GiggleTime GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Dodaj komika
1588 Komicy
Bruno Salomone, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Bruno Salomone

Bruno Salomone, znany również jako Bruno Salomon, był francuskim aktorem i komikiem. Urodził się 13 lipca 1970 roku w Villeneuve-Saint-Georges (Val-de-Marne), część swojego dzieciństwa spędził w Marsylii, zanim przeniósł się na przedmieścia Paryża. Był jedynym dzieckiem, z matką krawcową i ojcem hydraulikiem, który interesował się astrologią. Pomimo tego, że czuł się nieśmiały w latach szkolnych, Salomone rozwinął pewność siebie poprzez naśladowanie swoich nauczycieli. We wczesnych latach 90. Salomone zdał maturę w Lycée Georges Brassens; jednak pierwotnie zamierzał studiować medycynę weterynaryjną. Salomone rozpoczął karierę występując w kawiarniach teatralnych, pisząc scenki i przez dwa lata pracował jako Dingo w Euro Disney. Pojawił się również w promocyjnej kasecie VHS na PlayStation z 1995 roku. W 1996 roku zyskał rozgłos dzięki programowi talentów Graines de star za swój absurdalny humor i wygrał konkurs. Regularnie występował w kawiarni teatralnej Le Carré Blanc od 1998 roku, a także był częścią grupy komediowej Nous Ç Nous z Éric Collado, Manu Joucla, Éric Massot i Jean Dujardin. Grupa często pojawiała się w programie Patricka Sébastiena Fiesta , a on również wystąpił w Farce Attaque z Jeanem Dujardin przed rozpoczęciem kariery solowej na początku lat 2000. W 2000 roku wystąpił ze swoim pierwszym programem jednoosobowym zatytułowanym 'N'est pas cochon d'Inde qui veut'. Bruno Salomone zyskał szerokie uznanie dzięki roli Denisa Bouleya w serialu telewizyjnym Fais pas ci, fais pas ça (2007-2017). Pojawił się również w serialach Kaamelott (w latach 2005 i 2009) oraz filmie Brice de Nice (2005), wcielając się w postać Igora d'Hossegor. Jego praca obejmowała również aktorstwo głosowe, w tym rolę w animowanym filmie Lucky Luke (2009) oraz lektora w grze 'Burger Quiz' autorstwa Alain Chabat. W 2019 wydał powieść zatytułowaną Les Misophones . W 2016 jego program 'Euphorique' zdobył Kryształową Kulę za najlepszy pokaz jednego aktora. Salomone zmarł 15 marca 2026 roku w Joinville-le-Pont (Val-de-Marne) w wieku 55 lat, po długiej chorobie. Jego śmierć została potwierdzona przez jego agenta, Laurenta Grégoire, i wywołała falę hołdów od Jean Dujardin, Florence Foresti, Nagui i Tiphaine Haas. Pamiętany jest jako jeden z najbardziej rozpoznawalnych komediowych aktorów francuskiej telewizji.

François Cavanna, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

François Cavanna

François Cavanna, urodzony 22 lutego 1923 roku w XIV dzielnicy Paryża, był francuskim pisarzem i redaktorem satyrycznego czasopisma. Zmarł 29 stycznia 2014 roku w Créteil. Jego dorastanie w Nogent-sur-Marne ukształtowało ojciec, Luigi Cavanna, włoski imigrant pracujący jako murarz, oraz matka, Marguerite Charvin. Otoczony od młodego wieku włoskimi imigrantami, udokumentował te doświadczenia w swojej autobiograficznej pracy Les Ritals , opublikowanej w 1978 roku. Uzyskał świadectwo ukończenia szkoły podstawowej w wieku 12 lat i zdał brevet w 1939 roku. Wczesne życie Cavanny charakteryzowało się różnorodnym zatrudnieniem; w wieku 16 lat pracował jako listonosz, sprzedawca owoców/warzyw i uczeń murarza. Jego kariera dziennikarska rozpoczęła się w 1945 roku we współpracy z Libération. W 1940 roku został nakazany relokacja do Bordeaux ze względu na II wojnę światową, a w latach 1943-1945 został zmuszony do pracy (STO) w Berlinie. W tym czasie nawiązał relację z Marią Tatarchenko, ukraińską pracownicą, dla której poświęcił Les Russkoffs w 1979 roku. Wspólnie założył kilka magazynów satyrycznych, w tym Hara-Kiri , Hara-Kiri Hebdo , Charlie i Charlie Hebdo , znacząco przyczyniając się do ich powstania i sukcesu. Pisał w różnych gatunkach, w tym reportażach, satyrze, esejach, powieściach, autobiografii i humorze. Styl komediowy Cavanny charakteryzował się połączeniem żartów, absurdu, coq-à-l’âne (szybkie skojarzenia), satyry i kpiny. Jego twórczość często balansowała na granicy surrealizmu i często wyśmiewała prezentację nauki i naukowców. Tłumaczył sześć książek o znanych rysownikach, w tym Li'l Abner w 1971 roku i L'Univers impitoyable de Gary Larson w 1988 roku. Po zakazie czasopisma wymyślił pomysł zmiany nazwy Hara-Kiri na Charlie Hebdo w listopadzie 1969 roku. Wystąpił we francuskim programie literackim Apostrophes w 1978 roku, gdzie słynnie powiedział Bukowskiemu, żeby „zamilkł”. Les Ritals , początkowo publikowane rozdziałami w Hara-Kiri , począwszy od 1976 roku, zostały zaadaptowane do sztuki teatralnej, która porusza tematykę imigracji i rezonuje z wieloma rodzinami. W 1979 roku otrzymał nagrodę Prix Interallié za Les Russkoffs . Jego ostatnia książka, Lune de miel , dotyczyła jego choroby Parkinsona.

Henri Salvador, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Henri Salvador

Henri Salvador, urodzony jako Henri Gabriel Salvador 18 lipca 1917 roku w Cayenne, we Francuskiej Gujanie, był wszechstronnym francuskim artystą. Jego rodzice, Clovis i Antonine Paterne, pochodzili z Gwadelupy, a on miał brata o imieniu André i siostrę o imieniu Alice. Rodzina przeniosła się do Paryża, gdy miał dwanaście lat. Rozpoczął karierę w latach 30. XX wieku jako gitarzysta akompaniujący innym śpiewakom, ucząc się naśladując nagrania Django Reinhardt. Salvador później współpracował z Reinharteem w latach 40., co świadczyło o jego wczesnej muzycznej wszechstronności. Kariera Salvadora obejmowała śpiew, taniec i komedię, początkowo z Rayem Venturą i His Collegians. Około 1948 roku przeszedł na ścieżkę wokalisty, występując w filmach takich jak Nous irons à Paris (1949), Nous irons à Monte-Carlo (1950) i Mademoiselle s'amuse (1948). Nagrywał piosenki napisane przez Borisa Viana, aranżowane przez Quincy’ego Jonesa, a w 1957 roku nawet eksperymentował z francuskim rock and rollem pod pseudonimem Henry Cording. W latach 50. do 70. XX wieku pisał, produkował i wykonywał humorystyczne i popularne piosenki, znany ze swojego stylu croonera i gładkiego głosu, a także opanował wiele instrumentów muzycznych. Salvador prowadził kilka popularnych programów telewizyjnych typu variety w latach 60. i odniósł sukces z „Zorro est arrivé” w 1964 roku. Uznawany jest również za swój charakterystyczny śmiech, który często pojawiał się w jego muzyce. Jego piosenka „Dans mon île” (1957) wywarła znaczący wpływ na sformułowanie bossa novy przez Antônio Carlosa Jobima. W 1989 roku podkładał głos Sebastianowi, krabowi, we francuskiej wersji dubbingowej filmu Mała Syrenka . Podczas swojej siedmiodziestoletniej kariery otrzymał liczne wyróżnienia, w tym brazylijski Order Zasługi Kultury w 2005 roku i został mianowany komandorem Legii Honorowej oraz Narodowego Orderu Zasług Republiki Francuskiej. Zmarł 13 lutego 2008 roku w Paryżu w wyniku pęknięcia tętniaka i został pochowany na cmentarzu Père-Lachaise.

Jacques Weber, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Jacques Weber

Jacques Henri Robert Weber, znany zawodowo jako Jacques Weber, urodził się 23 sierpnia 1949 roku w 10. dzielnicy Paryża. Pochodzi z mieszczańskiej rodziny o szwajcarskich korzeniach; jego ojciec, Robert Weber, był fizykiem, chemikiem i dyrektorem laboratorium, a matka, Madeleine Weber, interesowała się operą i literaturą. Weber uczęszczał do Lycée Carnot, a następnie studiował sztukę dramatyczną w École de la rue Blanche. Jego kariera trwa ponad pięćdziesiąt lat, co ugruntowało jego pozycję jako wybitnej postaci we francuskiej rozrywce. Wczesna edukacja Webera obejmowała naukę w Conservatoire national supérieur d'art dramatique, gdzie dołączył w wieku 20 lat i po opuszczeniu szkoły otrzymał Prix d'Excellence. Przez rok i pół korzystał z mentorskiego wsparcia Pierre’a Brasseura i poznał Francisa Hustera w Conservatoire du 18e arrondissement, z którym później rywalizował w konkursie. Pracował również z Robertem Hosseinem w Rheims i dołączył do Théâtre populaire de Reims pod kierownictwem Hosseina. W 1970 roku Marcel Cravenne zaangażował go do produkcji *Tartuffe*. Następnie wystąpił w produkcjach takich jak *Faustine et le Bel Été* (1972) i *État de siège* (1972), a później w *Le Malin Plaisir* (1975) i *Une femme fatale* (1976). Pojawił się również w filmie *Hrabia Monte Christo*. Kariera Webera obejmuje znaczną pracę sceniczną, w szczególności rolę Cyrana de Bergeraca przez kilka sezonów, którą wykonał około 500 razy. W 1990 roku podjął się roli Komt de Guiche; później, w 1998 roku, zagrał Don Juana. Pełnił funkcję dyrektora Centre dramatique national w Lyonie w latach 1979–1985. Następnie, między 1986 a 2001 rokiem, kierował Théâtre de Nice, Centre dramatique national Nice-Côte d'Azur. W 2008 roku wyreżyserował telewizyjną adaptację *Figaro* dla France 3. Pojawił się również jako sędzia Antoine Rives w programie telewizyjnym i zagrał Karola V na Ommegangu w Brukseli w 2013 roku. Obecnie występuje w spektaklu *Cyrano, rêver, rire, passer*, napisanym przez jego żonę Christine Weber, z Ludmillą Mikael; premiera sztuki odbyła się 29 stycznia w Théâtre de la Pépinière w Paryżu.

Jean Dujardin, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Jean Dujardin

Jean Dujardin, występujący pod pseudonimem Jean Edmond Dujardin, jest francuskim artystą pracującym jako aktor, komik, producent i reżyser. 19 czerwca 1972 roku to data jego urodzenia w Rueil-Malmaison we Francji, blisko Paryża. Dorastał w Plaisir, Yvelines, i przez krótki czas pracował jako ślusarz w firmie budowlanej swojego ojca, zanim rozpoczął karierę artystyczną. Obecnie 54-letni Dujardin zaczął występować z recitalami stand-up w kawiarniach i służył w wojsku, gdzie bawił towarzyszy broni imitacjami, odkrywając swój talent komediowy. Kariera Dujardina rozpoczęła się na scenie i w telewizji w latach 90. z grupą komediową Nous Ç Nous. W 1996 roku Dujardin wziął udział w programie telewizyjnym Graines de star wraz z innymi uczestnikami. Od 1999 do 2003 roku zyskał znaczną popularność dzięki serialowi Un gars, une fille u boku Aleksandry Lamy, która później została jego żoną od 2009 do 2014 roku. Na początku kariery występował w komediowych programach telewizyjnych i filmach, a także stworzył postać Brice de Nice w programie Fiesta, który zaadaptowano na film Brice de Nice w 2005 roku. Dujardin zyskał międzynarodową sławę dzięki różnym rolom, w tym jako Hubert Bonisseur de La Bath w filmach OSS 117: Kair (2006), Gniazdo szpiegów (2009), Zagubiony w Rio (2009) i Z Afryki z miłością (2021). Zagrał również Lucky Luke w filmie Lucky Luke (2009) oraz współpracował z Michelem Hazanaviciusem przy filmie The Artist (2011), gdzie wcielił się w George’a Valentina. Ta rola przyniosła mu liczne nagrody, w tym Oscara za najlepszą rolę aktorską (2012), Złoty Globus, BAFTA i Nagrodę Gildii Aktorów Filmowych. Pojawił się również w amerykańskich filmach takich jak Wall Street: Jak podbić świat (2013) i Mężczyźni w czerni: Szpiedzy (2014). Do jego ostatnich ról należą role w Présidents (2021) i Brice 3 (2016), a w 2024 roku ma zagrać Don Diego de la Vegę w miniserialu Zorro.

Juliette Arnaud, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Juliette Arnaud

Juliette Arnaud to francuska aktorka, scenarzystka, prowadząca program radiowy, telewizyjny oraz komik, urodzona 6 marca 1973 roku w Saint-Étienne. Jej rodzina stworzyła humorystyczną atmosferę, jej ojciec pracował jako brygadzista budowlany, a matka była profesorką klasologii. Początkowo rozważała studia politologiczne, ale porzuciła je po roku i następnie ukończyła kurs komedii i sztuki dramatycznej w Cours Florent. To szkolenie doprowadziło do znaczących współprac z Christine Anglio i Corinne Puget. Kariera Arnaud obejmuje różnorodne role i dorobek pisarski. Współtworzyła i występowała w sztuce teatralnej w kawiarni 'Arrête de pleurer Pénélope' u boku Anglio i Puget, która miała premierę w 2002 roku w Café de la Gare i od tamtej pory została obejrzana przez ponad dwa miliony widzów. Sztuka, osadzona podczas wieczoru panieńskiego, przedstawia trzy przyjaciółki, których przyjaźń się rozpada. Współtworzyła sequel, 'Arrête de pleurer Pénélope 2 La Suite!' w 2006 roku i wyreżyserowała adaptację filmową w 2012 roku. Była również współautorką filmu 'La Beuze' w 2003 roku i wystąpiła w kilku filmach, w tym 'Les Onze Commandements' (2004), 'L’Un reste, l’autre part' (2005), 'Ensemble, c'est tout' (2007) oraz 'Tu peux garder un secret ?' (2008). Grała role w serialach telewizyjnych takich jak 'Drôle de famille!' od 2009 do 2013 roku. Przez całą swoją karierę Arnaud pracowała również jako prezenterka radiowa i telewizyjna. Współprowadziła program 'Intervilles' z Nagui w 2004 roku oraz '20 h 10 pétantes' na Canal+. Od 2014 do 2024 roku była felietonistką w programach France Inter, w tym w 'Si tu écoutes, j’annule tout,' później przemianowanym na 'Par Jupiter!' a następnie 'C’est encore nous.' Od 1998 do 2004 roku miała związek z komikiem Michaëlem Younem. Obecnie, w 2024 roku, współzałożyła program radiowy 'La Dernière' na Radio Nova wraz z Guillaume Meurice, Pierre-Emmanuel Barré i Aymeric Lompret; wcześniej ona i Meurice wspólnie prowadzili program 'Le Grand Dimanche Soir' oraz audycje we France Inter od 2019 do 2023 roku. Program 'Par Jupiter' osiągnął rekordową liczbę słuchaczy – 1,3 miliona dziennie w 2021 roku, a 'La Dernière' jest obecnie udanym podcastem.

Michel Galabru, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Michel Galabru

Urodzony w Safi, Maroko, 27 października 1922 roku, Michel Galabru był francuskim aktorem i pisarzem. Jego ojciec, Paul Galabru, był inżynierem i profesorem. Początkowo dążył do zostania zawodowym piłkarzem w Stade olympique montpelliérain, krótko studiował prawo na prośbę ojca. Wczesne lata dzieciństwa spędził w Safi, a późniejsze lata w Hérault, zanim przeniósł się do Paryża. Kariera Galabru trwała prawie siedemdziesiąt lat, obejmując ponad 250 filmów i ponad 80 sztuk teatralnych. Galabru rozpoczął swoją karierę aktorską w 1951 roku epizodyczną rolą w filmie Ma femme, ma vache et moi . Początkowe uznanie zyskał za rolę w La guerre des boutons (1963), a szeroką popularność przyniosła mu rola Adjutanta Gerbera w Le Gendarme de Saint-Tropez (1964). Często występował u boku Louisa de Funès w kilku filmach, w tym w sequelach Le Gendarme de Saint-Tropez i L'Avare . Jego komediowe współprace obejmowały filmy wyreżyserowane przez Jeana Giraulta, Jean-Pierre Mocky’ego, Georga Lautnera, Bertranda Bliera i Claude’a Zidiego. Był członkiem Comédie-Française (pensionnaire) od 1950 do 1957 roku i zdobył pierwszą nagrodę z Conservatoire national d'art dramatique. Filmografia Galabru obejmowała zarówno komedie, jak i dramaty, z godnymi uwagi rolami w L'avare , Jo , Nous irons a Deauville , La Cage aux Folles , La Cage aux Folles II , La Cage aux Folles 3: The Wedding , Le viager , Subway , Kamikaze i Uranus . Bertrand Blier, Costa-Gavras i Jean-Luc Godard byli wśród reżyserów, z którymi współpracował. W 1977 roku otrzymał nagrodę Cezara za najlepszą rolę aktorską za rolę Josepha Bouviera w The Judge and the Assassin > Bertranda Taverniera, a w 1986 roku ( Subway ) i w 1991 roku ( Uranus ) otrzymał nominacje do nagrody Cezara za najlepszą rolę aktorską drugoplanową. Kierował Théâtre Montmartre-Galabru i Théâtre de Dix Heures. Jego ostatnim występem był monodram Le Cancre . Michel Galabru zmarł 4 stycznia 2016 roku w Paryżu w wieku 93 lat.

Omar Sy, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Omar Sy

Omar Sy to francuski aktor, producent filmowy, scenarzysta i humorysta urodzony 20 stycznia 1978 roku w Trappes, Yvelines, we Francji. Pochodzi z plemienia Fulani, jego rodzice byli imigrantami z Afryki Zachodniej; matka pochodzi z Mauretanii, a ojciec ze Senegalu, oboje ze wsi Bakel. Urodził się i wychowywał na terenie Les Merisiers w Trappes i był jednym z dziewięciu rodzeństwa. W 1996 roku Sy rozpoczął swoje życie zawodowe w Radiu Nova, doświadczenie, które obejmowało spotkanie z Fredem Testotem. Jego doświadczenie w radiu zaowocowało komediowymi segmentami w programie 'Service après-vente des émissions' między 2005 a 2012 rokiem, a także programem telewizyjnym 'Omar et Fred', który zadebiutował na Canal+ w 2001 roku i jest emitowany do dziś. Pojawiał się również w programie Canal+' 'Le Cinéma de Jamel' oraz stworzył komediacki duet z Fredem Testotem znany jako Omar i Fred. Sy zyskał uznanie za swoją komedię fizyczną i wystąpił w filmach takich jak (2001), , oraz . Wziął również udział w albumie przeciwko rasizmowi zatytułowanym w 2003 roku. Zdobył szerokie uznanie po występie w francuskim kasowym hicie z 2011 roku "Intouchables", co przyniosło mu nagrodę Cezara dla Najlepszego Aktora w 2012 roku oraz Globe de Cristal dla Najlepszego Aktora. Został pierwszym czarnoskórym aktorem, który otrzymał nagrodę Cezara. Po tym sukcesie Sy wystąpił w kilku amerykańskich filmach z gatunku blockbusterów, takich jak "X-Men: Dni przyszłości" (2014), "Jurassic World" (2015), "Transformers: Ostatni Rycerz" (2017) i "Arktyczne Psy" (2019). Poza tym podkładał głos postaciom w grach wideo, takich jak "Tomb Raider Legend" i "Logorama". Od 2021 roku gra główną rolę w serialu Netflix "Lupin". W 2021 roku został uznany za jedną ze 100 najbardziej wpływowych osób na świecie przez magazyn Time. Sy podpisał długoterminową umowę na filmy fabularne z Netflixem, a także wstępną współpracę z HBO Max. Obecnie mieszka w Hidden Hills niedaleko Los Angeles w USA.

Pierre Dac, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Pierre Dac

Pierre Dac, urodzony jako André Isaac 15 sierpnia 1893 roku w Châlons-sur-Marne we Francji, był francuskim humorystą. Jego rodzina, pochodząca pierwotnie z Alzacji (Uttenheim i Niederbronn-les-Bains), miała żydowskie korzenie i emigrowała po wojnie francusko-pruskiej. Jego ojciec, Salomon Isaac, był rzeźnikiem, a rodzina przeniosła się do Paryża, gdy Dac miał trzy lata. Jako dziecko chodził na lekcje skrzypiec, ale w 1908 roku został wyrzucony ze szkoły za psikus. Kariera Daca rozpoczęła się w latach 20. XX wieku jako chansonier w kabaretach takich jak La Muse rouge i La Vache enragée. W 1938 roku założył satyryczny magazyn "L’Os à moelle", który zyskał popularność, zanim został zamknięty przez cenzurę nazistowską. Pojawił się w filmach takich jak "Voilà Montmartre" (1934) i "Juanita" (1935). W 1941 roku, uciekając przed konfliktem II wojny światowej, schronił się w Londynie. Tam współtworzył Radio Londres, serwis BBC docierający do okupowanej Francji, komponując humorystyczne piosenki i występując w komediach. Został aresztowany w Hiszpanii podczas próby dotarcia do Londynu i spędził kilka miesięcy w więzieniach Franka. Po II wojnie światowej Dac stworzył komiczny duet z Francisem Blanchem i wspólnie tworzyli oraz prowadzili popularne audycje radiowe, takie jak *Malheur aux barbus*, *Signé Furax* i *Bons Baisers de partout*. Dac ukuł komiczne określenie „Schmilblick”, opisane jako „rygorystycznie integralne, które nie służy absolutnie niczemu i dlatego może służyć wszystkiemu” oraz spopularyzował słowo „loufoque”. Wynalazł również biglotron i przepis na dżem z makaronu. W 1926 roku został przyjęty w wolnomularstwie i stworzył parodiarski rytuał masoński o nazwie „Le rite des Voyous”. Pierre Dac otrzymał wiele odznaczeń podczas swojego życia, w tym Croix de Guerre (zarówno z lat 1914-1918, jak i 1939-1945), Medal Oporu oraz mianowanie Rycerzem Orderu Legii Honorowej. Do śmierci 9 lutego 1975 roku w Paryżu pozostawał aktywny w filmie i telewizji, z rolami w produkcjach takich jak *La Famille Anodin* (1956) i *Ne jouez pas avec les Martiens* (1968).

Pierre Étaix, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Pierre Étaix

Pierre Étaix, urodzony 23 listopada 1928 roku w Roanne we Francji, był francuskim klaunem, komikiem i filmowcem. Jego rodzicami byli Edmond Étaix, handlarz wyrobami skórzanymi, oraz Berthe Tacher. Początkowo podjął studia graficzne, ucząc się witrażu u Théodore-Gérarda Hanssena i dorabiając jako ilustrator magazynów. Na początku kariery występował w różnych kabaretach i teatrach muzycznych, takich jak Le Cheval d'Or, Les Trois Baudets, l'ABC, l'Alhambra, Bobino i Olympia, a także pracował jako performer cyrkowy z klaunem Nino. Kariera Étaixa nabrała znaczącego obrotu, gdy w 1954 roku zaczął pracować dla Jacquesa Tatiego. Współpracował jako rysownik i twórca gagów przy filmie *Mój wujek*, pomagał przy jego kręceniu w 1958 roku oraz projektował plakaty do filmu i jego późniejszej reedycji, *Wakacje pana Hulota*. Pojawił się również w filmie Tatiego *Dzień święta* w Olympia w 1960 roku. Zainspirowany komikami slapstickowymi takimi jak Buster Keaton, Harold Lloyd, Harry Langdon, Max Linder, Charlie Chaplin i Laurel i Hardy, Étaix zaczął kształtować swój własny styl komediowy, charakteryzujący się elegancją slapsticku i skrupulatnym wyczuciem czasu. Zareżyserował swój pierwszy krótki film, *Rupture*, współpodpisany z Jean-Claude Carrière, a następnie nakręcił krótkometrażowy film *Szczęśliwe urodziny*, który zdobył Oscara w 1963 roku, również współpodpisany z Carrière. Filmy fabularne Étaixa obejmują Podrywacza (1962), Yoyo (1965), Dopóki mamy zdrowie (1965), Wielka miłość (1968) i Kraj nadobnego życia (1971). Jego filmy często kpią z nowoczesnego życia, hałasu i reklamy. Konflikt prawny spowodował, że filmy Étaixa stały się niedostępne od lat 70.; jednakże po decyzji sądu zostały przywrócone i ponownie pokazane publicznie w 2010 roku. Étaix i Annie Fratellini wspólnie założyli École nationale de cirque w 1973 roku; wzięli ślub w 1969 roku i następnie występowali z własnym cyrkiem, podczas którego Étaix występował jako klaun białej twarzy. W 1962 roku otrzymał nagrodę Louisa Delluca za Le Soupirant , a w 2013 roku został odznaczony Orderem Zasługi Kultury i Sztuki. Pierre Étaix zmarł 14 października 2016 roku w Paryżu w wieku 87 lat, pozostawiając po sobie spuściznę mistrza poetyckiej burleski i ważnej postaci francuskiego slapsticku filmowego.