Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

1588 Comedians

Bruno Salomone

Bruno Salomone, ook bekend als Bruno Salomon, was een Franse acteur en komiek. Geboren op 13 juli 1970 in Villeneuve-Saint-Georges (Val-de-Marne), bracht hij deel van zijn jeugd door in Marseille voordat hij naar de voorsteden van Parijs verhuisde. Hij was een kind en had een moeder die naaister was en een vader die loodgieter was met interesse in astrologie. Ondanks dat hij zich tijdens zijn schooljaren verlegen voelde, ontwikkelde Salomone zelfvertrouwen door zijn leraren te imiteren. In de vroege jaren '90 behaalde Salomone een baccalauréat aan Lycée Georges Brassens; aanvankelijk was hij van plan om diergeneeskunde te studeren. Salomone begon zijn carrière met optredens in café-théâtres, het schrijven van sketches en werkte kort als Dingo bij Euro Disney gedurende twee jaar. Hij verscheen ook in een promotie-VHS voor PlayStation uit 1995. In 1996 verwierf hij bekendheid op de talentenjacht Graines de star dankzij zijn absurdistische humor en won de competitie. Vanaf 1998 trad hij regelmatig op in het café-théâtre Le Carré Blanc, en was lid van de komische groep Nous Ç Nous met Éric Collado, Manu Joucla, Éric Massot en Jean Dujardin. De groep verscheen vaak in de show Fiesta van Patrick Sébastien, en hij verscheen ook in Farce Attaque met Jean Dujardin voordat hij aan een solocarrière begon in de vroege jaren 2000. Hij gaf zijn eerste one-man show, 'N'est pas cochon d'Inde qui veut,' in 2000. Bruno Salomone werd algemeen erkend voor zijn rol als Denis Bouley in de televisieserie Fais pas ci, fais pas ça (2007-2017). Hij speelde ook rollen in Kaamelott (2005 en 2009) en de film Brice de Nice (2005), waarin hij Igor d'Hossegor portretteerde. Zijn werk strekte zich uit tot stemacteren, waaronder een rol in de animatiefilm Lucky Luke (2009) en het voice-overwerk voor het spel 'Burger Quiz' van Alain Chabat. Hij publiceerde in 2019 een roman getiteld Les Misophones . In 2016 won zijn show 'Euphorique' de Globe de cristal voor beste one-man-show. Salomone overleed op 15 maart 2026 in Joinville-le-Pont (Val-de-Marne), op de leeftijd van 55 jaar, als gevolg van een langdurige ziekte. Zijn overlijden werd bevestigd door zijn agent, Laurent Grégoire, en leidde tot tributes van Jean Dujardin, Florence Foresti, Nagui en Tiphaine Haas. Hij wordt herinnerd als een van de meest herkenbare komische acteurs in de Franse televisie.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

François Cavanna

François Cavanna, geboren op 22 februari 1923 in het 14e arrondissement van Parijs, was een Franse auteur en satirisch krantenredacteur. Hij overleed op 29 januari 2014 in Créteil. Zijn jeugd in Nogent-sur-Marne werd gevormd door zijn Italiaanse immigrantenvader, Luigi Cavanna, die als metselaar werkte, en zijn moeder, Marguerite Charvin. Omringd door Italiaanse immigranten vanaf jonge leeftijd, documenteerde hij deze ervaringen in zijn autobiografische werk Les Ritals , gepubliceerd in 1978. Hij behaalde zijn basisschoolcertificaat op 12-jarige leeftijd en een brevet in 1939. Cavanna's vroege leven omvatte uiteenlopende banen; op 16-jarige leeftijd werkte hij als postbode, fruit-/groenteverkoper en leerling metselaar. Zijn journalistieke carrière begon in 1945 bij Libération. Hij werd in 1940 door de Tweede Wereldoorlog gedwongen naar Bordeaux te verhuizen, en van 1943 tot 1945 werd hij gedwongen tot dwangarbeid (STO) in Berlijn. Gedurende die tijd vormde hij een relatie met Maria Tatarchenko, een Oekraïense werkneemster, aan wie hij in 1979 Les Russkoffs wijdde. Hij was mede-oprichter van verschillende satirische tijdschriften, waaronder Hara-Kiri , Hara-Kiri Hebdo , Charlie en Charlie Hebdo , en droeg aanzienlijk bij aan hun creatie en succes. Hij schreef in diverse genres, waaronder reportage, satire, essays, romans, autobiografie en humor. Cavanna’s komische stijl werd gekenmerkt door een mix van grappen, absurditeit, coq-à-l’âne (razendsnelle associatie), satire en spot. Zijn werk kwam vaak in de buurt van surrealisme en bekritiseerde vaak de presentatie van wetenschap en wetenschappers. Hij vertaalde zes boeken over beroemde striptekenaars, waaronder Li'l Abner in 1971 en L'Univers impitoyable de Gary Larson in 1988. Hij bedacht het idee om Hara-Kiri te hernoemen naar Charlie Hebdo in november 1969 na een verbod. Hij verscheen in 1978 in de Franse literaire talkshow Apostrophes , waar hij Bukowski beruchtelijk opdroeg "stil te zijn." Les Ritals , aanvankelijk in hoofdstukken gepubliceerd in Hara-Kiri vanaf 1976, werd bewerkt tot een toneelstuk dat thema's als immigratie verkent en resoneert met veel families. Hij ontving de Prix Interallié in 1979 voor Les Russkoffs . Zijn laatste boek, Lune de miel , behandelde zijn Parkinson-ziekte.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Gad Elmaleh

Gad Elmaleh is geboren op 19 april 1971 in Casablanca, Marokko en heeft een dubbele Marokkaans-Canadese nationaliteit.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Henri Salvador

Henri Salvador, geboren als Henri Gabriel Salvador op 18 juli 1917 in Cayenne, Frans-Guyana, was een veelzijdig Frans entertainer. Zijn ouders, Clovis en Antonine Paterne, waren afkomstig uit Guadeloupe, en hij had een broer genaamd André en een zus genaamd Alice. Het gezin verhuisde naar Parijs toen hij twaalf jaar oud was. Hij begon zijn carrière in de jaren dertig als gitarist die andere zangers begeleidde, waarbij hij leerde door de opnames van Django Reinhardt te imiteren. Salvador werkte vervolgens in de jaren veertig met Reinhardt, waarmee hij vroegtijdig muzikale veelzijdigheid toonde. Salvador's carrière omvatte zingen, dansen en comedy, aanvankelijk met Ray Ventura en His Collegians. Hij maakte rond 1948 de overstap naar een zingende carrière, en verscheen in films zoals Nous irons à Paris (1949), Nous irons à Monte-Carlo (1950) en Mademoiselle s'amuse (1948). Hij nam liedjes op geschreven door Boris Vian, gearrangeerd door Quincy Jones, en experimenteerde zelfs met Franse rock and roll in 1957 onder de naam Henry Cording. Gedurende de jaren 50 tot en met de jaren 70 schreef, produceerde en vertolkte hij humoristische en populaire liedjes, bekend om zijn crooner-stijl en zachte stem, en hij beheerste vele muziekinstrumenten. Salvador presenteerde in de jaren zestig verschillende populaire televisievarietyshows en scoorde een hit met “Zorro est arrivé” in 1964. Hij staat ook bekend om zijn kenmerkende lach, die vaak in zijn muziek werd verwerkt. Zijn lied “Dans mon île” (1957) had een aanzienlijke invloed op de formulering van bossa nova door Antônio Carlos Jobim. Hij gaf in 1989 de Franse nasynchronisatie van De Kleine Zeemeermin de stem van Sebastian de krab. Hij ontving talloze onderscheidingen tijdens zijn zeven decennia durende carrière, waaronder de Braziliaanse Orde voor Culturele Verdienste in 2005 en werd benoemd tot commandeur van de Franse Legioen van Eer en de Franse Nationale Orde van Verdienste. Hij overleed op 13 februari 2008 in Parijs als gevolg van een gescheurde aneurysma en werd begraven op de Père-Lachaise Begraafplaats.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Jacques Weber

Jacques Henri Robert Weber, professioneel bekend als Jacques Weber, werd geboren op 23 augustus 1949 in het 10e arrondissement van Parijs. Hij komt uit een burgerlijke familie met Zwitserse afkomst; zijn vader, Robert Weber, was natuurkundige, chemicus en laboratoriumdirecteur, terwijl zijn moeder, Madeleine Weber, genoot van opera en literatuur. Weber volgde de Lycée Carnot en studeerde later toneelkunst aan de École de la rue Blanche. Zijn carrière beslaat meer dan vijftig jaar, waarmee hij zich heeft gevestigd als een prominente figuur in het Franse entertainment. Weber's vroege opleiding omvatte het Conservatoire national supérieur d'art dramatique, waar hij op 20-jarige leeftijd lid werd en bij vertrek de Prix d'Excellence won. Hij profiteerde anderhalf jaar van een mentorbegeleiding door Pierre Brasseur en ontmoette Francis Huster aan het Conservatoire du 18e arrondissement, met wie hij later meedeed aan een wedstrijd. Hij werkte ook met Robert Hossein in Reims en sloot zich aan bij het Théâtre populaire de Reims onder Hosseins leiding. In 1970 werd hij door Marcel Cravenne ingeschakeld voor een productie van *Tartuffe*. Hij verscheen vervolgens in producties zoals *Faustine et le Bel Été* (1972) en *État de siège* (1972), en later in *Le Malin Plaisir* (1975) en *Une femme fatale* (1976). Hij is ook te zien in de film *Le Comte de Monte-Cristo*. Weber's carrière omvat aanzienlijk toneelwerk, met name het spelen van Cyrano de Bergerac gedurende meerdere seizoenen, ongeveer 500 keer. In 1990 vertolkte hij de rol van Comte de Guiche; later, in 1998, speelde hij Don Juan. Hij was directeur van het Centre dramatique national in Lyon van 1979 tot 1985. Daarna, tussen 1986 en 2001, dirigeerde hij het Théâtre de Nice, Centre dramatique national Nice-Côte d'Azur. In 2008 regisseerde hij een televisiebewerking van Figaro voor France 3. Hij verscheen ook als rechter Antoine Rives in een televisieprogramma en speelde Keizer Karel V tijdens de Ommegang van Brussel in 2013. Momenteel vertolkt hij Cyrano, rêver, rire, passer, geschreven door zijn echtgenote Christine Weber, met Ludmilla Mikael; dit toneelstuk beleefde zijn première op 29 januari in het Théâtre de la Pépinière in Parijs.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Jean Dujardin

Jean Dujardin, die optreedt onder de naam Jean Edmond Dujardin, is een Franse entertainer die werkt als acteur, komiek, producent en regisseur. 19 juni 1972 is de datum van zijn geboorte in Rueil-Malmaison, Frankrijk, nabij Parijs. Opgegroeid in Plaisir, Yvelines, werkte hij kort als slotenmaker voor de bouwbedrijf van zijn vader voordat hij een carrière in de entertainmentwereld begon. Momenteel 54 jaar oud, begon Dujardin met het opvoeren van stand-up routines in cafés en deed hij militaire dienst waar hij medesoldaten vermaakte met imitaties, waardoor hij zijn komische talent ontdekte. Dujardins carrière begon in de jaren '90 met toneel en televisie bij de komische groep Nous Ç Nous. In 1996 deed Dujardin mee aan het televisieprogramma Graines de star, samen met andere deelnemers. Van 1999 tot 2003 verwierf hij aanzienlijke populariteit door de televisieserie Un gars, une fille, samen met Alexandra Lamy, die later zijn vrouw werd van 2009 tot 2014. Hij speelde in het begin van zijn carrière in komische televisieprogramma's en films, en creëerde het personage Brice de Nice in de show Fiesta, dat in 2005 werd verfilmd als Brice de Nice. Dujardin verwierf internationale bekendheid door verschillende rollen, waaronder Hubert Bonisseur de La Bath in de OSS 117 films: Cairo, Nest of Spies (2006), Lost in Rio (2009) en From Africa with Love (2021). Hij speelde ook Lucky Luke in de film Lucky Luke (2009) en werkte samen met Michel Hazanavicius aan The Artist (2011), waarin hij George Valentin vertolkte. Deze rol leverde hem talloze onderscheidingen op, waaronder een Academy Award voor Beste Acteur (2012), een Golden Globe, een BAFTA en een Screen Actors Guild Award. Hij verscheen ook in Amerikaanse films zoals The Wolf of Wall Street (2013) en The Monuments Men (2014). Recente rollen omvatten optredens in Présidents (2021) en Brice 3 (2016), en hij is gepland om Don Diego de la Vega te spelen in de miniserie Zorro in 2024.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Juliette Arnaud

Juliette Arnaud is een Franse actrice, scenarioschrijfster, radiopresentatrice, televisiepresentatrice en komiek, geboren op 6 maart 1973 in Saint-Étienne. Haar familie koesterde een humoristische omgeving, met haar vader als bouwvoorman en haar moeder als hoogleraar klassieke oudheidswetenschappen. Ze overwoog aanvankelijk politologie te studeren, maar stopte na één jaar en volgde vervolgens een opleiding tot komiek en dramatische kunst aan de Cours Florent. Deze opleiding leidde tot belangrijke samenwerkingen met Christine Anglio en Corinne Puget. Arnaud’s carrière omvat diverse rollen en schrijfaantekeningen. Ze co-schreef en speelde in het cafétheaterstuk 'Arrête de pleurer Pénélope' samen met Anglio en Puget, dat in 2002 debuteerde in het Café de la Gare en sindsdien door meer dan twee miljoen toeschouwers is gezien. Het stuk, dat zich afspeelt tijdens een vrijgezellenfeest, toont drie vriendinnen wier vriendschap aan het verbrokkelen is. Ze co-schreef een vervolg, 'Arrête de pleurer Pénélope 2 La Suite!' in 2006, en regisseerde de filmbewerking in 2012. Ze co-schreef ook de film 'La Beuze' in 2003 en verscheen in verschillende films, waaronder 'Les Onze Commandements' (2004), 'L’Un reste, l’autre part' (2005), 'Ensemble, c'est tout' (2007) en 'Tu peux garder un secret ?' (2008). Ze speelde rollen in televisieseries zoals 'Drôle de famille!' van 2009 tot 2013. Gedurende haar carrière heeft Arnaud ook gewerkt als radiopresentator en televisiepresentator. Ze co-hostte in 2004 'Intervilles' met Nagui, en '20 h 10 pétantes' op Canal+. Van 2014 tot 2024 was ze columnist bij programma’s van France Inter, waaronder 'Si tu écoutes, j’annule tout,' later hernoemd naar 'Par Jupiter!' en vervolgens 'C’est encore nous.' Ze had een relatie met comedian Michaël Youn van 1998 tot 2004. Momenteel, in 2024, heeft ze samen met Guillaume Meurice, Pierre-Emmanuel Barré en Aymeric Lompret de radioprogramma 'La Dernière' op Radio Nova mede-opgericht; eerder co-hostten zij en Meurice 'Le Grand Dimanche Soir' en programma’s van France Inter van 2019 tot 2023. Het programma 'Par Jupiter' bereikte in 2021 een recordpubliek van 1,3 miljoen luisteraars per dag, en 'La Dernière' is momenteel een succesvolle podcast.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Michel Galabru

Geboren in Safi, Marokko, op 27 oktober 1922, was Michel Galabru een Franse acteur en schrijver. Zijn vader, Paul Galabru, was ingenieur en professor. Aanvankelijk streefde hij ernaar professioneel voetballer te worden voor Stade olympique montpelliérain, en studeerde kortstondig rechten op verzoek van zijn vader. Hij bracht zijn vroege jeugd door in Safi en de latere jaren in Hérault voordat hij naar Parijs verhuisde. Galabru's carrière omvatte bijna zeventig jaar, met meer dan 250 films en meer dan 80 toneelstukken. Galabru begon zijn acteerdebuut in 1951 met een kleine rol in Ma femme, ma vache et moi . Hij kreeg aanvankelijk erkenning voor zijn vertolking in La guerre des boutons (1963) en verwierf wijdverspreide populariteit met Le Gendarme de Saint-Tropez (1964), waarin hij Adjudant Gerber speelde. Hij verscheen regelmatig naast Louis de Funès in verschillende films, waaronder vervolgen van Le Gendarme de Saint-Tropez en L'Avare . Zijn komische samenwerkingen strekten zich uit tot films geregisseerd door Jean Girault, Jean-Pierre Mocky, Georges Lautner, Bertrand Blier en Claude Zidi. Hij was een pensionnaire (lid) van de Comédie-Française van 1950 tot 1957 en won de eerste prijs van het Conservatoire national d'art dramatique. Galabru's filmografie omvatte zowel komedies als drama's, met opmerkelijke rollen in L'avare , Jo , Nous irons a Deauville , La Cage aux Folles , La Cage aux Folles II , La Cage aux Folles 3: The Wedding , Le viager , Subway , Kamikaze en Uranus . Bertrand Blier, Costa-Gavras en Jean-Luc Godard behoorden tot de regisseurs waarmee hij samenwerkte. Hij won een César Award voor Beste Acteur in 1977 voor zijn rol als Joseph Bouvier in Bertrand Tavernier's The Judge and the Assassin , en ontving nominaties voor de César Award voor Beste Acteur in een Bijrol in 1986 ( Subway ) en 1991 ( Uranus ). Hij regisseerde het Théâtre Montmartre-Galabru en het Théâtre de Dix Heures. Zijn laatste optreden was in de eenmanshow Le Cancre . Michel Galabru overleed op 4 januari 2016 in Parijs, op de leeftijd van 93 jaar.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Omar Sy

Omar Sy is een Franse acteur, filmproducent, scenarioschrijver en humorist, geboren op 20 januari 1978 in Trappes, Yvelines, Frankrijk. Hij is van Fulani-afkomst, met ouders die zijn emigreerd uit West-Afrika; zijn moeder komt oorspronkelijk uit Mauritanië en zijn vader uit Senegal, beiden afkomstig uit het dorp Bakel. Geboren en opgegroeid in de wijk Les Merisiers van Trappes, was hij een van negen kinderen. In 1996 begon Sy zijn professionele leven bij Radio Nova, een ervaring die onder meer een ontmoeting met Fred Testot omvatte. Zijn ervaring als radiopresentator resulteerde in humoristische segmenten in 'Service après-vente des émissions' tussen 2005 en 2012, evenals het televisieprogramma 'Omar et Fred' dat in 2001 op Canal+ debuteerde en nog steeds wordt uitgezonden. Hij verscheen ook in 'Le Cinéma de Jamel' van Canal+ en vormde een humoristisch partnerschap met Fred Testot, bekend als Omar en Fred. Sy verwierf erkenning voor zijn fysieke komedie en speelde in films zoals *Montparnasse Tower Inferno* (2001), *The Raid*, *The Beuze* en *Our Happy Days*. Hij nam ook deel aan een album tegen racisme genaamd *Stop à l’affront* in 2003. Hij verwierf wijdverspreide erkenning nadat hij de hoofdrol speelde in de Franse kassuccess van 2011, *Intouchables*, waarmee hij in 2012 de César Award voor Beste Acteur won en een Globe de Cristal voor Beste Acteur. Hij was de eerste Black acteur die de César Award ontving. Na dit succes verscheen Sy in verschillende Amerikaanse blockbusters, waaronder *X-Men: Days of Future Past* (2014), *Jurassic World* (2015), *Transformers: The Last Knight* (2017) en *Arctic Dogs* (2019). Hij heeft ook personages ingesproken in videospelletjes zoals 'Tomb Raider Legend' en 'Logorama'. Sinds 2021 speelt hij de hoofdrol in de Netflix-serie *Lupin*. In 2021 werd hij uitgeroepen tot een van de 100 meest invloedrijke mensen ter wereld door Time. Sy heeft een langetermijnovereenkomst voor speelfilms met Netflix, naast een eerste samenwerkingsregeling met HBO Max. Hij woont momenteel in Hidden Hills nabij Los Angeles, VS.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Pierre Dac

Pierre Dac, geboren als André Isaac op 15 augustus 1893 in Châlons-sur-Marne, Frankrijk, was een Franse humorist. Zijn familie, oorspronkelijk afkomstig uit Elzas (Uttenheim en Niederbronn-les-Bains), had Joodse wortels en emigreerde na de Frans-Duitse Oorlog. Zijn vader, Salomon Isaac, was slager, en het gezin verhuisde naar Parijs toen Dac drie jaar oud was. Hij kreeg als kind vioollessen maar werd in 1908 van school gestuurd wegens een strekje. Dac's carrière begon in de jaren twintig als chansonnier in cabarets zoals La Muse rouge en La Vache enragée. Hij richtte in 1938 het satirische tijdschrift *L'Os à moelle* op, dat aan populariteit won voordat het werd stopgezet door nazi-censuur. Hij verscheen in films zoals *Voilà Montmartre* (1934) en *Juanita* (1935). In 1941, om de conflicten van de Tweede Wereldoorlog te ontvluchten, zocht hij onderdak in Londen. Daar droeg hij bij aan Radio Londres, een BBC-dienst die bezet Frankrijk bereikte, door humoristische liedjes te componeren en komische routines op te voeren. Hij werd in Spanje gearresteerd terwijl hij probeerde Londen te bereiken en bracht enkele maanden door in Franco's gevangenissen. Na de Tweede Wereldoorlog vormde Dac een komisch duo met Francis Blanche en creëerden en presenteerden ze populaire radioprogramma's zoals *Malheur aux barbus*, *Signé Furax* en *Bons Baisers de partout*. Dac bedacht de komische term 'Schmilblick', omschreven als 'rigoureus integraal, die absoluut niets dient en daardoor alles kan dienen,’ en populariseerde het woord “loufoque”. Hij vond ook de biglotron uit en het recept voor noedeljams. Hij werd in 1926 ingewijd in de vrijmetselarij en creëerde een parodieus vrijmetselaarsritueel genaamd 'Le rite des Voyous'. Pierre Dac werd gedurende zijn leven met verschillende onderscheidingen geëerd; daartoe behoorden de Croix de Guerre (zowel 1914-1918 als 1939-1945), de Medaille van Verzet en de benoeming tot Ridder in de Orde van de Eerlegion. Tot aan zijn overlijden op 9 februari 1975 in Parijs bleef hij actief in film en televisie, met rollen in producties zoals *La Famille Anodin* (1956) en *Ne jouez pas avec les Martiens* (1968).

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Pierre Richard

Pierre Richard is een komiek uit Frankrijk, geboren in 1934. Bekend om The Tall Blond Man with One Black Shoe, The Return of the Tall Blond Man with One Black Shoe, La Chèvre.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Pierre Étaix

Pierre Étaix, geboren op 23 november 1928 in Roanne, Frankrijk, was een Franse clown, komiek en filmmaker. Zijn ouders waren Edmond Étaix, een leerhandelaar, en Berthe Tacher. Hij volgde aanvankelijk een opleiding tot grafisch ontwerper, studeerde glas-in-lood bij Théodore-Gérard Hanssen en verdiende zijn brood als tijdschriftillustrator. In het begin van zijn carrière trad hij op in verschillende cabarets en muziekzalen, waaronder Le Cheval d'Or, Les Trois Baudets, l'ABC, l'Alhambra, Bobino en de Olympia, en werkte hij ook als circusartiest met clown Nino. Étaix's carrière maakte een belangrijke slag toen hij in 1954 voor Jacques Tati ging werken. Hij droeg bij als cartoonist en gagman aan Mon Oncle , assisteerde bij de opnames in 1958 en ontwierp posters voor de film en de latere heruitgave, Les Vacances de Monsieur Hulot . Hij verscheen ook in Tati's Jour de fête in het Olympia in 1960. Geïnspireerd door slapstickkomieken zoals Buster Keaton, Harold Lloyd, Harry Langdon, Max Linder, Charlie Chaplin en Laurel and Hardy, begon Étaix zijn eigen komische stijl te ontwikkelen, gekenmerkt door elegantie van slapstick en nauwkeurige timing. Hij regisseerde zijn eerste korte film, Rupture , medeondertekend met Jean-Claude Carrière, en volgde dit op met de Academy Award-winnende korte film Heureux Anniversaire in 1963, eveneens medeondertekend met Carrière. Étaix’s speelfilms omvatten De Aanzoeker (1962), Yoyo (1965), Zolang we gezond zijn (1965), De Grote Liefde (1968) en Land van Overvloed (1971). Zijn films parodiëren vaak het moderne leven, lawaai en reclame. Een juridisch conflict resulteerde in de ontoegankelijkheid van Étaix’s films vanaf de jaren zeventig; echter, na een gerechtelijke uitspraak werden ze hersteld en in 2010 opnieuw publiekelijk vertoond. Étaix en Annie Fratellini richtten samen de École nationale de cirque op in 1973; ze waren in 1969 getrouwd geweest en toerden vervolgens met hun eigen circus, waarbij Étaix optrad als een witmasker clown. Hij ontving de Louis Delluc Prijs in 1962 voor Le Soupirant en werd in 2013 benoemd tot Commandeur des Arts et des Lettres. Pierre Étaix overleed op 14 oktober 2016 in Parijs, op de leeftijd van 87 jaar, en liet een nalatenschap achter als meester van poëtisch burlesque en een belangrijke figuur in de Franse slapstick cinema.

Bekijk profiel

Comedians per land bekijken

Albanië

Armenië

Argentinië

Oostenrijk

Australië

Azerbeidzjan

België

Bulgarije

Benin

Brazilië

Canada

Zwitserland

Chili

Kameroen

China

Colombia

Tsjechië

Duitsland

Denemarken

Dominicaanse Republiek

Algerije

Estland

Egypte

Spanje

Finland

Frankrijk

Verenigd Koninkrijk

Ghana

Griekenland

Guatemala

Hongarije

Indonesië

Ierland

Israël

India

Irak

Iran

Italië

Jamaica

Japan

Kenia

Korea, Zuid

Kazachstan

Libanon

Letland

Marokko

Myanmar

Malta

Malawi

Mexico

Maleisië

Nigeria

Nicaragua

Nederland

Noorwegen

Nepal

Nieuw-Zeeland

Peru

Filipijnen

Pakistan

Polen

Portugal

Qatar

Roemenië

Servië

Rusland

Saudi-Arabië

Zweden

Slovenië

Slowakije

Thailand

Tunesië

Turkije

Taiwan

Oekraïne

Oeganda

Verenigde Staten

Uruguay

Oezbekistan

Vietnam

Zuid-Afrika

Ken je een comedian die op GiggleTime hoort?

Vertel ons over die persoon, of over jezelf als je comedian bent. We bekijken elk voorstel met de hand en vertalen goedgekeurde profielen in alle 26 talen.

Comedian toevoegen

Menu

Taal

Categorieën

Instellingen

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Bruno Salomone

François Cavanna

Gad Elmaleh

Henri Salvador

Jacques Weber

Jean Dujardin

Juliette Arnaud

Michel Galabru

Omar Sy

Pierre Dac

Pierre Richard

Pierre Étaix

Comedians per land bekijken

Ken je een comedian die op GiggleTime hoort?