Patrick Monahan, een Iers-Iraanse strip, vond de eerste plaats in de tv-wedstrijden Neem de Mike in 2001 en Show Me the Funny in 2011, en hij verschijnt vaak op het Edinburgh Festival Fringe podium.
Patrick Raynal, geboren als Bernard Giraud in Vierzon op 29 mei 1926, was een Franse chansonnier en humorist. Hij begon zijn artistieke reis na de Tweede Wereldoorlog, op 20-jarige leeftijd, met de beslissing om een carrière als artiest te volgen. Opgegroeid in een bescheiden gezin met een communistische vader, ervoer hij vroegtijdige ontwrichtingen, waaronder frequente verwijderingen van school en een kortstondig weglopincident op 13-jarige leeftijd. Zijn eerste optredens bestonden uit het nadoen van Charles Trenet tijdens zijn dienst in het leger, waardoor hij de bijnaam "de zingende gek van Vierzon" kreeg. Hij begon vervolgens aan een muziektheatercarrière als een “boerenkomiek,” waarbij hij zijn landelijke wortels omarmde. Raynal verwierf bekendheid in de jaren vijftig, aanvankelijk optredend in de regio Berry en vervolgens landelijk. Zijn komische stijl bevatte vaak satirische beelden van Berry-boeren, belichaamd door de Berlodiot-familie en met name het personage Berlodiot, een karikatuur met een kenmerkend accent. Hij trad op in locaties zoals de Caveau de la République, waar hij vriendschappen sloot met Pierre Dac en Francis Blanche, en later versierde hij podia als Bobino en de Olympia. Gedurende zijn carrière, die ongeveer 50 jaar omvatte, nam hij talloze 45 toerenplaten op, waarmee hij aanzienlijke populariteit verwierf in de regio Berry en daarbuiten, en daarbij twee gouden platen behaalde. Naast zijn optredens op het podium en opnames verscheen Raynal ook in verschillende films, waaronder Le journal d'une femme en blanc (1965) samen met Marie-José Nat, evenals Babette s'en va-t-en guerre (1960), Le Magot de Josepha (1962) en Les grandes familles (1966). Hij bekritiseerde openlijk aspecten van de Parijse cultuur, met name de consumentensamenleving, die hij als gestrest, respectloos en uniform beschouwde, en uitte ook afkeer van 'nouvelle cuisine'. Hij ontving erkenning voor zijn werk, waaronder de Prix de l'humour in 1971 en de Prix Fernand Raynaud tweemaal, in 1971 en opnieuw in 1989. Hij werd ook benoemd tot Chevalier des Arts et des Lettres, Grand Officier de la Ligue du Bien Public, en ontving medailles van de stad Parijs en de Sacem. Na zijn pensionering naar Anzy-le-Duc met zijn vrouw Claudie bleef hij goededoelvoorstellingen geven voor organisaties zoals de liga tegen kanker en de vereniging voor blinde honden. Patrick Raynal overleed in het ziekenhuis van Paray-le-Monial op 1 mei 2010.
Patrick Timsit, geboren op 15 juli 1959 in Algiers, Algerije, is een Franse komiek, schrijver en filmregisseur. Zijn familie verhuisde naar het vasteland van Frankrijk toen hij twee jaar oud was, vanwege de Algerijnse Oorlog. Hij bracht zijn jeugd door in de lederwarenwerkplaats van zijn ouders en behaalde een baccalauréat D als extern student nadat hij verschillende scholen had verlaten. Hij deed kortstondig een poging tot onroerend goed, waarbij hij in 1983 zijn eigen makelaarskantoor opende; deze ervaring vormde later de basis voor zijn komische sketch 'Les Petites Annonces'. Zijn ouders waren Joodse Sephardim, en hij is van Algerijnse Joodse afkomst. Timsits carrière omvat een breed scala aan rollen, zowel voor de camera als op het toneel. Hij speelde Karel VIII van Frankrijk in Sans peur et sans reproche (1988) en Michou in La Crise (1992), waarvoor hij werd genomineerd voor een César Award voor Beste Acteur in een Bijrol. Hij staat vooral bekend om zijn betrokkenheid bij de komische film Un indien dans la ville . Hij verscheen ook in Mayrig (1991) als Garbis en Une époque formidable… (1991). In de vroege jaren '90 verwierf hij erkenning voor zijn scherpe komische toon in televisieoptredens. Hij co-schreef en speelde in Pédale douce (1996), waarmee hij genomineerd werd voor een César Award voor Beste Acteur, Beste Origineel Scenario of Adaptatie, en opnieuw Beste Acteur. Zijn komedie behandelt vaak gevoelige onderwerpen zoals politiek, racisme, antisemitisme en het Israëlisch-Palestijns conflict. Naast acteren heeft Timsit ook zijn regietalent laten zien. Hij regisseerde en speelde in Quasimodo d'El Paris (1999) en L'Américain (2004). Hij heeft nasynchronisatiewerk gedaan voor talrijke films, waaronder The Monster (1994), Hercules (1997), Atlantis: The Lost Empire (2001), Shark Tale (2004) en Dragon Hunters (2008). Hij nam in 2006 deel aan Rendez-vous en terre inconnue . Hij is vier keer genomineerd voor een César Award, als erkenning voor zijn bijdragen aan de Franse filmindustrie. Hij blijft acteren, met rollen in recente films zoals Dalida (2017), The Last Mercenary (2021), Brother and Sister (2022) en It Takes Two to Tango (2025).
Paul Beckers, geboren op 1 november 1878 in Magdeburg, was een Duitse komiek en acteur. Zijn ouders waren Gustav Beckers, een kapitein op de Elbe, en Marie Beckers (geboren Gabriel). Na een opleiding in toneelspel en muziek werkte hij aanvankelijk als orkestmuzikant, spelend op de fluit en de oboe. Hij maakte zijn debuut bij het Magdeburg Stadttheater in 1902, waar hij enkele jaren optrad in operettes. Rond 1902 bracht hij twee jaar door in de Verenigde Staten voordat hij in revues werkte bij het Apollo-Theater in Berlijn. Beckers werd een variétéartiest met hulp van Robert Wilschke en trad op in diverse Duitse theaters, waaronder de Berliner Wintergarten en de Leipziger Krystallpalast. Beckers staat wellicht het best bekend om zijn kenmerkend personage, Fliegentüten-Heinrich, een zwerver en verkoper van vliegenvallen. Dit personage was gebaseerd op een origineel uit Magdeburg, afgebeeld in een reliëf. Hij speelde als Fliegentüten-Heinrich in talrijke stomme films tussen 1917 en 1936, waaronder Der Fliegentüten-Heinrich (1917), Fliegentüten-Heinrich als Don Juan (1918), Fliegentüten-Heinrich als Rentier (1918) en Fliegentüten-Heinrichs Pech (1918). Hij verscheen ook in andere films gedurende deze periode, zoals Der Fliegentüten-Othello (1918), Heinrich sucht eine Lieblingsfrau (1920), The Heath Is Green (1932), Dream of the Rhine (1933), When the Village Music Plays on Sunday Nights (1933), The Valiant Navigator (1935), I Love All the Women (1935) en Pillars of Society (1935). Beckers bleef in de jaren dertig in talloze films te zien, waaronder Petri Heil! (1932), Das Familienalbum (1933), Wenn Männer kochen (1933), So leben wir alle Tage (1933), Glück im Schloss (1933), Mister herkules (1933), Der Schrecken vom Heidekrug (1934), Meine Frau, die Schützenkönigin (1934), Fräulein Veronika (1936) en Das Hermännchen (1936). Beckers’ carrière omvatte regisseren en acteren bij de Komische Oper, en het runnen van zijn eigen theater, 'Beckers Bunte Bühne,' van 1927 tot 1930. Na 1926 leidde hij Emil Winter-Tymians “Tymians Thalia Theater” in Dresden. Zijn humor werd omschreven als simpel en drastisch. Na de Tweede Wereldoorlog verloor hij al zijn bezittingen en probeerde hij zijn komische carrière te doen herleven met solovoorstellingen op 67-jarige leeftijd. Hij werd bekend om het Saksische nummer 'Plättbrett' en voerde het op in verschillende RIAS-Unterhaltungsprogramm shows genaamd 'Komikercocktail'. Beckers bleef optreden in deze shows tot 1986, met titels zoals 'Grüße aus den Komikerhimmel' (31 december 1974) en 'Wer schmeiÃt denn da mit Lehm' (31 december 1975). Zijn laatste optreden was in december 1961 in de Magdeburger Kristall-Palast in de revue 'Mein Magdeburg am Elbestrand'. Paul Beckers overleed op 27 april 1965 in Leipzig, waar hij zijn latere jaren doorbracht met het runnen van een pension met zijn vrouw Marga en begraven ligt op de Leipziger Südfriedhof.
Paul Biensfeldt was een Duits-Joodse acteur die meer dan vier decennia een belangrijke bijdrage leverde aan het Duitse toneel- en filmlandschap. Geboren op 4 maart 1869, maakte hij veertig jaar deel uit van de Berlijnse theaterscene. Zijn carrière begon in 1893 met een doorbraakprestatie in Max Halbe's toneelstuk 'Jugend' in het Residenztheater. Vervolgens werkte hij onder Otto Brahm en later onder de invloedrijke Max Reinhardt bij het Deutsches Theater, waar hij een vaste performer werd op dat podium. Hij was 25 jaar lang een populaire ensemble-speler in Reinhardt’s theater, waarbij hij vaak komische rollen vertolkte. Biensfeldt's veelzijdigheid strekte zich uit over zowel theater als film, met optredens in meer dan 100 stomme en geluidsfilms tussen 1913 en 1933. Bekende regisseurs zoals Fritz Lang, Ernst Lubitsch, Friedrich Wilhelm Murnau, Paul Leni, Robert Wiene en Joe May castten hem regelmatig. Hoewel hij vaak bijrollen speelde als personages zoals bedienden, dansleraren, politieagenten of edelen, genoot hij ook van grotere rollen in de vroege jaren 1910. Opmerkelijke optredens in stomme films zijn onder meer het portretteren van de vader van Lil Dagover en een tovenaar die verandert in een cactus in Fritz Lang's 'Der müde Tod'. Hij speelde vaak samen met Henny Porten. Zijn komische talent werd erkend door toneelschrijver Carl Sternheim, die specifiek de rol van Krey schreef in zijn komedie 'Bürger Schippl' uit 1913 voor Biensfeldt. Hij demonstreerde een scala aan optredens, waaronder het spelen van kamerheer Lebel in Lubitsch’s ‘Madame Dubarry’ en het vertonen van “theatraal buigen” en “speelse onderdanigheid” als sidekick van Emil Jannings in films zoals Anna Boleyn (1920) en Das Weib des Pharao . Andere opmerkelijke filmoptredens omvatten rollen in Die ideale Gattin (1913), Die Geliebte Tote (1919), Waxworks (1924) – waar hij deel uitmaakte van een all-star cast inclusief Emil Jannings en Conrad Veidt – Der Goldene Schmetterling (1926), en Fiaker Nr.13 (1926), waarin hij een zorgzame koetsier en pleegvader vertolkte. In één optreden zong hij een komisch lied als nar, waarbij hij overging van zelfgenoegzaamheid naar terreur voordat hij gegeseld werd vanwege de koninklijke belediging. Paul Biensfeldt overleed op 2 april 1933 en werd begraven op de Wilmersdorf Waldfriedhof Güterfelde in Berlijn.
De Chuckle Brothers waren een Brits stripduo bestaande uit de echte broers Barry David Elliott en Paul Harman Elliott. Hun faam kwam voort uit de BBC kinderserie ChuckleVision, die van 1987 tot 2009 liep en werd vereerd met een live tour in 2010 getiteld An Audience with the Chuckle Brothers om zijn eenentwintigste serie te markeren. Hun routine leunde op klap-stick fysicaliteit, visuele grappen en wordplay, en ze worden herinnerd voor de catch-frases , op jou! . . en . . Oh jee, o jee! .
Paul Foot is een Engelse komiek die bekend staat om zijn reflecterende monologen, uitgesproken tirades, self-styled disturbations en een schijnbare desinteresse in mainstream popcultuur. De Daily Express leek hem ooit op een zeldzame exotische vogel en zes nationale kranten waaronder The Independent and The Age hebben hem een komisch genie genoemd.
Paul Kato Lubwama was een Oegandese filmmaker die ook speelde in het theater, het meest prominent in de hoofdrol voor de Bakayimbira drama, een carrière als muzikant en radiopresentator, en diende als lid van het parlement voor Lubaga Zuid van 2016 tot 2021.
Paul McDermott is een Australische entertainer, geboren op 13 mei 1962 in Adelaide, South Australia. Hij is een van de zes kinderen en een eenling; zijn vader was een hoge ambtenaar terwijl zijn moeder het huishouden runde. Het gezin verhuisde naar Canberra toen hij drie jaar oud was. Vier jaar lang volgde hij kunststudieën aan de Canberra School of Art van de Australian National University, evenals Marist College Canberra en Dickson College. McDermott’s talenten omvatten een breed scala, met erkenning als comedian, acteur, schrijver, regisseur, zanger, kunstenaar en televisiepersoonlijkheid. McDermott begon met optreden op 25-jarige leeftijd vanwege financiële noodzaak, aanvankelijk door straatoptredens in 1985. Hij was lid van Gigantic Fly voordat hij zich in de jaren '80 bij de Doug Anthony All Stars (DAAS) voegde, waarmee hij begon met straatoptredens in Canberra. DAAS verwierf bekendheid op het Edinburgh Fringe Festival en verscheen vervolgens op ABC TV’s The Big Gig . De groep speelde van 1991 tot 1993 in hun eigen spin-off tv-show, DAAS Kapital . McDermott zong de leidende vocalen en schreef het grootste deel van het materiaal voor DAAS, en de groep toerde nationaal en internationaal, zelfs tijdens de opening van de Olympische Spelen van Barcelona. DAAS ging aanvankelijk in 1994 uiteen maar hervormde in 2014 met Paul Livingston als vervanging van Richard Fidler. Na de eerste ontbinding van DAAS presenteerde McDermott nog twee andere ABC-programma's en werkte hij kort als ochtendradio presentator op Triple J van 1996 tot 1997. Hij staat het best bekend om zijn presentatie van Good News Week tot 2012. Hij heeft regelmatig opgetreden op het Melbourne International Comedy Festival, waarbij hij deelnam aan de Comedy Festival Gala en de Great Debate. McDermott heeft kinderboeken geschreven, krantenartikelen en zijn columns samengesteld in het boek The Forgetting of Wisdom . Hij schreef en regisseerde ook korte animatiefilms, waaronder drie prijswinnende films: The SCREE (2004), The Girl who Swallowed Bees (2007) en GHOSTBEAR (2019). Sinds 2012 heeft hij een schilder carrière nagejaagd en concerten gegeven met zijn eigen, serieuzere liedjes. Hij toert momenteel met de live show Paul + 1, bedacht en uitgevoerd met Glenn Moorhouse, en ze namen een muziekstuk op genaamd I’VE SEEN THE FUTURE AND YOU’RE NOT IN IT waarin ervaringen tijdens de lockdown worden beschreven.
Paul O'Grady, een komiek en acteur, werd geboren als Paul James O'Grady op 14 juni 1955 in Tranmere, Cheshire (nu Merseyside). Zijn vader, Patrick 'Paddy' Grady, emigreerde in 1936 vanuit Ierland naar Engeland, terwijl zijn moeder, Mary 'Molly' Savage, in Engeland werd geboren uit Ierse immigrantenouders. Hij groeide op in Tranmere, opgevoed in een Iers-katholiek gezin, en bezocht de St Joseph's Catholic Primary School en St. Anselm's College. Na het verlaten van school op zestienjarige leeftijd, nam hij een baan aan als klerk bij een rechtbank en was vervolgens werkzaam in verschillende andere functies, zoals schoonmaakdiensten voor Cleo Laine en werk in een slachthuis. Hij kreeg een dochter, Sharyn, toen hij nog tiener was. O’Grady begon zijn professionele leven aan het einde van de jaren zeventig, na een verhuizing naar Londen, met een baan als reizend zorgbeambte voor de gemeente Camden. Hij ontwikkelde zijn drag act in 1978 en creëerde het personage Lily Savage, gebaseerd op vrouwelijke familieleden en iemand die hij op een markt in Sheffield zag, geïnspireerd door zijn moeder, Molly, en tantes Chrissie en Annie. Voordat hij solo ging als stand-up comedian, trad hij op als onderdeel van het drag mime duo the Playgirls. Hij begon met het vormgeven van het idee voor Lily Savage tijdens het werken als ober in Manilla in 1977, en begon in 1985 op te treden als Lily Savage. Het personage Lily Savage, gekenmerkt als een scherp tongvatende, gewaagde, platina-blonde vrouw uit Birkenhead, verwierf wijdverspreide erkenning als zijn kenmerkende persona, en hij presenteerde haar gedurende acht jaar in de Royal Vauxhall Tavern (RVT). Hij verscheen op het Edinburgh Festival in 1987 en werd in 1992 genomineerd voor een Perrier Comedy Award. Gedurende zijn meer dan dertigjarige carrière presenteerde O'Grady talloze televisieprogramma's, waaronder The Big Breakfast (1995–1996), Blankety Blank (1997–2002, bekend als 'Lily Savage's Blankety Blank’ vanaf 2001), Lily Live! (2000–2001) en later, For the Love of Dogs (2012–2023), Animal Orphans (2014–2016), Blind Date (2017–2019) en Great British Escape (2020). Hij presenteerde ook BBC Radio 2’s Paul O’Grady on the Wireless (2009–2022) en was de presentator van The Paul O'Grady Show (2004-2006, 2006-2009) en Paul O’Grady Live (2010–2011). Zijn televisiedebuut kwam er in 1995 met 'Live From The Lilydrome'. Hij verscheen in producties zoals ‘Coronation Street’, de film ‘In The Name Of The Father’, West End-shows waaronder ‘Prisoner Cell Block H’ en ‘Annie’, en pantomimes zoals ‘Snow White & The Seven Dwarfs’ (1999) en ‘Chitty Chitty Bang Bang’. Gedurende zijn carrière werd hij geëerd met verschillende onderscheidingen, waaronder een Bafta in 2005 voor 'The Paul O'Grady Show', een National Television Award in 2008, en de onderscheidingen van Lid in de Orde van het Britse Rijk (MBE) in 2008 en Deputy Lieutenant voor het graafschap Kent in 2022. In 2020 nam hij de positie van president van de British Music Hall Society op zich.
Paul Panzer, geboren als Dieter Tappert op 8 januari 1972 in Düren, Duitsland, is een Duitse cabaretier. Hij groeide op in Nörvenich en verhuisde later in de midden jaren '90 naar Keulen. Aanvankelijk werd hij opgeleid tot lasser, maar hij volgde ook studies in muziek- en media-educatie. Zijn carrière begon in 1998 bij een radiostation in Eupen, België (100’5 Das Hitradio), waar hij snel erkenning kreeg. Het was door meer dan 800 grappige telefoontjes dat hij de persona van Paul Panzer creëerde, een naam die hij aannam voor zijn humoristische werk. Paul Panzer's komische stijl wordt gekenmerkt door een kenmerkende spraakstoornis, verkeerde uitspraak en de integratie van buitenlandse termen in het Duits. Terugkerende personages zoals 'Dachdeckermeister Benether' en 'Szabo' spelen prominent in zijn optredens. Hij ontwikkelde de komische serie 'Die Baulöwen,' die bestaat uit meer dan 200 afleveringen. Zijn eerste solo stand-up programma, 'Heimatabend Deluxe,' bleek succesvol, wat leidde tot een televisieversie die in 2006 op RTL werd uitgezonden. Voor deze prestatie won hij datzelfde jaar de Duitse Comedy Award als beste nieuwkomer. Na zijn vroege succes breidde Paul Panzer zijn bereik verder uit. Hij speelde in de film 'Männersache' in 2009 en co-schreef het script samen met Mario Barth. Een podiumprogramma, 'Endlich Freizeit – Was für′n Stress!', werd gelanceerd in 2009 en is nog steeds gaande. Van 2011 tot 2014 was hij te zien als co-host van 'Stars bei der Arbeit' op RTL. Sinds 2016 verschijnt hij regelmatig als gast in de quizshow 'Wer weiß denn sowas?'. Hij streamt ook live op Twitch.tv als Paul Panzer sinds december 2020. Hij was 25 jaar getrouwd en werd weduwnaar in 2026.
Paul Putner is een Engels acteur en komiek, geboren op 18 maart 1966 in East Grinstead, West Sussex. Afkomstig uit een middenklassegezin, kreeg hij al vroeg blootstelling aan de entertainmentindustrie dankzij zijn oom, John Mason, die in de belichtingstechnische afdeling van de BBC werkte en een BAFTA-award won. Putner begon met zijn formele artistieke opleiding aan de London Academy of Music and Dramatic Art (LAMDA), wat in 1988 resulteerde in zijn afstuderen. Tijdens zijn tijd daar concentreerde hij zich op karakteracteurwerk, improvisatie en stemacteren, en werd hij erkend voor zijn komische talenten door het winnen van de Kenneth More prijs voor komisch acteren. Putner's carrière omvat een breed scala aan komische rollen en samenwerkingen. Tijdens de midden jaren '90 werkte Putner samen met Steve Furst en Oliver Darly om de comedy club The Regency Rooms in Londen te openen; hij wordt daar herinnerd als de helft van een Mexicaans Laurel en Hardy duo. Hij verwierf verdere ervaring door optredens op de Edinburgh Festival Fringe, aanvankelijk in Richard Herring’s Punk’s Not Dead, en later door het schrijven en uitvoeren van Earl Stevens in 2001. Zijn televisieoptredens omvatten rollen in BBC2's The Glam Metal Detectives, evenals optredens in This Morning with Richard Not Judy (1998) waar hij The Curious Orange speelde, en Sir Bernard's Stately Homes (1999). Hij had ook een memorabele rol in de populaire sitcom Spaced (1999). Putner's werk is door de jaren heen blijven evolueren. Hij is herkenbaar aan zijn korte maar impactvolle optreden als zombie in Shaun of the Dead (2004), en speelde een pantomimeartiest in Paris, je t'aime (2005). Van eind 2005 tot begin 2007 toerde hij uitgebreid mee met de Little Britain Live show. Hij droeg ook bij aan Stewart Lee’s Comedy Vehicle in 2009, 2014 en 2016. Putner verscheen als Gerald 'Jelly' Kelly in de Rock & Chips prequel trilogie (2010-2011) van Only Fools and Horses, en trad herhaaldelijk op in de BBC’s Little Britain van 2003 tot 2006, zowel op televisie als via radio-uitzendingen. Hij blijft werken als acteur en komiek.
Albanië
1
Armenië
2
Argentinië
36
Oostenrijk
27
Australië
52
Azerbeidzjan
1
Bangladesh
1
België
13
Bulgarije
57
Benin
2
Bolivia
1
Brazilië
27
Wit-Rusland
2
Canada
125
Democratische Republiek Congo
3
Zwitserland
17
Ivoorkust
1
Chili
15
Kameroen
1
China
8
Colombia
4
Cuba
4
Tsjechië
7
Duitsland
188
Denemarken
17
Dominicaanse Republiek
1
Algerije
2
Ecuador
2
Estland
5
Egypte
10
Spanje
74
Ethiopië
1
Finland
15
Frankrijk
214
Verenigd Koninkrijk
365
Georgië
1
Ghana
3
Griekenland
18
Guatemala
1
Kroatië
2
Haïti
1
Hongarije
7
Indonesië
23
Ierland
31
Israël
10
India
47
Irak
3
Iran
6
IJsland
4
Italië
136
Jamaica
1
Japan
37
Kenia
3
Korea, Zuid
20
Kazachstan
3
Libanon
5
Sri Lanka
1
Litouwen
1
Letland
1
Marokko
17
Myanmar
1
Malta
1
Malawi
2
Mexico
28
Maleisië
7
Nigeria
19
Nicaragua
2
Nederland
2
Noorwegen
12
Nepal
3
Nieuw-Zeeland
9
Peru
2
Filipijnen
35
Pakistan
7
Polen
8
Portugal
7
Qatar
1
Roemenië
1
Servië
4
Rusland
9
Saudi-Arabië
4
Zweden
101
Singapore
3
Slovenië
4
Slowakije
2
El Salvador
1
Syrië
1
Thailand
2
Tunesië
4
Turkije
5
Taiwan
1
Oekraïne
11
Oeganda
7
Verenigde Staten
213
Uruguay
4
Oezbekistan
1
Venezuela
5
Vietnam
1
Zuid-Afrika
3
Zimbabwe
1
