Michèle Guigon
Michèle Guigon, urodzona 1 czerwca 1959 roku w Belfort we Francji, była wszechstronną francuską artystką, która zmarła 4 września 2014 roku w Paryżu na raka. Pracowała jako komik, akordeonistka, humorystka, autorka-kompozytorka i reżyserka teatralna, demonstrując szeroki zakres talentów twórczych w trakcie swojej kariery. W latach 1978–1985 występowała z Jérôme Deschamps, przyczyniając się do spektakli takich jak 'Les Oubliettes' i 'La Veillée'. W 1984 roku współzałożyła Compagnie du Pâtit Matin z Anne Artigau. Praca Guigon obejmowała zarówno pisanie, jak i reżyserię. Napisała i wyreżyserowała kilka spektakli, w tym 'États d'Amour' (1986), 'Marguerite Paradis ou l’Histoire de Tout le Monde' (1985), 'Strapontin' (1983), 'Piavodéon' (1991), 'La vie va où ?' (2008) i 'Pieds nus, traverser mon cœur' (2011). Współtworzyła również scenariusz do 'Strapontin' z Anne Artigau. Do jej reżyserskich osiągnięć należą 'Femme non rééducable' (2010), 'Big Shoot' autorstwa Koffi Kwahulé (2009), 'Plouf!' (2005) i 'Une Seconde' (2004). Współreżyserowała 'Il y a' z Anne Artigau w 1995 roku oraz 'Jungles' i 'Cocorico' z Susy Firth i Patrice Thibaud w 2011 roku. Warto zauważyć, że wyreżyserowała 'Les Chantefables' Desnosa z Anne Artigau w 1989 roku. ‘Kukuriku’, komedia bez słów, współreżyserowana z Susy Firth i Patrice Thibaud, stała się jednym z najbardziej znanych dzieł Guigon, zadebiutowała w 2008 roku i okazała się sukcesem kasowym. Spektakl, trwający około 1 godziny i 20 minut, łączy komedię fizyczną i teatr cieni, czerpiąc inspirację z westernów spaghetti i Tour de France. Ukazuje 'galijską bitwę temperamentów' pomiędzy Patrice Thibaud a Philippe Leygnac, gdzie Thibaud zaczepia Leygnaca, który następnie dołącza do psot. Oświetlenie zaprojektowała Marie Vincent, a kostiumy Isabelle Beaudouin. Pojawiała się również w produkcjach teatralnych takich jak 'Strapontin' (1984) i 'Sainte Carmen de Montréal' (1989), oraz w filmach takich jak 'L'Araignée de satin' (1986) i 'Sauve-toi, Lola' (1986). W latach 2013–2014 była kronikarką programu France Inter ‘On va tous y passer’. Jej książki 'La vie va où ?' i 'Pieds nus, traverser mon cœur' otrzymały pośmiertnie nagrody 'Coup de cœur parole enregistrée et documents sonores' Akademii Charles-Cros w 2018 roku. W 2017 roku wydano DVD z jej występami. Wyraziła również chęć wystawienia i reżyserowania sztuki zatytułowanej "Journal d’absence", ale ten projekt pozostał niedokończony z powodu jej śmierci.