Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na M Wyczyść wszystko
Wyświetlono 181-192 z 232 komików
Michèle Guigon (1959–2014), komiczka (Francja) – Komedia fizyczna
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Michèle Guigon

Michèle Guigon, urodzona 1 czerwca 1959 roku w Belfort we Francji, była wszechstronną francuską artystką, która zmarła 4 września 2014 roku w Paryżu na raka. Pracowała jako komik, akordeonistka, humorystka, autorka-kompozytorka i reżyserka teatralna, demonstrując szeroki zakres talentów twórczych w trakcie swojej kariery. W latach 1978–1985 występowała z Jérôme Deschamps, przyczyniając się do spektakli takich jak 'Les Oubliettes' i 'La Veillée'. W 1984 roku współzałożyła Compagnie du Pâtit Matin z Anne Artigau. Praca Guigon obejmowała zarówno pisanie, jak i reżyserię. Napisała i wyreżyserowała kilka spektakli, w tym 'États d'Amour' (1986), 'Marguerite Paradis ou l’Histoire de Tout le Monde' (1985), 'Strapontin' (1983), 'Piavodéon' (1991), 'La vie va où ?' (2008) i 'Pieds nus, traverser mon cœur' (2011). Współtworzyła również scenariusz do 'Strapontin' z Anne Artigau. Do jej reżyserskich osiągnięć należą 'Femme non rééducable' (2010), 'Big Shoot' autorstwa Koffi Kwahulé (2009), 'Plouf!' (2005) i 'Une Seconde' (2004). Współreżyserowała 'Il y a' z Anne Artigau w 1995 roku oraz 'Jungles' i 'Cocorico' z Susy Firth i Patrice Thibaud w 2011 roku. Warto zauważyć, że wyreżyserowała 'Les Chantefables' Desnosa z Anne Artigau w 1989 roku. ‘Kukuriku’, komedia bez słów, współreżyserowana z Susy Firth i Patrice Thibaud, stała się jednym z najbardziej znanych dzieł Guigon, zadebiutowała w 2008 roku i okazała się sukcesem kasowym. Spektakl, trwający około 1 godziny i 20 minut, łączy komedię fizyczną i teatr cieni, czerpiąc inspirację z westernów spaghetti i Tour de France. Ukazuje 'galijską bitwę temperamentów' pomiędzy Patrice Thibaud a Philippe Leygnac, gdzie Thibaud zaczepia Leygnaca, który następnie dołącza do psot. Oświetlenie zaprojektowała Marie Vincent, a kostiumy Isabelle Beaudouin. Pojawiała się również w produkcjach teatralnych takich jak 'Strapontin' (1984) i 'Sainte Carmen de Montréal' (1989), oraz w filmach takich jak 'L'Araignée de satin' (1986) i 'Sauve-toi, Lola' (1986). W latach 2013–2014 była kronikarką programu France Inter ‘On va tous y passer’. Jej książki 'La vie va où ?' i 'Pieds nus, traverser mon cœur' otrzymały pośmiertnie nagrody 'Coup de cœur parole enregistrée et documents sonores' Akademii Charles-Cros w 2018 roku. W 2017 roku wydano DVD z jej występami. Wyraziła również chęć wystawienia i reżyserowania sztuki zatytułowanej "Journal d’absence", ale ten projekt pozostał niedokończony z powodu jej śmierci.

Micky Flanagan, komik (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Micky Flanagan

Michael John Flanagan jest komikiem z Anglii, który wystąpił na scenie w Edynburgu Fringe i zwiedził Wielką Brytanię swoim występem. Był gospodarzem serii Radio 4 Micky Flanagan: Co Chance Change? i pojawił się w programach telewizyjnych, w tym Mock Tygodnia, Liga ich własnych, 8 Na 10 Koty, Czy to coś powiedziałem?, Michael McIntyre Komedia Roadshow i kocham mój kraj.

Mikael Wulff, komik (Dania) – Satyra
Zweryfikowane Nieodebrane
Dania

Mikael Wulff

Mikael Wulff, duński komik, pojawił się w programach telewizyjnych takich jak Dolph og Wulff i wspólnie tworzy komiksy Wulffmorgenthaler z Andersem Morgenthalerem. Z tej serii powstała również kreskówka polityczna Dolph faszystowski Hippo.

Mike Bullard (1957–2024), komik (Kanada)
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Mike Bullard

Urodzony w Etobicoke, Ontario, 12 czerwca 1957 roku, Mike Bullard, a jego nazwisko artystyczne brzmiało Michael John Bullard, zyskał sławę jako kanadyjski komik występowalny i pracował również jako gospodarz programu telewizyjnego/radiowego. Jego rodzicami byli Jack i Ruby Bullard; Jack pracował w handlu detalicznym, a Ruby poświęciła się życiu domowemu. Rodzina przeniosła się do Galt (obecnie Cambridge), gdy miał sześć lat, ostatecznie osiedlając się w Mississauga. Uczęszczał do Erindale Secondary School, a następnie pracował dla Bell Canada. Przedtem przez krótki czas służył jako policjant w Peel Regional Police, ale zrezygnował ze względu na ograniczenia dotyczące występów komediowych. Powrócił do Bell Canada, awansując na stanowisko zastępcy dyrektora ds. śledztw korporacyjnych. Począwszy od lat 80., Bullard rozpoczął karierę komediową występując jako stand-up, jednocześnie pracując na stanowisku w Bell Canada. Od 1988 roku regularnie pojawiał się w klubach komediowych Yuk Yuk's, co początkowo przyniosło mu rozpoznawalność telewizyjną. W latach 1997–2003 Bullard prowadził program 'Open Mike with Mike Bullard' na CTV, za który otrzymał dwie nagrody Gemini. Następnie, w 2003 roku przez krótki czas prowadził 'The Mike Bullard Show' na Global Television. Jego praca charakteryzowała się interakcjami z publicznością i umiejętnościami prowadzenia imprez, a także budował popularność dzięki wartościom związanym z pracą fizyczną. Od 2010 do 2016 roku prowadził program 'Beyond the Mic with Mike Bullard' na Newstalk 1010. Podczas rosyjskiej inwazji, Bullard poświęcił swój czas jako wolontariusz w grupach humanitarnych na Ukrainie, angażując się w to przez cztery miesiące w 2022 roku. Zmarł 11 października 2024 roku w wieku 67 lat w Mississauga, a jego ciało odkrył przyjaciel. Przyczyną śmierci podejrzewana jest zawał serca, a sprawa jest w toku śledztwa. Przeżył go młodszy brat Pat Bullard, który również jest komikiem, scenarzystą telewizyjnym i producentem.

Miklós Vig (1898–1944), komik (Węgry) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Węgry

Miklós Vig

Miklós Przewodniczący Vig kontynuował karierę kabaretową i jazzową, aktora, komika i administratora teatru na Węgrzech w latach 20., 30. i 40. ubiegłego wieku. Urodził się w Budapeszcie 11 lipca 1898 r. i został tam zabity 19 grudnia 1944 r. przez członków Arrow Cross Party.

Miles Jupp, komik (Wielka Brytania) – Improwizacja
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Miles Jupp

Miles Jupp to angielski aktor i komik, urodzony 8 września 1979 roku w Londynie. Lata jego formowania spędził dorastając w West Hampstead. Jego ojciec służył jako pastor w Zjednoczonym Kościele Reformowanym, co wpłynęło na aspekty jego wychowania. Początkowo wierząc, że ma belgijskie korzenie, Jupp później odkrył, że pochodzenie jego rodziny leży w Sussex. Jego edukacja obejmowała naukę w The Hall School, St George's School i Oakham School, a następnie studia z teologii na Uniwersytecie Edynburskim. Podczas studiów w Edynburgu Jupp doskonalił swoje talenty komediowe z improwizowaną grupą komediową, Improverts. Zaczęto go zauważać w świecie komedii, zdobywając nagrodę Leicester Mercury Comedian of the Year w 2001 roku. Rok później otrzymał nominację do nagrody Perrier Award dla najlepszego debiutanta za swój spektakl „Gentlemen Prefer Brogues”. Jego kariera aktorska była różnorodna, obejmując role takie jak Archie, wynalazca, w dziecięcym serialu telewizyjnym Balamory (od nieokreślonego roku), oraz John Duggan w The Thick of It (sezony 3 i 4). Pojawił się również jako Nigel McCall w Rev , prowadził program The News Quiz na BBC Radio 4 od 2015 do 2019 roku i miał epizodyczne role w filmach takich jak Harry Potter i Zakon Feniksa (2007) i Sherlock Holmes (2009). Filmografia Juppa wykracza poza te role, obejmując role w Made in Dagenham (2010), Gary: Tank Commander , Johnny English Reborn (2011) i Grimsby (2016). Pożyczył również głos do projektów takich jak adaptacja Watership Down . Jego występy w programach panelowych telewizyjnych, takich jak Have I Got News for You i Would I Lie To You? , między 2011 a 2012 rokiem, jeszcze bardziej umocniły jego pozycję w brytyjskiej komedii. W styczniu 2012 roku wygrał Celebrity Mastermind. Narratorem był również serial dokumentalny BBC, Building Dream Homes (2014), i zagrał role w Journey's End (2017), Father Brown i The Durrells . Po zdiagnozowaniu niskostopniowego meningiomu w sierpniu 2021 roku, po napadzie podczas podróży samochodem, Jupp przeszedł operację we wrześniu 2021 roku. Jest nadal monitorowany za pomocą corocznych badań i przyjmuje leki zapobiegawcze. Obecnie koncertuje ze swoim nowym programem komediowym, 'On I Bang,' poruszającym jego doświadczenia związane z guzem mózgu.

Milton Jones, komik (Wielka Brytania) – Jednozdaniowe żarty
Zweryfikowane Nieodebrane
1 gru 2026 Wielka Brytania

Milton Jones

Jego ojciec pochodzi z Południowego Walii. Uczęszczał na Middlesex Polytechnic, gdzie w 1985 roku uzyskał dyplom z dziedziny sztuki dramatycznej. W 1986 roku poślubił Caroline Church i razem są rodzicami trójki dzieci; obecnie mieszka w dzielnicy St Margarets w Londynie. Jones znany jest z kibicowania Arsenalowi i jest praktykującym chrześcijaninem, regularnie występującym w kościołach oraz na festiwalach chrześcijańskich. Ponadto pełni rolę patrona organizacji charytatywnej Chance for Childhood. Występy komediowe Jonesa charakteryzują się jednowiadomymi zdaniami i grą słów, prezentowanymi z dystansem i subtelną niepokojem. W trakcie swojej kariery prowadził wiele programów w BBC Radio 4, łącznie dziesięć serii. Należą do nich "The Very World of Milton Jones" (1998–2001), "The House of Milton Jones" (2003), "Another Case of Milton Jones" (2005–2011) oraz "Thanks a Lot, Milton Jones!" (2014–2024). Jego program radiowy spotkał się z dużym uznaniem, w tym z srebrnym nagrodą Sony Radio Academy w 2012 roku i nominacją do Writers Guild Award w 2012 roku. Często można go zobaczyć jako stałego członka jury w "Mock the Week", a także wystąpił dwukrotnie w "Live at the Apollo". Był również głównym aktorem w "Dave's One Night Stand" (DAVE) i występował w "Michael McIntyre’s Comedy Roadshow" (BBC1). Otrzymując nagrodę Perrier dla najlepszego debiutanta w 1996 roku, później zdobył tytuł Headliner of the Year Chortle w 2011 roku. Poza występami na scenie stand-upowej, Jones pisał dla programów telewizyjnych takich jak , i . W 2009 roku napisał powieść , a następnie (2011) i (2013), w których poruszał tematy związane z jego chrześcijańską wiarą. Wydał trzy DVD z nagraniami koncertów: , i . Regularnie koncertuje po Wielkiej Brytanii, a jego trasa z 2015 roku, , oraz trasa z 2013 roku, , przyciągnęły każda ponad 100 000 widzów. W 2012 roku wyemitowano program pilotażowy telewizyjny , współtworzony z Danem Evansem. W kwietniu 2025 roku u Jonesa zdiagnozowano raka prostaty, co doprowadziło do odwołania koncertów; ogłosił, że jest wolny od nowotworu w sierpniu 2025 roku po leczeniu. Obecnie planuje nową trasę koncertową i regularnie występuje w The Comedy Store w Londynie i Manchesterze.

Mircea Badea, komik (Rumunia) – Satyra, Komedia polityczna
Zweryfikowane Nieodebrane
Rumunia

Mircea Badea

Mircea Radu Badea se descripe ca un satirist politic român cu orientări libertarian-conservatoare de dreapta, prezentator TV, krytyk al mass-media, personalitate radiofonică și aktor ocazional. Este recunoscut în special pentru că condure emisiunea "în gura presei", un programme decretat analizei știrilor de zi, difuzat pe Antena 3.

Miroslav Horníček (1918–2003), komik (Czechy) – Satyra
Zweryfikowane Nieodebrane
Czechy

Miroslav Horníček

Miroslav Horník, urodzony 10 listopada 1918 roku w Pilsenie, był czeskim aktorem, pisarzem, reżyserem, artystą i teoretykiem teatru. Jego rodzicami byli Bedřich Horníček i Marie Lindauerová. Uczęszczał do szkoły średniej w Pilsenie, uczestnicząc w amatorskiej grupie teatralnej i współtworząc studencką awangardową grupę. Po krótkiej pracy jako pracownik techniczny w zakładach Škoda i później jako urzędnik w szpitalu miejskim w Pilsenie, w 1941 roku dołączył do Teatru Miejskiego w Pilsenie. Niedługo po II wojnie światowej przeniósł się do Pragi. Kariera Horníka obejmowała różnorodne role i współpracę. Początkowo występował w Teatrze Větrník, a następnie dołączył do Teatru Satyry z Oldřichem i Lubomírem Lipskými. Przez sześć lat był członkiem Narodowego Teatru. W Czechach znany jest ze współpracy z Janem Werichem, z którym występował w latach 1955–1961 w teatrze ABC w sztukach takich jak „Ciężka Barbora” i „Huzary”. Po odejściu Wericha na krótko utworzył duet z Milošem Kopeckým. Pojawił się w licznych epizodycznych rolach w czeskich filmach i programach telewizyjnych, w tym grał główną rolę w Pocałunek ze stadionu (1948), Jirotkę w Pan Novák (1949), wystąpił w Sądny dzień (1949), zagrał Valka w Mikolás Ales (1952) i Vaclava Svetly’ego w Młodá léta (1953). Nadawał również głos Pięknemu księciu w Był sobie król… (1955) i odegrał rolę głosową bez podania imienia w Z mého zivota (1955). Przez całą swoją karierę Horník eksplorował różne formy rozrywki. Prowadził talk show o nazwie 'Hovory H...' i popularny program 'Hovory přes rampu', który polegał na nieformalnych rozmowach z publicznością. W latach 1969–1971, 'Hovory H' prezentowały wywiady z wybitnymi postaciami, takimi jak Jan Werich. Zagrał Dr. Fausta w Kiedy kobieta wtrąca się (1960), Krytinę w Kazdá koruna dobrá (1961) i Ojca w Táto, sežeň štěně (1964). Inne role filmowe to pojawienie się jako Pan Jelínek w Ohne Pass in fremden Betten (1965) oraz portretowanie kapitána Chrástka w Smrt za oponou (1967), a także pojawienie się jako Pan Novak w Kinoautomat (1967). Zagrał główną rolę w Hudba kolonád (1975) i zagrał samego siebie jako artystę rozrywkowy w Barrandovské nocturno aneb Jak film zpíval a tancil (1984). W 1966 roku został wybrany królem festiwalu Majáles w Pradze i Pilznie. W 1968 roku nadano mu tytuł Zasłużonego Artysty. Napisał książkę esejów 'Javorové listy' (Liście klonowe), opartą na jego doświadczeniach w Montrealu. Stworzył serial telewizyjny 'Trojhlas' z Vladimírem Preclíkiem i Ilją Hurníkiem oraz wystąpił w dziesięciodziałowym serialu telewizyjnym 'Byli jednou dva písaři'. Tragicznie, jego syn, Jan Horníček, zmarł podczas kręcenia tego serialu. Miroslav Horník zmarł 15 lutego 2003 roku w Libercu.

Mohamed Rouabhi, komik (Francja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Mohamed Rouabhi

Mohamed Rouabhi to francuski pisarz, aktor i reżyser teatralny, urodzony 18 lutego 1965 roku w 10 dzielnicy Paryża. Jego historia rodzinna odzwierciedla złożone połączenie kultur i walk politycznych; jego ojciec był członkiem rdzennych batalionów Legionu Cudzoziemskiego podczas II wojny światowej, a matka uczestniczyła w wojnie algierskiej i została schwytana jako członkini FLN. Te doświadczenia zdają się wpływać na jego późniejszą twórczość, zwłaszcza na jego działania na rzecz różnorodności w branży teatralnej. Szkolenie Rouabhi’ego rozpoczęło się od formalnych studiów w Narodowym Instytucie Sztuki Dramatycznej (CNSAD), gdzie studiował aktorstwo z Marcel Bozonnet i Stuart Seide. Uczęszczał również do Narodowej Wyższej Szkoły Sztuk i Technik Teatralnych (ENSATT), najpierw w 1985 roku, a następnie ponownie w 1986 roku. Początkowo reżyser w ENSATT wyraził wątpliwości co do jego zdolności do osiągnięcia sukcesu zawodowego, ale Rouabhi wytrwale dążył do celu, wierząc, że musi „rozbić nośne ściany”, aby stworzyć możliwości dla siebie i innych. Od połowy lat 80. pracował jako aktor w przedstawieniach teatralnych, często z udziałem współczesnych autorów. Jego twórczość obejmuje również pisanie dla *Lumières de la ville* oraz współpracę przy ośmiu numerach *Vacarme*, a także inscenizację nieopublikowanego poematu Mahmouda Darwisha w 1997 roku. Kariera Rouabhi obejmuje szeroki zakres twórczych przedsięwzięć. Napisał i wyreżyserował Providence café w Théâtre du Rond-Point w 2003 roku, a także opublikował kilka sztuk teatralnych, w tym Les Fragments de Kaposi (1994), Malcolm X (2000) i Alan suivi de Jamais seul (2017). Napisał również sztukę dla młodego widza zatytułowaną Jérémy Fisher w 2002 roku. Znaczące role aktorskie to występy w L'Exercice de la bataille (1991), Amphitryon (1994) i Prometeo (2002). W 2017 roku współtworzył i zagrał w Jamais seul , a w 2020 roku współpracował przy Faut-il laisser les vieux pères manger seuls aux comptoirs des bars . W 2002 roku otrzymał nagrodę SACD dla Nowego Talentu Teatralnego. Obecnie Rouabhi występuje w różnych teatrach, w tym w Théâtre Hébertot, Théâtre de la Cité Internationale, MC93 Bobigny, Théâtre Aleph Ivry sur Seine i Nouveau Gare au Théâtre Vitry sur Seine, a bilety są dostępne przez Billet Réduc. Aktywnie opowiada się za ilościową oceną różnorodności w teatrze, argumentując, że potrzebne są statystyki etniczne, aby dokładnie zrozumieć sytuację i krytykując to, co uważa za opór wobec takich ocen.