David Marsais (Rambouillet, 4 april 1984) is een Franse acteur, humorist, scenarioschrijver en producent. werkt samen met Grégoire Ludig om het stripduo Palmashow te vormen.
Denis Maréchal is een Franse stand-up comedian en acteur, geboren in Lyon op 29 november 1969. Op 21-jarige leeftijd, in 1990, streefde hij ernaar om acteur te worden. Hij verhuisde van Lyon naar Parijs op 24-jarige leeftijd om deze carrière na te streven en volgde twee jaar lang de acteursopleiding Cours Florent. In 1997 won hij samen met Fournel op 'Graines de star', waarbij ze Jean Dujardin versloegen. Kort daarna verschenen ze in de show 'Bouvard du Rire' van Philippe Bouvard en nodigde Thierry Ardisson hem uit om als bartender in 'Vue sur la mer' te figureren. Tussen 1997 en 1999 sloot Maréchal zich aan bij 'Bande du Carré Blanc' in het Carré Blanc cabaret, en trad op in shows zoals 'Soirée d’Enfer', 'Graines de star', 'Demandez le Programme' en 'Vivement dimanche'. Hij nam ook deel aan de Coluche Prijs in Montrouge. Maréchal bleef zijn carrière uitbouwen, hij werd in 2000 tweede in 'Coups d'Humour' na Maxime, en won de competitie in 2001, wat leidde tot een contract met Glem. In 2005 speelde hij Narses in de tv-serie 'Kaamelott', en creëerde zijn eerste eenmanshow, 'J’dis franchement'. Hij volgde dit op met 'Denis Maréchal passe la seconde' in 2007 en produceerde een twintigtal humoristische sketches genaamd 'Gym Comic'. In 2008 verscheen hij in de film 'La Personne aux deux personnes'. Vanaf juli 2010 is hij regelmatig te zien in het spelprogramma 'Mot de passe'. Hij speelde in 'Denis Maréchal joue!', geregisseerd door Florence Foresti, in 2012. Hij verschijnt ook in de tv-film 'Les Fantômes des Saintes' uit 2024, en heeft stemmencover gedaan voor programma’s zoals 'Battlebots: Le Choc des robots' (2022) en 'Transformers: EarthSpark' (2023).
Didier Bénureau is een Franse humorist en acteur, geboren op 28 oktober 1956 in Courbevoie, een westelijke voorstad van Parijs. Hij begon zijn muzikale reis op 15-jarige leeftijd met een passie voor de gitaar, wat leidde tot de vorming van een akoestische groep genaamd 'Quasifolklo' in 1975. Deze groep behaalde erkenning toen het een medaille won op een televisieprogramma gepresenteerd door Patrice Laffont. Daarna deed hij van 1977 tot 1978 militaire dienst. Na zijn militaire dienst zocht Bénureau naar optredens, waarbij hij als entertainer voor de MSC de Villeneuve-la-Garenne werkte en ook functies bekleedde als zomerkampbegeleider en toezichthouder in de schoolkantine. Hij volgde acteurslessen bij de Villeneuve-la-Garenne MSC in 1979. Tussen 1981 en 1984 verscheen hij in kleine rollen in films en televisieseries. In 1985 maakte hij zijn debuut bij het Petit Théâtre de Bouvard met zijn neurotische personages. Hij werkte in 1986 samen met Muriel Robin aan het co-schrijven van een toneelstuk genaamd 'MAMAN ou donne-moi ton linge ou je fais une machine !'. Bénureau's carrière kreeg momentum met zijn eerste solo-optreden, 'Enfin Bénureau,' in 1988. Hij verscheen vervolgens in de film *Trop belle pour toi* van Bertrand Blier nadat hij Blier een video van zijn show had gestuurd. Tussen 1990 en 2000 speelde hij bijrollen in verschillende films, waaronder *Palais Royal!*. In 1993 begon hij aan zijn tweede solo-optreden, geregisseerd door Dieudonné, en ontmoette Dominique Champetier, die een frequente medewerker zou worden. Hij bracht in 1998 een korte film genaamd *Zanzibar* uit. Van 1997 tot 1999 voerde hij zijn derde solo-optreden op in het Café de la Gare en Comédie Caumartin. Hij is verschenen in talloze werken variërend van komedie, romantiek en televisieseries, en heeft deelgenomen aan meer dan 60 producties tegen 2008. Critici hebben zijn shows geprezen, en hij ontving de Grand Prix de l’Humour Noir in 2007 voor zijn show *Bobo*, die in 2009 de SACD Best One-Man-Show award won. Hij speelde Gilbert in de tv-serie *Scènes de ménages* vanaf 23 januari 2023, maar verliet de show in juni 2024 vanwege planningconflicten.
Didier Porte is een Franse komiek, radiopresentator, journalist en humorist, geboren op 29 januari 1958 in Compiègne. Hij is momenteel 68 jaar oud. Zijn ouders zijn Frans en wonen al generaties lang in Frankrijk. Porte behaalde in 1980 een graad in economie aan de Universiteit van Parijs-X Nanterre. Hij beschrijft zichzelf als een 'journalist de complément' in plaats van een eenvoudige entertainer. Porte begon zijn carrière als journalist in 1984 bij La Dépêche du Midi, en werkte vervolgens samen met diverse mediakanalen waaronder Le Matin de Paris, L’Étudiant, Canal 102, TSF 93, RMC, RFM, Europe 2 en Ouï FM. Van 1984 tot 1992 was hij verslaggever-regisseur voor de show 'Culture Pub' op M6. Hij co-schreef ook de show 'La Nuit de la connerie' met Anne Magnien op Canal+ en het boek 'Le Grand Livre de la connerie' met William Reymond. Zijn werk omvatte bijdragen aan shows zoals 'Les Lois de la jungle', 'Éconoclaste', 'Tutti frutti', 'Comme au cinéma' en 'Héros vinaigrette'. Didier Porte’s carrière omvat regelmatige columns op France Inter, beginnend in 1993 met 'Zappinge' en voortgaand via programma’s zoals 'Zoom', 'Audimatraquage', 'Rien à cirer', 'Les P’tits Déj’s', 'Changement de direction', 'Rien à voir' en 'Le Fou du roi'. Hij is verwikkeld geweest in meerdere smaadprocedures vanwege zijn commentaar. Hij debuteerde als one-man show performer in 1998 met L'Ami des vedettes , gevolgd door andere shows waaronder Entracte manqué , Didier Porte joue et gagne à être connu , Didier Porte aime les gens en Didier Porte fait rire les masses . Sinds 2013 treedt hij op met Didier Porte à droite! Hij parodieert Nicolas Sarkozy en zijn regering en staat bekend om zijn ‘genadeloze’ satire; vorige week parodieerde hij Bernard Kouchner, de minister van Buitenlandse Zaken. Zijn werk heeft steeds meer luisteraars aangetrokken, wat bijdraagt aan een opleving van politiek betrokken Franse humor. Hij verscheen als zichzelf in de film 'Satire dans la campagne' en blijft bijdragen aan de webversie van 'Là-bas si j'y suis' sinds 2015.
Dominique Farrugia, geboren op 2 september 1962 in Vichy, Frankrijk, is een veelzijdig Frans creatief. Hij fungeert als acteur, filmregisseur, scenarioschrijver, producent, humorist en komiek. Zijn familieachtergrond weerspiegelt een diverse afkomst, waaronder Joodse pied-noir en Maltese voorouders; zijn ouders, die Algerije na de onafhankelijkheid in 1962 verlieten, vestigden zich in Vichy. Ze runde een bar-restaurant genaamd Le Verdier, en zijn vader werkte als bandleider in het Vichy casino. De volledige naam van Dominique Farrugia is Dominique Spiridion Léon Farrugia. Van 1986 tot 1992 waren Les Nuls actief en hebben ze een belangrijke bijdrage geleverd aan de Franse komedie. Hij schreef in 1987 voor de televisieserie *Objectief: nul*, wat resulteerde in een 7 d'Or-award. Gedurende deze periode presenteerde hij kortstondig een parodie op het weerbericht in 'Nulle part ailleurs' van 1987 tot 1988 en verscheen hij per ongeluk als acteur in een aflevering van *Objectief: nul* door afwezigheid van een andere acteur. De tv-special *TVN 595* uit 1988 ontving eveneens een 7 d'Or. Hij was medeoprichter van de productiemaatschappij RF2K met Olivier Granier en richtte in 1997 het televisiekanaal Comédie! op, waar hij van april 2002 tot februari 2003 directeur-generaal en president was. Hij regisseerde in 1994 *La Cité de la peur*, dat 2,2 miljoen kijkers in Frankrijk trok. Zijn regiewerk omvat *Delphine 1, Yvan 0* (1996), *L'amour, c'est mieux à deux* (2010), *Bis* (2015), *Return to 17* (2015) en *Under the Same Roof* (2017). Momenteel leidt hij Shine Fiction samen met Guillaume Thouret als chief operating officer, met de focus op het produceren van premium scripted series voor Franse omroepen en wereldwijde streamingplatforms.
De Franse entertainer Charles Armand Ménard, die de artiestennaam Dranem gebruikte, was een zanger van komische liedjes, een optredende in muziekzalen en op het toneel, en een acteur in films. Hij werd geboren in het 10e arrondissement van Parijs op 23 mei 1869 en overleed in het 7e arrondissement van Parijs op 13 oktober 1935. Zijn vader was een ambachtsman-juwelier, en Dranem leerde het vak van hem. Hij nam de artiestennaam Dranem aan als een anagrame van Ménard. Dranem begon zijn carrière als leerling juwelier voordat hij de entertainmentwereld betrad. Aanvankelijk werkte hij kortstondig als riemverkoper en verkoper van orthopedische instrumenten. Hij lanceerde zijn amateuristische podiumcarrière in september 1890 bij La Verrerie. Zijn professionele debuut vond plaats op 24 maart 1894, bij de Electric-Concert. Vanaf 1895 trad hij op met Félix Mayol en Max Dearly bij 'Concert Parisien'. Rond 1896 ontwikkelde hij een kenmerkend kostuum: een klein jasje, gestreepte broek, enorme schoenen en een hoed, samen met schmink. Hij werd een toonaangevende variétéartiest, bekend om zijn komische absurdistische genre. Dranem's komische zangroutine bracht hem een loyale aanhang en maakte hem rijk. Hij verscheen in talrijke films, waaronder 'Bonsoir m'sieurs dames' in 1902 en verschillende stomme korte films geregisseerd door Ferdinand Zecca, zoals 'Le salut de Dranem' (1901). Alice Guy regisseerde elf initiële geluidsfilms, aangeduid als 'Phonoscènes,' met Dranem voor Gaumont in 1905. Zijn humor was onconventioneel en vaak riskant, en hij voerde liederen uit zoals ‘Le Fils d'un gniaf’ met groot succes. Hij verwierf Château de Ris in 1910 en richtte vervolgens een filantropische organisatie op om oudere artiesten te helpen; het rusthuis werd ingewijd door president Armands Fallières in 1911. De Dranem Foundation was operationeel tot 2000, en het landgoed is nu een door de overheid beheerd tehuis. Hij verscheen in operettes, live theater en film, waaronder 'La fille de Madame Angot' (1918) in de Opéra-Comique van Parijs en ‘Les brigands’ (1931). Tijdens 1910 nam Dranem ook deel aan een productie van Molière's 'Le Médecin malgré lui' in het l'Odéon theater. In 1923 ontving hij de onderscheiding Chevalier de la Légion d'Honneur, gevolgd door de rang Officier in 1935. Château de Ris-Orangis dient als Dranem's laatste rustplaats. Tijdens de Eerste Wereldoorlog trad Dranem op voor troepen en gewonde soldaten, en verscheen hij in ziekenhuizen. Hij verscheen ook samen met Maurice Chevalier in 'Là-Haut'. De film ‘Le Ménage Dranem’ (Het Dranem Gezin), gemaakt door Pathé, toont een omkering van traditionele genderrollen, waarbij de vrouw de man mishandelt. Hij maakte talloze radiooptredens en speelde in een twintigtal films tussen 1919 en 1935. Hij overleed op 13 oktober 1935 in de Clinique de l'Alma in Parijs, op de leeftijd van 66 jaar.
Fabrice Éboué werd geboren op 7 juni 1977 in Maisons-Alfort (Val-de-Marne). Hij bracht zijn jeugd door in Vincennes en Nogent-sur-Marne. Zijn familie heeft een diverse achtergrond; zijn vader is een gynaecoloog-verloskundige van Kameroense afkomst, terwijl zijn moeder Frans is met Normandische wortels. Éboué heeft vier broers en zussen. Vroeg op jonge leeftijd toonde hij creatieve aanleg, waarbij hij in 1999 deelnam aan de mixtape 'Embauche pour la débauche' van het collectief Val-de-Marnais Splifton, en rapte onder de pseudoniem Mr. Faf. Éboué's onderwijsroute omvatte ervaringen aan de particuliere middelbare school Albert-de-Mun, waar hij werd uitgeschreven, en later aan Branly, Montalembert (Nogent-sur-Marne) en La Providence d'Amiens. Hij behaalde een baccalaureaat als externe kandidaat en een BTS in Toerisme met de hulp van zijn Duitse leraar. Gedurende deze tijd werkte hij als gids in de Lombrives-grot, waarbij hij aanvankelijk geologische informatie reciteerde voordat hij grappen en verzonnen historische anekdotes begon te gebruiken om bezoekers te vermaken. Vanaf 2000 begon hij op te treden op verschillende Parijse podia zoals het Théâtre des Blancs-Manteaux en Trianon. Éboué’s carrière breidde zich aanzienlijk uit in de midden jaren 2000. Hij verscheen in een korte film, 'Un crime d'eau,' in 2005 en werd van 2006 tot 2008 lid van de Comedy Club troupe van Jamel Debbouze. Hij co-schreef 'Inside Jamel Comedy Club' met Thomas N'Gijol en nam deel aan de tv-show 'T'empêches tout le monde de dormir' van 2006 tot 2008. Van 2008 tot 2014 was hij vaste columnist bij 'On va s'gêner' op Europe 1, en medeoprichter van het Comedy Club theater in Parijs met Thomas N'Gijol in april 2008. Zijn humorstijl wordt omschreven als zwarte humor met een scherp perspectief, vaak met observaties over relaties, sociale media en de maatschappij. Hij ontving de 'Macho d'argent' prijs in maart 2009. Éboué heeft films geregisseerd waaronder 'Case départ' (2010), 'Le Crocodile du Botswanga' (2014) en 'CoeXister' (2016). Hij is momenteel bezig met een nieuwe show genaamd 'SolitudeS,' die het paradox van verbinding en eenzaamheid onderzoekt, gepland voor Roubaix op 19 november 2026.
Francis Ginibre is een Franse komiek en humorist, geboren op 17 juni 1959 in Toulouse, Frankrijk. Hij bracht zijn jeugd door in Toulouse en behaalde een diploma van de Academie voor Schone Kunsten, waar hij zich bezighield met beeldende kunst aan de School voor Schone Kunsten in Toulouse. Aanvankelijk zocht hij een carrière in de kunst en behaalde hij daarvan een diploma. Rond het begin van de jaren '80 verplaatste hij zijn focus naar muziek en werd hij autodidactische drummer. Hij speelde drums in verschillende bands, waarbij hij vaak dansmuziek speelde om in zijn levensonderhoud te voorzien, en nam zelfs deel aan vroege tournees en optredens door betrokkenheid bij een koor. Een belangrijk moment in Ginibre's carrière kwam in de vroege jaren '80 toen hij Éric Carrière ontmoette, die een drummer nodig had. Deze ontmoeting leidde direct tot de vorming van het comedy duo Les Chevaliers du Fiel. Ze vormden een professioneel en vriendschappelijk partnerschap, waarbij ze samen optraden onder die artiestennaam. Hun eerste show was 'Le détournement d’avion le plus fou de l’année,' en ze behaalden aanzienlijke erkenning met de hit 'La Smica 2000' in 1996. Ze zijn regelmatig verschenen op televisie en radio, en in 1995 verhuisden ze naar Parijs. Ginibre heeft ook ervaring met het schrijven voor andere artiesten; hij heeft sketches geschreven en mede-auteurschap verzorgd voor verschillende performers, waaronder Les Vamps en Michel Galabru, en heeft bijgedragen aan televisie- en radioprogramma's. Ginibre's werk reikt verder dan stand-up comedy. Hij is verschenen in verschillende films, waaronder Repas de famille (2014), Les Municipaux, ces héros (2018), Les Municipaux, trop c'est trop (2019) en Bingbodi (1998). Hij co-regisseerde en speelde in Municipal Hero (2018) en Municipal Hero, Too Much is Too Much (2019) met Éric Carrière. In 2016 hebben ze samen het Championnat du monde du cassoulet de Toulouse opgericht, waarmee hun interesse in lokale cultuur blijkt. Momenteel onderhoudt Ginibre nog steeds regelmatig contact met het podium en treedt hij op met Les Chevaliers du Fiel in hun show "Vacances à Dubaï." Hun humor is geworteld in het dagelijks leven, en hun show 'Le Best of collector' blijft populair. Hij speelde ook in de toneelvoorstelling 'Vacances d'enfer' in het Théâtre du Gymnase Marie Bell vanaf 14 januari 2011, die wordt omschreven als een parodie op boulevardtheater.
Fransined, geboren als Francis Contandin op 21 oktober 1914 in Marseille, Frankrijk, was een Franse komiek en zanger. Hij overleed op 17 oktober 2012 in Marseille. Zijn familie had sterke banden met de entertainmentwereld; hij was de jongere broer van acteur Fernandel, geboren als Fernand Joseph Désiré Contandin op 8 mei 1903, en de oom van Franck Fernandel. Het optreden van zijn ouders heette Les Sined, en Fransined nam het pseudoniem Fransined aan, een combinatie van zijn voornaam met die van de performancegroep van zijn ouders. Hij bracht een groot deel van zijn carrière door als 'comique troupier,' wat betekent dat hij uitgebreid rondreisde om op te treden. Fransined's carrière omvatte diverse vormen van entertainment. Hij trad voornamelijk op in cabarets en muziekzalen, en maakte talloze optredens in films, vaak in kleinere rollen of als figurant. Als zanger vertolkte hij liedjes van Vincent Scotto, Bob Cary en Paul Lemel, naast populaire nummers van zijn broer Fernandel. Tussen 1966 en 1978 bracht Fransined verschillende platen uit, waaronder een album gewijd aan de muziek van Fernandel. Hij droeg ook bij aan de reclamewereld vanaf de jaren '60, met optredens in vele commercials, waarbij zijn laatste verschijning voor mineraalwater La Salvetat was in 2012. Fransined's komedie bevatte vaak humor uit Zuid-Frankrijk, die regelmatig tot uiting kwam in eenmanshows. In 1972 bracht hij Fernandels lied “Ne me dis plus tu” terug en voerde het op televisie uit. Terwijl zijn broer Fernandel wijdverspreide bekendheid verwierf door middel van variété, operettes, music-hall revues en met name de 'Don Camillo'-filmserie, behield Fransined een consistente aanwezigheid in het Franse entertainment. Fernandel stond bekend om zijn paardenachtige tanden en verscheen in films zoals 'Around the World in 80 Days' (1956) en 'Paris Holiday' (1958), en speelde zelfs in Britse tv-advertenties voor Dubonnet. Fransineds carrière, hoewel minder prominent dan die van zijn broer, toonde een toewijding aan Franse komische vertoning gedurende zijn hele leven.
Geboren op 31 mei 1953 in Malo-les-Bains (thans Duinkerke), staat François Maurice Rollin professioneel bekend als François Rollin en werkt hij als Frans acteur, komiek, auteur en scenarioschrijver. Hij behaalde zijn diploma aan de ESSEC business school in 1975 en begon zijn carrière als journalist voor Le Monde van 1976 tot 1991. Gedurende deze periode ontwikkelde hij zijn humoristische vaardigheden als columnist voor publicaties zoals 'Vu de gauche' en 'Fluide glacial,' waarmee hij een uniek perspectief op actuele gebeurtenissen cultiveerde. Rollin’s komische reis begon met bijdragen aan verschillende mediakanalen. Hij was lid van de burlesque muziek groep Tchouk Tchouk Nougâh in de jaren 80 en droeg als scenarioschrijver bij aan Merci Bernard tussen 1982 en 1984. Hij verwierf bredere erkenning met de tv-serie Palace in 1988, waar hij een van de auteurs was en het populaire personage ‘Professeur Rollin’ creëerde. Het personage combineert surrealistische en absurde humor met sociale satire, vaak gepresenteerd als een grillige en welsprekende professor in zijn solo shows. Hij schreef ook voor het satirische nieuwsprogramma Les Guignols de l'info van 1989 tot 1990. Rollin's werk omvat diverse media, waaronder film, televisie, literatuur en theater. Hij verscheen in *Pendant ce temps nos deux héros* in 1988, speelde in *Hirondelles de saucisson*, die hij ook schreef, in 1990, en speelde de hoofdrol in *Colères* in 1996 en opnieuw in 2008. Hij regisseerde *L'Envol du pingouin* in 2000, 2006 en 2008, en heeft talloze boeken geschreven, waaronder *J'ai réfléchi pour vous* (2001), *Les Grands Mots du professeur Rollin* (2006), *Les Belles Lettres du professeur Rollin* (2007) en *Sophie Mounicot, c'est mon tour!* (2008). Hij co-schreef werken zoals *Astier et Rollin posent les bases de la pensée moderne* met Alexandre Astier in 2009, en *Epîtres* met Arnaud Joyet & Arnaud Tsamere in 2016. Hij speelde Koning Loth in de serie *Kaamelott*. De Raymond-Devos Prijs voor de Franse taal werd Rollin in 2009 toegekend. Hoewel hij in 2017 stopte met solo shows, verschijnt hij nog steeds op radiostations zoals France Inter, Europe 2 en France Culture, en is hij sinds 2016 een vaste gast bij 'Les Grosses Têtes' op RTL. Hij is onlangs aangesloten bij de show ‘Zoom Zoom Zen’ van Matthieu Noël op France Inter en zal regelmatig te zien zijn in 'La semaine de campagne' vanaf september 2026.
Frédéric Volovitch is een Franse zanger en humorist, geboren op 18 mei 1974 in Tours. Als lid van Les Wriggles, een Frans-talige groep die liedjes, theater en muzikale komedie combineert, verwierf hij bekendheid voor zijn bijdragen. Deze groep ontstond in 1995 aan de ENSATT in Parijs. Volovitch maakte deel uit van de originele vijfkoppige bezetting van 1995 tot 2009. Volovitch's betrokkenheid bij Les Wriggles begon in 1995 en duurde door verschillende albums, waaronder Justice avec des saucisses (1997), Les Wriggles partent en live (1999), Ah bah ouais mais bon (2002), Moi d'abord (2005) en Tant pis ! Tant mieux! (2007). De groep combineerde humoristische, poëtische, provocatieve en tedere teksten, presenteerde realistische observaties door schetsen afgewisseld met liedjes, en droeg consequent rode overalls tijdens concerten. Ze betrok het publiek via grappen en interacties, en hun optredens verkenden vaak een breed scala aan thema's, van alledaagse gebeurtenissen tot sociale kritiek. Populaire nummers zoals "Poupine et Thierry" gebruikten allegorie om culturele conflicten te onderzoeken, terwijl "Délit de face, yes!" racisme aansprak. Na zijn vertrek bij Les Wriggles in 2006, samen met Antoine Réjasse en Franck Zerbib, vormde Volovitch in 2001 het duo Volo met zijn jongere broer Olivier Volovitch. Volo bracht verschillende albums uit, waaronder Bien Zarbos (2005), Jours Heureux (2007), Sans rire (2013), Chanson française (2017) en Avec son Frère (2020). Sinds 2011 geeft Volovitch solo-optredens, aanvankelijk getiteld Est ce qu'il y a des morts? , die liederen, humor en muzikaal theater combineren. Zijn optredens benadrukken directe interactie met het publiek, precisie in de muziek en observatie van het dagelijks leven, met behulp van storytelling, ironie en een voorliefde voor vertelling. Hij staat gepland om in 2026 het album 'Mine de rien' uit te brengen en in april 2027 op te treden in Achères.
Maxime Godart is een Franse acteur, humorist, scenarioschrijver en filmregisseur. Geboren in Compiègne, Frankrijk, op 2 oktober 1998 (of 9 oktober 1999, volgens andere bronnen), begon hij zijn acteercarrière in 2009. Op achtjarige leeftijd begon hij met theaterlessen in het cultureel centrum van Noyon, gedreven door een vroege ambitie om acteur te worden. Zijn vastberadenheid maakte indruk op regisseur Laurent Tirard, die hem na het zien van een online advertentie en een auditie voor in 2008 koos voor een belangrijke rol. Godart staat het best bekend om zijn vertolking van Petit Nicolas in de film Le Petit Nicolas uit 2009, gebaseerd op het werk van René Goscinny en geregisseerd door Laurent Tirard. Hij speelde de hoofdrol, en kreeg de rol dankzij zijn gelijkenis met het stripfiguur en zijn duidelijke wens om te acteren. De film werd op 10 februari 2013 uitgebracht in vasteland China en ontving nominaties voor Beste Buitenlandse Film bij zowel de European Film Awards als de Brazilian Film Awards. Hij verscheen ook in Les Meilleurs Amis du Monde (2009) als Bruce en Le Grand Restaurant (2010) als Charles, en had een bijrol in The Best Friends in the World (2010). Gedurende deze periode overhandigde hij een prijs aan The Black Eyed Peas bij de NRJ Music Awards in 2010 en nam hij deel aan de Prix Louis Lumière. Naast acteren heeft Godart zijn creatieve inspanningen uitgebreid. In 2015 presenteerde hij een lezing door astrofysicus Hubert Reeves op scholen in Picardië. Hij werd in 2017 peter van de Coming Alive vereniging en verscheen in een videoclip voor Christophe Madrolle. Hij speelde in de korte films *Par un Regard* (2019) en *Par un regard : chapitre 2* (2019). Godart is ook de regie ingedoken, produceerde en regisseerde de korte film *Constellation* uit 2024, waarin hij tevens als acteur optreedt. Hij woonde de première van *Le Petit Nicolas* in Parijs bij en het 81e Internationale Filmfestival van Venetië met Claude Lelouch, en heeft deelgenomen aan benefietevenementen voor organisaties zoals ‘Premiers de Cordée’, die sportactiviteiten biedt voor ziekenhuispatiëntjes.
Albanië
Armenië
Argentinië
Oostenrijk
Australië
Azerbeidzjan
België
Bulgarije
Benin
Brazilië
Canada
Zwitserland
Chili
Kameroen
China
Colombia
Tsjechië
Duitsland
Denemarken
Dominicaanse Republiek
Algerije
Estland
Egypte
Spanje
Finland
Frankrijk
Verenigd Koninkrijk
Ghana
Griekenland
Guatemala
Hongarije
Indonesië
Ierland
Israël
India
Irak
Iran
Italië
Jamaica
Japan
Kenia
Korea, Zuid
Kazachstan
Libanon
Letland
Marokko
Myanmar
Malta
Malawi
Mexico
Maleisië
Nigeria
Nicaragua
Nederland
Noorwegen
Nepal
Nieuw-Zeeland
Peru
Filipijnen
Pakistan
Polen
Portugal
Qatar
Roemenië
Servië
Rusland
Saudi-Arabië
Zweden
Slovenië
Slowakije
Thailand
Tunesië
Turkije
Taiwan
Oekraïne
Oeganda
Verenigde Staten
Uruguay
Oezbekistan
Vietnam
Zuid-Afrika
