Michèle Guigon
Ganwyd Michèle Guigon ar 1 Mehefin 1959, yn Belfort, Ffrainc, a hi oedd cenedlaethwr Ffrengig aml-facet sydd feiniwyd ar 4 Medi 2014, ym Paris, o ganlyniad i ganser. Gweithiodd fel comediant, llais accordion, digrifwr, awdur-cyfansoddwr, a chyfarwyddwr theatr, gan ddangos ystod eirioliad helaeth o talentau creadigol trwy gydol ei gyrfa. Rhwng 1978 a 1985, perfformiodd gyda Jérôme Deschamps, gan gyfrannu at arddangosdyr fel 'Les Oubliettes' a 'La Veillée'. Cofundaodd hefyd y Compagnie du Pâtit Matin gyda Anne Artigau ym 1984. Gwneudpwyd gan Guigon yn cynnwys ysgrifennu a chyfarwyddo. Ysgrifennodd a chywiriwyd nifer o ddrama, gan gynnwys 'États d'Amour' (1986), 'Marguerite Paradis ou l’Histoire de Tout le Monde' (1985), 'Strapontin' (1983), 'Piavodéon' (1991), 'La vie va où ?' (2008), a 'Pieds nus, traverser mon cœur' (2011). Cynhyrchodd hefyd 'Strapontin' gyda Anne Artigau. Mae ei credfodau cyfarwyddwr yn cynnwys 'Femme non rééducable' (2010), 'Big Shoot' gan Koffi Kwahulé (2009), 'Plouf!' (2005), a 'Une Seconde' (2004). Cynhyrchodd gyfarwyddo 'Il y a' gyda Anne Artigau ym 1995, a 'Jungles' a 'Cocorico' gyda Susy Firth a Patrice Thibaud ym 2011. Mae’n eithaf arbennig mai hi a gyfarwyddodd 'Les Chantefables' gan Desnos gyda Anne Artigau ym 1989. ‘Cocorico,’ comedi ddychymelig di-word, cyd-ddiredir â Susy Firth a Patrice Thibaud, daeth i un o waith enwocaf Guigon, yn ymddangos ym 2008 ac yn profi’n llwyddiant mewn theatrau. Mae’r ddrama, sy’n olygu amrydir tua 1 awr a 20 munud, yn cynnig comedi corfforol a chwarae teg, gan ddwangu ysbrydrolwch o westerns spaghetti a Twr de France. Mae'n llygrwch 'brwydr Gallis o dymeriadau' rhwng Patrice Thibaud a Philippe Leygnac, gydag Thibaud yn chwibio Leygnac, sy’n cysylltu yna â’r hwyliadau. Marie Vincent oedd y cynllunydd olwg, a Isabelle Beaudouin oedd y cynllunydd gwisgoedd. Fe'i gweld hefyd mewn cynyrchiadau theatr fel 'Strapontin' (1984) a 'Sainte Carmen de Montréal' (1989), a ffilmiau fel 'L'Araignée de satin' (1986) a 'Sauve-toi, Lola' (1986). Rhwng 2013 a 2014, bu’n gohebydd ar raglen France Inter ‘On va tous y passer.’ Derbyniwyd ei llyfrau 'La vie va où ?' a 'Pieds nus, traverser mon cœur' wobr 'Coup de cœur parole enregistrée et documents sonores' yn ôl ei farwolaeth gan Académie Charles-Cros ym 2018. Cafodd DVD o’i phortreadau ei gyhoeddi ym 2017. Roedd hefyd wedi fynegi dymuniad i gyrraedd a chyfarwyddo drama o’r enw "Journal d’absence," ond penderfyniad y prosiect hon yn anffiniol o ganlyniad i’w marwolaeth.