David Marsais (ur. 4 kwietnia 1984 r. w Rambouillet) pracuje we Francji jako aktor, humorzysta, scenarzysta i producent. współpracuje z Grégoire Ludig w celu utworzenia komiksu duet Palmashow.
Denis Maréchal to francuski komik i aktor urodzony w Lyonie 29 listopada 1969 roku. W wieku 21 lat, w 1990 roku, dążył do zostania aktorem. W wieku 24 lat przeniósł się z Lyonu do Paryża, aby realizować tę karierę, ucząc się przez dwa lata w szkole aktorskiej Cours Florent. W 1997 roku on i Fournel wygrali w programie 'Graines de star', pokonując Jean Dujardina. Niedługo potem wystąpili w programie Philippe’a Bouvarda 'Bouvard du Rire', a Thierry Ardisson zaprosił go do programu 'Vue sur la mer' na stanowisko barmana. W latach 1997–1999 Maréchal dołączył do 'Bande du Carré Blanc' w kabarecie Carré Blanc, występując w programach takich jak 'Soirée d’Enfer', 'Graines de star', 'Demandez le Programme' i 'Vivement dimanche'. Uczestniczył również w konkursie Coluche Prize w Montrouge. Maréchal kontynuował budowanie swojej kariery, zajmując drugie miejsce w 'Coups d'Humour' w 2000 roku po Maxime, i wygrywając konkurs w 2001 roku, co zaowocowało kontraktem z Glem. W 2005 roku zagrał Narses w serialu telewizyjnym 'Kaamelott', oraz stworzył swój pierwszy solowy występ, 'J’dis franchement'. Następnie pojawił się z 'Denis Maréchal passe la seconde' w 2007 roku i wyprodukował tuzin humorystycznych szkiców pod nazwą 'Gym Comic'. W 2008 roku wystąpił w filmie 'La Personne aux deux personnes'. Od lipca 2010 roku regularnie pojawia się w programie typu quiz 'Mot de passe'. Wystąpił w 'Denis Maréchal joue!', wyreżyserowanym przez Florence Foresti, w 2012 roku. Pojawia się również w filmie telewizyjnym z 2024 roku 'Les Fantômes des Saintes', oraz wykonuje lektorskie prace dla programów takich jak 'Battlebots: Le Choc des robots' (2022) i 'Transformers: EarthSpark' (2023).
Didier Bénureau to francuski humorysta i aktor urodzony 28 października 1956 roku w Courbevoie, zachodnim przedmieściu Paryża. Rozpoczął swoją muzyczną przygodę w wieku 15 lat z zamiłowaniem do gitary, co doprowadziło do powstania zespołu akustycznego o nazwie 'Quasifolklo' w 1975 roku. Zespół ten zdobył uznanie, wygrywając medal w programie telewizyjnym prowadzonym przez Patrice Laffonta. Następnie odbył służbę wojskową w latach 1977–1978. Po zakończeniu służby wojskowej, Bénureau poszukiwał możliwości występowania, pracując jako animator dla MSC de Villeneuve-la-Garenne oraz zajmując stanowiska opiekuna w letnisku i nadzorcy w szkolnej stołówce. W 1979 roku brał udział w zajęciach aktorskich w MSC w Villeneuve-la-Garenne. W latach 1981–1984 pojawiał się w epizodycznych rolach w filmach i programach telewizyjnych. W 1985 roku po raz pierwszy wystąpił w Petit Théâtre de Bouvard z postaciami neurotycznymi. W 1986 roku współpracował z Muriel Robin przy współtworzeniu sztuki zatytułowanej 'MAMAN ou donne-moi ton linge ou je fais une machine !'. Kariera Bénureau nabra tempa wraz z jego pierwszym solowym występem, 'Enfin Bénureau,' w 1988 roku. Następnie wystąpił w filmie Bertranda Bliera *Trop belle pour toi* po przedstawieniu Blierowi nagrania swojego występu. W latach 1990–2000 zagrał role drugoplanowe w kilku filmach, w tym w *Palais Royal!*. W 1993 roku rozpoczął swój drugi solowy występ, reżyserowany przez Dieudonné, i poznał Dominique Champetier, która stała się jego częstą współpracowniczką. W 1998 roku wydał krótki film zatytułowany *Zanzibar*. Od 1997 do 1999 roku występował ze swoim trzecim solowym występem w Café de la Gare i Comédie Caumartin. Pojawił się w licznych produkcjach obejmujących komedie, romanse i seriale telewizyjne, biorąc udział w ponad 60 realizacjach do 2008 roku. Krytycy chwalili jego występy, a w 2007 roku otrzymał Grand Prix de l’Humour Noir za swój występ *Bobo*, który zdobył nagrodę SACD dla Najlepszego Solowego Pokazu w 2009 roku. Grał Gilberta w serialu telewizyjnym *Scènes de ménages* od 23 stycznia 2023 roku, ale opuścił serial w czerwcu 2024 roku z powodu konfliktów harmonogramu.
Didier Porte to francuski komik, gospodarz programu radiowego, dziennikarz i humorysta urodzony 29 stycznia 1958 roku w Compiègne. Obecnie ma 68 lat. Jego rodzice są Francuzami i od pokoleń mieszkają we Francji. Porte uzyskał dyplom z ekonomii na Uniwersytecie Paris-X Nanterre w 1980 roku. Opisuje siebie jako „dziennikarza de complément” (dziennikarza uzupełniającego) a nie zwykłego rozrywacza. Porte rozpoczął karierę dziennikarską w 1984 roku w La Dépêche du Midi, a następnie współpracował z różnymi mediami, w tym z Le Matin de Paris, L’Étudiant, Canal 102, TSF 93, RMC, RFM, Europe 2 i Ouï FM. W latach 1984–1992 pracował jako reporter-reżyser przy programie 'Culture Pub' na M6. Wspólnie z Anne Magnien współtworzył program 'La Nuit de la connerie' na Canal+ oraz książkę 'Le Grand Livre de la connerie' z Williamem Reymond. Jego praca obejmowała również udział w programach takich jak 'Les Lois de la jungle', 'Éconoclaste', 'Tutti frutti', 'Comme au cinéma' i 'Héros vinaigrette'. Kariera Didiera Portego obejmuje stałe rubryki w radiu France Inter, rozpoczynając w 1993 roku od 'Zappinge' i kontynuując przez programy takie jak 'Zoom', 'Audimatraquage', 'Rien à cirer', 'Les P’tits Déj’s', 'Changement de direction', 'Rien à voir' i 'Le Fou du roi'. Kilkakrotnie stanął przed procesami o zniesławienie w związku z jego komentarzami. Zadebiutował jako performer w 1998 roku z L'Ami des vedettes , a następnie wystąpił w innych programach, w tym Entracte manqué , Didier Porte joue et gagne à être connu , Didier Porte aime les gens i Didier Porte fait rire les masses . Od 2013 roku występuje z programem Didier Porte à droite! Parodiuje Nicolasa Sarkozy'ego i jego administrację, znany jest ze swojej 'bezlitosnej' satyry; w zeszłym tygodniu wyśmiewał Bernarda Kouchnera, ówczesnego ministra spraw zagranicznych. Jego praca przyciąga coraz więcej słuchaczy, przyczyniając się do odrodzenia politycznie zaangażowanej francuskiej komedii. Pojawił się jako sam siebie w filmie 'Satire dans la campagne' i nadal współpracuje z wersją internetową 'Là-bas si j'y suis' od 2015 roku.
Dominique Farrugia, urodzony 2 września 1962 roku w Vichy we Francji, jest wszechstronnym francuskim twórcą. Pełni funkcję aktora, reżysera filmowego, scenarzysty, producenta, humorysty i komika. Jego pochodzenie rodzinne odzwierciedla różnorodne dziedzictwo, w tym żydowskie pied-noir i maltańskie korzenie; jego rodzice, którzy opuścili Algierię po uzyskaniu przez nią niepodległości w 1962 roku, osiedlili się w Vichy. Prowadzili bar-restaurację o nazwie Le Verdier, a jego ojciec pracował jako lider zespołu w kasynie Vichy. Pełne imię Dominique Farrugii to Dominique Spiridion Léon Farrugia. Od 1986 do 1992 roku Les Nuls byli aktywni, w znaczący sposób przyczyniając się do francuskiej komedii. Napisał scenariusze do serialu telewizyjnego "Cel: nul" w 1987 roku, za co otrzymał nagrodę 7 d'Or. W tym okresie przez krótki czas prowadził parodię prognozy pogody w programie "Nulle part ailleurs" od 1987 do 1988 roku i przypadkowo wystąpił jako aktor w jednym z odcinków "Cel: nul" z powodu nieobecności aktora. Specjalny program telewizyjny "TVN 595" z 1988 roku również otrzymał nagrodę 7 d'Or. Wspólnie założył firmę produkcyjną RF2K z Olivierem Granierem i w 1997 roku uruchomił kanał telewizyjny Comédie!, pełniąc funkcję dyrektora generalnego i prezesa od kwietnia 2002 do lutego 2003 roku. W 1994 roku wyreżyserował film *La Cité de la peur*, który przyciągnął 2,2 miliony widzów we Francji. Do jego prac reżyserskich należą: *Delphine 1, Yvan 0* (1996), *L'amour, c'est mieux à deux* (2010), *Bis* (2015), *Return to 17* (2015) oraz *Under the Same Roof* (2017). Obecnie kieruje Shine Fiction wraz z Guillaume Thouret jako dyrektorem operacyjnym, koncentrując się na produkcji wysokobudżetowych seriali fabularnych dla francuskich nadawców i globalnych platform streamingowych.
Francuski artysta Charles Armand Ménard, występujący pod pseudonimem Dranem, był śpiewakiem piosenek komediowych, wykonawcą w teatrach muzycznych i na scenie oraz aktorem filmowym. Urodził się 23 maja 1869 roku w Paryżu, w dzielnicy 10., a zmarł 13 października 1935 roku w Paryżu, w dzielnicy 7. Jego ojciec był rzemieślnikiem-jubilerem, a Dranem nauczył się tego fachu od niego. Przyjął pseudonim Dranem jako anagram imienia Ménard. Dranem rozpoczął swoją karierę jako uczeń złotnika, zanim wszedł do świata rozrywki. Początkowo pracował krótko jako sprzedawca pasów i sprzedawca instrumentów ortopedycznych. Debiut na scenie amatorskiej miał we wrześniu 1890 w La Verrerie. Jego profesjonalny debiut nastąpił 24 marca 1894 roku w Electric-Concert. Od 1895 roku występował z Félix Mayol i Max Dearly w 'Concert Parisien'. Około 1896 roku stworzył swój charakterystyczny strój: małą marynarkę, paski spodnie, ogromne buty i kapelusz, a także charakteryzację twarzy. Został czołowym artystą muzycznego teatru, znanym z komicznego absurdu. Rutyn komediowych piosenek Dranema zyskała mu wierną publiczność i uczyniła go bogatym. Pojawił się w wielu filmach, w tym w 'Bonsoir m'sieurs dames' w 1902 roku oraz w kilku krótkich filmach niemych wyreżyserowanych przez Ferdinanda Zeccę, takich jak 'Le salut de Dranem' (1901). Alice Guy nakręciła jedenaście początkowych filmów dźwiękowych, zwanych 'Phonoscènes,' z udziałem Dranema dla Gaumont w 1905 roku. Jego humor był niespójny i często ryzykowany, a piosenki takie jak ‘Le Fils d'un gniaf’ cieszyły się ogromną popularnością. Zdobywając Zamek Château de Ris w 1910 roku, założył następnie organizację filantropijną, która pomagała starzejącym się artystom; dom emerytalny został otwarty przez prezydenta Armandsa Fallièresa w 1911 roku. Fundacja Dranema działała do 2000 roku, a nieruchomość jest obecnie domem spokojnej emerytury prowadzonym przez państwo. Pojawiał się w operetkach, teatrze na żywo i filmach, w tym w 'La fille de Madame Angot' (1918) w Paryskiej Operze Komicznej oraz ‘Les brigands’ (1931). W 1910 roku Dranem wziął również udział w produkcji 'Le Médecin malgré lui' Moliera w teatrze l'Odéon. W 1923 roku otrzymał odznaczenie Rycerza Legii Honorowej, a w 1935 roku awansowano go na Oficera. Zamek Château de Ris-Orangis jest miejscem wiecznego spoczynku Dranema. Podczas I wojny światowej Dranem występował dla żołnierzy i rannych, pojawiając się w szpitalach. Pojawił się również u boku Maurice’a Chevaliera w filmie ‘Là-Haut’. Film ‘Le Ménage Dranem’ (Dom Dranema), nakręcony przez Pathé, przedstawia odwrócenie tradycyjnych ról płciowych, z żoną maltretującą męża. Brał udział w licznych programach radiowych i wystąpił w tuzinie filmów między 1919 a 1935 rokiem. Zmarł 13 października 1935 roku w Klinice de l’Alma w Paryżu, dożywszy wieku 66 lat.
Fabrice Éboué urodził się 7 czerwca 1977 roku w Maisons-Alfort (Val-de-Marne). Dzieciństwo spędził w Vincennes i Nogent-sur-Marne. Jego pochodzenie jest zróżnicowane; ojciec jest ginekologiem-położnikiem pochodzenia kameruńskiego, a matka jest Francuzką z normandzkimi korzeniami. Éboué ma czworo rodzeństwa. Już we wczesnym dzieciństwie wykazywał skłonności twórcze, uczestnicząc w 1999 roku w miksu 'Embauche pour la débauche' kolektywu Val-de-Marnais Splifton, rapowując pod pseudonimem Mr. Faf. Droga edukacyjna Éboué obejmowała doświadczenia w prywatnym liceum Albert-de-Mun, z którego został wydalony, a później w Branly, Montalembert (Nogent-sur-Marne) i La Providence d'Amiens. Zdobył maturę jako kandydat zdanym eksternem i uzyskał BTS z Turystyki dzięki pomocy swojego nauczyciela języka niemieckiego. W tym czasie pracował jako przewodnik w jaskini Lombrives, początkowo recytując informacje geologiczne, a następnie dodając żarty i zmyślone anegdoty historyczne, aby bawić gości. Od 2000 roku zaczął występować na różnych paryskich scenach, takich jak Théâtre des Blancs-Manteaux i Trianon. Kariera Éboué znacznie się rozwinęła w połowie lat 2000. Wystąpił w krótkim filmie 'Un crime d'eau' w 2005 roku i dołączył do trupy Jamel Comedy Club w latach 2006–2008. Wspólnie z Thomasem N'Gijolem napisał 'Inside Jamel Comedy Club' i uczestniczył w programie telewizyjnym 'T'empêches tout le monde de dormir' w latach 2006–2008. Był stałym felietonistą w programie 'On va s'gêner' na Europe 1 w latach 2008–2014 i we współpracy z Thomasem N'Gijolem założył teatr Comedy Club w Paryżu w kwietniu 2008 roku. Jego styl komediowy charakteryzuje się czarnym humorem i ostrym spojrzeniem, często dokonując obserwacji dotyczących relacji, mediów społecznościowych i społeczeństwa. W marcu 2009 roku otrzymał nagrodę 'Macho d'argent'. Éboué wyreżyserował filmy takie jak 'Case départ' (2010), 'Le Crocodile du Botswanga' (2014) i 'CoeXister' (2016). Obecnie występuje w nowym spektaklu o nazwie 'SolitudeS', który bada paradoks połączenia i samotności, zaplanowanym na 19 listopada 2026 roku w Roubaix.
Francis Ginibre to francuski komik i humorysta, urodzony 17 czerwca 1959 roku w Tuluzie we Francji. Spędził dzieciństwo w Tuluzie i uzyskał dyplom ze szkoły Beaux-Arts, studiując sztuki piękne w École des Beaux-Arts de Toulouse. Początkowo realizował karierę artystyczną, uzyskując dyplom z tej instytucji. Około początku lat 80. przeszedł na ścieżkę muzyczną, stając się samoukiem perkusistą. Grał na perkusji w kilku zespołach, często występując z muzyką taneczną, aby zarabiać na życie, a nawet brał udział we wczesnych trasach i koncertach dzięki zaangażowaniu w chór. Kluczowym momentem w karierze Ginibre'a było spotkanie z Éric Carrière wczesnych latach 80., który potrzebował perkusisty. To spotkanie doprowadziło do natychmiastowego powstania komediowego duetu Les Chevaliers du Fiel. Zrodziło się między nimi profesjonalne i przyjacielskie partnerstwo, występujące razem pod tą pseudonimem scenicznego. Ich pierwszy występ nosił tytuł "Le détournement d’avion le plus fou de l’année", a znaczną rozpoznawalność zyskali dzięki przebojowi "La Smica 2000" w 1996 roku. Regularnie pojawiali się w telewizji i radiu, a w 1995 roku przenieśli się do Paryża. Ginibre ma również doświadczenie w pisaniu dla innych artystów; pisał skecze i współtworzył dla różnych wykonawców, w tym Les Vamps i Michel Galabru, oraz przyczyniał się do programów telewizyjnych i radiowych. Praca Ginibre’a wykracza poza stand-up comedy. Pojawił się w kilku filmach, w tym & Repas de famille (2014), & Les Municipaux, ces héros (2018), & Les Municipaux, trop c'est trop (2019) i & Bingbodi (1998). Współreżyserował i zagrał w & Municipal Hero (2018) oraz & Municipal Hero, Too Much is Too Much (2019) z Éric Carrière. W 2016 roku wspólnie założyli & Championnat du monde du cassoulet de Toulouse , co świadczy o zainteresowaniu lokalną kulturą. Obecnie Ginibre nadal utrzymuje regularną obecność na scenie, występując z Les Chevaliers du Fiel w ich spektaklu "Vacances à Dubaï". Ich poczucie humoru jest zakorzenione w życiu codziennym, a ich program 'Le Best of collector' cieszy się dużą popularnością. Zagrał również w sztuce teatralnej 'Vacances d'enfer' w Théâtre du Gymnase Marie Bell od 14 stycznia 2011 roku, opisywanej jako parodia teatru boulevardowego.
Fransined, urodzony jako Francis Contandin 21 października 1914 roku w Marsylii we Francji, był francuskim komikiem i piosenkarzem. Zmarł w Marsylii 17 października 2012 roku. Jego rodzina miała silne powiązania ze światem rozrywki; był młodszym bratem aktora Fernandela, urodzonego jako Fernand Joseph Désiré Contandin 8 maja 1903 roku, oraz wujem Franck Fernandela. Akt jego rodziców nazywał się Les Sined, a Fransined przyjął pseudonim Fransined, łącząc swoje imię z nazwą grupy występującej jego rodziców. Przez znaczną część swojej kariery występował jako "comique troupier", co oznaczało, że intensywnie podróżował, by występować. Kariera Fransined’a obejmowała różne formy rozrywki. Przede wszystkim występował w kabaretach i salach muzycznych, a także wielokrotnie pojawiał się w filmach, często w rolach drugoplanowych lub jako statysta. Jako piosenkarz wykonywał utwory Vincenta Scotto, Boba Cary’ego i Paula Lemela, obok popularnych piosenek swojego brata Fernandela. W latach 1966–1978 Fransined wydał kilka płyt, w tym album poświęcony muzyce Fernandela. Od lat 60. XX wieku przyczyniał się również do branży reklamowej, występując w wielu spotach reklamowych, a jego ostatni występ miał miejsce w 2012 roku dla wody mineralnej La Salvetat. Komedia Fransineda często zawierała humor południowej Francji, który często prezentowany był w przedstawieniach jednoosobowych. W 1972 roku ożywił piosenkę Fernandela „Ne me dis plus tu” i wykonał ją w telewizji. Podczas gdy jego brat Fernandel zyskał szeroką sławę dzięki rewii, operetkom, kabaretom i zwłaszcza serii filmów 'Don Camillo', Fransined utrzymywał stałą obecność we francuskiej rozrywce. Fernandel był znany z końskich zębów i wystąpił w filmach takich jak 'Wokół świata w 80 dni' (1956) i 'Wakacje w Paryżu' (1958), a nawet zagrał w brytyjskich reklamach telewizyjnych Dubonnet. Kariera Fransineda, choć mniej znana niż jego brata, świadczyła o oddaniu francuskiej komedii przez całe życie.
Urodzony 31 maja 1953 roku w Malo-les-Bains (obecnie Dunkierka), François Maurice Rollin, znany zawodowo jako François Rollin, pracuje jako francuski aktor, komik, autor i scenarzysta. Ukończył École Supérieure des Sciences Économiques et Commerciales (ESSEC) w 1975 roku i rozpoczął karierę dziennikarza w Le Monde od 1976 do 1991 roku. W tym czasie rozwijał swoje umiejętności humorystyczne jako felietonista w publikacjach takich jak 'Vu de gauche' i 'Fluide glacial,' doskonaląc unikalną perspektywę na bieżące wydarzenia. Komiczna podróż Rollina rozpoczęła się od współpracy z różnymi mediami. W latach 80. był częścią burleskowej grupy muzycznej Tchouk Tchouk Nougâh i pracował jako scenarzysta przy serialu Merci Bernard w latach 1982–1984. Szersze uznanie zdobył dzięki serialowi telewizyjnemu *Palace* w 1988 roku, gdzie był jednym z autorów i stworzył popularną postać „Profesor Rollin”. Postać ta łączy surrealistyczny i absurdalny humor z satyrą społeczną, często prezentowaną jako ekscentryczny i elokwentny profesor podczas jego solowych występów. Pisał również dla satyrycznego programu informacyjnego *Les Guignols de l'info* w latach 1989–1990. Praca Rollina obejmuje różne media, w tym film, telewizję, literaturę i teatr. Pojawił się w Pendant ce temps nos deux héros w 1988 roku, zagrał w Hirondelles de saucisson , który również napisał, w 1990 roku i wystąpił w Colères w 1996 i ponownie w 2008 roku. Reżyserował L'Envol du pingouin w latach 2000, 2006 i 2008 roku oraz napisał wiele książek, w tym J'ai réfléchi pour vous (2001), Les Grands Mots du professeur Rollin (2006), Les Belles Lettres du professeur Rollin (2007) i Sophie Mounicot, c'est mon tour! (2008). Współautorstwo ma na swoim koncie dzieła takie jak Astier et Rollin posent les bases de la pensée moderne z Alexandre Astier w 2009 roku i Epîtres z Arnaud Joyet & Arnaud Tsamere w 2016 roku. Grał króla Lotha w serialu Kaamelott . W 2009 roku Rollin otrzymał nagrodę Raymonda Devosa za język francuski. Chociaż zaprzestał występów w solowych programach w 2017 roku, nadal pojawia się w stacjach radiowych takich jak France Inter, Europe 2 i France Culture oraz jest stałym członkiem programu 'Les Grosses Têtes' na RTL od 2016 roku. Niedawno dołączył do programu Matthieu Noëla ‘Zoom Zoom Zen’ na France Inter i będzie regularnie występował w programie 'La semaine de campagne' od września 2026 roku.
Frédéric Volovitch to francuski piosenkarz i komik, urodzony 18 maja 1974 roku w Tours. Członek grupy Les Wriggles, francuskojęzycznego zespołu łączącego muzykę, teatr i musical, zyskał uznanie dzięki swoim wkładom. Grupa powstała w 1995 roku w ENSATT w Paryżu. Volovitch był częścią oryginalnego pięcioosobowego składu od 1995 do 2009 roku. Zaangażowanie Volovitcza z Les Wriggles rozpoczęło się w 1995 roku i trwało przez kilka albumów, w tym Justice avec des saucisses (1997), Les Wriggles partent en live (1999), Ah bah ouais mais bon (2002), Moi d'abord (2005) i Tant pis ! Tant mieux! (2007). Grupa łączyła dowcipne, poetyckie, prowokacyjne i czułe teksty, prezentując realistyczne obserwacje poprzez sketche przeplatane piosenkami, a podczas koncertów konsekwentnie nosiła czerwone kombinezony. Angażowali publiczność żartami i interakcjami, a ich występy często poruszały szeroki zakres tematów, od codziennego życia po krytykę społeczną. Popularne piosenki takie jak „Poupine et Thierry” wykorzystywały alegorię do badania konfliktów kulturowych, podczas gdy „Délit de face, yes!” poruszał kwestię rasizmu. Po opuszczeniu zespołu Les Wriggles w 2006 roku, wraz z Antoine Réjasse i Franckiem Zerbibem, Volovitch założył duet Volo ze swoim młodszym bratem Olivierem Volovitchem w 2001 roku. Volo wydał kilka albumów, w tym Bien Zarbos (2005), Jours Heureux (2007), Sans rire (2013), Chanson française (2017) i Avec son Frère (2020). Od 2011 roku Volovitch prowadzi solowy występ, początkowo zatytułowany Est ce qu'il y a des morts? , który łączy w sobie piosenkę, humor i teatr muzyczny. Jego występy kładą nacisk na bezpośrednią interakcję z publicznością, precyzję w muzyce oraz obserwację codziennego życia, wykorzystując opowiadanie historii, ironię i zamiłowanie do narracji. Planowane jest wydanie albumu 'Mine de rien' w 2026 roku oraz występ w Achères w kwietniu 2027 roku.
Maxime Godart to francuski aktor, humorysta, scenarzysta i reżyser filmowy. Urodził się w Compiègne we Francji 2 października 1998 roku (lub 9 października 1999 roku, według innych źródeł) i rozpoczął karierę aktorską w 2009 roku. W wieku ośmiu lat zaczął uczęszczać na zajęcia teatralne w Noyon Cultural Center, zmotywowany wczesną ambicją zostania aktorem. Jego determinacja zaimponowała reżyserowi Laurentowi Tirardowi, który po zobaczeniu reklamy online i przesłuchaniu obsady, wybrał go na znaczącą rolę w filmie Le Petit Nicolas w 2008 roku. Godart jest najbardziej znany ze swojej roli Petita Nicolasa w filmie z 2009 roku Le Petit Nicolas, opartym na twórczości René Goscinny’ego i wyreżyserowanym przez Laurenta Tirarda. Zagrał główną rolę, zdobywając ją dzięki swojemu podobieństwu do postaci z komiksu oraz widocznemu pragnieniu aktorstwa. Film został wydany na kontynentalnym Chinczyku 10 lutego 2013 roku i otrzymał nominacje do nagrody za najlepszy film nieanglojęzyczny zarówno na Europejskich Festiwalach Filmowych, jak i Brazylijskich Nagrodach Filmowych. Pojawił się również w Les Meilleurs Amis du Monde (2009) jako Bruce oraz w Le Grand Restaurant (2010) jako Charles, a także miał epizodyczną rolę w The Best Friends in the World (2010). W tym okresie wręczył nagrodę The Black Eyed Peas podczas NRJ Music Awards w 2010 roku i uczestniczył w Prix Louis Lumière. Poza aktorstwem, Godart poszerzył swoje działania twórcze. W 2015 roku zaprezentował konferencję astrofizyka Huberta Reeves w szkołach na całym terenie Pikardii. W 2017 roku został chrzestnym stowarzyszenia "Coming Alive" i wystąpił w teledysku dla Christophe Madrolle. Zagrał w krótkich filmach *Par un Regard* (2019) i *Par un regard : chapitre 2* (2019). Godart spróbował również sił jako reżyser, produkując i reżyserując krótki metraż *Constellation* z 2024 roku, w którym również występuje jako aktor. Uczestniczył w premierze filmu *Le Petit Nicolas* w Paryżu oraz na 81. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji z Claude Lelouchem i brał udział w wydarzeniach charytatywnych dla organizacji takich jak ‘Premiers de Cordée’, która zapewnia zajęcia sportowe dzieciom hospitalizowanym.
Albania
Armenia
Argentyna
Austria
Australia
Azerbejdżan
Belgia
Bułgaria
Benin
Brazylia
Kanada
Szwajcaria
Chile
Kamerun
Chiny
Kolumbia
Czechy
Niemcy
Dania
Dominikana
Algieria
Estonia
Egipt
Hiszpania
Finlandia
Francja
Wielka Brytania
Ghana
Grecja
Gwatemala
Węgry
Indonezja
Irlandia
Izrael
Indie
Irak
Iran
Włochy
Jamajka
Japonia
Kenia
Korea, Południe
Kazachstan
Liban
Łotwa
Maroko
Mjanma
Malta
Malawi
Meksyk
Malezja
Nigeria
Nikaragua
Holandia
Norwegia
Nepal
Nowa Zelandia
Peru
Filipiny
Pakistan
Polska
Portugalia
Katar
Rumunia
Serbia
Rosja
Arabia Saudyjska
Szwecja
Słowenia
Słowacja
Tajlandia
Tunezja
Turcja
Tajwan
Ukraina
Uganda
Stany Zjednoczone
Urugwaj
Uzbekistan
Wietnam
Republika Południowej Afryki
