David Marsais (Marbouillet'da 4 Nisan 1984 doğan) Fransa'da bir aktör, mizahist, ekran yazarı ve yapımcı olarak çalışıyor. Grégoire Ludig ile komik ikili Palmashow oluşturmak için işbirliği yapar.
Denis Maréchal, 29 Kasım 1969'da Lyon'da doğan Fransız bir stand-up komedyeni ve oyuncudur. 1990 yılında 21 yaşındayken oyuncu olma arzusuna girdi. Bu kariyeri takip etmek için 24 yaşında Lyon'dan Paris'e taşındı ve iki yıl boyunca Cours Florent oyunculuk okuluna gitti. 1997 yılında Jean Dujardin'i yenerek Fournel ile birlikte 'Graines de star' programında kazandılar. Kısa bir süre sonra Philippe Bouvard’ın 'Bouvard du Rire' programına konuk oldular ve Thierry Ardisson onu barmen olarak 'Vue sur la mer' programına davet etti. 1997 ile 1999 yılları arasında Maréchal, Carré Blanc kabaresindeki 'Bande du Carré Blanc' grubuna katılarak 'Soirée d’Enfer', 'Graines de star', 'Demandez le Programme' ve 'Vivement dimanche' gibi gösterilerde yer aldı. Ayrıca Montrouge'daki Coluche Ödülü'ne de katıldı. Maréchal kariyerini geliştirmeye devam etti, 2000 yılında Maxime’in ardından 'Coups d'Humour' yarışmasında ikinci oldu ve 2001'de yarışı kazandı, bu da Glem ile bir sözleşmeye yol açtı. 2005'te 'Kaamelott' dizisinde Narses karakterini canlandırdı ve ilk tek kişilik gösterisi olan 'J’dis franchement'i yarattı. Bunu 2007'de 'Denis Maréchal passe la seconde' ile takip etti ve 'Gym Comic' adlı bir düzine komik skeç üretti. 2008'de 'La Personne aux deux personnes' filminde rol aldı. Temmuz 2010'dan beri sık sık 'Mot de passe' yarışma programında yer alıyor. 2012'de Florence Foresti’nin yönettiği 'Denis Maréchal joue!' gösterisinde sahne aldı. Ayrıca 2024 televizyon filminde 'Les Fantômes des Saintes'te de rol alıyor ve 'Battlebots: Le Choc des robots' (2022) ve 'Transformers: EarthSpark' (2023) gibi programlar için seslendirme yaptı.
Didier Bénureau, 28 Ekim 1956'da Paris'in batı banliyösü olan Courbevoie'de doğan Fransız bir mizahçı ve oyuncudur. Müzik kariyerine 15 yaşında gitar tutkusuyla başladı ve bu da 1975 yılında 'Quasifolklo' adlı akustik bir grubun kurulmasına yol açtı. Bu grup, Patrice Laffont tarafından sunulan bir televizyon programında madalya kazandığında tanındı. Ardından 1977'den 1978'e kadar askerlik hizmetini tamamladı. Askerlik hizmetinden sonra Bénureau, performans fırsatlarını takip etti ve MSC de Villeneuve-la-Garenne için bir eğlenceci olarak çalıştı, aynı zamanda yaz kampı danışmanı ve okul kafeteryası denetçisi görevlerini de üstlendi. 1979'da Villeneuve-la-Garenne MSC'de oyunculuk dersleri aldı. 1981 ile 1984 yılları arasında filmlerde ve televizyon programlarında küçük rollerde yer aldı. 1985 yılında, nevrotik karakterleriyle Petit Théâtre de Bouvard'da ilk kez sahneye çıktı. 1986'da Muriel Robin ile 'MAMAN ou donne-moi ton linge ou je fais une machine !' adlı bir oyunu ortaklaşa yazdılar. Bénureau'nun kariyeri, 1988'deki ilk solo gösterisi 'Sonunda Bénureau' ile ivme kazandı. Daha sonra Bertrand Blier'e gösterisinden bir video sunduktan sonra Blier'in Trop belle pour toi filminde yer aldı. 1990 ile 2000 yılları arasında, Palais Royal! dahil olmak üzere birçok filmde yardımcı rollerde bulundu. 1993'te Dieudonné tarafından yönetilen ikinci solo gösterisini başlattı ve sık sık işbirliği yapacağı Dominique Champetier ile tanıştı. 1998'de Zanzibar adlı kısa bir film yayınladı. 1997'den 1999'a kadar üçüncü solo gösterisini Café de la Gare ve Comédie Caumartin'de sergiledi. 2008 yılına kadar komedi, romantizm ve televizyon dizilerinde yer alan çok sayıda yapımda yer aldı ve 60'tan fazla prodüksiyonda bulundu. Gösterileri eleştirmenler tarafından övüldü ve 2007'de gösterisi Bobo için Grand Prix de l’Humour Noir ödülünü aldı; bu gösteri 2009'da SACD En İyi Tek Kişilik Gösteri ödülünü kazandı. 23 Ocak 2023'ten itibaren Scènes de ménages dizisinde Gilbert karakterini canlandırdı, ancak program çakışmaları nedeniyle Haziran 2024'te diziden ayrıldı.
Didier Porte, 29 Ocak 1958'de Compiègne'de doğan Fransız bir komedyen, radyo programcısı, gazeteci ve mizah yazarıdır. Şu anda 68 yaşında. Ailesi Fransız olup nesillerdir Fransa'da yaşamaktadır. Porte, 1980 yılında Paris-X Nanterre Üniversitesi'nden iktisat alanında derece almıştır. Kendisini basit bir eğlence kaynağı olmaktan ziyade bir 'tamamlayıcı gazeteci' olarak tanımlar. Porte, gazeteciliğe 1984 yılında La Dépêche du Midi'de başladı ve daha sonra Le Matin de Paris, L’Étudiant, Canal 102, TSF 93, RMC, RFM, Europe 2 ve Ouï FM gibi çeşitli medya kuruluşlarıyla işbirliği yaptı. 1984'ten 1992'ye kadar M6'daki 'Culture Pub' programı için muhabir-yönetmen olarak çalıştı. Anne Magnien ile birlikte Canal+'daki 'La Nuit de la connerie' programını ve William Reymond ile birlikte 'Le Grand Livre de la connerie' adlı kitabı yazdı. Çalışmaları, 'Les Lois de la jungle', 'Éconoclaste', 'Tutti frutti', 'Comme au cinéma' ve 'Héros vinaigrette' gibi programlara katkılar içeriyor. Didier Porte’nin kariyeri, 1993 yılında ‘Zappinge’ ile başlayarak ve ‘Zoom’, ‘Audimatraquage’, ‘Rien à cirer’, ‘Les P’tits Déj’s’, ‘Changement de direction’, ‘Rien à voir’ ve ‘Le Fou du roi’ gibi programlarla devam eden France Inter'deki düzenli yazıları içermektedir. Yorumları nedeniyle birkaç hakaret davası açılmıştır. 1998 yılında L'Ami des vedettes ile tek kişilik gösteri sanatçısı olarak sahneye çıkmış, ardından Entracte manqué , Didier Porte joue et gagne à être connu , Didier Porte aime les gens ve Didier Porte fait rire les masses gibi diğer gösterileri de sergilemiştir. 2013’ten beri Didier Porte à droite! gösterisini sahneliyor. Nicolas Sarkozy ve hükümetini hicvediyor ve hicivinde ‘ağırbaşlı’ olduğuyla tanınıyor; geçtiğimiz hafta da dışişleri bakanı Bernard Kouchner'i hicvetmiştir. Çalışmaları giderek daha fazla dinleyici çekerek, siyasi olarak aktif Fransız komedisinin yeniden canlanmasına katkıda bulunmuştur. 'Satire dans la campagne' filminde kendisi olarak yer almış ve 2015’ten beri ‘Là-bas si j'y suis’ün web versiyonuna katkıda bulunmaktadır.
Dominique Farrugia, 2 Eylül 1962'de Fransa'nın Vichy şehrinde doğan çok yönlü bir Fransız yaratıcıdır. Oyuncu, film yönetmeni, senarist, yapımcı, mizah yazarı ve komedyen olarak görev yapmaktadır. Ailesinin kökenleri çeşitli bir mirası yansıtır; Yahudi pied-noir ve Malta kökenlerine sahiptir; ebeveynleri 1962'de bağımsızlığını kazandıktan sonra Cezayir'den ayrıldı ve Vichy'ye yerleşti. Le Verdier adında bir bar-restoran işletmişler ve babası Vichy kumarhanesinde müzik yönetmeni olarak çalışmıştır. Dominique Farrugia'nın tam adı Dominique Spiridion Léon Farrugia'dır. 1986'dan 1992'ye kadar Les Nuls aktif olarak çalıştı ve Fransız komedisine önemli katkılarda bulundu. 1987'de "Hedef: Sıfır" adlı televizyon dizisi için senaryo yazdı ve bu dizi 7 d'Or ödülünü kazandı. Bu dönemde, 1987'den 1988'e kadar 'Nulle part ailleurs' programında kısa bir süre parodili hava durumu sunuculuğu yaptı ve bir oyuncunun yokluğu nedeniyle "Hedef: Sıfır" dizisinin bir bölümünde yanlışlıkla oyuncu olarak yer aldı. 1988'deki televizyon özel programı "TVN 595" de 7 d'Or ödülünü aldı. Olivier Granier ile birlikte RF2K yapım şirketini kurdu ve 1997'de Comédie! televizyon kanalını oluşturarak Nisan 2002'den Şubat 2003'e kadar genel yönetmen ve başkanlık görevlerini üstlendi. 1994 yılında 2,2 milyon izleyiciyi Fransa'da çeken *La Cité de la peur* filmini yönetti. Yönetmen olarak *Delphine 1, Yvan 0* (1996), *L'amour, c'est mieux à deux* (2010), *Bis* (2015), *Return to 17* (2015) ve *Under the Same Roof* (2017) gibi eserlere imza attı. Şu anda Guillaume Thouret ile birlikte baş operasyon sorumlusu olarak Shine Fiction'ı yönetiyor ve Fransız yayıncılar ve küresel yayın platformları için üst düzey senaryolu diziler üretmeye odaklanıyor.
Fransız eğlence insanı Charles Armand Ménard, sahne adıyla Dranem olarak tanınan, komik şarkılar söyleyen, müzik salonlarında ve sahnede gösteri yapan ve filmlerde oyunculuk yapan bir sanatçıydı. 23 Mayıs 1869'da Paris'in 10. bölgesinde doğmuş, 13 Ekim 1935'te Paris'in 7. bölgesinde ölmüştür. Babası bir zanaatkar-mücevherciydi ve Dranem bu mesleği ondan öğrenmiştir. Sahne adını Dranem olarak, Ménard'ın bir anagramı olarak benimsemiştir. Dranem, eğlence dünyasına girmeden önce bir mücevherci çıraklığına başladı. Başlangıçta kısa bir süre kemer satıcısı ve ortopedik alet satıcısı olarak çalıştı. Amatör sahne kariyerine 1890 yılının Eylül ayında La Verrerie'de başladı. Profesyonel sahneye çıkışı ise 24 Mart 1894'te Electric-Concert'ta gerçekleşti. 1895'ten itibaren Félix Mayol ve Max Dearly ile birlikte 'Concert Parisien'de sahne aldı. 1896 civarında kendine özgü bir kostüm geliştirdi: küçük bir ceket, çizgili pantolon, devasa ayakkabılar ve bir şapka, bununla birlikte yüz makyajı da kullandı. Komik absürt türüyle tanınan önde gelen bir müzik holü eğlence sanatçısı haline geldi. Dranem'in komik şarkı söyleme gösterisi ona sadık bir hayran kitlesi kazandırdı ve zengin etti. 1902 yılında 'Bonsoir m'sieurs dames' de dahil olmak üzere birçok filmde rol aldı ve Ferdinand Zecca tarafından yönetilen 'Le salut de Dranem' (1901) gibi çeşitli sessiz kısa filmlerde yer aldı. Alice Guy, 1905 yılında Gaumont için Dranem'i içeren, 'Phonoscènes' olarak bilinen on bir ilk sesli film yönetti. Mizahı uyumsuz ve çoğu zaman açık saçlıydı ve ‘Le Fils d'un gniaf’ gibi şarkıları büyük popülerlik kazandı. 1910 yılında Château de Ris'i edindikten sonra, yaşlanan sanatçıları desteklemek için hayırsever bir kuruluş kurdu; emekli olma tesisi 1911 yılında Başkan Armands Fallières tarafından açıldı. Dranem Vakfı 2000 yılına kadar faaliyet gösterdi ve mülk şu anda devlet tarafından işletilen bir emekli evi. Operetlerde, canlı tiyatroda ve filmde yer aldı; 1918'de Paris Opéra-Comique'de 'La fille de Madame Angot' ve 1931'de ‘Les brigands’ gibi yapımlarda rol aldı. 1910 yılında Dranem ayrıca l'Odéon tiyatrosunda Molière'in 'Le Médecin malgré lui' adlı eserinin bir yapımında yer aldı. 1923 yılında Chevalier de la Légion d'Honneur nişanını aldı ve 1935 yılında Officier rütbesine yükseltildi. Château de Ris-Orangis, Dranem'in son dinlenme yeri olarak hizmet vermektedir. Birinci Dünya Savaşı sırasında Dranem askerler ve yaralı askerler için sahne aldı, hastanelerde yer aldı. Ayrıca Maurice Chevalier ile birlikte 'Là-Haut' filminde de yer aldı. Pathé tarafından çekilen ‘Le Ménage Dranem’ (Dranem Hanedanı) filmi, geleneksel cinsiyet rollerinin tersine çevrilmesini tasvir eder ve eşinin kocayı kötüye kullandığı görülür. 1919 ile 1935 yılları arasında çok sayıda radyo programında yer aldı ve bir düzine filmde rol aldı. 13 Ekim 1935'te Paris'teki Clinique de l'Alma'da 66 yaşında hayata veda etti.
Fabrice Éboué, 7 Haziran 1977'de Maisons-Alfort (Val-de-Marne) doğdu. Çocukluğunu Vincennes ve Nogent-sur-Marne'de geçirdi. Ailesinin kökenleri çeşitli; babası Kamerun kökenli bir kadın doğum uzmanı ve annesi Norman kökleri olan Fransızdır. Éboué'nin dört kardeşi vardır. Erken yaşlarda yaratıcı eğilimler sergiledi, 1999 yılında Val-de-Marnais Splifton kolektifinin 'Embauche pour la débauche' mixtape'inde Mr. Faf takma adıyla rap yaparak yer aldı. Éboué’nin eğitim yolu, Albert-de-Mun özel lisesindeki deneyimlerini, buradan atılmasıyla ve daha sonra Branly, Montalembert (Nogent-sur-Marne) ve La Providence d'Amiens’i içeriyordu. Dışarıdan aday olarak bir diploma kazandı ve Almanca öğretmeni yardımıyla Turizm alanında BTS derecesi aldı. Bu süre zarfında, Lombrives mağarasında rehberlik yaptı; başlangıçta jeolojik bilgiler okuyordu ancak daha sonra ziyaretçileri eğlendirmek için şakalar ve uydurma tarihi anekdotlar eklemeye başladı. 2000’den itibaren Théâtre des Blancs-Manteaux ve Trianon gibi çeşitli Paris sahnelerinde performanslar sergilemeye başladı. Éboué’nin kariyeri 2000’li yılların ortalarında önemli ölçüde genişledi. 2005 yılında 'Un crime d'eau' adlı kısa filmde yer aldı ve 2006’dan 2008’e kadar Jamel Debbouze’nun Comedy Club grubunun bir parçası oldu. Thomas N'Gijol ile birlikte 'Inside Jamel Comedy Club'ı yazdı ve 2006’dan 2008’e kadar 'T'empêches tout le monde de dormir' adlı TV programında yer aldı. 2008’den 2014’e kadar Europe 1’deki 'On va s'gêner' programında düzenli köşe yazarı oldu ve Thomas N'Gijol ile birlikte Nisan 2008’de Paris’te Comedy Club tiyatrosunu kurdu. Komedi tarzı, keskin bir bakış açısıyla karanlık mizah olarak tanımlanır; genellikle ilişkiler, sosyal medya ve toplum hakkında gözlemler yapar. Mart 2009’da 'Macho d'argent' ödülünü aldı. Éboué, 'Case départ' (2010), 'Le Crocodile du Botswanga' (2014) ve 'CoeXister' (2016) gibi filmler yönetti. Şu anda bağlantı ve yalnızlığın paradoksunu keşfeden 'SolitudeS' adlı yeni bir gösteri sergiliyor; 19 Kasım 2026’da Roubaix’de gösterime girecek.
Francis Ginibre, Fransız bir komedyen ve mizah sanatçısıdır; 17 Haziran 1959'da Fransa'nın Toulouse şehrinde doğmuştur. Çocukluğunu Toulouse'da geçirmiş ve Beaux-Arts okulundan mezun olmuş, Toulouse Güzel Sanatlar Okulu'nda güzel sanatlar eğitimi almıştır. Başlangıçta sanat alanında kariyer hedefleyen Ginibre, bu kurumdan diploma almıştır. 1980'lerin başlarında odağını müziğe kaydırmış ve kendini yetiştirmiş bir davulcu olmuştur. Birçok grupta davul çalmış, geçimini sağlamak için sıklıkla dans müziği icra etmiş ve bir koro ile ilişkisi sayesinde erken dönem turlara ve performanslara katılmıştır. Ginibre'nin kariyerindeki dönüm noktalarından biri, 1980'lerin başlarında bir davulcuya ihtiyacı olan Éric Carrière ile tanıştığında yaşandı. Bu buluşma, hemen komedi ikilisi Les Chevaliers du Fiel'in kurulmasına yol açtı. Profesyonel ve arkadaşça bir ortaklık kurdular ve o sahne adıyla birlikte performans sergilediler. İlk gösterileri 'Le détournement d’avion le plus fou de l’année' idi ve 1996'da çıkan 'La Smica 2000' adlı hit şarkıyla önemli bir tanınma kazandılar. Düzenli olarak televizyonda ve radyoda yer aldılar ve 1995 yılında Paris'e taşındılar. Ginibre'nin diğer sanatçılar için yazarlık deneyimi de bulunmaktadır; Les Vamps ve Michel Galabru gibi çeşitli performans sanatçıları için skeçler yazmış ve ortak yazarlık yapmış, ayrıca televizyon ve radyo programlarına katkıda bulunmuştur. Ginibre'nin çalışmaları stand-up komediyi aşmaktadır. Birçok filmde yer almıştır, bunlar arasında Repas de famille (2014), Les Municipaux, ces héros (2018), Les Municipaux, trop c'est trop (2019) ve Bingbodi (1998) sayılabilir. Éric Carrière ile birlikte Municipal Hero (2018) ve Municipal Hero, Too Much is Too Much (2019)'u yönetti ve başrolü üstlendi. 2016 yılında, yerel kültüre olan ilgisini göstererek Championnat du monde du cassoulet de Toulouse 'u Éric Carrière ile birlikte kurdular. Şu anda Ginibre, sahne varlığını sürdürmeye devam ediyor ve Les Chevaliers du Fiel ile "Vacances à Dubaï" gösterisinde performans sergiliyor. Mizahları gündelik hayata kök salmış durumda ve 'Le Best of collector' gösterileri popülerliğini koruyor. Ayrıca, 14 Ocak 2011'de Théâtre du Gymnase Marie Bell'de başlayan ve boulevard tiyatrosunun bir parodisi olarak tanımlanan 'Vacances d'enfer' adlı oyunda da başrolü üstlenmiştir.
Fransined, 21 Ekim 1914'te Fransa'nın Marsilya kentinde Francis Contandin olarak doğdu ve Fransız bir komedyen ve şarkıcıydı. Hayatını 17 Ekim 2012'de Marsilya'da sonlandırdı. Ailesinin eğlence dünyasıyla güçlü bağları vardı; aktör Fernandel (Fernand Joseph Désiré Contandin, 8 Mayıs 1903 doğumlu) ile genç bir erkek kardeşi ve Franck Fernandel'in amcasıydı. Ebeveynlerinin gösterisi Les Sined adını taşıyordu ve Fransined, kendi adını ebeveynlerinin performans grubunun adıyla birleştirerek Fransined takma adını kullandı. Kariyerinin büyük bir bölümünü 'comique troupier' olarak geçirdi, yani geniş çapta seyahat ederek performans sergiledi. Fransined'in kariyeri çeşitli eğlence biçimlerini kapsadı. Öncelikle kabarelerde ve müzik salonlarında sahne aldı ve birçok filmde, genellikle daha küçük rollerde veya figüran olarak yer aldı. Bir şarkıcı olarak Vincent Scotto, Bob Cary ve Paul Lemel'in şarkılarını seslendirdi, aynı zamanda kardeşi Fernandel'in popüler şarkılarını da yorumladı. 1966 ile 1978 yılları arasında Fransined birkaç kayıt çıkardı, bunların arasında Fernandel'in müziğine adanmış bir albüm de vardı. 1960'lardan itibaren reklamcılık sektörüne de katkıda bulundu, birçok reklamda yer aldı ve son görünümü 2012 yılında La Salvetat mineral suyu için oldu. Fransined'in komedisi sıklıkla Güney Fransa mizahını içerir ve genellikle tek kişilik gösterilerde sergilenirdi. 1972'de Fernandel'in "Ne me dis plus tu" şarkısını yeniden yorumladı ve televizyonda seslendirdi. Kardeşi Fernandel, vaudeville, operetler, müzik holü gösterileri ve özellikle de 'Don Camillo' film serisi aracılığıyla geniş çaplı şöhret kazanırken, Fransined Fransız eğlence dünyasında tutarlı bir varlık sürdürdü. Fernandel, at gibi dişleriyle tanınırdı ve 'Seksen Günde Dünya Turu' (1956) ve 'Paris Tatili' (1958) gibi filmlerde rol aldı ve hatta Dubonnet için İngiliz televizyon reklamlarında oynadı. Fransined'in kariyeri, kardeşininkine kıyasla daha az dikkat çekici olsa da, hayatı boyunca Fransız komik performansına olan bağlılığını göstermiştir.
31 Mayıs 1953'te Malo-les-Bains (şu anki Dunkerque) doğan François Maurice Rollin, profesyonel olarak François Rollin olarak bilinir ve Fransız bir oyuncu, komedyen, yazar ve senarist olarak çalışmaktadır. 1975 yılında ESSEC işletme okulundan mezun olmuş ve 1976'dan 1991'e kadar Le Monde için gazeteci olarak kariyerine başlamıştır. Bu süre zarfında 'Vu de gauche' ve 'Fluide glacial' gibi yayınlarda köşe yazarlığı yaparak mizah yeteneğini geliştirmiş ve güncel olaylara özgün bir bakış açısı kazanmıştır. Rollin’ın komik yolculuğu, çeşitli medya kuruluşlarına katkılarla başladı. 1980’lerde Tchouk Tchouk Nougâh kabare müzik grubunda yer aldı ve 1982 ile 1984 yılları arasında Merci Bernard için senaryo yazarlığına katkıda bulundu. 1988’de Palace dizisiyle daha geniş bir tanınırlık kazandı; burada yazarlardan biriydi ve popüler karakter ‘Professeur Rollin’ı yarattı. Karakter, gerçeküstü ve absürt mizahı toplumsal hicivle harmanlıyor ve genellikle tek kişilik gösterilerinde haylaz ve sözlü yeteneği yüksek bir profesör olarak sunuluyor. 1989’dan 1990’a kadar ayrıca hicivli haber programı Les Guignols de l'info için de yazdı. Rollin'ın çalışmaları film, televizyon, edebiyat ve sahne gibi çeşitli mecraları kapsıyor. 1988'de Pendant ce temps nos deux héros filminde yer aldı, 1990'da hem oynadığı hem de yazdığı Hirondelles de saucisson filminde rol aldı ve 1996 ve 2008'de Colères filminde başrolü üstlendi. 2000, 2006 ve 2008 yıllarında L'Envol du pingouin filmini yönetti ve J'ai réfléchi pour vous (2001), Les Grands Mots du professeur Rollin (2006), Les Belles Lettres du professeur Rollin (2007) ve Sophie Mounicot, c'est mon tour! (2008) gibi birçok kitap yazdı. 2009'da Alexandre Astier ile birlikte Astier et Rollin posent les bases de la pensée moderne eserini, 2016'da ise Arnaud Joyet & Arnaud Tsamere ile birlikte Epîtres eserini ortaklaşa yazdı. Kaamelott dizisinde Kral Loth karakterini canlandırdı. Raymond-Devos Fransızca Dili Ödülü, 2009 yılında Rollin'a verildi. 2017'de solo gösterileri yapmayı bıraksa da France Inter, Europe 2 ve France Culture gibi radyo istasyonlarında görünmeye devam ediyor ve 2016'dan beri RTL'deki 'Les Grosses Têtes' programının düzenli üyesi. Yakın zamanda Matthieu Noël’in France Inter’deki ‘Zoom Zoom Zen’ programına katıldı ve Eylül 2026'dan itibaren 'La semaine de campagne' programında düzenli olarak yer alacak.
Frédéric Volovitch, 18 Mayıs 1974'te Tours'da doğan Fransız bir şarkıcı ve mizah ustasıdır. Şarkı, tiyatro ve müzikal komediyi içeren bir Fransızca grup olan Les Wriggles'ın bir üyesi olarak tanınmıştır. Bu grup, 1995 yılında Paris'teki ENSATT'de ortaya çıkmıştır. Volovitch, 1995'ten 2009'a kadar orijinal beş kişilik kadroda yer almıştır. Volovitch'ın Les Wriggles ile ilişkisi 1995 yılında başladı ve Justice avec des saucisses (1997), Les Wriggles partent en live (1999), Ah bah ouais mais bon (2002), Moi d'abord (2005) ve Tant pis ! Tant mieux! (2007) gibi birçok albüm boyunca devam etti. Grup, mizahi, şiirsel, provokatif ve şefkatli metinleri bir araya getirerek, skeçlerle araya serpiştirilmiş şarkılar aracılığıyla gerçekçi gözlemler sunmuş ve konserlerde tutarlı bir şekilde kırmızı tulumlar giymiştir. İzleyicilerle şakalar ve etkileşimler yoluyla iletişim kurmuşlar ve performansları sıklıkla gündelik hayattan toplumsal eleştiriye kadar geniş bir temayı işlemiştir. "Poupine et Thierry" gibi popüler şarkılar, alegori kullanarak kültürel çatışmaları keşfederken, "Délit de face, yes!" ırkçılığa değinmiştir. 2006 yılında Les Wriggles'dan ayrıldıktan sonra Antoine Réjasse ve Franck Zerbib ile birlikte, Volovitch 2001 yılında daha küçük kardeşi Olivier Volovitch ile Volo düetini kurdu. Volo, Bien Zarbos (2005), Jours Heureux (2007), Sans rire (2013), Chanson française (2017) ve Avec son Frère (2020) gibi çeşitli albümler çıkardı. 2011'den beri Volovitch, başlangıçta Est ce qu'il y a des morts? olarak adlandırılan solo bir gösteri sergiliyor; bu gösteri şarkı, mizah ve müzikal tiyatroyu bir araya getiriyor. Gösterileri, izleyicilerle doğrudan etkileşimi, müzikteki hassasiyeti ve gündelik yaşamın gözlemini vurguluyor; hikaye anlatıcılığı, ironi ve anlatıya olan zevki kullanarak. 2026 yılında 'Mine de rien' albümünü çıkarması ve 2027 yılı Nisan ayında Achères'de sahne alması planlanıyor.
Maxime Godart, Fransız bir oyuncu, mizah yazarı, senarist ve film yönetmenidir. Fransa'nın Compiègne şehrinde 2 Ekim 1998'de (veya diğer kaynaklara göre 9 Ekim 1999'da) doğdu ve oyunculuk kariyerine 2009 yılında başladı. Sekiz yaşındayken, bir oyuncu olma yönündeki erken dönemdeki arzusundan dolayı Noyon kültür merkezinde tiyatro dersleri almaya başladı. Onun kararlılığı, çevrimiçi bir reklamı gördükten ve 2008'de *Le Petit Nicolas* için seçmelere katıldıktan sonra yönetmen Laurent Tirard'ı etkiledi ve ona önemli bir rol verdi. Godart, özellikle René Goscinny'nin eserinden uyarlanan ve Laurent Tirard tarafından yönetilen 2009 yapımı *Le Petit Nicolas* filmindeki Petit Nicolas karakteriyle tanınır. Karakterle olan benzerliği ve açıkça belli olan oyunculuk arzusu nedeniyle bu rolü kazanmıştır. Film, 10 Şubat 2013'te Çin Halk Cumhuriyeti'nde vizyona girdi ve Avrupa Film Ödülleri ile Brezilya Film Ödülleri'nde En İyi Yabancı Film dalında aday gösterildi. Ayrıca *Les Meilleurs Amis du Monde* (2009) filminde Bruce, *Le Grand Restaurant* (2010) filminde Charles olarak yer aldı ve *The Best Friends in the World* (2010) filminde destekleyici bir rolde bulundu. Bu dönemde 2010 NRJ Müzik Ödülleri'nde The Black Eyed Peas'e ödül sundu ve Prix Louis Lumière'e katıldı. Oyunculuğun ötesinde, Godart yaratıcı uğraşlarını genişletti. 2015 yılında, astrofizikçi Hubert Reeves tarafından sunulan bir konferansı Picardie genelindeki okullarda sundu. 2017'de "Coming Alive" derneğinin vaftiz babası oldu ve Christophe Madrolle için bir müzik videosunda yer aldı. Kısa filmlerde Par un Regard (2019) ve Par un regard : chapitre 2 (2019) filmlerinde rol aldı. Godart aynı zamanda yönetmenliğe de adım attı ve 2024 kısa filmi Constellation'ı yönetti, üretti ve yine bir oyuncu olarak yer aldı. Paris'te Le Petit Nicolas'nın galasına ve Claude Lelouch ile birlikte 81. Venedik Uluslararası Film Festivali'ne katıldı ve 'Premiers de Cordée' gibi kuruluşlar için hayırsever etkinliklere katılarak hastanede yatan çocuklar için spor aktivitileri sağlamayı amaçladı.
Arnavutluk
Ermenistan
Arjantin
Avusturya
Avustralya
Azerbaycan
Belçika
Bulgaristan
Benin
Brezilya
Kanada
İsviçre
Şili
Kamerun
Çin
Kolombiya
Çekya
Almanya
Danimarka
Dominik Cumhuriyeti
Cezayir
Estonya
Mısır
İspanya
Finlandiya
Fransa
Birleşik Krallık
Gana
Yunanistan
Guatemala
Macaristan
Endonezya
İrlanda
İsrail
Hindistan
Irak
İran
İtalya
Jamaika
Japonya
Kenya
Güney Kore
Kazakistan
Lübnan
Letonya
Fas
Myanmar (Burma)
Malta
Malavi
Meksika
Malezya
Nijerya
Nikaragua
Hollanda
Norveç
Nepal
Yeni Zelanda
Peru
Filipinler
Pakistan
Polonya
Portekiz
Katar
Romanya
Sırbistan
Rusya
Suudi Arabistan
İsveç
Slovenya
Slovakya
Tayland
Tunus
Türkiye
Tayvan
Ukrayna
Uganda
Amerika Birleşik Devletleri
Uruguay
Özbekistan
Vietnam
Güney Afrika
