Παγκόσμιος κατάλογος ταλέντων

Κατάλογος κωμικών

Περιήγηση σε προφίλ κωμικών, βιογραφικές περιλήψεις, χώρα καταγωγής και επίσημους συνδέσμους.

1588 κωμικοί

Ανρί Σαλβαδόρ

Ο Ενρί Σαλβαδόρ, γεννημένος Ενρί Γκαμπριέλ Σαλβαδόρ στις 18 Ιουλίου 1917, στην Καϊενά, στη Γαλλική Γουιάνα, ήταν ένας πολυπράγμων Γάλλος διασκεδαστής. Οι γονείς του, Κλοβίς και Αντονίν Πατερν, κατάγονταν από τη Γκουαδελούπη, και είχε έναν αδελφό με το όνομα Αντρέ και μια αδελφή με το όνομα Άλις. Η οικογένεια μετακόμισε στο Παρίσι όταν ήταν δώδεκα ετών. Ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του 1930 ως κιθαρίστας συνοδεύοντας άλλους τραγουδιστές, μαθαίνοντας μιμούμενος τις ηχογραφήσεις του Ντίντζο Ράινχαρντ. Ο Σαλβαδόρ αργότερα συνεργάστηκε με τον Ράινχαρντ τη δεκαετία του 1940, επιδεικνύοντας πρώιμη μουσική ευελιξία. Η καριέρα του Σαλβαδόρ περιλάμβανε τραγούδι, χορό και κωμωδία, αρχικά με τον Ray Ventura και τους Collegians. Μεταπήδησε σε καριέρα τραγουδιού γύρω στο 1948, εμφανιζόμενος σε ταινίες όπως η *Nous irons à Paris* (1949), η *Nous irons à Monte-Carlo* (1950) και η *Mademoiselle s'amuse* (1948). Ηχογράφησε τραγούδια γραμμένα από τον Boris Vian, ενορχηστρωμένα από τον Quincy Jones, και ακόμη πειραματίστηκε με το γαλλικό rock and roll το 1957 με το όνομα Henry Cording. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 έως τη δεκαετία του 1970, έγραψε, παρήγαγε και ερμήνευσε χιουμοριστικά και δημοφιλή τραγούδια, γνωστός για το στυλ του ως crooner και τη βελούδινη φωνή του, και κυριάρχησε σε πολλά μουσικά όργανα. Ο Σαλβαδόρ παρουσίασε πολλές δημοφιλείς τηλεοπτικές εκπομπές ποικίλης διασκέδασης τη δεκαετία του 1960 και σημείωσε επιτυχία με το «Zorro est arrivé» το 1964. Αναγνωρίζεται επίσης για το χαρακτηριστικό του γέλιο, το οποίο ενσωματώθηκε συχνά στη μουσική του. Το τραγούδι του «Dans mon île» (1957) επηρέασε σημαντικά τη διαμόρφωση της bossa nova από τον Antônio Carlos Jobim. Προσέφερε τη φωνή του στον Sebastian τον καβούρι στην γαλλική μεταγλώττιση της ταινίας Η Μικρή Γοργόνα το 1989. Τιμήθηκε με πολλά βραβεία κατά την επταπρόσεχτη καριέρα του, συμπεριλαμβανομένου του Βραβείου Πολιτιστικής Αξίας της Βραζιλίας το 2005 και διορίστηκε αξιωματικός της Γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής και του Εθνικού Τάγματος της Αξίας της Γαλλίας. Απεβίωσε στις 13 Φεβρουαρίου 2008, στο Παρίσι, λόγω ρήξης ανευρύσματος και τάφη στο νεκροταφείο Père-Lachaise.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Γαδ Ελμαλέ

Γεννήθηκε στις 19 Απριλίου 1971 στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκου, ο Γκαντ Ελμαλέχ είναι κωμικός, ηθοποιός, σκηνοθέτης και τραγουδιστής, και έχει διπλή μαροκινή-καναδική εθνικότητα.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Ζακ Βέμπερ

Ζακ Ανρί Ρομπέρ Βέμπερ, γνωστός επαγγελματικά ως Ζακ Βέμπερ, γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1949, στην 10η συνοικία του Παρισιού. Προέρχεται από μια αστική οικογένεια με ελβετικές καταβολές· ο πατέρας του, Ρομπέρ Βέμπερ, ήταν φυσικός, χημικός και διευθυντής εργαστηρίου, ενώ η μητέρα του, Μαδλέν Βέμπερ, απολάμβανε την όπερα και τη λογοτεχνία. Ο Βέμπερ παρακολούθησε το Λύκειο Καρνό και αργότερα σπούδασε δραματική τέχνη στην École de la rue Blanche. Η καριέρα του καλύπτει πάνω από πενήντα χρόνια, καθιερώνοντάς τον ως έναν σημαντικό άνθρωπο στη γαλλική ψυχαγωγία. Η πρώιμη εκπαίδευση του Weber περιλάμβανε τη φοίτησή του στο Εθνικό Συντηρητήριο Θεατρικής Τέχνης, όπου εισήλθε στην ηλικία των 20 ετών και απέσπασε το Βραβείο Αριστείας κατά την αποχώρησή του. Όφελε από καθοδήγηση με τον Pierre Brasseur για ένα χρόνο και έξι μήνες και γνωρίστηκε με τον Francis Huster στο Συντηρητήριο του 18ου διαμερίσματος, με τον οποίο αργότερα διαγωνίστηκε σε έναν διαγωνισμό. Εργάστηκε επίσης με τον Robert Hossein στη Ρεμς και εντάχθηκε στο Λαϊκό Θέατρο της Ρεμς υπό τη διεύθυνση του Hossein. Το 1970, ο Marcel Cravenne τον προσέλαβε για μια παραγωγή του «Ταρτούφου». Στη συνέχεια εμφανίστηκε σε παραγωγές όπως το «Faustine et le Bel Été» (1972) και το «État de siège» (1972), και αργότερα στο «Le Malin Plaisir» (1975) και το «Une femme fatale» (1976). Έχει εμφανιστεί επίσης στην ταινία «Ο Κόμης Μοντεχριστός». Η καριέρα του Βέμπερ περιλαμβάνει σημαντική σκηνική εργασία, αξιοσημείωτα υποδυόμενος τον Κυριάνο ντε Μπερζεράκ για αρκετές σεζόν, παρουσιάζοντάς τον περίπου 500 φορές. Το 1990, ανέλαβε το ρόλο του Comte de Guiche· αργότερα, το 1998, υποδύθηκε τον Ντον Χουάν. Διετέλεσε διευθυντής του Centre dramatique national στη Λυών κατά την περίοδο από το 1979 έως το 1985. Στη συνέχεια, μεταξύ 1986 και 2001, διηύθυνε το Théâtre de Nice, Centre dramatique national Nice-Côte d'Azur. Το 2008, σκηνοθέτησε μια τηλεοπτική διασκευή του Φιγκαρό για το France 3. Έχει εμφανιστεί επίσης ως δικαστής Αντουάν Ριβς σε μια τηλεοπτική σειρά και υποδύθηκε τον Κάρολο Ε’ στην Ομμεγκάνγκ των Βρυξελλών το 2013. Αυτή τη στιγμή, πρωταγωνιστεί στο *Cyrano, rêver, rire, passer*, γραμμένο από τη σύζυγό του Κριστίν Βέμπερ, με τη Λουντίμιλα Μικέλ· αυτό το έργο έκανε πρεμιέρα στο Théâtre de la Pépinière στο Παρίσι στις 29 Ιανουαρίου.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Ζαν Ντυζαρντέν

Ο Ζαν Ντιζαρντέν, ο οποίος εμφανίζεται με το όνομα Ζαν Εντόν Ντιζαρντέν, είναι Γάλλος καλλιτέχνης που εργάζεται ως ηθοποιός, κωμικός, παραγωγός και σκηνοθέτης. Η 19η Ιουνίου του 1972 σηματοδοτεί την ημερομηνία γέννησής του στο Ρυέ-ΜαλμαISON, Γαλλία, το οποίο βρίσκεται κοντά στο Παρίσι. Αναπτυσσόμενος στο Πλαιζίρ, Ιβλίν, εργάστηκε για λίγο ως κλειδαράς στην οικοδομική εταιρεία του πατέρα του πριν ξεκινήσει μια καριέρα στην ερμηνεία. Σήμερα 54 ετών, ο Ντιζαρντέν άρχισε να παρουσιάζει σόου stand-up σε καφέ και υπηρέτησε στον στρατό όπου διασκέδαζε τους συναδέλφους του στρατιώτες με μιμήσεις, ανακαλύπτοντας το κωμικό του ταλέντο. Η καριέρα του Ντυζαρντ ξεκίνησε στο θέατρο και την τηλεόραση τη δεκαετία του 1990 με την κωμική ομάδα Nous Ç Nous. Το 1996, ο Ντυζαρντ συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή Graines de star μαζί με άλλους διαγωνιζομένους. Από το 1999 έως το 2003, απέκτησε σημαντική δημοτικότητα μέσω της τηλεοπτικής σειράς Un gars, une fille δίπλα στην Αλεξάνδρα Λαμί, η οποία αργότερα έγινε η σύζυγός του από το 2009 έως το 2014. Έπαιξε σε κωμικά τηλεοπτικά προγράμματα και ταινίες στην αρχή της καριέρας του και δημιούργησε τον χαρακτήρα του Μπρρίς ντε Νις στην εκπομπή Fiesta, η οποία μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με τίτλο Brice de Nice το 2005. Ο Ντιζαρντ έφτασε στη διεθνή φήμη μέσα από διάφορους ρόλους, συμπεριλαμβανομένου του Υμπέρ Μπονισιό ντε Λα Μπαθ στις ταινίες OSS 117: Το Κάιρο, Φωλιά Κατασκόπων (2006), Χαμένος στο Ρίο (2009) και Από την Αφρική με Αγάπη (2021). Εμφανίστηκε επίσης ως Λάκι Λουκ στην ταινία Λάκι Λουκ (2009) και συνεργάστηκε με τον Μισέλ Αζαναβίσιους στην ταινία Ο Καλλιτέχνης (2011), όπου υποδύθηκε τον Τζορτζ Βαλεντίν. Αυτός ο ρόλος του απέφερε πολυάριθμα βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του Όσκαρ Καλύτερου Ηθοποιού (2012), ενός Χρυσού Σφαιρικού Βραβείου, ενός Βραβείου BAFTA και ενός Βραβείου Συνδικάτου Ηθοποιών. Έχει εμφανιστεί επίσης σε αμερικανικές ταινίες όπως Ο Λύκος της Γουόλ Στριτ (2013) και Οι Φρουροί των Μνημείων (2014). Πρόσφατοι ρόλοι περιλαμβάνουν εμφανίσεις στις ταινίες Προέδροι (2021) και Brice 3 (2016), και είναι προγραμματισμένο να υποδυθεί τον Ντον Ντιέγκο ντε λα Βέγα στην μίνι σειρά Ζόρο το 2024.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Ζιλιέτ Αρνό

Η Ζυλιέτ Αρνώ είναι Γαλλίδα ηθοποιός, σεναριογράφος, ραδιοφωνική παραγωγός, τηλεοπτική παρουσιάστρια και κωμικός, γεννημένη στις 6 Μαρτίου 1973, στο Σαιν-Ετιέν. Η οικογένειά της καλλιέργησε ένα χιουμοριστικό περιβάλλον, με τον πατέρα της να εργάζεται ως επιστάτης κατασκευών και τη μητέρα της ως καθηγήτρια κλασικών σπουδών. Αρχικά σκέφτηκε να σπουδάσει πολιτικές επιστήμες, αλλά εγκατέλειψε μετά από ένα έτος και στη συνέχεια εκπαιδεύτηκε στην κωμωδία και τη δραματική τέχνη στο Cours Florent. Αυτή η εκπαίδευση οδήγησε σε σημαντικές συνεργασίες με την Κριστίν Ανγλιό και την Κορίνα Πυζέ. Η καριέρα της Αρνώ περιλαμβάνει διάφορους ρόλους και σενάρια. Συνέγραψε και πρωταγωνίστησε στο θεατρικό έργο καφέ-θέατρου «Σταμάτα να κλαις, Πηνελόπη» μαζί με τους Ανγκλιό και Πυζέ, το οποίο έκανε πρεμιέρα το 2002 στο Καφέ ντε λα Γκαρ και έκτοτε το έχουν δει πάνω από δύο εκατομμύρια θεατές. Το έργο, που διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια ενός πάρτι αποχωρισμού, απεικονίζει τρεις φίλες των οποίων η φιλία αποτυπώνεται. Συνέγραψε μια συνέχεια, «Σταμάτα να κλαις, Πηνελόπη 2 Η Σύνδεση!» το 2006 και σκηνοθέτησε την κινηματογραφική διασκευή το 2012. Συνέγραψε επίσης την ταινία «La Beuze» το 2003 και εμφανίστηκε σε αρκετές ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των «Les Onze Commandements» (2004), «L’Un reste, l’autre part» (2005), «Ensemble, c'est tout» (2007) και «Tu peux garder un secret ?» (2008). Είχε ρόλους σε τηλεοπτικές σειρές όπως το «Drôle de famille!» από το 2009 έως το 2013. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας της, η Αρνώ επίσης εργάστηκε ως παρουσιάστρια ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών εκπομπών. Συν-παρουσίασε την 'Intervilles' με τον Ναγκί το 2004 και την '20 h 10 pétantes' στο Canal+. Από το 2014 έως το 2024, ήταν αρθρογράφος σε εκπομπές του France Inter, συμπεριλαμβανομένων των 'Si tu écoutes, j’annule tout,' αργότερα μετονομασθείσα σε 'Par Jupiter!' και στη συνέχεια 'C’est encore nous.' Είχε σχέση με τον κωμικό Μιχαέλ Γιούν από το 1998 έως το 2004. Σήμερα, το 2024, συνίδρυσε την ραδιοφωνική εκπομπή 'La Dernière' στο Radio Nova με τους Γκιγιόμ Μερς, Πιέρ-Εμανουέλ Μπαρέ και Αγμέρικ Λομπρέ; Προηγουμένως, η ίδια και ο Μερς συν-παρουσίαζαν την 'Le Grand Dimanche Soir' και εκπομπές του France Inter από το 2019 έως το 2023. Η εκπομπή 'Par Jupiter' έφτασε σε ένα ρεκόρ ακροατηρίου 1,3 εκατομμυρίων ακροατών ημερησίως το 2021, και η 'La Dernière' είναι επί του παρόντος ένα επιτυχημένο podcast.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Μισέλ Γκαλαμπρί

Γεννημένος στο Σάφι του Μαρόκο στις 27 Οκτωβρίου 1922, ο Μισέλ Γκαλαμπρού ήταν Γάλλος ηθοποιός και συγγραφέας. Ο πατέρας του, Πολ Γκαλαμπρού, ήταν μηχανικός και καθηγητής. Αρχικά φιλοδοξούσε να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής για την ομάδα Σταδ Όλυμπικ Μονπελιέ, και σπούδασε σύντομα νομική κατόπιν αιτήματος του πατέρα του. Πέρασε τα πρώτα χρόνια της παιδικής του ηλικίας στο Σάφι και τα μεταγενέστερα χρόνια στην Ερώ, πριν μετακομίσει στο Παρίσι. Η καριέρα του Γκαλαμπρού διήρκεσε σχεδόν εξήντα χρόνια, καλύπτοντας πάνω από 250 ταινίες και περισσότερες από 80 θεατρικές παραστάσεις. Ο Γκαλαμπρού ξεκίνησε το θεατρικό του ταξίδι το 1951 με έναν μικρό ρόλο στην ταινία Ma femme, ma vache et moi . Απέκτησε αρχική αναγνώριση για την ερμηνεία του στην ταινία La guerre des boutons (1963) και απέκτησε ευρεία δημοτικότητα με το Le Gendarme de Saint-Tropez (1964), υποδυόμενος τον Υπαστυνόμο Γκέρμπερ. Εμφανιζόταν συχνά δίπλα στον Λουί ντε Φυνές σε αρκετές ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των συνέχειων του Le Gendarme de Saint-Tropez και του L'Avare . Οι κωμικές του συνεργασίες επεκτάθηκαν σε ταινίες που σκηνοθέτησαν οι Ζαν Ζιράλ, Ζαν-Πιέρ Μόκι, Ζορζ Λοτνέρ, Μπερτράν Μπλιέ και Κλοντ Ζιντί. Ήταν μέλος της Κομεντί Φρανσαί από το 1950 έως το 1957 και κέρδισε πρώτο βραβείο από το Εθνικό Συντηρητήριο Θεατρικής Τέχνης. Η φιλμογραφία του Γκαλαμπρού περιλάμβανε τόσο κωμωδίες όσο και δράματα, με αξιοσημείωτους ρόλους στις ταινίες L'avare , Jo , Nous irons a Deauville , La Cage aux Folles , La Cage aux Folles II , La Cage aux Folles 3: The Wedding , Le viager , Subway , Kamikaze και Uranus . Ο Μπερτράν Μπλιέ, ο Κόστα-Γκαβράς και ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ ήταν ανάμεσα στους σκηνοθέτες με τους οποίους συνεργάστηκε. Νίκησε ένα βραβείο César Καλύτερου Ηθοποιού το 1977 για τον ρόλο του Ιωσήφ Μπουβιέ στην ταινία του Μπερτράν Ταβερνιέ, The Judge and the Assassin , και έλαβε υποψηφιότητες για το βραβείο César Καλύτερου Β’ Ηθοποιού το 1986 ( Subway ) και το 1991 ( Uranus ). Διηύθυνε το Théâtre Montmartre-Galabru και το Théâtre de Dix Heures. Η τελευταία του εμφάνιση ήταν στο θεατρικό μονόλογο Le Cancre . Ο Μισέλ Γκαλαμπρού απεβίωσε στις 4 Ιανουαρίου 2016, στο Παρίσι, σε ηλικία 93 ετών.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Μπρούνο Σαλομόνε

Ο Μπρούνο Σαλομόνε, γνωστός και ως Μπρούνο Σαλόμον, ήταν Γάλλος ηθοποιός και κωμικός. Γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου 1970, στο Βιλνέβ-Σαιν-Ζορζ (Βαλ-ντε-Μαρν), και πέρασε μέρος της παιδικής του ζωής στο Μασσαλία πριν μετακομίσει στα προάστια του Παρισιού. Ήταν μοναχοπαίδι, με μητέρα ράπτρια και πατέρα υδραυλικό με ενδιαφέρον για την αστρολογία. Παρόλο που ένιωθε ντροπαλός κατά τη διάρκεια των σχολικών του χρόνων, ο Σαλομόνε ανέπτυξε αυτοπεποίθηση μιμούμενος τους καθηγητές του. Στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1990, ο Σαλομόνε απέκτησε απολυτήριο λυκείου στο Λύκειο Ζωρζ Μπρασένς· ωστόσο, αρχικά προοριζόταν να σπουδάσει κτηνιατρική. Ο Σαλομόν ξεκίνησε την καριέρα του εμφανιζόμενος σε καφέ-θέατρα, συνθέτοντας σκίτσα και εργάστηκε για δύο χρόνια ως Dingo στο Euro Disney. Εμφανίστηκε επίσης σε ένα βίντεο VHS προώθησης του PlayStation το 1995. Το 1996, απέκτησε φήμη στην εκπομπή ταλέντων *Graines de star* χάρη στο παράλογο χιούμορ του και κέρδισε τον διαγωνισμό. Εμφανιζόταν τακτικά στο καφέ-θέατρο Le Carré Blanc από το 1998 και ήταν μέλος της κωμικής ομάδας Nous Ç Nous με τους Éric Collado, Manu Joucla, Éric Massot και Jean Dujardin. Η ομάδα εμφανιζόταν συχνά στην εκπομπή *Fiesta* του Patrick Sébastien, και εμφανίστηκε επίσης στο *Farce Attaque* με τον Jean Dujardin πριν ξεκινήσει μια σόλο καριέρα στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Παρουσίασε την πρώτη του μονολογική παράσταση, 'N'est pas cochon d'Inde qui veut,' το 2000. Ο Μπρούνο Σαλομόνε έγινε ευρέως γνωστός για τον ρόλο του ως Ντενί Μπουλέ στην τηλεοπτική σειρά *Fais pas ci, fais pas ça* (2007-2017). Είχε επίσης ρόλους στις *Kaamelott* (2005 και 2009) και την ταινία *Brice de Nice* (2005), υποδυόμενος τον Ιγκόρ ντ’Ωσέγκωρ. Η δουλειά του επεκτάθηκε στην αφήγηση, συμπεριλαμβανομένου ενός ρόλου στην animated ταινία *Lucky Luke* (2009) και της παροχής φωνητικού σχολιασμού για το παιχνίδι 'Burger Quiz' του Αλαιν Σαμπά. Εξέδωσε ένα μυθιστόρημα με τίτλο *Les Misophones* το 2019. Το 2016, η παράστασή του 'Euphorique' κέρδισε το Globe de cristal για την καλύτερη μονομελή παράσταση. Ο Σαλομόνε απεβίωσε στις 15 Μαρτίου 2026, στο Ζουανβίλ-λε-Πον (Βαλ-ντε-Μαρν), σε ηλικία 55 ετών, λόγω μακράς ασθένειας. Ο θάνατός του επιβεβαιώθηκε από τον εκπρόσωπό του, Λωρέν Γκριγκόρ, και προκάλεσε αφιερώματα από τους Ζαν Ντιζαρντίν, Φλορένς Φορεστί, Ναγκί και Τιπάν Αάς. Θυμάται ως ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους κωμικούς ηθοποιούς στην τηλεόραση της Γαλλίας.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Ομάρ Σι

Ο Ομάρ Συ είναι Γάλλος ηθοποιός, παραγωγός ταινιών, σεναριογράφος και κωμικός που γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1978 στα Τραπέζ, Ιβλίν, Γαλλία. Είναι από την εθνότητα Φούλα, με γονείς που μετανάστευσαν από τη Δυτική Αφρική· η μητέρα του κατάγεται από τη Μαυριτανία και ο πατέρας του από τη Σενεγάλη, και οι δύο από το χωριό Μπακέλ. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην περιοχή Λες Μεριζιέ στα Τραπέζ και ήταν ένα από τα εννέα παιδιά. Το 1996, ο Sy ξεκίνησε την επαγγελματική του ζωή στο Radio Nova, μια εμπειρία που περιλάμβανε και συνάντηση με τον Fred Testot. Η ραδιοφωνική του εμπειρία οδήγησε σε κωμικά σκέτς στην 'Service après-vente des émissions' μεταξύ των ετών 2005 και 2012, καθώς και στο τηλεοπτικό πρόγραμμα 'Omar et Fred' που έκανε πρεμιέρα στο Canal+ το 2001 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Επίσης, εμφανίστηκε στην εκπομπή 'Le Cinéma de Jamel' του Canal+, και σχημάτισε ένα κωμικό δίδυμο με τον Fred Testot, γνωστό ως Omar και Fred. Ο Sy απέκτησε αναγνώριση για την σωματική του κωμωδία και εμφανίστηκε σε ταινίες όπως το Montparnasse Tower Inferno (2001), το The Raid, το The Beuze και το Our Happy Days. Συμμετείχε επίσης σε ένα άλμπουμ ενάντια στον ρατσισμό με τίτλο Stop à l’affront το 2003. Έλαβε ευρεία αναγνώριση μετά την πρωταγωνιστική του εμφάνιση στην γαλλική εισπρακτική επιτυχία του 2011, *The Intouchables*, κερδίζοντας το βραβείο César Καλύτερου Ηθοποιού το 2012 και το Globe de Cristal για τον ίδιο ρόλο. Έγινε ο πρώτος μαύρος ηθοποιός που έλαβε το βραβείο César. Μετά από αυτή την επιτυχία, ο Sy εμφανίστηκε σε αρκετές αμερικανικές ταινίες-blockbuster, όπως το *X-Men: Days of Future Past* (2014), το *Jurassic World* (2015), το *Transformers: The Last Knight* (2017) και το *Arctic Dogs* (2019). Έχει επίσης δώσει φωνή σε χαρακτήρες σε βιντεοπαιχνίδια όπως το 'Tomb Raider Legend' και το 'Logorama'. Από το 2021, πρωταγωνιστεί στην σειρά του Netflix, *Lupin*. Το 2021, ανακηρύχθηκε ένας από τους 100 πιο επιδραστικούς ανθρώπους στον κόσμο από το Time. Ο Sy έχει συνάψει συμφωνία μακροπρόθεσμης διάρκειας για ταινίες με την Netflix, παράλληλα με μια αρχική συνεργασία με το HBO Max. Αυτή τη στιγμή ζει στο Hidden Hills κοντά στο Λος Άντζελες, ΗΠΑ.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Πιερ Εταΐξ

Ο Πιέρ Ετέ, γεννημένος στις 23 Νοεμβρίου 1928 στην Ρουάν, Γαλλία, ήταν Γάλλος κλόουν, κωμικός και κινηματογραφιστής. Οι γονείς του ήταν ο Εντόν Ετέ, έμπορος δερμάτινων ειδών, και η Μπερτ Τσαχέρ. Αρχικά ακολούθησε σπουδές γραφικών τεχνών, μελετώντας βιτρό με τον Θεόδωρο-Ζεράρ Χάνσεν και υποστηρίζοντας τον εαυτό του ως εικονογράφος περιοδικών. Στα πρώτα στάδια της καριέρας του, έκανε παραστάσεις σε διάφορα καμπαρέ και μουσικά θέατρα, όπως το Le Cheval d'Or, Les Trois Baudets, l'ABC, l'Alhambra, Bobino και το Olympia, και εργάστηκε επίσης ως ακροβάτης με τον κλόουν Νίνο. Η καριέρα του Εταίξ πήρε μια σημαντική τροπή όταν άρχισε να εργάζεται για τον Ζακ Τατί το 1954. Συνέβαλε ως σχεδιαστής καρτούν και δημιουργός αστείων στο *Ο Θείος μου* (Mon Oncle), βοηθώντας στα γυρίσματα του το 1958, και σχεδίασε αφίσες για την ταινία και την μεταγενέστερη επανακυκλοφορία της, *Οι Διακοπές του κ. Χιουλό* (Les Vacances de Monsieur Hulot). Εμφανίστηκε επίσης στην ταινία *Μια Μέρα Γιορτής* (Jour de fête) του Τατί στο Olympia το 1960. Επηρεασμένος από κωμικούς slapstick όπως ο Buster Keaton, ο Harold Lloyd, ο Harry Langdon, ο Max Linder, ο Charlie Chaplin και οι Laurel and Hardy, ο Εταίξ άρχισε να διαμορφώνει το δικό του κωμικό στυλ, που χαρακτηριζόταν από κομψότητα στο slapstick και σχολαστικό χρονισμό. Σκηνοθέτησε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, *Διακοπή* (Rupture), με συνυπογραφή του Ζαν-Κλοντ Καριέρ, και ακολούθησε αυτήν με τη βραβευμένη με Όσκαρ μικρού μήκους ταινία *Χαρούμενα γενέθλια* (Heureux Anniversaire) το 1963, επίσης με συνυπογραφή του Καριέρ. Οι ταινίες μυθοπλασίας του Εταίξ περιλαμβάνουν το *Ο Γαμπρός* (1962), το *Γιο-γιο* (1965), το *Όσο έχουμε υγεία* (1965), το *Το Μεγάλο Έρωτας* (1968) και το *Γη της Αφθονίας* (1971). Οι ταινίες του συχνά σατιρίζουν τη σύγχρονη ζωή, τον θόρυβο και τη διαφήμιση. Μια νομική διαμάχη οδήγησε στην απρόσιτη των ταινιών του Εταίξ από τη δεκαετία του 1970· ωστόσο, μετά από δικαστική απόφαση, αποκαταστάθηκαν και προβλήθηκαν δημόσια ξανά το 2010. Ο Εταίξ και η Ανι Φρατελίνι ίδρυσαν μαζί την Εθνική Σχολή Κυρκόλεπτων το 1973· είχαν παντρευτεί το 1969 και στη συνέχεια περιόδευσαν με το δικό τους τσίρκο, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Εταίξ έπαιζε ως λευκόπριστος κλόουν. Έλαβε το Βραβείο Λυκού Ντελλούκ το 1962 για το *Le Soupirant* και του απονεμήθηκε ο Τάγμα των Τεχνών και των Γραμμάτων το 2013. Ο Πιέρ Εταίξ απεβίωσε στις 14 Οκτωβρίου 2016, στο Παρίσι, σε ηλικία 87 ετών, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά ως δάσκαλος του ποιητικού μπουρλέσκ και σημαντική μορφή στον γαλλικό κινηματογράφο σλάπστικ.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Πιερ Ντακ

Ο Πιέρ Ντακ, γεννημένος Αντρέ Ισαάκ στις 15 Αυγούστου 1893, στο Σαλόν-συρ-Μαρν, Γαλλία, ήταν Γάλλος χιουμορίστας. Η οικογένειά του, αρχικά από την Αλσατία (Ούτενχαϊμ και Νιεντερμπρον-λε-Μπαιν), είχε εβραϊκές ρίζες και μετανάστευσε μετά τον Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο. Ο πατέρας του, Σαλόμον Ισαάκ, ήταν κρεοπώλης, και η οικογένεια μετακόμισε στο Παρίσι όταν ο Ντακ ήταν τριών ετών. Παρακολούθησε μαθήματα βιολιού στην παιδική του ηλικία αλλά αποβλήθηκε από το σχολείο το 1908 για ένα πείραγμα. Η καριέρα του Ντακ ξεκίνησε τη δεκαετία του 1920 ως τραγουδιστής σε καμπαρέ όπως το La Muse rouge και το La Vache enragée. Το 1938 ίδρυσε το σατιρικό περιοδικό *L'Os à moelle*, το οποίο απέκτησε δημοτικότητα πριν σταματήσει λόγω της ναζιστικής λογοκρισίας. Εμφανίστηκε σε ταινίες όπως το *Voilà Montmartre* (1934) και το *Juanita* (1935). Το 1941, διαφυγώντας από τον πόλεμο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, βρήκε καταφύγιο στο Λονδίνο. Εκεί, συνέβαλε στο Radio Londres, μια υπηρεσία της BBC που έφτανε στη ναζιστικά κατεχόμενη Γαλλία, συνθέτοντας χιουμοριστικά τραγούδια και εκτελώντας κωμικά σκετς. Συνελήφθη στην Ισπανία ενώ προσπαθούσε να φτάσει στο Λονδίνο και πέρασε μήνες στις φυλακές του Φράνκο. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ντακ σχημάτισε ένα κωμικό ντουέτο με τον Φρανσίσκο Μπλάνς και δημιούργησαν και παρουσίασαν δημοφιλείς ραδιοφωνικές σειρές όπως το *Malheur aux barbus*, το *Signé Furax* και το *Bons Baisers de partout*. Ο Ντακ επινόησε τον κωμικό όρο «Schmilblick», ο οποίος περιγράφεται ως «αυστηρά ολοκληρωμένο, που δεν εξυπηρετεί απολύτως τίποτα και μπορεί επομένως να εξυπηρετήσει τα πάντα», και δημοφιλοποίησε τη λέξη «loufoque». Επίσης, εφεύρε το biglotron και τη συνταγή για μαρμελάδα noodles. Εντάχθηκε στη μασονία το 1926 και δημιούργησε ένα παρωδικό μασονικό τελετουργικό με τίτλο «Le rite des Voyous». Ο Pierre Dac αναγνωρίστηκε με πολλές διακρίσεις κατά τη διάρκεια της ζωής του· αυτές περιλάμβαναν το Croix de Guerre (τόσο για τις περιόδους 1914-1918 και 1939-1945), το Μετάλλιο Αντίστασης και την ιδιότητα του να διοριστεί Ιππότης του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής. Μέχρι τον θάνατό του στις 9 Φεβρουαρίου 1975, στο Παρίσι, παρέμεινε ενεργός στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, με ρόλους σε παραγωγές όπως το *La Famille Anodin* (1956) και το *Ne jouez pas avec les Martiens* (1968).

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Πιερ Ρίτσαρ

Ο Πιερ Ρίτσαρντ είναι κωμικός από τη Γαλλία, γεννημένος το 1934. Γνωστός για τον Ψηλό Ξανθό με ένα μαύρο παπούτσι, την Επιστροφή του Ψηλού Ξανθού με ένα μαύρο παπούτσι, La Chèvre.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Φρανσουά Καβάνα

Ο Φρανσουά Καβανά, γεννημένος στις 22 Φεβρουαρίου 1923, στην 14η συνοικία του Παρισιού, ήταν Γάλλος συγγραφέας και συντάκτης σατιρικής εφημερίδας. Απεβίωσε στις 29 Ιανουαρίου 2014, στο Κρετέιγ. Η ανατροφή του στο Νοζάν-συρ-Μαρνέ διαμορφώθηκε από τον ιταλό μετανάστη πατέρα του, Λουίτζι Καβανά, ο οποίος εργαζόταν ως μαστόρος, και τη μητέρα του, Μαργκριτ Σαρβέν. Περιτριγυρισμένος από Ιταλούς μετανάστες από νεαρή ηλικία, κατέγραψε αυτές τις εμπειρίες στο αυτοβιογραφικό του έργο Les Ritals , που δημοσιεύτηκε το 1978. Απέκτησε το απολυτήριο πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στην ηλικία των 12 ετών και έλαβε brevet το 1939. Η πρώιμη ζωή του Καβάνα περιλάμβανε ποικίλη απασχόληση· στην ηλικία των 16 ετών εργάστηκε ως διανομέας ταχυδρομείου, πωλητής φρούτων/λαχανικών και μαθητευόμενος μαστόρου. Η δημοσιογραφική του καριέρα ξεκίνησε το 1945 με τη Libération. Διορίστηκε να μετακινηθεί στη Βordeaux το 1940 λόγω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και από το 1943 έως το 1945 αναγκάστηκε σε εργασία (STO) στο Βερολίνο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, σχημάτισε μια σχέση με την Μαρία Ταταρτσένκο, μια Ουκρανή εργαζόμενη, στην οποία αφιέρωσε το Les Russkoffs το 1979. Συνίδρυσε αρκετά σατιρικά περιοδικά, όπως το Hara-Kiri , το Hara-Kiri Hebdo , το Charlie και το Charlie Hebdo , συμβάλλοντας σημαντικά στη δημιουργία και την επιτυχία τους. Έγραψε σε διάφορα είδη, συμπεριλαμβανομένων των reportage, της σάτιρας, των δοκιμίων, των μυθιστορημάτων, της αυτοβιογραφίας και του χιούμορ. Η κωμική φόρμα του Καβάνα χαρακτηριζόταν από ένα μείγμα αστείων, παράλογου, coq-à-l’âne (ταχεία σύνδεση), σάτιρας και χλευασμού. Το έργο του συχνά πλησίαζε στο σουρεαλισμό και ειρωνευόταν συχνά την παρουσίαση της επιστήμης και των επιστημόνων. Μετέφρασε έξι βιβλία για διάσημους καρτουνίστες, συμπεριλαμβανομένου του *Li'l Abner* το 1971 και του *L'Univers impitoyable de Gary Larson* το 1988. Εφάνισε την ιδέα να μετονομαστεί το *Hara-Kiri* σε *Charlie Hebdo* τον Νοέμβριο του 1969 μετά την απαγόρευσή του. Εμφανίστηκε στην γαλλική λογοτεχνική talk show *Apostrophes* το 1978, όπου διάσημα είπε στον Μπούκοφσκι να "σιωπήσει". Τα *Les Ritals*, που δημοσιεύτηκαν αρχικά σε κεφάλαια στο *Hara-Kiri* από το 1976, διασκευάστηκαν σε θεατρικό έργο που εξερευνά θέματα μετανάστευσης και βρίσκει απήχηση σε πολλές οικογένειες. Έλαβε το Prix Interallié το 1979 για τα *Les Russkoffs*. Το τελευταίο του βιβλίο, *Lune de miel*, αντιμετώπισε την νόσο του Πάρκινσον.

Προβολή προφίλ