aan 'Le Nouveau Testament' samen met Fernand Gravey. In 1982 trad hij op in het Casino de Paris voor de Fondation Perce-Neige. Hij was lid van de Société des Rosati. Pierre Repp overleed op 1 november 1986, bijna 77 jaar oud, in Plessis-Trévise en werd begraven op de nieuwe begraafplaats van Vincennes. In 2018 publiceerde Nicolas Le Golvan een essay getiteld 'Pierre Repp, Bégayer, exister, écrire' waarin zijn leven en werk werden onderzocht.
Pierre-François Martin-Laval, vaak aangeduid als PEF of Pef, was een Franse acteur, filmregisseur, scenarioschrijver en theaterregisseur. Geboren in Marseille op 25 juni 1968, als zoon van Denis Martin-Laval, begon hij in 1988 tot 1991 aan zijn acteursopleiding bij Isabelle Nanty en Denise Bonal. Gedurende deze periode ontmoette hij Marina Foïs, Élise Larnicol, Maurice Barthélemy, Jean-Paul Rouve en Pascal Vincent, mensen die later onmisbare leden van een komediegezelschap zouden worden. Het comedy duo 'Les Robins des Bois' werd in 1996 opgericht door Martin-Laval samen met zijn klasgenoten. Aanvankelijk heetten ze 'The Royal Imperial Green Rabbit Company', maar ze veranderden snel van naam naar aanleiding van hun eerste succesvolle toneelstuk, 'Robins des bois'. Het stuk beleefde zijn première in het Théâtre des Sablons in Fontainebleau en werd meer dan 250 keer opgevoerd in het Théâtre de la Gaîté-Montparnasse en vervolgens in het Splendid. Dominique Farrugia ontdekte Les Robins des Bois en produceerde hen op de Comédie! zender, waar ze verschenen in 'La Grosse Emission' van november 1997 tot juni 1999, en later in Canal+’s 'Nulle part ailleurs' van september 1999 tot 2001. Tijdens zijn periode met Les Robins des Bois, die duurde van de jaren 90 tot de jaren 2000, speelde hij terugkerende personages zoals Pouf le Cascadeur, Commissaire Van Loc, Monsieur Merdocu, Maître Marcadet, Madame Marcadet en Professeur Cigalon. Naast zijn werk met Les Robins des Bois heeft Martin-Laval een gevarieerde carrière opgebouwd. Hij regisseerde 'Éric et Ramzy' van 1996 tot 1998 en de film 'Essaye-moi' in 2006, met Julie Depardieu, Pierre Richard, Kad Merad en Marina Foïs. Hij regisseerde ook 'Serial Teachers' in 2013 en de vervolgfilm in 2015, evenals 'Gaston Lagaffe' in 2018. Zijn acteerkredieten omvatten rollen in films zoals Vilaine (2008), Modern Love (2008), L'un dans l'autre (2016), Mon poussin (2016) en Un jour mon prince ! (2016). Hij gaf ook de stem aan Emile in de Franse versie van 'Ratatouille' in 2007, verscheen in 'Capitaine Marleau' in 2018 en 'The Disappearance' in 2015. Hij regisseerde en speelde in het toneelstuk 'Robin des Bois d'à peu près Alexandre Dumas' in 1997, en regisseerde de musical Spamalot in het Théâtre Comédia in 2010, waarbij hij de rol van Koning Arthur hernam van 2013 tot 2014 in Bobino.
Pieter-Dirk Uys werd geboren op 28 september 1945 in Kaapstad, Zuid-Afrika. Hij groeide op in Kaapstad en bezocht de Nassau High School in Mowbray. Zijn vader, Hannes Uys, was een Calvinistische Afrikaner muzikant en organist, terwijl zijn moeder, Helga Bassel, een Berlijnse Joodse concertpianiste was die uit Nazi-Duitsland vluchtte; zijn zus, Tessa Uys, werd later een concertpianiste gevestigd in Londen nadat ze piano had geleerd van hun moeder. Opgegroeid in een NG Kerk (Nederduitse Hervormde Kerk) omgeving, behaalde Uys een B.A.-graad van de Drama Department van de Universiteit van Kaapstad, waar hij studeerde bij docenten als Rosalie van der Gucht, Mavis Taylor en Robert Mohr. Na zijn terugkeer naar Kaapstad nam Uys losse opdrachten aan als toneelauteur, acteur en regisseur. Hij schreef en regisseerde toneelstukken zoals *Popcorn*, *Selle Ou Storie*, *Pity About People*, *God's Forgotten* en *Karnaval*, die hun première beleefden in het Space Theatre. Hij sloot zich aan bij het Space Theatre als actief acteur, schrijver en regisseur, en speelde in talloze toneelstukken en regisseerde verschillende producties. Uys staat bekend om het creëren en vertolken van het personage Evita Bezuidenhout, een Afrikaanse socialite en politieke activiste geïnspireerd door Barry Humphries' Dame Edna Everage. Evita Bezuidenhout bekleedde de positie van voormalig ambassadeur voor Bapetikosweti, dat een verzonnen Bantoe staat was. Vanaf het einde van de jaren zeventig begon hij Zuid-Afrikaanse politieke figuren te imiteren; zijn toneelstuk 'Paradise is Closing Down' werd in 1979 vertoond in Londen en op het Edinburgh Festival, waarna het in 1981 werd bewerkt voor Granada Television. 'Adapt or Dye,' zijn show, debuteerde in 1981 in het Market Theatre in Johannesburg en werd in totaal 280 keer opgevoerd. Uys gebruikte humor om de apartheidspolitiek van Zuid-Afrika te bekritiseren en is een voorstander van de rechten van homoseksuelen. Hij opende Evita se Perron, een cabaretlocatie in Darling, West-Kaap, waarbij hij een oud treinstation verbouwde. Als acteur, komiek, satirist, auteur en toneelschrijver heeft hij 18 toneelstukken, revues en eenmanshows gecreëerd en gepresenteerd; daaronder 'Foreign Aids,' dat in mei 2004 een Obie Award ontving en in 2011 een Special Teddy Award op het Internationale Filmfestival van Berlijn. Hij woont momenteel in Darling en treedt op voor zakelijke doelgroepen, waarbij hij maatschappelijke realiteiten satiriseert, vaak met medewerking van het publiek door middel van doosselectie in zijn show 'An Audience with Pieter-Dirk Eish.'
Pinko Izumi, ook bekend als ピンクイズミ op humoristische websites, is een Japanse actrice en zangeres, geboren als Sayo Takemoto in Nihonbashi, Tokio op 11 september 1947. Ze bezocht de Tokyo Metropolitan Higashi-Shinagawa Tweede Basisschool en de Shinagawa Gemeentelijke Hino Middelbare School voordat ze in 1966 de Japan Music High School verliet. Haar vroege carrière begon als een kayo enkagakusha (song and talk entertainer) onder de naam Mari Misaka, onder begeleiding van Makoto Maki. Deze periode omvatte werken in cabaretclubs, waar ze moeilijke omstandigheden ervoer, waaronder intimidatie en publieksgejoel. Izumi's overgang naar de televisie kwam er in 1975 toen haar humoristische spreekstijl leidde tot een rol als reporter bij Television Sanmen Kiji Weekender , wat een naamswijziging naar Pinko Izumi tot gevolg had. Haar eerste reportage betrof het observeren van het seksuele gedrag van varkens, en ze kreeg al snel aandacht, wat leidde tot uitnodigingen voor televisiedrama's van TBS-regisseur Nobuichi Kamikata. Ze debuteerde datzelfde jaar als actrice met Kobe International Gang en speelde de hoofdrol in haar eerste drama, Hanafubuki Hashigo Kazoku . In 1977 bracht ze haar debuutsingle uit, “Airen Chō” (Melancholische Vlinder), die matig succes kende, met een 37e plaats op de Oricon-lijst en 109.000 verkochte exemplaren. Ze uitte al langere tijd de wens om op te treden in de NHK Kohaku Uta Gassen , en bereikte dit doel uiteindelijk in 2014. Pinko Izumi's carrière strekt zich al decennia uit en omvat diverse rollen in televisie, film en theater. Ze staat vooral bekend om haar rol als Fuji in de NHK taiga-drama Oshin (1983-1984), waarvoor ze aanzienlijke lof ontving. Ze is regelmatig te zien in werken van Bridda Sugita, na aanbevelingen van de scenarioschrijver van Oshin . Ze speelde in Sanga Moyu (1984), Inochi (1986) en Onna Taikoki (1981) als Asahi no kata. Sinds 1990 is ze een vaste waarde in Wataru Seken wa Oni Bakari , waarin ze Kojima Satsuki vertolkt. Ze verscheen ook in Onna to Ai to Mystery van 2001 tot heden en speelde Kaneko Akiko in Blackjack ni Yoroshiku (2003) en Kato Kimie in Misora Hibari Tanjo Monogatari (2005). Ze speelde in Old Car (2023) en staat gepland om te verschijnen in Zagin de Shisu! (2024). In 1989 trouwde ze met de gastro-enteroloog Motoe Kabemoto. Haar bijdragen aan het Japanse entertainment werden in 2019 erkend met de Commissioner of Cultural Affairs Award en de Orde van de Opgaande Zon, 4e Klasse, Gouden Stralen met Roos.
Pirkka-Pekka Petelius, een Finse acteur die ook regisseert, produceert, schrijft en deelneemt aan de politiek, heeft zes zangers platen uitgebracht. Hij behoort tot de Green League en won een parlementaire zetel in de verkiezingen van 2019 met 6331 persoonlijke stemmen, hoewel hij niet langer in het parlement zit.
Polo Polo , geboren als Leopoldo Roberto García Peláez Benítez , was een Mexicaanse cabaretier die bekend stond om zijn kenmerkende verhalenvertelling, woordspelingen, dubbelzinnigheden en humor voor volwassenen. Hij werd geboren op 9 maart 1944 in León, Guanajuato, en werkte aanvankelijk in de schoenmakerij van zijn familie voordat hij zijn talent voor komedie ontdekte. Hij begon op te treden in kleine clubs en bars voordat hij in de jaren zeventig bredere erkenning kreeg in de Keops Nightclub in Mexico-Stad. Polo Polo werd in de jaren tachtig en negentig een van de meest herkenbare figuren in de Mexicaanse komedie. Zijn optredens werden doorgaans gepresenteerd als uitgebreide anekdotes uit de eerste persoon, vaak met seksuele humor, Mexicaanse woordspelingen bekend als albur , en kleurrijke alledaagse situaties. Zijn live-opnames werden zeer populair, en hij verscheen ook op televisie, in films en in grote zalen in Mexico en de Verenigde Staten, waaronder het Grand Olympic Auditorium in Los Angeles. Polo Polo wordt vaak beschreven als een pionier van de stand-up comedy in Mexico en heeft generaties Spaanssprekende comedians beïnvloed met zijn conversatievaardige verhalenvertelstijl en onverbloemde humor voor volwassenen. Hij ging in de jaren 2010 met pensioen na meer dan vier decennia in de entertainmentindustrie en overleed op 23 januari 2023 op de leeftijd van 78 jaar. Zijn werk blijft een belangrijk onderdeel van de geschiedenis van de Mexicaanse komedie.
Prins Jacob, ook professioneel bekend als प्रिंस जैक, is een veelzijdig entertainer uit India. Geboren als Miguel Jacob Carmo Luis Fernandes op 16 juli 1960, staat hij bekend als acteur, zanger, komediant, toneelschrijver, regisseur, producent en radiopersoonlijkheid. Hij werkt voornamelijk binnen de Marathi- en Konkani-filmindustrie, met een bijzondere focus op Konkani tiatr-producties. Zijn carrière begon op jonge leeftijd; hij debuteerde in tiatr op slechts 13-jarige leeftijd in 1973, in Rosario Dias’ ‘Chuk Hanvem Adharli’. Na zijn SSC volgde hij technische training in lassen en machinebewerking bij Don Bosco, Fatorda, voordat hij werd aanbevolen aan tiatrist Ligorio Fernandes en vervolgens lid werd van Roseferns Dramatics Troupe. Prins Jacob's komische talent vestigde hem snel als een belangrijke figuur in de Konkani tiatr scene. Hij verwierf de titel 'Prins van de Komedie' in 1982 na de 75e uitvoering van ‘Thapot’. Zijn werk wordt gekenmerkt door innovatie, waaronder het integreren van elementen zoals een Doberman in ‘Pavnnek’ en magie in ‘Raza Raani’, evenals het aanpakken van sociale kwesties; hij introduceerde een echte gehandicapte persoon in de tiatr ‘Pavlam’. Hij heeft talloze tiatrs geregisseerd, waarvan velen titels hebben die beginnen met 'P', zoals 'Pinzrem', 'Pavnnek', 'Pordexi' en 'Padri'. Opmerkelijk genoeg bereikte ‘Padri’ een opmerkelijke mijlpaal, als de eerste tiatr om 315 uitvoeringen te voltooien. Daarna regisseerde hij tiatrs die beginnen met de letter 'R', waaronder 'Rodonaka' en 'Raja Rani'. Hij werkt vaak samen met zijn broer en komische partner, Humbert, wat zijn aanwezigheid in de entertainmentwereld verder consolideert. Prins Jacob's bijdragen aan het Konkani theater hebben aanzienlijke erkenning gekregen. Hij was voormalig president van de Tiatr Academy of Goa. Zijn werk heeft hem verschillende prijzen opgeleverd, waaronder de GoaPost Award, Gulab Award en de Kala Academy Award. Hij heeft een toegewijde fanbase in Goa, India, de Golfregio en het Verenigd Koninkrijk. Naast zijn entertainmentcarrière staat Prins Jacob bekend om zijn liefdadig werk. Hij blijft een actieve aanwezigheid in de Konkani tiatr gemeenschap, waarmee hij een blijvende erfenis laat na als veelzijdig performer en invloedrijke figuur.
Albanië
1
Armenië
2
Argentinië
36
Oostenrijk
27
Australië
52
Azerbeidzjan
1
Bangladesh
1
België
13
Bulgarije
57
Benin
2
Bolivia
1
Brazilië
27
Wit-Rusland
2
Canada
125
Democratische Republiek Congo
3
Zwitserland
17
Ivoorkust
1
Chili
15
Kameroen
1
China
8
Colombia
4
Cuba
4
Tsjechië
7
Duitsland
188
Denemarken
17
Dominicaanse Republiek
1
Algerije
2
Ecuador
2
Estland
5
Egypte
10
Spanje
74
Ethiopië
1
Finland
15
Frankrijk
214
Verenigd Koninkrijk
365
Georgië
1
Ghana
3
Griekenland
18
Guatemala
1
Kroatië
2
Haïti
1
Hongarije
7
Indonesië
23
Ierland
31
Israël
10
India
47
Irak
3
Iran
6
IJsland
4
Italië
136
Jamaica
1
Japan
37
Kenia
3
Korea, Zuid
20
Kazachstan
3
Libanon
5
Sri Lanka
1
Litouwen
1
Letland
1
Marokko
17
Myanmar
1
Malta
1
Malawi
2
Mexico
28
Maleisië
7
Nigeria
19
Nicaragua
2
Nederland
2
Noorwegen
12
Nepal
3
Nieuw-Zeeland
9
Peru
2
Filipijnen
35
Pakistan
7
Polen
8
Portugal
7
Qatar
1
Roemenië
1
Servië
4
Rusland
9
Saudi-Arabië
4
Zweden
101
Singapore
3
Slovenië
4
Slowakije
2
El Salvador
1
Syrië
1
Thailand
2
Tunesië
4
Turkije
5
Taiwan
1
Oekraïne
11
Oeganda
7
Verenigde Staten
213
Uruguay
4
Oezbekistan
1
Venezuela
5
Vietnam
1
Zuid-Afrika
3
Zimbabwe
1
