Michèle Guigon
Michèle Guigon, geboren op 1 juni 1959 in Belfort, Frankrijk, was een veelzijdige Franse kunstenares die overleed op 4 september 2014 in Parijs aan kanker. Ze werkte als komediante, accordeoniste, humoriste, auteur-componist en regisseur, en toonde daarmee een breed scala aan creatieve talenten door haar carrière heen. Van 1978 tot 1985 trad ze op met Jérôme Deschamps en droeg bij aan voorstellingen zoals 'Les Oubliettes' en 'La Veillée'. Ze was ook mede-oprichter van Compagnie du Pâtit Matin met Anne Artigau in 1984. Guigon’s werk omvatte zowel schrijven als regisseren. Ze schreef en regisseerde verschillende spektakels, waaronder 'États d'Amour' (1986), 'Marguerite Paradis ou l’Histoire de Tout le Monde' (1985), 'Strapontin' (1983), 'Piavodéon' (1991), 'La vie va où ?' (2008) en 'Pieds nus, traverser mon cœur' (2011). Ze schreef ook samen met Anne Artigau 'Strapontin'. Haar regie-credits omvatten 'Femme non rééducable' (2010), 'Big Shoot' van Koffi Kwahulé (2009), 'Plouf!' (2005) en 'Une Seconde' (2004). Ze regisseerde samen met Anne Artigau 'Il y a' in 1995, en 'Jungles' en 'Cocorico' met Susy Firth en Patrice Thibaud in 2011. Opmerkelijk is dat ze in 1989 'Les Chantefables' van Desnos regisseerde met Anne Artigau. ‘Cocorico’, een woordeloze komedie mede-geregisseerd met Susy Firth en Patrice Thibaud, werd een van Guigon’s bekendste werken, die debuteerde in 2008 en een kassucces bleek te zijn. Het stuk, dat ongeveer 1 uur en 20 minuten duurt, bevat fysieke komedie en schaduwspel, geïnspireerd door spagettiwesterns en de Tour de France. Het belicht een 'Gallic strijd van temperamenten' tussen Patrice Thibaud en Philippe Leygnac, waarbij Thibaud Leygnac plaagt, die er vervolgens zelf aan deelneemt. Marie Vincent ontwierp de belichting, en Isabelle Beaudouin de kostuums. Ze verscheen ook in toneelproducties zoals 'Strapontin' (1984) en 'Sainte Carmen de Montréal' (1989), en films als 'L'Araignée de satin' (1986) en 'Sauve-toi, Lola' (1986). Van 2013 tot 2014 was ze chroniqueur voor het programma ‘On va tous y passer’ van France Inter. Haar boeken 'La vie va où ?' en 'Pieds nus, traverser mon cœur' ont postuum 'Coup de cœur parole enregistrée et documents sonores' awards ontvangen van de Académie Charles-Cros in 2018. Een DVD met haar optredens werd uitgebracht in 2017. Ze had ook de wens geuit om een toneelstuk te regisseren en te spelen genaamd "Journal d’absence", maar dit project bleef onafgemaakt door haar overlijden.