Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met M Alles wissen
181-192 van 232 comedians
Michèle Guigon (1959–2014), comédienne (Frankrijk) – Fysieke comedy
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Michèle Guigon

Michèle Guigon, geboren op 1 juni 1959 in Belfort, Frankrijk, was een veelzijdige Franse kunstenares die overleed op 4 september 2014 in Parijs aan kanker. Ze werkte als komediante, accordeoniste, humoriste, auteur-componist en regisseur, en toonde daarmee een breed scala aan creatieve talenten door haar carrière heen. Van 1978 tot 1985 trad ze op met Jérôme Deschamps en droeg bij aan voorstellingen zoals 'Les Oubliettes' en 'La Veillée'. Ze was ook mede-oprichter van Compagnie du Pâtit Matin met Anne Artigau in 1984. Guigon’s werk omvatte zowel schrijven als regisseren. Ze schreef en regisseerde verschillende spektakels, waaronder 'États d'Amour' (1986), 'Marguerite Paradis ou l’Histoire de Tout le Monde' (1985), 'Strapontin' (1983), 'Piavodéon' (1991), 'La vie va où ?' (2008) en 'Pieds nus, traverser mon cœur' (2011). Ze schreef ook samen met Anne Artigau 'Strapontin'. Haar regie-credits omvatten 'Femme non rééducable' (2010), 'Big Shoot' van Koffi Kwahulé (2009), 'Plouf!' (2005) en 'Une Seconde' (2004). Ze regisseerde samen met Anne Artigau 'Il y a' in 1995, en 'Jungles' en 'Cocorico' met Susy Firth en Patrice Thibaud in 2011. Opmerkelijk is dat ze in 1989 'Les Chantefables' van Desnos regisseerde met Anne Artigau. ‘Cocorico’, een woordeloze komedie mede-geregisseerd met Susy Firth en Patrice Thibaud, werd een van Guigon’s bekendste werken, die debuteerde in 2008 en een kassucces bleek te zijn. Het stuk, dat ongeveer 1 uur en 20 minuten duurt, bevat fysieke komedie en schaduwspel, geïnspireerd door spagettiwesterns en de Tour de France. Het belicht een 'Gallic strijd van temperamenten' tussen Patrice Thibaud en Philippe Leygnac, waarbij Thibaud Leygnac plaagt, die er vervolgens zelf aan deelneemt. Marie Vincent ontwierp de belichting, en Isabelle Beaudouin de kostuums. Ze verscheen ook in toneelproducties zoals 'Strapontin' (1984) en 'Sainte Carmen de Montréal' (1989), en films als 'L'Araignée de satin' (1986) en 'Sauve-toi, Lola' (1986). Van 2013 tot 2014 was ze chroniqueur voor het programma ‘On va tous y passer’ van France Inter. Haar boeken 'La vie va où ?' en 'Pieds nus, traverser mon cœur' ont postuum 'Coup de cœur parole enregistrée et documents sonores' awards ontvangen van de Académie Charles-Cros in 2018. Een DVD met haar optredens werd uitgebracht in 2017. Ze had ook de wens geuit om een toneelstuk te regisseren en te spelen genaamd "Journal d’absence", maar dit project bleef onafgemaakt door haar overlijden.

Micky Flanagan, comedian (Verenigd Koninkrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Micky Flanagan

Michael John Flanagan is een komiek uit Engeland die het podium heeft ingenomen in de Edinburgh Fringe en het Verenigd Koninkrijk heeft getourd met zijn stand-up acts. Hij was gastheer van de Radio 4-serie Micky Flanagan: What Chance Change? en verscheen op tv-programma's waaronder Mock the Week, A League of Their Own, 8 van de 10 Cats, Was It Something I Said?, Michael McIntyre's Comedy Roadshow en I Love My Country.

Mike Bullard (1957–2024), comedian (Canada)
Geverifieerd Onopgeëist
Canada

Mike Bullard

Geboren in Etobicoke, Ontario, op 12 juni 1957, vond Mike Bullard, wiens professionele naam Michael John Bullard was, bekendheid als een Canadese stand-up comedian en werkte hij ook als televisie-/radio presentator. Zijn ouders waren Jack en Ruby Bullard; Jack werkte in de detailhandel terwijl Ruby zich toegewijdde aan het huishouden. De familie verhuisde naar Galt (nu Cambridge) toen hij zes jaar oud was, en vestigde zich uiteindelijk in Mississauga. Hij bezocht de Erindale Secondary School en werkte vervolgens voor Bell Canada. Daarvoor diende hij kort als politieagent bij de Peel Regional Police, maar trad hij af vanwege beperkingen op het uitvoeren van stand-up comedy. Hij keerde terug naar Bell Canada en klom op tot plaatsvervangend directeur van bedrijfsonderzoek. Beginnend in de jaren '80 lanceerde Bullard zijn comedycarrière met stand-up optredens, terwijl hij tegelijkertijd een functie bij Bell Canada bekleedde. Vanaf 1988 verscheen hij regelmatig in Yuk Yuk's comedyclubs, wat aanvankelijk leidde tot televisieaandacht. Van 1997 tot 2003 presenteerde Bullard 'Open Mike with Mike Bullard' op CTV, een programma waarvoor hij twee Gemini Awards ontving. Daarna was hij kort in 2003 te zien als presentator van 'The Mike Bullard Show' op Global Television. Zijn werk werd gekenmerkt door interactie met het publiek en zijn vaardigheid als ceremoniemeester, en hij cultiveerde een populistische aantrekkingskracht met waarden die aansloten bij de arbeidersklasse. Van 2010 tot 2016 presenteerde hij 'Beyond the Mic with Mike Bullard' op Newstalk 1010. Tijdens de Russische invasie wijdde Bullard zijn tijd als vrijwilliger aan humanitaire groepen in Oekraïne, en besteedde hij vier maanden aan deze inspanning in 2022. Hij overleed op 11 oktober 2024, op de leeftijd van 67 jaar, in Mississauga, waarbij een vriend zijn lichaam aantrof. De oorzaak van de dood wordt vermoedelijk een hartaanval, en er is een onderzoek gaande. Hij laat zijn jongere broer Pat Bullard achter, die eveneens comedian, televisie-scenarist en producent is.

Miklós Vig (1898–1944), comedian (Hongarije) – Cabaret
Geverifieerd Onopgeëist
Hongarije

Miklós Vig

Miklós Vig volgde een carrière als cabaret- en jazzzanger, acteur, komiek en theaterbestuurder in Hongarije in de jaren twintig, dertig en veertig. Hij werd geboren in Boedapest op 11 juli 1898 en werd daar op 19 december 1944 gedood door leden van de Arrow Cross Party.

Miles Jupp, comedian (Verenigd Koninkrijk) – Improvisatie
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Miles Jupp

Miles Jupp is een Engels acteur en komiek, geboren op 8 september 1979 in Londen. Hij bracht zijn vormende jaren door in West Hampstead. Zijn vader was predikant binnen de United Reformed Church, wat aspecten van zijn opvoeding beïnvloedde. Aanvankelijk dacht hij Belgische afkomst te hebben, maar later ontdekte Jupp dat de wortels van zijn familie in Sussex liggen. Zijn opleiding omvatte een bezoek aan The Hall School, St George's School en Oakham School voordat hij theologie studeerde aan de Universiteit van Edinburgh. Tijdens zijn studie aan Edinburgh ontwikkelde Jupp zijn komische talenten met de geïmproviseerde comedy groep, the Improverts. Hij begon erkenning te krijgen in de comediewereld, en won in 2001 de Leicester Mercury Comedian of the Year award. Het volgende jaar werd hij genomineerd voor een Perrier Award Best Newcomer voor zijn show 'Gentlemen Prefer Brogues'. Zijn acteercarrière is divers geweest, met rollen zoals Archie, de uitvinder, in de kindertelevisieserie Balamory (beginnend in een ongespecificeerd jaar), en John Duggan in The Thick of It (Seizoen 3 en 4). Hij verscheen ook als Nigel McCall in Rev , presenteerde The News Quiz op BBC Radio 4 van 2015 tot 2019, en had bijrollen in films zoals Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007) en Sherlock Holmes (2009). Jupps filmografie strekt zich verder uit dan deze rollen, en omvat bijrollen in Made in Dagenham (2010), Gary: Tank Commander , Johnny English Reborn (2011) en Grimsby (2016). Hij heeft ook zijn stem geleverd voor projecten zoals de adaptatie van Watership Down . Zijn optredens in televisiepanelshows zoals Have I Got News for You en Would I Lie To You? , tussen 2011 en 2012, verstevigden verder zijn aanwezigheid in de Britse komedie. In januari 2012 won hij Celebrity Mastermind. Hij heeft ook de BBC televisiedocumentaireserie, Building Dream Homes (2014), verteld en rollen gespeeld in Journey's End (2017), Father Brown en The Durrells . Na een diagnose van een laaggradig meningeoom in augustus 2021, die volgde op een epileptische aanval tijdens een autorit, onderging Jupp in september 2021 een operatie. Hij wordt nog steeds gecontroleerd met jaarlijkse scans en neemt preventieve medicatie. Momenteel toert hij met zijn nieuwe comedy show, 'On I Bang,' waarin hij ingaat op zijn ervaringen met de hersentumor.

Milton Jones, comedian (Verenigd Koninkrijk) – Oneliners
Geverifieerd Onopgeëist
1 dec. 2026 Verenigd Koninkrijk

Milton Jones

Zijn vader komt uit Zuid-Wales. Hij bezocht Middlesex Polytechnic, waar hij in 1985 een diploma in dramatische kunst behaalde. In 1986 trouwde hij met Caroline Church, en samen zijn ze de ouders van drie kinderen; momenteel woont hij in het St Margarets district van Londen. Jones staat bekend als supporter van Arsenal en is een praktiserend christen, die regelmatig optreedt in kerken en op christelijke festivals. Hij is ook beschermheer van het goede doel Chance for Childhood. Jones' komische optredens bevatten korte grappen en woordspelingen, gepresenteerd met een afstandelijke en subtiel nerveuze manier van presenteren. Gedurende zijn carrière heeft hij meerdere programma's gepresenteerd op BBC Radio 4, in totaal tien series. Daaronder vallen The Very World of Milton Jones (1998–2001), The House of Milton Jones (2003), Another Case of Milton Jones (2005–2011) en Thanks a Lot, Milton Jones! (2014–2024). Zijn radioprogramma heeft aanzienlijke erkenning gekregen, waaronder een zilveren Sony Radio Academy Award in 2012 en een Writers Guild Award nominatie in 2012. Hij wordt vaak gezien als een vaste panellist bij Mock the Week en heeft twee optredens gegeven bij Live at the Apollo. Hij stond ook als headliner op Dave's One Night Stand (DAVE) en trad op in Michael McIntyre’s Comedy Roadshow (BBC1). Na het ontvangen van de Perrier comedy award voor beste nieuwkomer in 1996, behaalde hij vervolgens de titel Chortle Headliner of the Year in 2011. Naast stand-up comedy heeft Jones geschreven voor televisieprogramma's zoals *The One Ronnie*, *Not Going Out* en *Laughing Cow*. Hij schreef de roman *Waarheen gaan comedians als ze sterven?* in 2009, gevolgd door *Tien Seconden Predikaties* (2011) en *Nog Meer Beknopte Tien Seconden Predikaties* (2013), waarin hij zijn christelijke geloof verkent. Hij heeft drie live DVD's uitgebracht: *Milton Jones – The Universe Tour. Part One – Earth*, *Milton Jones Live: The Lion Whisperer* en *On the Road*. Hij toert periodiek door het Verenigd Koninkrijk, met zijn tournee uit 2015, 'Milton Jones and the Temple of Daft,' en de tournee uit 2013, 'On the Road,' die elk meer dan 100.000 bezoekers trokken. Een televisiepilotprogramma, ‘The House of Rooms,’ mede geschreven met Dan Evans, werd in 2012 uitgezonden. In april 2025 werd Jones gediagnosticeerd met prostaatkanker, wat leidde tot afgezegde tourdata; hij kondigde in augustus 2025 aan dat hij kanker vrij was na behandeling. Hij is momenteel bezig met de planning van een nieuwe tournee, ‘Milton Jones Is Out There’ en treedt regelmatig op in The Comedy Store in Londen en Manchester.

Miroslav Horníček (1918–2003), comedian (Tsjechië) – Satire
Geverifieerd Onopgeëist
Tsjechië

Miroslav Horníček

Miroslav Horník, geboren op 10 november 1918 in Pilsen, was een Tsjechische acteur, schrijver, regisseur, kunstenaar en theater theoreticus. Zijn ouders waren Bedřich Horníček en Marie Lindauerová. Hij bezocht een middelbare school in Pilsen, nam deel aan een amateurtheatergroep en co-fondeerde een studentikoos avantgarde collectief. Na kort te hebben gewerkt als technisch werknemer bij Škoda Works en later als klerk bij het gemeentelijk ziekenhuis van Pilsen, sloot hij zich in 1941 aan bij het stadsgezelschap in Pilsen. Kort na de Tweede Wereldoorlog verhuisde hij naar Praag. Horník’s carrière omvatte diverse rollen en samenwerkingen. Hij trad aanvankelijk op in het Větrník Theater en sloot zich vervolgens aan bij het Satire Theater met Oldřich en Lubomír Lipský. Hij was zes jaar lid van de Nationale Theater. Hij staat in de Tsjechische Republiek bekend om zijn partnerschap met Jan Werich, samen optredend in het ABC Theater van 1955 tot 1961 in toneelstukken zoals 'Těžká Barbora' en 'Husari'. Na Werich’s vertrek vormde hij kortstondig een duo met Miloš Kopecký. Zijn optredens in talrijke kleine rollen in Tsjechische films en tv omvatten de hoofdrol in Polibek ze stadionu (1948), Jirotka spelen in Pan Novák (1949), verschijnen in Soudný den (1949), Valek portretteren in Mikolás Ales (1952) en Vaclav Svetly spelen in Mladá léta (1953). Hij sprak ook de Knappe Prins in There Was Once a King... (1955) in en had een niet-gecrediteerde stemrol in Z mého zivota (1955). Gedurende zijn carrière verkende Horník verschillende vormen van entertainment. Hij presenteerde praatprogramma's genaamd 'Hovory H...' en het populaire 'Hovory přes rampu,' waarbij informele gesprekken met het publiek werden gevoerd. Van 1969 tot 1971 toonde 'Hovory H' interviews met prominente figuren zoals Jan Werich. Hij speelde Dr. Faust in When the Woman Butts In (1960), Krytina in Kazdá koruna dobrá (1961) en Vader in Táto, sežeň štěně (1964). Andere filmrollen omvatten een optreden als Mr. Jelínek in Ohne Pass in fremden Betten (1965) en de vertolking van kapitán Chrástek in Smrt za oponou (1967), evenals een optreden als Pan Novak in Kinoautomat (1967). Hij speelde de hoofdrol in Hudba kolonád (1975) en vertolkte zichzelf als entertainer in Barrandovské nocturno aneb Jak film zpíval a tancil (1984). In 1966 werd hij gekozen tot koning van het Praagse en Pilsense Majáles festival. Hij werd in 1968 benoemd tot Verdienstelijk Kunstenaar. Hij schreef een boek met essays, 'Javorové listy' (Ahornbladeren), gebaseerd op zijn ervaringen in Montreal. Hij creëerde de televisieserie 'Trojhlas' met Vladimír Preclík en Ilja Hurník en speelde in de tien-delige televisieserie 'Byli jednou dva písaři'. Tragisch overleed zijn zoon, Jan Horníček, tijdens de opnames van die serie. Miroslav Horník overleed op 15 februari 2003 in Liberec.

Mohamed Rouabhi, comedian (Frankrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Mohamed Rouabhi

Mohamed Rouabhi is een Franse auteur, acteur en toneelregisseur, geboren op 18 februari 1965 in het 10e arrondissement van Parijs. Zijn familiegeschiedenis weerspiegelt een complex samenspel van culturen en politieke strijd; zijn vader was lid van de inheemse bataljons van de Franse Vreemdelingenlegioen tijdens de Tweede Wereldoorlog, terwijl zijn moeder deelnam aan de Algerijnse Oorlog en gevangen werd genomen als lid van de FLN. Deze ervaringen lijken zijn latere werk te informeren, met name zijn pleidooi voor diversiteit binnen de theaterindustrie. Rouabhi's training begon met een formele studie aan het Conservatoire national supérieur d'art dramatique (CNSAD), waar hij acteerde bij Marcel Bozonnet en Stuart Seide. Hij bezocht ook de École nationale supérieure des arts et techniques du théâtre (ENSATT), eerst in 1985, en vervolgens weer in 1986. Aanvankelijk uitte een regisseur bij ENSATT bezorgdheid over zijn vermogen om professioneel succes te behalen, maar Rouabhi volhardt, ervan overtuigd dat hij "dragende muren moest slopen" om kansen voor zichzelf en anderen te creëren. Vanaf de midden jaren tachtig werkte hij als acteur in theaterproducties, vaak met hedendaagse auteurs. Zijn creatieve output omvat ook het schrijven voor Lumières de la ville en bijdragen aan acht nummers van Vacarme , en het regisseren van een ongepubliceerd gedicht van Mahmoud Darwich in 1997. Rouabhi's carrière omvat een reeks creatieve bezigheden. Hij schreef en regisseerde Providence café in 2003 bij het Théâtre du Rond-Point, en publiceerde verschillende toneelstukken waaronder Les Fragments de Kaposi (1994), Malcolm X (2000) en Alan suivi de Jamais seul (2017). Hij schreef ook een toneelstuk voor jong publiek getiteld Jérémy Fisher in 2002. Opmerkelijke acteerrollen omvatten optredens in L'Exercice de la bataille (1991), Amphitryon (1994) en Prometeo (2002). In 2017 co-creëerde en speelde hij in Jamais seul , en werkte hij mee aan Faut-il laisser les vieux pères manger seuls aux comptoirs des bars in 2020. Hij ontving de SACD New Talent Theater Award in 2002. Momenteel treedt Rouabhi op in verschillende theaters, waaronder het Théâtre Hébertot, Théâtre de la Cité Internationale, MC93 Bobigny, Théâtre Aleph Ivry sur Seine en Nouveau Gare au Théâtre Vitry sur Seine, met kaarten verkrijgbaar via Billet Réduc. Hij is een actief voorstander van een kwantitatieve beoordeling van diversiteit binnen het theater, waarbij hij stelt dat etnische statistieken nodig zijn om de situatie nauwkeurig te begrijpen en kritiek uitoefent op wat hij beschouwt als weerstand tegen dergelijke beoordelingen.