Chuck - ο κωμικός κινουμένων σχεδίων του GiggleTime που λέει ανέκδοτα
Το GiggleTime για Android
Δωρεάν στο Google Play
Κατεβάστε την εφαρμογή
GiggleTime - ανέκδοτα, κωμικοί και κωμικές παραστάσεις GiggleTime
Μενού
Αναβάθμιση σε Premium Υποβολή ανέκδοτου Κωμικοί Κωμικές παραστάσεις Οι κωμικοί με τους περισσότερους ακόλουθους Σχετικά Συχνές Ερωτήσεις Επικοινωνία Προσθήκη κωμικού
Κατεβάστε την εφαρμογή
Ακολουθήστε μας

Νομικά
Πολιτική Απορρήτου Όροι Χρήσης Πολιτική Cookie Πολιτική Επιστροφών και Ακυρώσεων Αναφορές
Σύνδεση
Γλώσσα
Κατηγορίες
Ρυθμίσεις
Γλώσσα Ελληνικά Ελληνικά
Ασφαλής λειτουργία
Αυτόματη αναπαραγωγή τυχαίων ανεκδότων
Ειδοποιήσεις
Παγκόσμιος κατάλογος ταλέντων

Κατάλογος κωμικών

Περιήγηση σε προφίλ κωμικών, βιογραφικές περιλήψεις, χώρα καταγωγής και επίσημους συνδέσμους.

Ξεκινά με M Καθαρισμός όλων
Εμφάνιση 181-192 από 232 κωμικούς
Μισέλ Γκαλαμπρί (1922–2016), κωμικός (Γαλλία)
Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο
Γαλλία

Μισέλ Γκαλαμπρί

Γεννημένος στο Σάφι του Μαρόκο στις 27 Οκτωβρίου 1922, ο Μισέλ Γκαλαμπρού ήταν Γάλλος ηθοποιός και συγγραφέας. Ο πατέρας του, Πολ Γκαλαμπρού, ήταν μηχανικός και καθηγητής. Αρχικά φιλοδοξούσε να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής για την ομάδα Σταδ Όλυμπικ Μονπελιέ, και σπούδασε σύντομα νομική κατόπιν αιτήματος του πατέρα του. Πέρασε τα πρώτα χρόνια της παιδικής του ηλικίας στο Σάφι και τα μεταγενέστερα χρόνια στην Ερώ, πριν μετακομίσει στο Παρίσι. Η καριέρα του Γκαλαμπρού διήρκεσε σχεδόν εξήντα χρόνια, καλύπτοντας πάνω από 250 ταινίες και περισσότερες από 80 θεατρικές παραστάσεις. Ο Γκαλαμπρού ξεκίνησε το θεατρικό του ταξίδι το 1951 με έναν μικρό ρόλο στην ταινία Ma femme, ma vache et moi . Απέκτησε αρχική αναγνώριση για την ερμηνεία του στην ταινία La guerre des boutons (1963) και απέκτησε ευρεία δημοτικότητα με το Le Gendarme de Saint-Tropez (1964), υποδυόμενος τον Υπαστυνόμο Γκέρμπερ. Εμφανιζόταν συχνά δίπλα στον Λουί ντε Φυνές σε αρκετές ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των συνέχειων του Le Gendarme de Saint-Tropez και του L'Avare . Οι κωμικές του συνεργασίες επεκτάθηκαν σε ταινίες που σκηνοθέτησαν οι Ζαν Ζιράλ, Ζαν-Πιέρ Μόκι, Ζορζ Λοτνέρ, Μπερτράν Μπλιέ και Κλοντ Ζιντί. Ήταν μέλος της Κομεντί Φρανσαί από το 1950 έως το 1957 και κέρδισε πρώτο βραβείο από το Εθνικό Συντηρητήριο Θεατρικής Τέχνης. Η φιλμογραφία του Γκαλαμπρού περιλάμβανε τόσο κωμωδίες όσο και δράματα, με αξιοσημείωτους ρόλους στις ταινίες L'avare , Jo , Nous irons a Deauville , La Cage aux Folles , La Cage aux Folles II , La Cage aux Folles 3: The Wedding , Le viager , Subway , Kamikaze και Uranus . Ο Μπερτράν Μπλιέ, ο Κόστα-Γκαβράς και ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ ήταν ανάμεσα στους σκηνοθέτες με τους οποίους συνεργάστηκε. Νίκησε ένα βραβείο César Καλύτερου Ηθοποιού το 1977 για τον ρόλο του Ιωσήφ Μπουβιέ στην ταινία του Μπερτράν Ταβερνιέ, The Judge and the Assassin , και έλαβε υποψηφιότητες για το βραβείο César Καλύτερου Β’ Ηθοποιού το 1986 ( Subway ) και το 1991 ( Uranus ). Διηύθυνε το Théâtre Montmartre-Galabru και το Théâtre de Dix Heures. Η τελευταία του εμφάνιση ήταν στο θεατρικό μονόλογο Le Cancre . Ο Μισέλ Γκαλαμπρού απεβίωσε στις 4 Ιανουαρίου 2016, στο Παρίσι, σε ηλικία 93 ετών.

Μισέλ Γκιγκόν (1959–2014), κωμικός (Γαλλία) – Σωματική κωμωδία
Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο
Γαλλία

Μισέλ Γκιγκόν

Η Μισέλ Γκιγόν, γεννημένη στις 1 Ιουνίου 1959 στο Μπελφόρ της Γαλλίας, ήταν μια πολυπράγμων Γαλλίδα καλλιτέχνιδα που απεβίωσε στις 4 Σεπτεμβρίου 2014 στο Παρίσι λόγω καρκίνου. Εργάστηκε ως κωμικός, δεξιοτέχνης του ακορντεόν, χιουμορίστας, συνθέτης-συγγραφέας και σκηνοθέτης, επιδεικνύοντας ένα ευρύ φάσμα δημιουργικών ταλέντων σε όλη της την καριέρα. Από το 1978 έως το 1985, συνεργάστηκε με τον Ζερόμ Ντεσάμπ, συμμετέχοντας σε παραστάσεις όπως οι «Les Oubliettes» και «La Veillée». Το 1984 ίδρυσε επίσης την Compagnie du Pâtit Matin μαζί με την Αν Ντιγκώ. Το έργο της Γκιγόν περιλάμβανε τόσο τη συγγραφή όσο και τη σκηνοθεσία. Έγραψε και σκηνοθέτησε πολλά θεάματα, όπως το 'États d'Amour' (1986), το 'Marguerite Paradis ou l’Histoire de Tout le Monde' (1985), το 'Strapontin' (1983), το 'Piavodéon' (1991), το 'La vie va où ?' (2008) και το 'Pieds nus, traverser mon cœur' (2011). Συνέγραψε επίσης το 'Strapontin' με την Αν Ντιγκώ. Στη σκηνοθεσία της περιλαμβάνονται οι ταινίες 'Femme non rééducable' (2010), 'Big Shoot' του Koffi Kwahulé (2009), 'Plouf!' (2005) και 'Une Seconde' (2004). Συν-σκηνοθέτησε το 'Il y a' με την Αν Ντιγκώ το 1995, και τις 'Jungles' και 'Cocorico' με τις Susy Firth και Patrice Thibaud το 2011. Αξιοσημείωτο είναι ότι σκηνοθέτησε τις 'Les Chantefables' του Desnos με την Αν Ντιγκώ το 1989. «Κοκορίκο», μια κωμωδία χωρίς λόγια, συν-σκηνοθετημένη με τις Susy Firth και Patrice Thibaud, έγινε ένα από τα πιο γνωστά έργα της Guigon, έκανε πρεμιέρα το 2008 και αποδείχθηκε εισπρακτική επιτυχία. Το έργο, που διαρκεί περίπου 1 ώρα και 20 λεπτά, περιλαμβάνει σωματικό χιούμορ και σκιοθέατρο, αντλώντας έμπνευση από τα spaguetti westerns και την Tour de France. Αναδεικνύει μια «γαλλική μάχη των χαρακτήρων» μεταξύ Patrice Thibaud και Philippe Leygnac, με τον Thibaud να πειράζει τον Leygnac, ο οποίος στη συνέχεια συμμετέχει στα παιχνιδίσματα. Η Marie Vincent σχεδίασε τον φωτισμό, ενώ η Isabelle Beaudouin σχεδίασε τα κοστούμια. Εμφανίστηκε επίσης σε θεατρικές παραγωγές όπως το «Strapontin» (1984) και το «Sainte Carmen de Montréal» (1989), καθώς και σε ταινίες όπως το «L'Araignée de satin» (1986) και το «Sauve-toi, Lola» (1986). Από το 2013 έως το 2014, ήταν χρονικογράφος στην εκπομπή «On va tous y passer» του France Inter. Τα βιβλία της «La vie va où ?» και «Pieds nus, traverser mon cœur» έλαβαν μεταθανάτιες βραβεύσεις «Coup de cœur parole enregistrée et documents sonores» από την Académie Charles-Cros το 2018. Ένα DVD με τις ερμηνείες της κυκλοφόρησε το 2017. Είχε επίσης εκφράσει την επιθυμία να σκηνοθετήσει και να παρουσιάσει ένα έργο που ονομαζόταν «Journal d’absence», αλλά αυτό το έργο παρέμεινε ημιτελές λόγω του θανάτου της.

Μισέλ Λωζιέρ, κωμικός (Καναδάς) – Σουρεαλιστικό και παράλογο, Σωματική κωμωδία
Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο
Καναδάς

Μισέλ Λωζιέρ

Ο Μισέλ Λοζίερ είναι Καναδός κωμικός και μουσικός ερμηνευτής, γεννημένος στις 17 Οκτωβρίου 1954 στο Ντράμονβιλ, Κεμπέκ. Ανέπτυξε από νωρίς ενδιαφέρον για τη μουσική, το σχέδιο και τις παραστατικές τέχνες. Ως πολυτάλαντος καλλιτέχνης, συνδυάζει το οπτικό χιούμορ και τη δημιουργική μουσική στις εμφανίσεις του, ενώ εργάζεται επίσης ως ζωγράφος και γελοιογράφος. Περιγράφεται ως πολυγλωσσικός και «Μάστορας του Ασυνήθιστου», συνδυάζοντας ταλέντα όπως η εφεύρεση, η ακροβατικά, η κωμωδία, η μουσική και η ζογκλερικά. Το 1975, ο Λοζίερ άρχισε να παρουσιάζει παραστάσεις, συνεργαζόμενος με τον Ζαν Ρουά ως ντουέτο οι Les Foubrac. Μαζί, ανέπτυξαν ένα κωμικό στυλ που χαρακτηριζόταν από σωματικότητα και παράλογο, ενσωματώνοντας juggling, ακροβατικά και πρωτοποριακά μουσικά στοιχεία. Παρουσίασαν παραστάσεις σε όλο το Κεμπέκ από το 1975 έως το 1988. Ο Λοζίερ στράφηκε σε σόλο παραστάσεις προς το τέλος της δεκαετίας του 1980, ξεκινώντας επίσημα την ατομική του καριέρα το 1989. Οι παραστάσεις του Λοζίερ, που χαρακτηρίζονται από ξεχωριστές οπτικές κωμικές ρουτίνες, διαθέτουν μια δημιουργική εφαρμογή συνηθισμένων αντικειμένων ως μουσικά όργανα. Η ειδικότητά του έγκειται στη δημιουργία μοναδικών παρουσιάσεων που συνδυάζουν μουσική, δεξιότητες ισορροπίας, μίμο και κωμικά στοιχεία. Μια διάσημη παράσταση περιλαμβάνει το να παίζει το άρια «Toréador» από την Κάρμεν σε μπουκάλια κρασιού ενώ κάνει πατινάζ με ροδάκια, μια παράσταση που προβλήθηκε στο The Late Show with David Letterman και συνέβαλε στη διεθνή του φήμη. Έχει επίσης παρουσιάσει κλασική μουσική σε αντλίες ποδηλάτου και juggling πισίνες. Οι ατομικές του εμφανίσεις έχουν προβληθεί από περίπου 1 δισεκατομμύριο θεατές σε πέντε ηπείρους, και έχει παρουσιάσει παραστάσεις σε πάνω από 50 χώρες σε 5 ηπείρους, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων από 400 πόλεων παγκοσμίως όπως το Πεκίνο, η Νέα Υόρκη και το Μόντρεαλ. Προσαρμόζει τις παραστάσεις του σε πολλές γλώσσες, όπως τα γαλλικά, τα αγγλικά, τα γερμανικά, τα ισπανικά, τα ιταλικά και τα ιαπωνικά, συχνά εκτελώντας ολόκληρη την παράστασή του σε αυτές τις γλώσσες. Η δουλειά του συνδυάζει μουσική, χιούμορ και οπτικό θέατρο, απαιτώντας τεχνική ακρίβεια και συντονισμό. Παραστάσεις όπως το 'Showcomplicity' και το 'Science of Sound' περιλαμβάνουν αλληλεπίδραση με το κοινό και διαθέτουν μεγάλο αριθμό αστείων ρουτινών. Έχει εμφανιστεί σε διάσημα τηλεοπτικά δίκτυα στην Ευρώπη, την Ασία, τη Νότια Αμερική και τη Βόρεια Αμερική, συμπεριλαμβανομένου του *The Tonight Show with Jay Leno* και πολλές εμφανίσεις στο τηλεμαραθώνιο Jerry Lewis MDA (1994, 1995, 1996 και 2007). Πολλά από τα αποσπάσματά του έχουν γίνει viral στο διαδίκτυο, και θεωρείται ανάμεσα στους πιο εκτιμημένους οπτικούς κωμικούς παγκοσμίως. Συνεχίζει να παρουσιάζει παραστάσεις, με πρόσφατες εμφανίσεις να περιλαμβάνουν μια παράσταση διάρκειας μιας ώρας στο Stonington Opera House ως μέρος της σειράς 'Live! for $5'.

Μισέλ Μόντο (1937–2008), κωμικός (Γαλλία)
Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο
Γαλλία

Μισέλ Μόντο

Ο Μισέλ Μοντό, γεννημένος Μισέλ Ανρί Λουί Γκοΐ στις 30 Μαρτίου 1937, στην Καρπεντρές, Βωκλύζ, Γαλλία, ήταν Γάλλος ηθοποιός και κωμικός. Απεβίωσε στις 24 Σεπτεμβρίου 2008, στην Βερέ-συρ-Μαρν, Σεν-έ-Μαρν, από καρκίνο σε ηλικία 71 ετών. Γνωστός επαγγελματικά ως Μοντό, ήταν επίσης σεναριογράφος και ηθοποιός φωνής. Ο Μοντό ξεκίνησε την καριέρα του στα τέλη της δεκαετίας του 1950, όταν σχημάτισε το κωμικό δίδυμο Γκρόσο ετ Μοντό με τον Γκι Γκρόσο. Παρακολούθησαν μαζί τη σχολή υποκριτικής Κουρ Σιμόν, όπου και γνωρίστηκαν, και άρχισαν να εμφανίζονται επαγγελματικά σε μουσικά θέατρα και καφέ-θέατρα το 1958. Το Γκρόσο ετ Μοντό απέκτησε εθνική αναγνώριση μετά την εμφάνισή του στην ταινία *Ο Αστυνόμος του Αγίου Τροπαί* (1964) και στη συνέχεια πρωταγωνίστησαν σε πολλές ταινίες με τον Λουί ντε Φυνές. Υποδύθηκαν τους αστυνόμες Τρικάρ και Μπερλικο στην κινηματογραφική σειρά *Ο Αστυνόμος του Αγίου Τροπαί*, και τους Λεκόνγκ και Λαφλύτ στην ταινία *Ένα καλοκαιρινό όνειρο* (1981). Ο Μοντό υποδύθηκε τον αστυνόμεο Μπερλικο σε έξι ταινίες της σειράς. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Μισέλ Μοντό εμφανίστηκε σε διάφορες ταινίες, όπως η *La belle américaine*, η *Le Corniaud*, η *La Grande Vadrouille* και η *Le Grand Restaurant*. Μεταξύ 1993 και 1997, υποδύθηκε τον Μωρίς Λολάντ, έναν κωμικό χαρακτήρα που αντιπροσώπευε τον μέσο Γάλλο, στην τηλεοπτική σειρά *Highlander*. Επίσης, έκανε εμφανίσεις στην *Plus belle la vie* (2005) ως ένας άστεγος φιλόσοφος μεταμφιεσμένος σε Άγιο Βασίλη. Από το 1989 μέχρι τον θάνατό του, ο Μοντό έκανε ηχογραφήσεις φωνής για πολλούς επαναλαμβανόμενους χαρακτήρες στην γαλλική έκδοση των *The Simpsons*, συμπεριλαμβανομένων των Burns, Wiggum, Krusty, Skinner και Hibbert. Κατά τη διάρκεια της δουλειάς του για την μεταγλώττιση της 19ης σεζόν των *The Simpsons* απεβίωσε. Τον αντικατέστησε ο Ζεράρ Ρινάλντι, αλλά και ο Ρινάλντι απεβίωσε από καρκίνο το 2012.

Μισέλ Μπουτζένα, κωμικός (Γαλλία)
Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο
Γαλλία

Μισέλ Μπουτζένα

Ο Μισέλ Μπουτζενά είναι Γαλλοτυνής εβραϊκός ηθοποιός, χιουμορίστας και σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1952 στην Τύνιδα, Τυνησία, και μετακόμισε στη Γαλλία με την οικογένειά του στην ηλικία των έντεκα ετών, εγκαθιστάμενος στο Μπαγκνιέ κοντά στο Παρίσι. Ο πατέρας του, Ιωσήφ Μπουτζενά, ήταν γιατρός, και έχει τρία αδέλφια, συμπεριλαμβανομένου του κινηματογραφιστή Πολ Μπουτζενά. Από μικρός, ο Μισέλ εξέφρασε ενδιαφέρον για την υποκριτική, θέλοντας να γίνει ηθοποιός στα δεκαπέντε του. Παρακολούθησε το École alsacienne από το 1967 έως το 1970. Η καριέρα του Μπουτζενά ξεκίνησε με την ίδρυση της θεατρικής εταιρείας «La Grande Cuillère» το 1972 μαζί με τους Πολ Αλιό και Κορίνα Άτλας. Η πρώτη του είσοδος σε σόλο παράσταση ήρθε το 1980 με το «Albert», μια παράσταση που συνέγραψε με την Κορίνα Άτλας και εξερευνούσε τις εμπειρίες των Τυνήσιων Εβραίων μεταναστών στη Γαλλία, η οποία έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο du Lucernaire. Έχει γράψει και σκηνοθετήσει όλες τις σόλο παραστάσεις του, με στόχο να αμφισβητήσει τα αρνητικά στερεότυπα. Ενώ η δεύτερη παράστασή του, «Anatole», δεν σημείωσε επιτυχία, το «Les Magnifiques» αποδείχθηκε σημαντική επιτυχία, παρουσιάζοντας πορτρέτα των Γαλλο-Τυνήσιων Εβραίων. Η κινηματογραφική του καριέρα ξεκίνησε το 1980 με το «Mais qu'est-ce que j'ai fait au bon Dieu pour avoir une femme qui boit dans les cafés avec les hommes?» και έχει εμφανιστεί σε πάνω από τριάντα ταινίες. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Μπουτζενά έχει λάβει πολλά βραβεία. Κέρδισε το βραβείο César Καλύτερου Β’ Ανδρικού Ρόλου το 1985 για την ταινία *Trois Hommes et un couffin*, και ήταν υποψήφιος για το βραβείο César Καλύτερου Ανδρικού Ρόλου το 1994 για την ταινία *Le Nombril du Monde* και για Καλύτερη Πρώτη Εμφάνιση το 2004 για την ταινία *Father and Sons*. Σκηνοθέτησε τις ταινίες *Father and Sons* (2003), *Trois amis* (2007) και *Heartstrings* (2016), γράφοντας επίσης σενάρια για αρκετές ταινίες. Το 2004, διορίστηκε Αξιωματικός του Τάγματος Πολιτιστικής Αξίας στο Μονακό. Έχει εκφράσει πολύπλοκες απόψεις για την ταυτότητα, αισθανόμενος Εβραίος, Γάλλος, Τυνήσιος, Σιωνιστής και κοντά στο Ισραήλ, ενώ παράλληλα υποστηρίζει ένα παλαιστινιακό κράτος. Το 2017, η πρόσκλησή του σε ένα πολιτιστικό φεστιβάλ της Τυνησίας αντιμετώπισε διαμαρτυρίες λόγω αυτών των απόψεων. Αυτή τη στιγμή, ετοιμάζει μια ταινία με τους Yvan Attal και Pascal Elbé, που ανακοινώθηκε το 2013, και έχει υπηρετήσει ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ ντε Ραματουέλ από το 2007.

Μισέλ Φάου, κωμικός (Γαλλία) – Σάτιρα
Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο
Γαλλία

Μισέλ Φάου

Η Αγέν ήταν η γενέτειρα του Γάλλου κωμικού, ηθοποιού και θεατρικού σκηνοθέτη Μισέλ Φώ, ο οποίος ήρθε στον κόσμο στις 17 Δεκεμβρίου 1964. Ο πατέρας του ήταν ωρολογοποιός και η μητέρα του, νοικοκυρά, ανέθρεψε τέσσερα παιδιά. Η πρώιμη έκθεση στο θέατρο και την Όπερα της Μπορντό, χάρη στη μητέρα του, άναψε ένα ενδιαφέρον που θα καθόριζε την καριέρα του. Παρακολούθησε το Λύκειο Bernard Palissy στην Αγέν όπου γνώρισε την Béatrice Uria-Monzon και τον Éric Perez, και αργότερα σπούδασε σε ένα ωδείο στην Αγέν. Στην ηλικία των 18 ετών, ο Μισέλ Φω εγκατέλειψε την πόλη του για να ακολουθήσει μια επίσημη εκπαίδευση. Από το 1986 έως το 1989, παρακολούθησε τη Γαλλική Εθνική Ακαδημία Θεατρικών Τεχνών, γνωστή και ως Conservatoire national supérieur d'art dramatique (CNSAD). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, σπούδασε με σημαντικές προσωπικότητες όπως ο Μισέλ Μπουκέ, ο Ζεράρ Ντεζάρτ και ο Πιέρ Βιάλ. Αρχικά συνδέθηκε με το θέατρο του Ολιβιέ Πυ, συμμετέχοντας συχνά στις παραγωγές του κατά τη δεκαετία του 1990, συμπεριλαμβανομένης της 'Le Soulier de satin'. Η εκπαίδευσή του και η πρώιμη καριέρα του χαρακτηρίστηκαν από συνεργασία με πολλούς ηθοποιούς, όπως η Σαντρί Ντιμπέρλαιν, η Λέα Ντρουκέ, ο Γκασπάρ Ουλιέλ, η Ζυλί Ντεπαρντιέ και άλλοι. Η καριέρα του Φω περιλαμβάνει τόσο την υποκριτική όσο και τη σκηνοθεσία. Ο Ζαν-Πολ Ραπενό, ο Ζιλ Μπουρντό, ο Αλμπέρ Ντυπόντελ και ο Φρανσουά Οζόν είναι ανάμεσα στους σκηνοθέτες με τους οποίους ο Μισέλ Φω έχει συνεργαστεί σε κινηματογραφικά έργα. Τη δεκαετία του 1990, συμμετείχε στην παράσταση του Πιέρ Παλμά «On refait le boulevard», εκτελώντας ένα απόσπασμα από το «La Cage aux Folles». Ξεκινώντας τη δεκαετία του 2010, οι δικές του θεατρικές παραγωγές απέκτησαν δημοτικότητα. Σκηνοθέτησε παραστάσεις του «Ο Μισάνθρωπος» (λαμβάνοντας υποψηφιότητες Molière τόσο για την υποκριτική όσο και για τη σκηνοθεσία το 2011), του «Ταρτούφου» (το 2017 με τον Μισέλ Μπουκέ) και πιο πρόσφατα, του «George Dandin ou Le Mari Confondu» το 2024, όπου παίζει και τον ομώνυμο ρόλο. Η παραγωγή αυτή περιλαμβάνει μουσική του Ζαν-Μπατίστ Λυλλί και διαθέτει μια μπαρόκ αισθητική που δημιουργήθηκε από τον Φω, μαζί με τέσσερις τραγουδιστές και επτά ηθοποιούς. Ο Μισέλ Φω συμμετέχει στην ραδιοφωνικό πρόγραμμα «Les Grosses Têtes» και διεξάγει περιοδικά εργαστήρια υποκριτικής στη Γαλλική Εθνική Ακαδημία Θεατρικών Τεχνών. Στην τελετή απονομής των βραβείων Molière το 2011, θυμάται για την σατιρική του απόδοση του τραγουδιού της Κάρλα Μπρούνι, «Quelqu'un m'a dit». Έλαβε το Βραβείο Gérard Philipe το 1998 και βραβεία από το Syndicat de la critique το 2006 και το 2015. Του απονεμήθηκε ο τίτλος Officier de l’ordre des Arts et des Lettres το 2013, και επί του παρόντος σκηνοθετεί το «Brûlez-la» στο Théâtre du Rond-Point.

Μίχελ φον Τελ, κωμικός (Ελβετία)
Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο
Ελβετία

Μίχελ φον Τελ

Ο Μισέλ φον Τελ, γεννημένος στη Ζυρίχη στις 8 Οκτωβρίου 1980, είναι μια πολύπλευρη ελβετική προσωπικότητα γνωστή για το έργο του ως κωμικός, δημοσιογράφος και επιχειρηματίας. Ξεκίνησε την καριέρα του με σπουδές στην οικονομία, ακολουθούμενη από μια περίοδο εργασίας στον χρηματοοικονομικό τομέα επενδύσεων, συμπεριλαμβανομένου χρόνου στο Harvard και NYIF. Στα τέλη των είκοσί του, πέρασε δύο χρόνια ζώντας σε ένα ξύλινο καλύβι στο δάσος για να μελετήσει τον Thoreau. Μέχρι το 2012, είχε ιδρύσει αρκετές εταιρείες, αλλά έκανε μια σημαντική στροφή, πουλώντας τις περισσότερες από αυτές για να ασχοληθεί με εργασίες στα μέσα ενημέρωσης. Αναγνωρίζεται επίσης ως οδηγός αγώνων, έχοντας συμμετάσχει σε εκδηλώσεις όπως ο αγώνας ράλλυ Ruanda του 2000 όπου κατέλαβε την έκτη θέση και οι 24 Ώρες “Eco Grand Prix” στο Nürnburgring το 2021. Ο κωμικός τρόπος του φων Τελ αντλεί έμπνευση από αμερικάνικες τηλεοπτικές εκπομπές μεταμεσονύκτιων ωρών, οδηγώντας τον στη δημιουργία μιας κωμικής παράστασης. Έχει επίσης κερδίσει σημαντική προσοχή μέσω του podcast του, το οποίο ξεκίνησε το 2021 και έχει συγκεντρώσει πάνω από δέκα εκατομμύρια ακροάσεις. Η διαδικτυακή του παρουσία είναι αξιοσημείωτη· κατατάχθηκε στην 30ή θέση ανάμεσα στους 100 σημαντικότερους Ευρωπαίους YouTubers από το Top Magazin. Πέρα από την κωμωδία, το έργο του φων Τελ περιλαμβάνει και ντοκιμαντέρ, αξιοσημείωτη μια συνεργασία με τον Πέτερ Σολ-Λατούρ το 2013 και τη τελευταία συνέντευξή του μαζί του. Συνεργάστηκε επίσης σε ντοκιμαντέρ με τον Γκέρχαρτ Μπάουμ. Σήμερα, ο Μισέλ φον Τελ κατέχει συμβουλευτικό ρόλο στη Γερμανική Βουλή (Bundestag) από το 2020, αρχικά υπηρετώντας ως επικεφαλής σύμβουλος. Το 2024, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην νομιμοποίηση της κάνναβης στη Γερμανία. Τα ποικίλα ενδιαφέροντά του εκτείνονται στη μουσική και το DJing, με εμφανίσεις σε εκδηλώσεις όπως η Zürich Street Parade, το Ibiza Space Club, το Burning Man και το πάρτι Πανσελήνου στην Ασία το 2023. Συμμετέχει επίσης σε τουρνουά πόκερ, καταλαμβάνοντας μια θέση ανάμεσα στους κορυφαίους 100 παίκτες στην Ελβετία (70ή θέση). Το 2020, έθεσε παγκόσμιο ρεκόρ για την απόσταση που διανύθηκε με ηλεκτρική Harley-Davidson, καλύπτοντας 1723 χλμ σε 24 ώρες και είναι υποστηρικτής του φεστιβάλ μοτοσικλετών 'Love Ride' στη Ζυρίχη.

Μόνικα Βίτι (1931–2022), κωμικός (Ιταλία)
Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο
Ιταλία

Μόνικα Βίτι

Η Μόνικα Βίττι, γεννημένη Μαρία Λουίζα Τσετσιάρελι στις 3 Νοεμβρίου 1931 στη Ρώμη, ήταν Ιταλίδα ηθοποιός και προσωπικότητα της τηλεόρασης. Οι γονείς της ήταν η Αντέλε Βιττίλια από τη Μπολόνια και ο Άντζελο Τσετσιάρελι, με το καλλιτεχνικό της όνομα να επιλέγεται από το επώνυμο της μητέρας της, Βίττι. Πέρασε τμήματα της παιδικής της ηλικίας στη Μεσσήνη και τη Νάπολη, βιώνοντας γεγονότα πολέμου που καλλιέργησαν ένα πάθος για το θέατρο. Πρωτοκαλέστηκε «setti vistini» (επτά φορέματα) όταν ήταν παιδί λόγω των επιλογών της στα ρούχα. Η επίσημη εκπαίδευσή της Βίττι ξεκίνησε στην Εθνική Ακαδημία Θεατρικών Τεχνών, όπου αποφοίτησε το 1953, σπουδάζοντας με καθηγητές όπως ο Σίλβιο Ντα’Άμικο και ο Σέργιος Τοφάνο. Παρακολούθησε επίσης το Κολλέγιο Pittman και περιόδευσε τη Γερμανία με μια ιταλική θεατρική ομάδα. Η πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο ήταν στην La Mandragola του Νικολό Μακιαβέλι, ακολουθούμενη από την Μαριανά στον L’avaro του Μολιέρου το 1955. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην οθόνη χωρίς να αναφέρεται στα credits στην ταινία Laugh! Laugh! Laugh! το 1954. Κατά τη διάρκεια της σχεδόν τεσσαρκοσαχρόνου καριέρας της, ήταν γνωστή για τη βραχνή φωνή και την ζωηρή παρουσία της. Η Βίττι απέκτησε διεθνή αναγνώριση μέσα από τους ρόλους της στις ταινίες του Μικελάντζελο Αντονιόνι, ιδιαίτερα στην *L'Avventura* (1960), η οποία έφερε την εικόνα της σε ιταλικό γραμματόσημο. Έπαιξε στις επόμενες ταινίες που έγιναν γνωστές ως «τετραλογία της αδυναμίας επικοινωνίας» του Αντονιόνι: *La Notte* (1961) με την Ζαν Μορό και τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, *L'Eclisse* (1962) με τον Αλαιν Ντελόν και *Il deserto rosso* (1964). Συνεργάστηκε με ηθοποιούς όπως ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, ο Αλαιν Ντελόν, ο Ρίτσαρντ Χάρις, ο Τέρενς Σταμπ και ο Ν Dirk Bogarde. Εκτός από αυτούς τους δραματικούς ρόλους, η Βίττι έδειξε επίσης κωμικό ταλέντο σε ταινίες όπως η *La ragazza con la pistola* και η *Io so che tu sai che io so*, και σκηνοθέτησε αρκετές κωμωδίες μαζί με τον Κάρλο Ντι Πάλμα, ξεκινώντας με την *Teresa the Thief* (1973). Οι ερμηνείες της της απέφεραν πέντε βραβεία David di Donatello για Καλύτερη Ηθοποιό, καθώς και τέσσερις ειδικές αναγνωρίσεις. Έλαβε επίσης επτά ιταλικά Χρυσά Βραβεία για Καλύτερη Ηθοποιό, μαζί με ένα Χρυσό Βραβείο Καριέρας και το βραβείο Χρυσού Λιονταριού Καριέρας από τα Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Η καλλιτεχνική συνεργασία της Βίτι με τον σκηνοθέτη Μικελάντζελο Αντονιόνι ξεπέρασε τις κινηματογραφικές τους συνεργασίες, εξελισσόμενη σε ερωτική σχέση. Έδωσε τη φωνή της στην Ωραία Δωροθέα στην ταινία *Il grido*. Μετά από μια μακρά καριέρα, η Μόνικα Βίτι απεβίωσε στη Ρώμη στις 2 Φεβρουαρίου 2022, αφήνοντας πίσω της μια σημαντική κληρονομιά στον ιταλικό κινηματογράφο.

Μορίς Λαμάρς, κωμικός (Καναδάς) – Αυτοσχεδιασμός
Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο
Καναδάς

Μορίς Λαμάρς

Ο Μόρις Λαμάρς είναι Καναδός ηθοποιός φωνής και κωμικός που γεννήθηκε στις 30 Μαρτίου 1958, στο Τορόντο του Οντάριο. Οι γονείς του ήταν ο Γκάι Λαμάρς και η Λίντα Μπουρντόν. Λίγο μετά τη γέννησή του, η οικογένεια μετακόμισε στο Τίμμινς του Οντάριο, πριν επιστρέψει στο Τορόντο όταν ήταν περίπου τεσσάρων ετών. Κατά την παιδική του ηλικία, είχε τον Μάικ Μάερς ως γείτονα. Άρχισε να μιμείται διασημότητες κατά τις σχολικές παραστάσεις, προμηνύοντας την μελλοντική του καριέρα. Στην ηλικία των 19 ετών, άρχισε να κάνει stand-up comedy στη Νέα Υόρκη και μετακόμισε στο Λος Άντζελες στα 22 για να συνεχίσει αυτό το μονοπάτι. Η πρώιμη καριέρα του LaMarche περιλάμβανε εμφανίσεις σε τηλεοπτικές εκπομπές όπως το The Merv Griffin Show και το An Evening At The Improv. Απέκτησε εμπειρία ανοίγοντας τις παραστάσεις για καταξιωμένους κωμικούς όπως ο Rodney Dangerfield, ο George Carlin, ο Howie Mandel, ο David Sanborn και η Donna Summer. Το 1985, συμμετείχε στο HBO Young Comedians Special μαζί με τον Rodney Dangerfield και τον Bob Saget. Ωστόσο, μια προσωπική τραγωδία επηρέασε την καριέρα του στην κωμωδία· ο πατέρας του δολοφονήθηκε το 1987, οδηγώντας σε κατάθλιψη και αλκοολισμό. Επέτυχε τη νηφαλιότητα στις 20 Ιανουαρίου 1989, αλλά ο θάνατος της αδελφής του σε αυτοκινητικό ατύχημα τον Σεπτέμβριο του 1990 τον ώθησε να αποσυρθεί από την stand-up κωμωδία. Ενώ αρχικά ακολούθησε την κωμωδία σκηνής, η καριέρα του LaMarche στράφηκε σημαντικά προς την αφήγηση φωνών. Άρχισε αυτή τη δουλειά ήδη από το 1980 με Καναδικές τηλεοπτικές εκπομπές όπως το Easter Fever και το Take Me Up to the Ball Game. Έδωσε φωνή σε χαρακτήρες στο The All-Night Show από το 1980 έως το 1981 και αργότερα έγινε γνωστός για ρόλους όπως ο Chief Quimby στον Inspector Gadget (1985-1986), ο Egon Spengler στον The Real Ghostbusters, και πιο αξιοσημείωτα, ο The Brain στο Animaniacs και Pinky and the Brain. Έχει δώσει φωνή σε δεκάδες άλλους χαρακτήρες σε ταινίες, τηλεόραση και βιντεοπαιχνίδια, συμπεριλαμβανομένου του Popeye, του General Patton και του Pépé Le Pew στο Space Jam. Παντρεύτηκε την Eisenman το 1991 και έχουν έναν γιο που ονομάζεται Jonathan. Συνεχίζει να εργάζεται ως ηθοποιός φωνών.

Μορτ Σαλ (1927–2021), κωμικός (Καναδάς) – Σάτιρα, Αυτοσχεδιασμός
Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο
Καναδάς

Μορτ Σαλ

Ο Μορτ Σαχλ, γεννημένος Μόρτον Λιόν Σαχλ στις 11 Μαΐου 1927 στο Μοντρέαλ, Κεμπέκ, Καναδάς, ήταν κωμικός και ηθοποιός. Οι γονείς του ήταν Εβραίοι μετανάστες από την Άνω Ανατολική πλευρά της Νέας Υόρκης. Ο πατέρας του, Χάρι Σαχλ, φιλοδοξούσε να γίνει θεατρικός συγγραφέας της Μπρόντγουεϊ, αλλά τελικά εργάστηκε ως υπάλληλος του FBI και δικαστικός δημοσιογράφος. Η οικογένεια μετακόμισε στο Λος Άντζελες όταν ο Μορτ ήταν μικρός, όπου παρακολούθησε το Belmont High School και συνέβαλε στην σχολική εφημερίδα. Η πρώιμη ζωή του Σαχλ έδειξε ποικίλα ενδιαφέροντα· στα 14 του, εντάχθηκε στο ROTC και έλαβε βραβεία για την σκοποβολή και τον αμερικανισμό. Αργότερα, υπηρέτησε στις ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια του 1942, υπηρέτησε με την 93η Ομάδα Αεροπορικών Αποθηκών εντός των Αμερικανικών Δυνάμεων Αέρος, σταθμευμένης στην Αλάσκα. Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, ο Σαχλ απέκτησε πτυχίο B.S. από το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας το 1950, εστιάζοντας στη διαχείριση κυκλοφορίας και την αστική διοίκηση. Προσπάθησε να καθιερωθεί ως κωμικός σε σκηνή στο Λος Άντζελες μεταξύ του 1950 και του 1953 χωρίς αρχική επιτυχία. Το 1953, η επαγγελματική του καριέρα ως performer ξεκίνησε με μια εμφάνιση στη σκηνή του νυχτερινού κέντρου hungry i, στο Σαν Φρανσίσκο. Ο Sahl απέκτησε γρήγορα δημοτικότητα, εμφανιζόμενος σε νυχτερινά κέντρα, θέατρα και πανεπιστημιακές πόλεις. Ήταν πρωτοπόρος ενός μοναδικού στυλ κοινωνικού σατιρικού χιούμορ, χρησιμοποιώντας αυθόρμητους μονόλογους και μια εφημερίδα ως αντικείμενο σκηνής. Η δουλειά του τράβηξε σημαντική προσοχή· ένα πρωτοσέλιδο στο περιοδικό Time τον παρουσίασε το 1960. Εμφανίστηκε στην τηλεόραση και σε ταινίες, όπως το ‘In Love and War’ (1958), το ‘All the Young Men’ (1960), το ‘Johnny Cool’ (1963), το ‘Doctor, You've Got to Be Kidding!’ (1967), το ‘Don't Make Waves’ (1967), το ‘Inside the Third Reich’ (1982), το ‘Nothing Lasts Forever’ (1984), το ‘Jonathan Winters: On the Ledge’ (1987), το ‘A Stand Up Life’ (1993) και το ‘Max Rose’ (2013). Ο Τζον Φ. Κένεντι ζήτησε τη βοήθειά του για να γράψει αστεία για ομιλίες προεκλογικού τύπου, και μετά τη δολοφονία του Κένεντι, ο Sahl άσκησε δημόσια κριτική στην έκθεση Warren. Η ζωή και η καριέρα του τεκμηριώνονται στη βιογραφία του James Curtis, Last Man Standing (2017) και στην ταινία του Robert B. Weide, Mort Sahl: The Loyal Opposition (1989). Παντρεύτηκε τέσσερις φορές, και ο γιος του, Mort Sahl Jr., απεβίωσε το 1996.

Μους Μπουλανζέ (1926–2023), κωμικός (Ελβετία) – Σουρεαλιστικό και παράλογο
Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο
Ελβετία

Μους Μπουλανζέ

Μουζ Μπουλανζέ, γεννημένη Μπερτ ντε Σοφί Νόιενσβάντερ στις 3 Νοεμβρίου 1926 στο Μπονκούρ, Ελβετία, απεβίωσε στις 16 Ιανουαρίου 2023 στο Παιέρν. Η παιδική της ηλικία πέρασε κοντά στα γαλλικά σύνορα και επηρεάστηκε από διάφορες διαλέκτους μέσα στην οικογένειά της. Αφού ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή της σε ένα καντονικό σχολείο στο Ποραντρύ με διπλωματική εργασία διοικητικού περιεχομένου, συνέχισε σπουδές θεάτρου στην École sociale de musique στη Γενεύη. Αυτό ακολούθησε μια περίοδος ως au pair στο Κέιμπριτζ, η οποία άναψε το ενδιαφέρον της για τα μουσεία και τα θεατρικά έργα του Σαίξπηρ. Εργάστηκε ως τριγλωσσική γραμματέας στο Μπιέλ πριν ακολουθήσει καριέρα στις τέχνες. Η καλλιτεχνική πορεία της Μπουλανζέ ξεκίνησε με σπουδές υποκριτικής και μια παράσταση ενός έργου του Τσέχωφ το 1953. Το 1953, γνωρίστηκε με τον Πιέρ Μπουλανζέ, τον οποίο παντρεύτηκε το 1955. Μαζί, ξεκίνησαν μια παραγωγική συνεργασία, δημιουργώντας πολυάριθμα ραδιοφωνικά προγράμματα από το 1956 έως το 1978, συχνά με τον τίτλο «Οι έμποροι εικόνων». Αφιέρωσαν ένα επεισόδιο της εκπομπής τους στη βουλγάρικη λογοτεχνία το 1961 και συνεργάστηκαν με το Centre dramatique national στη Λυών, Γαλλία, στο «Ποίηση στις γειτονιές» από το 1973. Η δουλειά τους περιλάμβανε περιοδείες με τον Χοσέ Αζπιάσου και την κόρη του, Λούπε, από το 1971 έως το 1974. Η Μπουλανζέ δημοσίευσε επίσης διάφορα έργα, όπως το *Tendre pays* (1967), το *Reflets* (1973) και το *Ce qui reste du jour* (1975), αντλώντας έμπνευση από σουρεαλιστές ποιητές όπως ο Πολ Ελουάρ. Μετά τον θάνατο του Πιέρ Μπουλανζέ το 1978, η Μουσ Μπουλανζέ συνέχισε την καριέρα της. Μετά τη συνταξιοδότησή της, είχε εργαστεί προηγουμένως ως πολιτιστική δημοσιογράφος για το Westschweizer Radio και συμμετείχε ως μέλος του λογοτεχνικού σώματος αξιολόγησης για τη Société jurassienne d'émulation. Εμφανίστηκε στην Madame TV το 1969 και πρωταγωνίστησε στο ντοκιμαντέρ Plans-fixes το 2000. Κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ, Berceuse pour une maman , το 1975, γράφοντας τους γαλλικούς στίχους. Η Μπουλανζέ κατείχε διάφορα αξιώματα, συμπεριλαμβανομένης της προεδρίας του Schweizerischen Schriftstellerverband (SSV) από το 1978 έως το 1982. Έλαβε το Prix des écrivains vaudois το 1997, και η κληρονομιά της συνεχίζεται μέσω του Literaturpreis Mousse Boulanger, που ιδρύθηκε από την Association vaudoise des écrivains (AVE) και απονεμήθηκε για πρώτη φορά το 2023.

Κωμικοί ανά χώρα

Κωμικοί: Αλβανία Αλβανία 1 Κωμικοί: Αρμενία Αρμενία 2 Κωμικοί: Αργεντινή Αργεντινή 36 Κωμικοί: Αυστρία Αυστρία 27 Κωμικοί: Αυστραλία Αυστραλία 52 Κωμικοί: Αζερμπαϊτζάν Αζερμπαϊτζάν 1 Κωμικοί: Μπανγκλαντές Μπανγκλαντές 1 Κωμικοί: Βέλγιο Βέλγιο 13 Κωμικοί: Βουλγαρία Βουλγαρία 57 Κωμικοί: Μπενίν Μπενίν 2 Κωμικοί: Βολιβία Βολιβία 1 Κωμικοί: Βραζιλία Βραζιλία 27 Κωμικοί: Λευκορωσία Λευκορωσία 2 Κωμικοί: Καναδάς Καναδάς 125 Κωμικοί: Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό 3 Κωμικοί: Ελβετία Ελβετία 17 Κωμικοί: Ακτή Ελεφαντοστού Ακτή Ελεφαντοστού 1 Κωμικοί: Χιλή Χιλή 15 Κωμικοί: Καμερούν Καμερούν 1 Κωμικοί: Κίνα Κίνα 8 Κωμικοί: Κολομβία Κολομβία 4 Κωμικοί: Κούβα Κούβα 4 Κωμικοί: Τσεχία Τσεχία 7 Κωμικοί: Γερμανία Γερμανία 188 Κωμικοί: Δανία Δανία 17 Κωμικοί: Δομινικανή Δημοκρατία Δομινικανή Δημοκρατία 1 Κωμικοί: Αλγερία Αλγερία 2 Κωμικοί: Ισημερινός Ισημερινός 2 Κωμικοί: Εσθονία Εσθονία 5 Κωμικοί: Αίγυπτος Αίγυπτος 10 Κωμικοί: Ισπανία Ισπανία 74 Κωμικοί: Αιθιοπία Αιθιοπία 1 Κωμικοί: Φινλανδία Φινλανδία 15 Κωμικοί: Γαλλία Γαλλία 214 Κωμικοί: Ηνωμένο Βασίλειο Ηνωμένο Βασίλειο 365 Κωμικοί: Γεωργία Γεωργία 1 Κωμικοί: Γκάνα Γκάνα 3 Κωμικοί: Ελλάδα Ελλάδα 18 Κωμικοί: Γουατεμάλα Γουατεμάλα 1 Κωμικοί: Κροατία Κροατία 2 Κωμικοί: Αϊτή Αϊτή 1 Κωμικοί: Ουγγαρία Ουγγαρία 7 Κωμικοί: Ινδονησία Ινδονησία 23 Κωμικοί: Ιρλανδία Ιρλανδία 31 Κωμικοί: Ισραήλ Ισραήλ 10 Κωμικοί: Ινδία Ινδία 47 Κωμικοί: Ιράκ Ιράκ 3 Κωμικοί: Ιράν Ιράν 6 Κωμικοί: Ισλανδία Ισλανδία 4 Κωμικοί: Ιταλία Ιταλία 136 Κωμικοί: Τζαμάικα Τζαμάικα 1 Κωμικοί: Ιαπωνία Ιαπωνία 37 Κωμικοί: Κένυα Κένυα 3 Κωμικοί: Νότια Κορέα Νότια Κορέα 20 Κωμικοί: Καζακστάν Καζακστάν 3 Κωμικοί: Λίβανος Λίβανος 5 Κωμικοί: Σρι Λάνκα Σρι Λάνκα 1 Κωμικοί: Λιθουανία Λιθουανία 1 Κωμικοί: Λετονία Λετονία 1 Κωμικοί: Μαρόκο Μαρόκο 17 Κωμικοί: Μιανμάρ (Βιρμανία) Μιανμάρ (Βιρμανία) 1 Κωμικοί: Μάλτα Μάλτα 1 Κωμικοί: Μαλάουι Μαλάουι 2 Κωμικοί: Μεξικό Μεξικό 28 Κωμικοί: Μαλαισία Μαλαισία 7 Κωμικοί: Νιγηρία Νιγηρία 19 Κωμικοί: Νικαράγουα Νικαράγουα 2 Κωμικοί: Κάτω Χώρες Κάτω Χώρες 2 Κωμικοί: Νορβηγία Νορβηγία 12 Κωμικοί: Νεπάλ Νεπάλ 3 Κωμικοί: Νέα Ζηλανδία Νέα Ζηλανδία 9 Κωμικοί: Περού Περού 2 Κωμικοί: Φιλιππίνες Φιλιππίνες 35 Κωμικοί: Πακιστάν Πακιστάν 7 Κωμικοί: Πολωνία Πολωνία 8 Κωμικοί: Πορτογαλία Πορτογαλία 7 Κωμικοί: Κατάρ Κατάρ 1 Κωμικοί: Ρουμανία Ρουμανία 1 Κωμικοί: Σερβία Σερβία 4 Κωμικοί: Ρωσία Ρωσία 9 Κωμικοί: Σαουδική Αραβία Σαουδική Αραβία 4 Κωμικοί: Σουηδία Σουηδία 101 Κωμικοί: Σιγκαπούρη Σιγκαπούρη 3 Κωμικοί: Σλοβενία Σλοβενία 4 Κωμικοί: Σλοβακία Σλοβακία 2 Κωμικοί: Ελ Σαλβαδόρ Ελ Σαλβαδόρ 1 Κωμικοί: Συρία Συρία 1 Κωμικοί: Ταϊλάνδη Ταϊλάνδη 2 Κωμικοί: Τυνησία Τυνησία 4 Κωμικοί: Τουρκία Τουρκία 5 Κωμικοί: Ταϊβάν Ταϊβάν 1 Κωμικοί: Ουκρανία Ουκρανία 11 Κωμικοί: Ουγκάντα Ουγκάντα 7 Κωμικοί: Ηνωμένες Πολιτείες Ηνωμένες Πολιτείες 213 Κωμικοί: Ουρουγουάη Ουρουγουάη 4 Κωμικοί: Ουζμπεκιστάν Ουζμπεκιστάν 1 Κωμικοί: Βενεζουέλα Βενεζουέλα 5 Κωμικοί: Βιετνάμ Βιετνάμ 1 Κωμικοί: Νότια Αφρική Νότια Αφρική 3 Κωμικοί: Ζιμπάμπουε Ζιμπάμπουε 1