გლობალური ტალანტების დირექტორია

კომიკოსების დირექტორია

დაათვალიერეთ კომიკოსების პროფილები, ბიოგრაფიები, წარმოშობის ქვეყანა და ოფიციალური ბმულები.

1588 კომიკოსი

ანრი სალვადორი

ენრი სალვადორი, დაბადებული როგორც ენრი გაბრიელ სალვადორი 1917 წლის 18 ივლისს, გაიანის ფრანგულ გვიანაში, კაენში, იყო მრავალმხრივი ფრანგი გასართობი პიროვნება. მისი მშობლები, კლოვის და ანტონინ პატერნი, გვადალუპიდან იყვნენ, და ჰყავდათ ძმა ანდრე და დას ელიზი. ოჯახი პარიზში გადავიდა, როდესაც ის თორმეტი წლის იყო. მან კარიერა დაიწყო 1930-იან წლებში გიტარისტად, სხვა მომღერლების თანხლებით, სწავლობდა ჯანგო რეინჰარტის ჩანაწერების მიბაძვით. სალვადორმა მოგვიანებით, 1940-იან წლებში, რეინჰართთან თანამშრომლობა დაიწყო, რაც ადრეულ მუსიკალურ მრავალფეროვნებას აჩვენებდა. სალვადორის კარიერაში სიმღერა, ცეკვა და კომედია მოიცლოდა, თავდაპირველად რეი ვენტურასთან და მისი კოლეგიანების შემადგენლობაში. 1948 წლისთვის მომღერლად გარდაიქმნა და გადაინაცვლა κινηოებში, როგორიცაა Nous irons à Paris (1949), Nous irons à Monte-Carlo (1950) და Mademoiselle s'amuse (1948). მან ჩაწერა სიმღერები, რომლებიც ბორის ვიანმა написал, კвинსი ჯონსმა მოამზადა და 1957 წელს ფრანგულ როკ-ენ-როლსაც კი შეეხმარა ჰენრი კორდინგის სახელით. 1950-იანიდან 1970-იან წლებამდე მან написал, მოამზადა და შეასრულა სასაცილო და პოპულარული სიმღერები, რომელიც ცნობილი იყო მისი კრონერის სტილითა და გლუვი ხმით, და ბევრი მუსიკალური ინსტრუმენტიც დაუფ mastering. სალვადორმა 1960-იან წლებში რამდენიმე პოპულარული ტელეივენახვების შოუ უმასპინძა და 1964 წელს „Zorro est arrivé“-ით დიდი წარმატება సాధა. იგი თავისი გამორჩეული სიცილისთვისაც არის ცნობილი, რომელიც ხშირად გამოიყენება მის მუსიკაში. მისი სიმღერა „Dans mon île“ (1957) მნიშვნელოვნად השפיעה ანტონიო კარლოს ჯობის ბოსა ნოვას ფორმირებაზე. 1989 წელს მან საფრანგეთის ქართულად თარგმანში, The Little Mermaid -ში კრაბი სებასტიანის ხმა გაუწია. მისი შვიდი ათეული წლის კარიერა აღიარებულ იქნა მრავალი ჯილდოთი, მათ შორის ბრაზილიის კულტურული დამსახურების ორდენით 2005 წელს და საფრანგეთის პატივმოყვარე ლეგიონის და საფრანგეთის ეროვნული დამსახურების ორდენის კომანდერი გახდა. იგი 2008 წლის 13 თებერვალს პარიზში გარდაიცვალა აორტალური ანევრიზმის შედეგად და პერე-ლაშეზის სასაფლაოზე დაკრძალეს.

პროფილის ნახვა

დადასტურებული მოუთხოვნელი

საფრანგეთი

ბრუნო სალომონე

ბრუნო 살ომონი, რომელიც ბრუნო 살ომონადაც არის ცნობილი, ფრანგი მსახიობი და კომიკოსი იყო. დაიბადა 1970 წლის 13 ივლისს, ვილენევ-სენ-ჟორჟში (ვალ-დე-მარნ), ბავშვობის ნაწილი მარსელში გაატარა, სანამ პარიზის předměstích-ში გადავიდა. მას არ ჰყავდა ძმა-წევრი, დედა მასაჟიერი იყო, ხოლო მამა - ელექტრიკი, რომელიც ასტროლოგიაში იყო დაინტერესებული. მიუხედავად იმისა, რომ სკოლის წლებში უշნო იყო, 살ომონი თავდაჯერებულობას თავისი მასწავლებლების იმიტირებით მიაღწია. 1990-იანი წლების 초기에 살ომონმა ჟორჟ ბრასენის ლიცეუმში დაამთავრა бакалавриат; თუმცა, თავიდან ვეტერინარული მედიცინის სწავლას აპირებდა. სალომონემ კარიერა დაიწყო კაფე-თეატრებში გამარჯვებით, სკეტჩების დაწერით და ორი წლის განმავლობაში როგორც "Dingo" მუშაობით Euro Disney-ში. ის ასევე გამოჩნდა 1995 წლის PlayStation-ის რეკლამურ VHS-ზე. 1996 წელს მას სახელი გაუთქვა ტैलენტ შოუ Graines de star -ში თავისი აბსურდული იუმორისთვის და მოიგო კონკურსი. მასregularულად выступал Le Carré Blanc კაფე-თეატრში 1998 წლიდან და იყო კომედიური ჯგუფი Nous Ç Nous-ის წევრი ერიკ კოლადოსთან, მანს ჟუკლასთან, ერიკ მასოთთან და ჟან დუჟარდინთან ერთად. ჯგუფი ხშირად появлялся Patrick Sébastien-ის Fiesta შოუში, და ის ასევე გამოჩნდა Farce Attaque -ში ჟან დუჟარდინთან ერთად, სანამ ადრეულ 2000-იან წლებში სოლო კარიერა დაიწყებოდა. მან პირველი მონოლოგი "N'est pas cochon d'Inde qui veut," წარდგა 2000 წელს. ბრუნო 살ომონე ფართოდ აღიარებული იქნა ტელესერიალში Fais pas ci, fais pas ça (2007-2017) დენის ბულეს როლისთვის. მას ასევე ჰქონდა როლები Kaamelott (2005 და 2009) და ფილმში Brice de Nice (2005), სადაც იგი ასრულებდა იგორ დ’ოსეგორის როლს. მისი საქმიანობა მოიცავდა ხმის გაღებასაც, მათ შორის ანიმაციურ ფილმში Lucky Luke (2009) და თამაშისთვის 'Burger Quiz', ალენ შაბატის მიერ, ხმის გადაღებას. მან 2019 წელს გამოსცა რომანი სახელწოდებით Les Misophones . 2016 წელს მისი შოუ 'Euphorique' მოიგო კრისტალური გლობუსი საუკეთესო მონოლოგული შოუსთვის. 살ომონე გარდაიცვალა 2026 წლის 15 მარტს, ჟოინვილ-ლე-პონტში (ვალ-დე-მარნ), 55 წლის ასაკში, გრძელი ავადმყოფების შემდეგ. მისი გარდაცვალება დაადასტურა მისმა აგენტმა, ლორან გრეგუარმა, და გამოიწვია პატივისცემა ჟან დუჟარდინი, ფლორანს ფორესტი, ნაგუი და ტიფეინ ჰასი-სგან. იგი ხსნით იხსენდება როგორც ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი კომიკური მსახიობი ფრანგულ ტელევიზიონში.

პროფილის ნახვა

დადასტურებული მოუთხოვნელი

საფრანგეთი

გად ელმალე

დაიბადა 1971 წლის 19 აპრილს კასაბლანკაში, მაროკოში, გად ელმალე არის კომიკოსი, მსახიობი, რეჟისორი და მომღერალი და აქვს ორმაგი მაროკო-კანადის მოქალაქეობა.

პროფილის ნახვა

დადასტურებული მოუთხოვნელი

საფრანგეთი

მიშელ გალაბრუ

1922 წლის 27 ოქტომბერს მაროკოში, საფიში დაბადებული მიშელ გალაბრუ იყო ფრანგი მსახიობი და მწერალი. მისი მამა, პოლ გალაბრუ, ინჟინერი და პროფესორი იყო. თავდაპირველად მას სურდა საფეხბურთო მოთამაშე გამხდარიყო Stade olympique montpelliérain-ში, მოკლე ხნით იურიდიცის სწავლა დაიწყო მამის თხოვნით. ადრეული ბავშვობა საფიში გაატარა, ხოლო მოგვიანებით ეროსტში გადაინაცვლა, სანამ პარიზში ჩამოვიდა. გალაბრუს კარიერა თითქმის სამოცი წლის განმავლობაში გრძელდებოდა და მოიცავდა 250-ზე მეტ ფილმს და 80-ზე მეტ სპექტაკლს. გალაბრუმ მსახიობობა 1951 წელს დაიწყო, *Ma femme, ma vache et moi* ფილმში చిన్న როლით. პირველად აღიარება La guerre des boutons (1963) ფილმის მიერ მიიღო და ფართო პოპულარობა Le Gendarme de Saint-Tropez (1964) ფილმში, ადიუდანტ გერბერის როლში მოიპოვა. ხშირად თანამშრომლობდა ლუი დე ფუნესთან რამდენიმე ფილმში, მათ შორის *Le Gendarme de Saint-Tropez*-ის გაგრძელებებში და *L'Avare*-ში. მისი კომედიური თანამშრომლობა ასევე მოიცავდა ჟან ჟიროლტის, ჟან-პიერ მოკის, ჟორჟ ლოტნერის, ბერტრან ბლიესა და კლაუდ ზიდის მიერ გადაღებულ ფილმებს. 1950-დან 1957 წლამდე იყო კომედი-ფრანსეზის წევრი (პენსიონერე) და მოიგო საფრანგეთის 국립 연극 예술원에서 პირველი პრიზი. გალაბრუს ფილმოგრაფიაში კომედიური და დრამატული ფილმებიც შედიოდა, ხოლო აღსანიშნავ როლები ჰქონდა ფილმებში: L'avare , Jo , Nous irons a Deauville , La Cage aux Folles , La Cage aux Folles II , La Cage aux Folles 3: The Wedding , Le viager , Subway , Kamikaze და Uranus . ბერტრან ბლიერმა, კოსტა-გავრასი და ჟან-ლუკ გოდარმა შეხვდნენ მას რეჟისორებად. მან სესარის პრემია საუკეთესო მსახიობი კაცისთვის მოიპოვა 1977 წელს ბერტრან ტავერნიეს ფილმში The Judge and the Assassin , ჟოზეფ ბუვიეს როლისთვის. მას ასევე ჰქონდა ნომინაციები სესარის პრემიისთვის საუკეთესო მსახიობი კაცი მეორეხარისხოვან როლში 1986 წელს ( Subway ) და 1991 წელს ( Uranus ). მან გაავრცელა თეატრები Théâtre Montmartre-Galabru და Théâtre de Dix Heures. მისი τελευταდა შესრულება იყო მონოლოგში Le Cancre . მიშელ გალაბრუ გარდაიცვალა 2016 წლის 4 იანვარს პარიზში, 93 წლის ასაკში.

პროფილის ნახვა

დადასტურებული მოუთხოვნელი

საფრანგეთი

ომარ საი

ომარ სი საფრანგეთის მსახიობია, ფილმის პროდიუსერი, სცენარისტი და იუმორისტი, დაიბადა 1978 წლის 20 იანვარს, ტრაპში, იველინში, საფრანგეთში. იგი არის ფულას წარმოშობის, მშობლები დასავლეთ აფრიკიდან გადმოვიდნენ; დედა მავრიტანიიდან არის, ხოლო მამა – სენეგალიდან, ორივენი ბაკელის სოფლდან მოდიან. დაიბადა და გაიზარდა ტრაპში, ლე მერიზიერის რაიონში და ცხრა შვილითაგან ერთ-ერთი იყო. 1996 წელს სი-მ პროფესიონალური კარიერა დაიწყო Radio Nova-ში, სადაც ფრედ ტესტოსთანაც გაიცნო. მისი რადიო გადაცემების გამოცდილების შედეგად წარმოიქმნა კომიკური განზომილებები პროგრამაში 'Service après-vente des émissions' 2005 წლის და 2012 წლის შორის, ისევე როგორც ტელეპროგრამა 'Omar et Fred', რომელიც პირველად Canal+–ზე 2001 წელს გავიდა ეთერში და დღემდე გრძელდება. მან ასევე მიიღო მონაწილეობა Canal+'-ის პროგრამაში 'Le Cinéma de Jamel' და კომიკური პარტნიორობა تشکیل كرد ფრედ ტესტოსთან, სახელად ომარი და ფრედი. სი-მ აღიარება მოიპოვა ფიზიკური კომედიით და გამოჩნდა ფილმებში, როგორიცაა Montparnasse Tower Inferno (2001), The Raid, The Beuze და Our Happy Days. მან ასევე მიიღო მონაწილეობა რასიზმის წინააღმდეგ ალბომში სახელად Stop à l’affront 2003 წელს. მას შემდეგ რაც 2011 წლის ფრანგულ კინოხიტი „უ ხელშეუხებლენი“-ში მთავარი როლის შესრულებით აღიარება მოიპოვა, მას 2012 წელს სესარის ჯილდო საუკეთესო მსახიობი მამაკაცისთვის და კრისტალ გლობი საუკეთესო მსახიობი მამაკაცისთვის მიანიჭეს. იგი გახდა პირველი შავი მსახიობი, რომელმაც სესარის ჯილდო მიიღო. ამ წარმატების შემდეგ, სი-ემ რამდენიმე ამერიკულ ბლოკბასტერში მიიღო მონაწილეობა, მათ შორის: „X-Men: Days of Future Past“ (2014), „Jurassic World“ (2015), „Transformers: The Last Knight“ (2017) და „Arctic Dogs“ (2019). მან ასევე გააჟღერა პერსონაჟები ვიდეო თამაშებში, როგორიცაა 'Tomb Raider Legend' და 'Logorama'. 2021 წლიდან იგი მონაწილეობს Netflix-ის სერიალში „ლუპინი“. 2021 წელს მას Time-ის 100 ყველაზე გავლენიანი ადამიანის სიაში συμπεριέλαβε. სი-ემ ნეტფლიks-თან ხანგრძლივ 계약ზე მოაწერა ხელზე ფილმების გადასაღებად, ხოლო HBO Max-თან საწყისი თანამშრომლობითი ఒప్పებაც დადო. ამჟამად იგი ცხოვრობს ჰიდენ ჰილზში, ლოს ანჯელესის yakınında, აშშ-ში.

პროფილის ნახვა

დადასტურებული მოუთხოვნელი

საფრანგეთი

პიერ დაკი

პიერ დაკი, ანდრე ისაკის სახელით დაბადებული, 1893 წლის 15 აგვისტოს საფრანგეთში, შალონ-სურ-მარნში, იყო ფრანგი მხატვრული ლიტერატორი. მისი ოჯახი, რომელიც თავდაპირველად ელზასიდან (უტენჰაიმ და ნიდერბრონ-ლეს-ბანი) იყო, ჰქონდა یهودی წარმომავლობა და ემიგრაციაში გადავიდნენ ფრანკო-პრუსული ომის შემდეგ. მისი მამა, სალომონ ისაკი, მეწველი იყო, და ოჯახი პარიზში გადავიდა, როდესაც დაკი სამი წლის იყო. ბავშვობაში ფორტეპიანოს სწავლობდა, მაგრამ 1908 წელს გააგდეს სკოლიდან გაუაზრებელი ხუმრობისთვის. Dac-ის კარიერა 1920-იან წლებში დაიწყო, როგორც შანსონье კაბარეებში, როგორიცაა La Muse rouge და La Vache enragée. მან 1938 წელს შექმნა სატირიული ჟურნალი L'Os à moelle, რომელიც პოპულარული გახდა, სანამ მას ნაცისტურმა ცენზორამ შეაჩერა. ის მონაწილეობდა ფილმებში, როგორიცაა Voilà Montmartre (1934) და Juanita (1935). 1941 წელს, მეორე მსოფლიო ომის კონფლიქტიდან გამსვლელად, თავშესაფარი გაიხადა ლონდონში. იქ მან BBC-ს მომსახურებაში Radio Londres-ისთვის ამა თუ იმ სახით წვლილი შეიტანა, რომელიც ოკუპირებულ საფრანგელს მიმართავდა, სასაცილო სიმღერების დაწერივით და კომიკური ნომრების შესრულებით. მას არესტში ჩართეს ესპანეთში, ლონდონში მისვლის მცდელობისას და რამდენიმე თვე გაატარა ფრანკო-ს ციხეებში. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, დაკმა კომიკურ დუეტს შექმნა ფრანსის ბლანშესთან და მათ δημე创եցին და წაიყვანდნენ პოპულარულ რადიო გადაცემებს, როგორიცაა „მონდომება ხატაკებისთვის“, „ფურაქსის ხელმოწერა“ და „ყვირის კეთილი მისალმებები ყველგან“. დაკმა შექმნა კომიკური ტერმინი „შმილბლიკი“, რომელიც აღწერილია როგორც „სრულიად მთლიანი, რომელიც აბსოლუტურად არაფერს ემსახურება და ამიტომ ყველაფერს შეუძლია ემსახუროს“ და პოპულარიზაციას ხვდებოდა სიტყვა „ლუფოკი“. მან ასევე გამოიგონა ბიგლოტრონი და ნუდელების დžem-ის რეცეპტი. მას თავიდან აყვანეს თავისუფალი მASONების ორგანიზაციაში 1926 წელს და შექმნა პაროდიული მასონური რიტუალი სახელად „ბოულიების რიტუალი“. პიერ დაკს მთელი ცხოვრების განმავლობაში რამდენიმე ჯილდო მიანიჭეს, მათ შორის პირველი და მეორე მსოფლიო ომების ჯვრები (1914-1918 და 1939-1945), მოძრაობის მედალი და ლეგიონის პატივმოყვარეული ორდენის რაინდის წოდება. მისი გარდაცვალებამდე, 9 თებერვალი, 1975 წლის პარიზში, ის აქტიური იყო κινηოებში და ტელევიზიონ პროექტებში, როგორიცაა „ანოდინის ოჯახი“ (1956) და „ნუ ითამაშებთ ამერიკელების მარსიანელებთან“ (1968).

პროფილის ნახვა

დადასტურებული მოუთხოვნელი

საფრანგეთი

პიერ ეტექსი

პიერ ეტე, დაიბადა 1928 წლის 23 ნოემბერს, ფრანსიაში, როანში. იგი იყო ფრანგი კლოუნი, კომიკოსი და κινηმატოგრაფისტი. მისი მშობლები იყვნენ ედმონდ ეტე, ტყავის ვაჭარი, და ბერტე ტაშერი. თავდაპირველად მან გრაფიკული დიზაინერის პროფესია აირჩია და სწავლობდა სათამაშო მინის მხატვრობას თეოდორ-ჟერარ ჰანსენთან, ხოლო საკუთარ თავს ეხმარებოდა როგორც გაზეთის ილუსტრატორი. თავდაპირველ პერიოდში მან სხვადასხვა კაბარეებსა და მუსიკალურ დარბაზებში გამართა წარმოდგენები, მათ შორის Le Cheval d'Or, Les Trois Baudets, l'ABC, l'Alhambra, Bobino და Olympia-ში, ასევე იმუშავა ცირკის შემსრულებლებთან ერთად კლოუნ ნინოსთან. Étaix-ის კარიერამ მნიშვნელოვანი ბრუნვა დაიწყო, როდესაც 1954 წელს ჟაკ ტატისთვის მუშაობა დაიწყო. მან მხატვრული და კომედიური ელემენტების შექმნით შეუწია Mon Oncle -ს, 1958 წელს გადაღებებშიც დაეხმარა და ფილმისთვის პლაკატებიც მოიპოვნა, მათ შორის მისი მოგვიანებით ხელახალი გამოშვებისთვის, Les Vacances de Monsieur Hulot -ისთვის. ის ასევე გამოჩნდა ტატის Jour de fête -ში ოლიმპიაში 1960 წელს. სლაპსტიკური კომიკოსების, როგორიცაა ბასტერ კიტონი, ჰაროლდ ლლოიდი, ჰარი ლენდონი, მაქს ლინდერი, ჩარლი ჩაპლინი და ლორელმა და ჰარდი, ზემოქმედების შედეგად, Étaix-მა საკუთარი კომედიური სტილის დამკვირვება დაიწყო, რომელიც სლაპსტიკის ელეგანტურობითა და ზუსტი დროებითი გადანაწილებით ხასიათდება. მან პირველი მოკლე ფილმი, Rupture , ჟან-კლოდ კარიერესთან ერთად გადაიღო და ამას მოჰყავდა ოსკარის პრიზით აღიარებულმა მოკლე ფილმმა Heureux Anniversaire 1963 წელს, რომელიც ასევე კარიერესთან ერთად იყო ხელით ხელმოწერილი. ეტეის მხატვრული ფილმები მოიცავს მაკურთხებელი (1962), იო-იო (1965), სამდღიანი სიხარული (1965), დიდი სიყვარული (1968) და მზიანი ქვეყანა (1971). მისი ფილმები ხშირად გადმოაქვს ირონიით თანამედროვე ცხოვრება, ხმაური და რეკლამა. იურიდიულმა დავამ 1970-იანი წლებიდან ეტეის ფილმების ხელმისაწვდომობა შეუძლებელად აქცია; თუმცა, სასამართროს გადაწყვეტილების შემდეგ, ისინი აღდგნენ და 2010 წელს კვლავ საჯაროდ აჩვენეს. ეტეიმ და 아니 ფრატელინი ერთად დაარსეს საფრანგეთის ეროვნული ცირკის სკოლა 1973 წელს; მათ ქორწინება 1969 წელს შედგა და შემდეგი მოგზაურობდნენ საკუთარი ცირკის შემადგენლობაში, რომლის დროსაც ეტეი თეთრ სახეზე კლოუნად выступаობდა. მან 1962 წელს ლუი დელუკის პრიზი მიიღო ფილმისთვის მაკურთხებელი და 2013 წელს – კომანდერის წოდება ხელოვნებათა და ლიტერატურის ორდენში. პიერ ეტეი გარდაიცვალა 2016 წლის 14 ოქტომბერს, პარიზში, 87 წლის ასაკში, დატოვა პოეტური ბურლესკის მასტერისა და ფრანგულ სლაპსტიკურ κινηოებში მნიშვნელოვანი ფიგურად დარვების მემკვიდრეობა.

პროფილის ნახვა

დადასტურებული მოუთხოვნელი

საფრანგეთი

პიერ რიჩარდი

პიერ რიჩარდი არის კომიკოსი საფრანგეთიდან, დაიბადა 1934 წელს. ცნობილია მაღალი ქერა კაცი ერთი შავი ფეხსაცმლით, მაღალი ქერა კაცის დაბრუნება ერთი შავი ფეხსაცმლით, La Chèvre.

პროფილის ნახვა

დადასტურებული მოუთხოვნელი

საფრანგეთი

ჟაკ ვებერი

ჟაკ ანრი რობერტ ვებერი, რომელიც პროფესიულად ჟაკ ვებერად არის ცნობილი, დაიბადა 1949 წლის 23 აგვისტოს პარიზის მეათე არონდიმენტში. იგი წარმოშობით буржуазული ოჯახიდანაა, შვეიცარიულ კავშირს უკავშირდება; მისი მამა, რობერტ ვებერი, იყო ფიზიკოსი, ქიმიკოსი და ლაბორატორიის დირექტორი, ხოლო მისი დედა, მადლენ ვებერი, საოპერო და ლიტერატურას აღფრთოვანებული იყო. ვებერმა დაამთავრა ლიცე კარნო და მოგვიანებით დრამატიული ხელოვნების შესწავლა განაგრძო ეკოლ დე ლა რუ ბლანშში. მისი კარიერა ხუთ ათეულ წელს მოიცავს და მას საფრანგეთის შოუბიზნესში გამოჩენილი ფიგურად აქცევს. ვებერის ადრეული განათლება მოიცავდა საფრანგეთის ეროვნულ დრამატული ხელოვნების კონსერვატორიაში დავარდნას, სადაც 20 წლის ასაკში შეუერთდა და 떠나는ას Prix d'Excellence მოიგო. მას წლის ნახევარი განუვითარებია პიერ ბრასესთან მენტორობის წყალობით და ფრანსის ჰუსტერს კონსერვატორიაში 18-ე არონდიმენტში కలిა, მასთან αργότερα კონკურენციაშიც კი പങ്കെടുത്തു. მან რობერტ ჰოსეინთანაც იმუშავა რეიმსში და შეუერთდა რეიმსის პოპულარულ თეატრს ჰოსეინის ხელმძღვანელობით. 1970 წელს მარსელ კრავენემ მისი დანიშვნა მოახდინა "ტარტიუფის" წარმოებისთვის. მოგვიანებით მან მიიღო მონაწილეობა სხვადასხვა სპექტაკლებში, როგორიცაა "ფოსტინი ეტ ლე 벨 ეტე" (1972) და "ეტატ დე სიეჟ" (1972), ხოლო მოგვიანებით – "ლე მალენი პლაზირ" (1975) და "უნე ფემ ფატალ" (1976). მას ასევე ჰქონდა მონაწილეობა ფილმში "კომტე დე მონტე-კრისტო". ვებერის კარიერაში მნიშვნელოვანი სცენური სამუშაოები მოიცავს, განსაკუთრებით კი სიურანო დე ბერჟერაკის როლის შესრულებას რამდენიმე წლის განმავლობაში, დაახლოებით 500ჯერ. 1990 წელს მან კომტე დე გიუშის როლი ითამაშა; მოგვიანებით, 1998 წელს კი დონ ხუანს განასახიერებდა. 1979-დან 1985 წლამდე იყო ლიონის დრამატული ცენტრის დირექტორი. შემდეგ, 1986-დან 2001 წლამდე კი ხელმძღვანელობდა ნიცის თეატრს, დრამატული ცენტრი ნიცა-კოტე დამურ. 2008 წელს საფრანგეთის მესამე არხისთვის ტელეადაპტაციას „ფიგაროს“ దర్శకత్వం გაუწია. ის ასევე გამოჩნდა როგორც მოსამართლე ანტუან რივზი სატელევიზიო შოუში და 2013 წელს ბრიუსელის ომმაგანგში კარლ V-ს როლი შეასრულა. ამჟამად იგი ასრულებს „სიურანო, ოცნებო, გაიცინო, გაიდა“ სპექტაკლში, რომელიც მის ცოლს, კრისტინ ვეპერს ეკუთვნის, ლუდმილა მიკაელთან ერთად; ეს პრემიერა პარიზის თეატრ „ლე პეპინიერ“-ში შედგა 29 იანვარს.

პროფილის ნახვა

დადასტურებული მოუთხოვნელი

საფრანგეთი

ჟან დიუჟარდენი

ჟან დუჟარდი, რომელიც ჟან ედმონდ დუჟარდის სახელით выступаრობს, ფრანგი არტისტია, რომელიც მსახიობად, კომიკოსად, პროდიუსერად და რეჟისორად მუშაობს. მისი დაბადების თარიღია 1972 წლის 19 ივნისი, რუი-მალმეიზონში, საფრანგეთში, რომელიც პარიზთან ახლოს მდებარეობს. ბავშვობა გაატარა 플레ზირიში, იველინისში, სადაც ხანმოკლე დრო სამუშაოება ჰქონდა საკეტების დამზადებლად მამის სამშენებლო კომპანიაში, სანამ სპექტაკლების კარიერას დაიწყებდა. ამჟამად 54 წლისაა და დუჟარდი კომიკურ ნომრებს კაფეებში выступаრობდა და სამხედრო სამსახურშიც იყო, სადაც ახალგაზრდებს იმიტაციებით զ divertissait, აღმოაჩენდა საკუთარ კომიკურ ნიჭვს. დუჟარინის კარიერა დაიწყო სცენაზე და ტელევიზიონში 1990-იან წლებში კომედიური ჯგუფ „Nous Ç Nous“-თან ერთად. 1996 წელს მან მიიღო მონაწილეობა ტელეპროგრამა „Graines de star“-ში სხვა კონკურენტებთან ერთად. 1999-დან 2003 წლამდე მნიშვნელოვანი პოპულარობა მოიპოვა ტელესერიალ „Un gars, une fille“-ში ალექსანდრა ლამისთან ერთად, რომელიც მოგვიანებით მისი ცოლი იყო 2009-დან 2014 წლამდე. მან ადრეულ კარიერაში ითამაშა კომედიურ ტელეპროგრამებსა და ფილმებში და შექმნა პერსონაჟი ბრის დე ნისი შოუ „Fiesta“-ში, რომელიც 2005 წელს გადაკეთდა ფილმად – „Brice de Nice“. დუჟარდინმა საერთაშორისო აღიარება მოიპოვა სხვადასხვა როლებით, მათ შორის ჰუბერტ ბონისუარი დე ლა ბათმა ფილმებში „OSS 117: კაირო, шპიონების სა nests“ (2006), „დაკარგული რიო ਵਿੱਚ“ (2009) და „აფრიკიდან სიყვარულთან ერთად“ (2021). მან ასევე ითამაშა ლაკი ლუკი ფილმში „ლაკი ლუკი“ (2009) და თანამშრომლობა ჰქონდა მიშელ hazanavicius-სთან ფილმში „კünstler“ (2011), სადაც მან ჯორჯ ვალენტინის როლი შეასრულა. ამ როლისთვის მან მრავალი ჯილდო მოიგო, მათ შორის ოსკარი საუკეთესო მსახიობი კაცისთვის (2012), ოქროს გლობუსი, BAFTA და სკრინ აქტორს გილდი-ის ჯილდო. ის ასევე გამოჩნდა ამერიკულ ფილმებში, როგორიცაა „The Wolf of Wall Street“ (2013) და „The Monuments Men“ (2014). ბოლოდროინდელ როლებში შედის მონაწილეობა ფილმებში „Présidents“ (2021) და „Brice 3“ (2016), და 2024 წელს მას სთქმენ დონ დიეგო დე ლა ვეგას როლს მინისერიალში „Zorro“.

პროფილის ნახვა

დადასტურებული მოუთხოვნელი

საფრანგეთი

ფრანსუა კავანა

ფრანსუა კავანა, დაიბადა 1923 წლის 22 თებერვალს პარიზის მეოთხე არონდიმენტში, იყო ფრანგი მწერალი და სატირიკული გაზეთის რედაქტორი. გარდაიცვალა 2014 წლის 29 იანვარს კრეტეილში. მისი აღზრდა ნოჟენტ-სურ-მარნში ფორმირებული იყო მისი იტალიელი ემიგრანტი მამის, ლუიჯი კავანას, რომელიც აშმაგერად მუშაობდა, და დედის, მარგრიტ შარვინის გავლენით. ახალგაზრდობაშივე იტალიელ ემიგრანტებს შორის ყოფნის გამო, მან ამ გამოცდილებებს თავის ავტობიოგრაფიულ ნაშრომში Les Ritals აღწერა, რომელიც 1978 წელს გამოიცა. 12 წლის ასაკში მიიღო დამთავრებული საწარმოო სკოლის მოწმენა და 1939 წელს – ბრევე. კავანას ადრეული ცხოვრება მოიცავდა სხვადასხვა სამუშაოს; 16 წლის ასაკში ის მუშაობდა საფოსტის წერილების delivering-ად, ხილი/ხორციანი პროდუქციის გამყიდველად და აგურის მჭედარ მუშადა. მისი ჟურნალისტური კარიერა დაიწყო 1945 წელს „Libération“-ში. მას 1940 წელს მეორე მსოფლიო ომის გამო გადასვლა ბორდოში އสั่งվებოდა, ხოლო 1943-1945 წლებში ის იძულებული იყო შრომითი სამუშაოები (STO) გაეทำ ბერლინში. ამ დროს მას ურთიერთობა ჰქონდა მარია ტატარჩენკოსთან, უკრაინელ მუშასთან, ვისაც მან მიუძღვნა Les Russkoffs 1979 წელს. მან რამდენიმე სატირი ჟურნალის თანა-დამაარსებელი იყო, მათ შორის Hara-Kiri , Hara-Kiri Hebdo , Charlie და Charlie Hebdo , მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა მათ შექმნასა და წარმატებაში. ის писал სხვადასხვა ჟანრებში, მათ შორის რეპორტაჟებში, სატირებში, эссеებში, რომანებში, ავტობიოგრაფიაში და юмореში. კავანას კომიკური სტილი ხუმრობების, абсурდულობის, კოკ-ა-ლ’ანეს (სწრაფ ტემპის ასოციაციების), სატირის და ქილიკის ნაზავით ხასიათდებოდა. მისი ნაშრომი ხშირად სიურრეალიზმის ზღვარს ეხლებოდა და ხშირად აკრიტიკებდა მეცნიერებასა და მეცნიერთა პრეზენტაციას. მან გადაიแปลեց ექვსი წიგნი ცნობილი კارتუნისტების შესახებ, მათ შორის Li'l Abner 1971 წელს და L'Univers impitoyable de Gary Larson 1988 წელს. მან განახორციელა იდეა Hara-Kiri -ს Charlie Hebdo -მ გადაერქმა 1969 წლის ნოემბერში, მისი აკრძალვის შემდეგ. ის გამოჩნდა ფრანგულ ლიტერატურულ საუბარო პროგრამაში Apostrophes 1978 წელს, სადაც ცნობილია, რომ ბუკოვსკის უთხრა „დაწყე აქეთ“. Les Ritals , რომელიც პირველად გამოქვეყნდა თავებიანად Hara-Kiri -ში 1976 წლიდან დაწყებული, ადაპტირებული იქნა თეატრალურ პიესად, რომელიც შესულია იმიგრაციის თემებში და რეზონირებს მრავალ ოჯახთან. მან 1979 წელს მიიღო Prix Interallié Les Russkoffs -ისთვის. მისი τελευταίο წიგნი, Lune de miel , ეხებოდა პარკინსონის დაავადებას.

პროფილის ნახვა

დადასტურებული მოუთხოვნელი

საფრანგეთი

ჯულიეტ არნო

ჟულიეტ არნო საფრანგეთის მსახიობია, სცენარისტი, რადიომაუწყებლის, ტელეწამყვანი და კომიკოსი, რომელიც დაიბადა 1973 წლის 6 მარტს, სენტ-ეთიენში. მისი ოჯახი მხიარულ გარემოს ქმნიდა, სადაც მამამ მშენებარე სამუშაოების ზემდეგი იყო, ხოლო დედად კლასიკური ლიტერატურის პროფესორი. თავდაპირველად იგი პოლიტიკურ მეცნიერებას ითვლიდა, მაგრამ ერთი წლის შემდეგ დატოვა და მოგვიანებით კომედიისა და დრამატიული ხელოვნების შესწავლა დაიწყო კურს ფლორენტში. ამ სწავლებამ მნიშვნელოვანი თანამშრომლობა მოუწია კრისტინ ანლიოსთან და კორინ პუგეტთან. არნოს კარიერაში მოიცავს სხვადასხვა როლებსა და ავტორობას. მან თანაავტორობა და მონაწილეობა მიიღო კაფე-თეატრის პიესაში "Arrête de pleurer Pénélope" ანგლიოსთან და პუგეტთან ერთად, რომელიც 2002 წელს შედგა Gare-ის კაფეში და მას შემდეგ ნახულია ორ მილიონზე მეტი მაყურებლის მიერ. პიესა, რომელიც ქორწინების წინასწარი წვეულების დროს ხდება, აღწერს სამ მეგობრეს, რომლებიც ურთიერთობაში არიან გაწყვეტის საფრთხეში. მან თანაავტორობა დაწერა გაგრძელებაც, "Arrête de pleurer Pénélope 2 La Suite!" 2006 წელს, ხოლო 2012 წელს გადაიღო ფილმის ადაპტაცია. მან ასევე თანაავტორობა დაწერა ფილმში "La Beuze" 2003 წელს და გამოჩნდა რამდენიმე ფილმში, მათ შორის "Les Onze Commandements" (2004), "L’Un reste, l’autre part" (2005), "Ensemble, c'est tout" (2007) და "Tu peux garder un secret ?" (2008). მან ითამაშა როლები ტელესერიალებში, როგორიცაა "Drôle de famille!" 2009 წლიდან 2013 წლამდე. მისი კარიერის განმავლობაში არნოდი ასევე მუშაობდა რადიო- და ტელეწამყვანად. 2004 წელს მან ნაგიუსთან ერთად 공동-წარმოგვიხილა გადაცემა "Intervilles", ხოლო Canal+–ზე – "20 h 10 pétantes". 2014 წლის თებერვლიდან 2024 წლამდე იგი France Inter–ის პროგრამების კოლumnისტი იყო, მათ შორის "Si tu écoutes, j’annule tout," რომელიც მოგვიანებით შეიცვალა სახელს "Par Jupiter!" და შემდეგ – "C’est encore nous." მას კომიკოსი მიხაელ იუნთან ურთიერთობა ჰქონდა 1998 წლიდან 2004 წლამდე. ამჟამად, 2024 წელს, მან გილიომ მურიცესთან, პიერ-ემანუელ ბარე-სთან და aymeric lompret-თან ერთად რადიოშოუ "La Dernière" თანადაფინანსება გა yaptı Radio Nova–ზე; მანამდე კი მურიცესთან ერთად 공동-წარმოგვიხილა გადაცემები "Le Grand Dimanche Soir" და France Inter 2019 წლიდან 2023 წლამდე. შოუ "Par Jupiter"-მა 2021 წელს რეკორდული მაყურებელთა რიცხვი – დღეში 1,3 მილიონი მსმენელი დაფიქსირა, ხოლო "La Dernière" ამჟამად წარმატებული პოდკასტია.

პროფილის ნახვა