Παγκόσμιος κατάλογος ταλέντων

Κατάλογος κωμικών

Περιήγηση σε προφίλ κωμικών, βιογραφικές περιλήψεις, χώρα καταγωγής και επίσημους συνδέσμους.

1588 κωμικοί

Μαξίμ Γκοντάρ

Ο Μαξίμ Γκοδάαρ είναι Γάλλος ηθοποιός, κωμικός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης ταινιών. Γεννήθηκε στο Κομπιέν της Γαλλίας στις 2 Οκτωβρίου 1998 (ή στις 9 Οκτωβρίου 1999, σύμφωνα με άλλες πηγές) και ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός το 2009. Στην ηλικία των οκτώ ετών, άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα θεάτρου στο πολιτιστικό κέντρο Νογιόν, ωθούμενος από μια πρώιμη επιθυμία να γίνει ηθοποιός. Η αποφασιστικότητά του εντυπωσίασε τον σκηνοθέτη Λοράν Τιράρ, ο οποίος τον επέλεξε για έναν σημαντικό ρόλο μετά την παρακολούθηση μιας διαφήμισης στο διαδίκτυο και τις ακροατικές δοκιμές για τον *Μικρό Νικόλα* το 2008. Ο Γκοδάαρ είναι περισσότερο γνωστός για την απεικόνισή του του Petit Nicolas στην ταινία του 2009, Le Petit Nicolas, βασισμένη στο έργο του Ρενέ Γκοσινί και σε σκηνοθεσία Λωράν Τιράρ. Υποδύθηκε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, κερδίζοντας τον ρόλο λόγω της ομοιότητάς του με τον χαρακτήρα του κόμικ και της φανερότερης επιθυμίας του να υποδυθεί. Η ταινία κυκλοφόρησε στην ηπειρωτική Κίνα στις 10 Φεβρουαρίου 2013 και έλαβε υποψηφιότητες για την καλύτερη ξένη ταινία τόσο στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου όσο και στα Βραβεία Κινηματογράφου της Βραζιλίας. Εμφανίστηκε επίσης στις Les Meilleurs Amis du Monde (2009) ως Bruce και στο Le Grand Restaurant (2010) ως Charles, και είχε έναν υποστηρικτικό ρόλο στο The Best Friends in the World (2010). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, απένειμε ένα βραβείο στους The Black Eyed Peas στα NRJ Music Awards το 2010 και συμμετείχε στο Prix Louis Lumière. Πέρα από την υποκριτική, ο Γκοδά έχασε τον δρόμο του σε άλλες δημιουργικές δραστηριότητες. Το 2015, παρουσίασε μια διάλεξη του αστροφυσικού Υμπέρ Ριβς σε σχολεία σε όλη την περιοχή Πικαρδία. Το 2017 έγινε νοώντας της ένωσης «Coming Alive» και εμφανίστηκε σε ένα μουσικό βίντεο για τον Κριστόφ Μαδρόλ. Έπαιξε στις μικρού μήκους ταινίες *Par un Regard* (2019) και *Par un regard : chapitre 2* (2019). Ο Γκοδά τόλμησε επίσης να ασχοληθεί με τη σκηνοθεσία, την παραγωγή και τη σκηνοθεσία της μικρού μήκους ταινίας *Constellation* του 2024, όπου εμφανίζεται επίσης ως ηθοποιός. Παρευρίσκεται στην πρεμιέρα του *Le Petit Nicolas* στο Παρίσι και στη 81η Μόστρα Κινηματογράφου της Βενετίας με τον Κλοντ Λελύς, και έχει συμμετάσχει σε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις για οργανισμούς όπως το «Premiers de Cordée», ο οποίος παρέχει αθλητικές δραστηριότητες σε νοσηλευόμενα παιδιά.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Ντέιβιντ Μαρσάις

Ο David Marsais (γεν. 4 Απριλίου 1984 στο Rambouillet) εργάζεται στη Γαλλία ως ηθοποιός, χιουμορίστας, σεναριογράφος και παραγωγός. συνεργάζεται με τον Grégoire Ludig για να σχηματίσει το κωμικό δίδυμο Palmashow.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Ντενί Μαρεσάλ

Ο Ντενίς Μαρέσάλ είναι Γάλλος κωμικός και ηθοποιός, γεννημένος στη Λυών στις 29 Νοεμβρίου 1969. Στην ηλικία των 21 του, το 1990, φιλοδοξούσε να γίνει ηθοποιός. Μετακόμισε από τη Λυών στο Παρίσι στην ηλικία των 24 ετών για να ακολουθήσει αυτή την καριέρα, παρακολουθώντας για δύο χρόνια την σχολή υποκριτικής Cours Florent. Το 1997, αυτός και ο Fournel κέρδισαν στο 'Graines de star', νικώντας τον Ζαμάν Ντυζαρντίν. Λίγο αργότερα, εμφανίστηκαν στην εκπομπή του Φιλίπ Μπουβάρ, 'Bouvard du Rire', και ο Τιερί Αρτισόν τον κάλεσε να εμφανιστεί στο 'Vue sur la mer' ως μπάρμαν. Μεταξύ 1997 και 1999, ο Μαρέςαλ εντάχθηκε στην 'Bande du Carré Blanc' στο καμπαρέ Carré Blanc, συμμετέχοντας σε εκπομπές όπως το 'Soirée d’Enfer', το 'Graines de star', το 'Demandez le Programme' και το 'Vivement dimanche'. Συμμετείχε επίσης στο Βραβείο Coluche στο Montrouge. Ο Μαρσέλ συνέχισε να χτίζει την καριέρα του, καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση στο 'Coups d’Humour' το 2000, πίσω από τον Μαξίμ, και κερδίζοντας τον διαγωνισμό το 2001, γεγονός που οδήγησε σε συμβόλαιο με την Glem. Το 2005, έπαιξε τον Νάρση στην τηλεοπτική σειρά 'Kaamelott' και δημιούργησε την πρώτη του μονομερή παράσταση, 'J’dis franchement'. Ακολούθησε αυτό με το 'Denis Maréchal passe la seconde' το 2007 και παρήγαγε μια ντουζίνα κωμικά σκίτσα με τίτλο 'Gym Comic'. Το 2008, εμφανίστηκε στην ταινία 'La Personne aux deux personnes'. Από τον Ιούλιο του 2010, εμφανίζεται συχνά στο παιχνίδι 'Mot de passe'. Ερμήνευσε στο 'Denis Maréchal joue!', σε σκηνοθεσία Φλοράνς Φορέστι, το 2012. Εμφανίζεται επίσης στην τηλεταινία του 2024 'Les Fantômes des Saintes', και έχει κάνει δουλειά φωνής για εκπομπές όπως το 'Battlebots: Le Choc des robots' (2022) και το 'Transformers: EarthSpark' (2023).

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Ντιντιέ Μπενουρό

Ο Ντιντιέ Μπενιρό είναι Γάλλος χιουμορίστας και ηθοποιός, γεννημένος στις 28 Οκτωβρίου 1956 στην Κουρμπεβό, μια δυτική προάστιο του Παρισιού. Ξεκίνησε το μουσικό του ταξίδι σε ηλικία 15 ετών με πάθος για την κιθάρα, οδηγώντας στη δημιουργία μιας ακουστικής ομάδας που ονομαζόταν 'Quasifolklo' το 1975. Αυτή η ομάδα απέκτησε αναγνώριση όταν κέρδισε ένα μετάλλιο σε τηλεοπτική εκπομπή που παρουσίαζε ο Πατρίς Λαφόν. Ακολούθως, υπηρέτησε στον στρατό από το 1977 έως το 1978. Μετά την στρατιωτική του θητεία, ο Μπενέρου ακολούθησε ευκαιρίες για παραστάσεις, εργαζόμενος ως καλλιτέχνης για το MSC de Villeneuve-la-Garenne και επίσης διατηρώντας θέσεις ως σύμβουλος κατασκηνώσεων και επιβλέπων σχολικής λέσχης. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής στο MSC του Villeneuve-la-Garenne το 1979. Μεταξύ 1981 και 1984, εμφανίστηκε σε μικρούς ρόλους σε ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές. Το 1985 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Petit Théâtre de Bouvard με τους νευρωτικούς του χαρακτήρες. Συνεργάστηκε με την Muriel Robin για να συν-γράψουν ένα θεατρικό έργο με τίτλο 'ΜΑΜΑ ή δώσε μου τα ρούχα σου ή θα βάλω πλυντήριο!' το 1986. Η καριέρα του Μπενέρου πήρε ώθηση με την πρώτη του ατομική παράσταση, «Τέλος Μπενέρου», το 1988. Στη συνέχεια, εμφανίστηκε στην ταινία του Μπερτράν Μπλιέ, *Πολύ όμορφη για σένα*, αφού έδειξε στον Μπλιέ ένα βίντεο από την παράστασή του. Μεταξύ 1990 και 2000, είχε μικρούς ρόλους σε αρκετές ταινίες, συμπεριλαμβανομένης της *Palais Royal!*. Το 1993, ξεκίνησε τη δεύτερη ατομική του παράσταση, σε σκηνοθεσία Ντιντονέ, και γνωρίστηκε με την Ντομινίκ Σαμπετιέ, η οποία θα γινόταν συχνή συνεργάτιδα. Κυκλοφόρησε μια μικρού μήκους ταινία με τίτλο *Ζανζιβάρη* το 1998. Από το 1997 έως το 1999, παρουσίασε την τρίτη του ατομική παράσταση στο Café de la Gare και Comédie Caumartin. Έχει εμφανιστεί σε πολυάριθμα έργα που καλύπτουν κωμωδία, ρομαντικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, συμμετέχοντας σε πάνω από 60 παραγωγές μέχρι το 2008. Οι κριτικοί έχουν επαινέσει τις παραστάσεις του και έλαβε το Μεγάλο Βραβείο Μαύρου Χιούμορ το 2007 για την παράστασή του *Bobo*, η οποία κέρδισε το βραβείο SACD Καλύτερης Μονομελούς Παράστασης το 2009. Υποδύθηκε τον Ζιλμπέρ στην τηλεοπτική σειρά *Scènes de ménages* από τις 23 Ιανουαρίου 2023, αλλά αποχώρησε από την παράσταση τον Ιούνιο του 2024 λόγω συγκρούσεων προγράμματος.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Ντιντιέ Πορτέ

Ο Ντιντιέ Πορτέ είναι Γάλλος κωμικός, ραδιοφωνικός παραγωγός, δημοσιογράφος και χιουμορίστας, γεννημένος στις 29 Ιανουαρίου 1958 στην Κομπιέν. Σήμερα είναι 68 ετών. Οι γονείς του είναι Γάλλοι και ζουν στη Γαλλία εδώ και πολλές γενιές. Ο Πορτέ απέκτησε πτυχίο οικονομικών από το Πανεπιστήμιο Παρισιού-X Ναντέρ το 1980. Περιγράφει τον εαυτό του ως «δημοσιογράφο συμπληρωματικά» και όχι απλώς ως διασκεδαστή. Ο Πορτέ ξεκίνησε την καριέρα του ως δημοσιογράφος το 1984 στην La Dépêche du Midi, και στη συνέχεια συνεργάστηκε με διάφορα μέσα ενημέρωσης, όπως η Le Matin de Paris, η L’Étudiant, η Canal 102, η TSF 93, η RMC, η RFM, η Europe 2 και η Ouï FM. Από το 1984 έως το 1992 εργάστηκε ως ανταποκριτής-σκηνοθέτης στην εκπομπή 'Culture Pub' στο M6. Συνέγραψε επίσης την εκπομπή 'La Nuit de la connerie' με την Anne Magnien στο Canal+ και το βιβλίο 'Le Grand Livre de la connerie' με τον William Reymond. Η δουλειά του περιλαμβάνει συνεισφορές σε εκπομπές όπως η 'Les Lois de la jungle', η 'Éconoclaste', η 'Tutti frutti', η 'Comme au cinéma' και η 'Héros vinaigrette'. Η καριέρα του Ντιντιέ Πορτέ περιλαμβάνει τακτικά άρθρα στο France Inter, ξεκινώντας το 1993 με το 'Zappinge' και συνεχίζοντας μέσα από εκπομπές όπως οι 'Zoom', 'Audimatraquage', 'Rien à cirer', 'Les P’tits Déj’s', 'Changement de direction', 'Rien à voir' και 'Le Fou du roi'. Έχει αντιμετωπίσει αρκετές αγωγές για δυσφήμιση λόγω των σχολίων του. Έκανε το ντεμπούτο του ως performer μονοπρόσωπου σκετς το 1998 με το L'Ami des vedettes , ακολουθούμενο από άλλες εκπομπές όπως οι Entracte manqué , Didier Porte joue et gagne à être connu , Didier Porte aime les gens και Didier Porte fait rire les masses . Από το 2013, παρουσιάζει το Didier Porte à droite! Παρωδεί τον Νικολά Σαρκοζί και τη διοίκησή του και είναι γνωστός για την «αμείλικτη» φύση της παρωδίας του· την περασμένη εβδομάδα, σατίρισε τον Μπερνάρ Κουσνέρ, τον υπουργό εξωτερικών. Η δουλειά του έχει προσελκύσει όλο και περισσότερους ακροατές, συμβάλλοντας σε μια αναγέννηση του πολιτικά αφοσιωμένου γαλλικού χιούμορ. Έχει εμφανιστεί ως ο ίδιος στην ταινία 'Satire dans la campagne' και συνεχίζει να συνεισφέρει στην διαδικτυακή έκδοση του 'Là-bas si j'y suis' από το 2015.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Ντομινίκ Φαρούτζια

Ο Ντομινίκ Φαρούγια, γεννημένος στις 2 Σεπτεμβρίου 1962 στην Βισύ, Γαλλία, είναι ένας πολυπράγματος Γάλλος δημιουργός. Ασχολείται με την υποκριτική, τη σκηνοθεσία ταινιών, το σενάριο, την παραγωγή, το χιούμορ και την κωμωδία. Το οικογενειακό του υπόβαθρο αντικατοπτρίζει μια ποικιλόμορφη καταγωγή, συμπεριλαμβανομένης της εβραϊκής pied-noir και της μαλτέζικης καταγωγής· οι γονείς του, οι οποίοι εγκατέλειψαν την Αλγερία μετά την ανεξαρτησία της το 1962, εγκαταστάθηκαν στην Βισύ. Διοικούσαν ένα μπαρ-εστιατόριο με το όνομα Le Verdier, και ο πατέρας του εργαζόταν ως επικεφαλής μιας μπάντας στο καζίνο της Βισύ. Το πλήρες όνομα του Ντομινίκ Φαρούγια είναι Ντομινίκ Σπιρίδιον Λεόν Φαρούγια. Από το 1986 έως το 1992, οι Les Nuls ήταν ενεργοί, συμβάλλοντας σημαντικά στην γαλλική κωμωδία. Έγραψε για την τηλεοπτική σειρά «Στόχος: μηδέν» το 1987, η οποία απέσπασε ένα βραβείο 7 d'Or. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, παρουσίασε για λίγο μια παρωδία πρόγνωσης καιρού στο «Nulle part ailleurs» από το 1987 έως το 1988 και εμφανίστηκε κατά λάθος ως ηθοποιός σε ένα επεισόδιο του «Στόχος: μηδέν» λόγω απουσίας ενός ηθοποιού. Το τηλεοπτικό ειδικό «TVN 595» το 1988 έλαβε επίσης ένα 7 d'Or. Συνίδρυσε την εταιρεία παραγωγής RF2K με τον Olivier Granier και το 1997 ίδρυσε το κανάλι Comédie! TV, ως γενικός διευθυντής και πρόεδρος από τον Απρίλιο του 2002 έως τον Φεβρουάριο του 2003. Σκηνοθέτησε την ταινία «Η Πόλη του Φόβου» το 1994, η οποία προέκυψε σε 2,2 εκατομμύρια θεατές στη Γαλλία. Στη σκηνοθετική του εργασία περιλαμβάνονται οι ταινίες «Delphine 1, Yvan 0» (1996), «L'amour, c'est mieux à deux» (2010), «Bis» (2015), «Return to 17» (2015) και «Under the Same Roof» (2017). Σήμερα, ηγείται της Shine Fiction μαζί με τον Guillaume Thouret ως διευθύνοντα σύμβουλο, εστιάζοντας στην παραγωγή σειρών μυθοπλασίας υψηλής ποιότητας για γαλλικούς τηλεοπτικούς σταθμούς και παγκόσμιες πλατφόρμες streaming.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Ντράνεμ

Ο Γάλλος καλλιτέχνης Σαρλ Αρμάν Μενάρ, ο οποίος χρησιμοποιούσε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Δρανέμ, ήταν τραγουδιστής κωμικών τραγουδιών, παριστάνος σε μουσικά θέατρα και στη σκηνή, καθώς και ηθοποιός σε ταινίες. Γεννήθηκε στην 10η συνοικία του Παρισιού στις 23 Μαΐου 1869 και απεβίωσε στην 7η συνοικία του Παρισιού στις 13 Οκτωβρίου 1935. Ο πατέρας του ήταν τεχνίτης-κοσμηματοποιός, και ο Δρανέμ έμαθε το επάγγελμα από αυτόν. Υιοθέτησε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Δρανέμ ως αναγραμματισμό του Μενάρ. Ο Ντράνεμ ξεκίνησε την καριέρα του ως μαθητευόμενος κοσμηματοπώλης πριν εισέλθει στην ψυχαγωγία. Αρχικά, εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα ως πωλητής ζωνών και πωλητής ορθοπεδικών οργάνων. Ξεκίνησε την ερασιτεχνική του θεατρική καριέρα στη La Verrerie τον Σεπτέμβριο του 1890. Η επαγγελματική του πρώτη εμφάνιση έγινε στις 24 Μαρτίου 1894, στο Electric-Concert. Από το 1895, έπαιζε με τους Félix Mayol και Max Dearly στο 'Concert Parisien'. Περίπου το 1896, ανέπτυξε ένα χαρακτηριστικό κοστούμι: ένα μικρό σακάκι, ριγέ παντελόνι, τεράστια παπούτσια και ένα καπέλο, μαζί με μακιγιάζ προσώπου. Έγινε ένας πρωταγωνιστής μουσικού θεάτρου γνωστός για το κωμικό του σουρεαλιστικό είδος. Η κωμική φωνητική ρουτίνα του Ντρανέμ του έδωσε ένα πιστό κοινό και τον κατέστησε πλούσιο. Εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες, συμπεριλαμβανομένης της 'Bonsoir m'sieurs dames' το 1902 και αρκετές αθόρυβες μικρού μήκους ταινίες του Φερδινάνδου Τσέκα, όπως η 'Le salut de Dranem' (1901). Η Άλις Γκι διηύθυνε έντεκα αρχικές ομιλούσες ταινίες, γνωστές ως 'Phonoscènes,' με πρωταγωνιστή τον Ντρανέμ για την Gaumont το 1905. Το χιούμορ του ήταν ασυνήθιστο και συχνά προκλητικό, και ερμήνευσε τραγούδια όπως το ‘Le Fils d'un gniaf’ με μεγάλη δημοτικότητα. Αποκτώντας το Κάστρο ντε Ρί το 1910, ίδρυσε στη συνέχεια έναν φιλανθρωπικό οργανισμό για να βοηθήσει ηλικιωμένους καλλιτέχνες· το ίδρυμα συνταξιοδότησης εγκαινιάστηκε από τον πρόεδρο Αρμάντ Φαγιέ το 1911. Το Ίδρυμα Ντρανέμ λειτούργησε έως το 2000, και η ιδιοκτησία είναι πλέον ένα ίδρυμα συνταξιοδότησης που λειτουργεί από την κυβέρνηση. Εμφανίστηκε σε οπερέτες, ζωντανό θέατρο και ταινίες, συμπεριλαμβανομένης της 'La fille de Madame Angot' (1918) στο Παρισινό Opéra-Comique και της ‘Les brigands’ (1931). Κατά τη διάρκεια του 1910, ο Ντρανέμ συμμετείχε επίσης σε μια παραγωγή του 'Le Médecin malgré lui' του Μολιέρου στο θέατρο l'Odéon. Το 1923, έλαβε την διάκριση του Chevalier de la Légion d'Honneur, ακολουθούμενη από τον βαθμό του Officier το 1935. Το Κάστρο ντε Ρί-Ορανζίσ χρησιμεύει ως ο τελικός τόπος ανάπαυσης του Ντρανέμ. Κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ντράνεμ διασκέδαζε στρατιώτες και τραυματίες, εμφανιζόμενος σε νοσοκομεία. Εμφανίστηκε επίσης δίπλα στον Μωρίς Σοβέ στο 'Là-Haut'. Η ταινία «Le Ménage Dranem» (Το Καθιστικό του Ντράνεμ), γυρισμένη από την Pathé, απεικονίζει μια αντιστροφή των παραδοσιακών ρόλων φύλου, με τη σύζυγό του να κακομεταχειρίζεται τον σύζυγό της. Έκανε πολλές εμφανίσεις ραδιοφωνικές και πρωταγωνίστησε σε δώδεκα ταινίες μεταξύ 1919 και 1935. Απεβίωσε στις 13 Οκτωβρίου 1935, στην Κλινική de l'Alma στο Παρίσι, έχοντας φτάσει στην ηλικία των 66 ετών.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Φαμπρίς Εμπουέ

Ο Φαμπρίς Εμπουέ γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου 1977, στο Μαισόν-Αλφόρ (Βαλ-ντε-Μαρν). Πέρασε την παιδική του ηλικία στο Βινσέν και το Νοζάν-συρ-Μαρν. Η οικογενειακή του καταγωγή είναι ποικίλη· ο πατέρας του είναι γυναικολόγος-μαιευτήρας καμερουνέζικης καταγωγής, ενώ η μητέρα του είναι Γαλλίδα με νόρμανδικές ρίζες. Ο Εμπουέ έχει τέσσερα αδέρφια. Νωρίς έδειξε δημιουργικές τάσεις, συμμετέχοντας στο μιξάλπιε του συλλογικού 'Splifton Val-de-Marnais' με τίτλο 'Embauche pour la débauche' το 1999, ραπάροντας με το ψευδώνυμο Mr. Faf. Η εκπαιδευτική πορεία του Εμπουέ περιλάμβανε εμπειρίες στο ιδιωτικό λύκειο Albert-de-Mun, από το οποίο αποβλήθηκε, και αργότερα στο Branly, Montalembert (Nogent-sur-Marne) και La Providence d'Amiens. Απέκτησε απολυτήριο εξετάσεων ως εξωτερικός υποψήφιος και απέκτησε BTS στον Τουρισμό με τη βοήθεια του καθηγητή του Γερμανικών. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, εργάστηκε ως ξεναγός στη σπηλιά Lombrives, αρχικά απαγγέλλοντας γεωλογικές πληροφορίες πριν ενσωματώσει αστεία και κατασκευασμένα ιστορικά ανέκδοτα για να διασκεδάσει τους επισκέπτες. Από το 2000, άρχισε να выступает σε διάφονα Παριζιάνικα θέατρα όπως το Théâtre des Blancs-Manteaux και το Trianon. Η καριέρα του Εμπουέ μεγάλωσε σημαντικά στα μέσα της δεκαετίας του 2000. Εμφανίστηκε σε μια μικρού μήκους ταινία, «Ένα έγκλημα νερού», το 2005 και έγινε μέλος της ομάδας του Comedy Club του Ζαμέλ Ντεμπουζέ από το 2006 έως το 2008. Συνέγραψε το «Inside Jamel Comedy Club» με τον Τομά Νγκιτζόλ και συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «T'empêches tout le monde de dormir» από το 2006 έως το 2008. Ήταν τακτικός αρθρογράφος στην «On va s'gêner» στον Europe 1 από το 2008 έως το 2014 και συνίδρυσε το θέατρο Comedy Club στο Παρίσι με τον Τομά Νγκιτζόλ τον Απρίλιο του 2008. Το στυλ της κωμωδίας του περιγράφεται ως μαύρο χιούμορ με έντονη προοπτική, συχνά κάνοντας παρατηρήσεις για τις σχέσεις, τα κοινωνικά μέσα και την κοινωνία. Έλαβε το βραβείο «Macho d'argent» τον Μάρτιο του 2009. Ο Εμπουέ έχει σκηνοθετήσει ταινίες όπως το «Case départ» (2010), το «Le Crocodile du Botswanga» (2014) και το «CoeXister» (2016). Αυτή τη στιγμή παρουσιάζει ένα νέο σόου που ονομάζεται «SolitudeS», το οποίο διερευνά την παράδοξο της σύνδεσης και της μοναξιάς, προγραμματισμένο για το Ρουμπέ στις 19 Νοεμβρίου 2026.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Φράνσις Γκίνιμπρε

Ο Φρανσίσ Γκινίμπρ είναι Γάλλος κωμικός και χιουμορίστας, γεννημένος στις 17 Ιουνίου 1959 στην Τουλός, στη Γαλλία. Πέρασε την παιδική του ηλικία στην Τουλός και αποφοίτησε από την École des Beaux-Arts, σπουδάζοντας καλές τέχνες στην Σχολή Καλών Τεχνών της Τουλώς. Αρχικά ακολουθώντας καριέρα στις τέχνες, απέκτησε δίπλωμα από αυτό το ίδρυμα. Γύρω από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, άλλαξε την εστίασή του στη μουσική, γινόμενος αυτοδίδακτος ντράμερ. Έπαιζε τύμπανα σε διάφορα συγκροτήματα, συχνά εκτελώντας μουσική χορού για να βγάλει τα προς το ζην, και συμμετείχε ακόμη και σε πρώιμες περιοδείες και παραστάσεις λόγω της συμμετοχής του σε μια χορωδία. Μια καθοριστική στιγμή στην καριέρα του Ginibre συνέβη στις αρχές της δεκαετίας του 1980 όταν γνωρίστηκε με τον Éric Carrière, ο οποίος χρειαζόταν έναν ντράμερ. Αυτή η συνάντηση οδήγησε στον άμεσο σχηματισμό του δίδυμου κωμωδίας Les Chevaliers du Fiel. Δημιούργησαν μια επαγγελματική και φιλική συνεργασία, παρουσιάζοντας μαζί με αυτό το καλλιτεχνικό όνομα. Η πρώτη τους παράσταση ήταν το 'Le détournement d’avion le plus fou de l’année,' και απέκτησαν σημαντική αναγνώριση με το επιτυχημένο τραγούδι 'La Smica 2000' το 1996. Έχουν εμφανιστεί τακτικά στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο, και το 1995 μετακόμισαν στο Παρίσι. Ο Ginibre έχει επίσης εμπειρία στη συγγραφή για άλλους καλλιτέχνες· έχει γράψει σκετς και συν-συγγραφέας για διάφορους performers, συμπεριλαμβανομένων των Les Vamps και Michel Galabru, και έχει συνεισφέρει σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές. Η δουλειά του Ζινίμπρ εκτείνεται πέρα από την stand-up κωμωδία. Έχει εμφανιστεί σε αρκετές ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των Repas de famille (2014), Les Municipaux, ces héros (2018), Les Municipaux, trop c'est trop (2019) και Bingbodi (1998). Συν-σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στις ταινίες Municipal Hero (2018) και Municipal Hero, Too Much is Too Much (2019) με τον Ερίκ Καριέρ. Το 2016, ίδρυσαν από κοινού το Championnat du monde du cassoulet de Toulouse , αποδεικνύοντας ενδιαφέρον για την τοπική κουλτούρα. Σήμερα, ο Ζινίμπρ συνεχίζει να διατηρεί μια τακτική παρουσία στη σκηνή, παίζοντας με τους Les Chevaliers du Fiel στην παράστασή τους "Vacances à Dubaï". Το χιούμορ τους έχει τις ρίζες του στην καθημερινότητα, και η παράστασή τους 'Le Best of collector' παραμένει δημοφιλής. Επίσης, πρωταγωνίστησε στο θεατρικό έργο 'Vacances d'enfer' στο Théâtre du Gymnase Marie Bell από τις 14 Ιανουαρίου 2011, το οποίο περιγράφεται ως μια παρωδία του θεάτρου μπουλβάρ.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Φρανσίν

Ο Φρανσινέντ, γεννημένος Φρανσίσ Κονταδίν στις 21 Οκτωβρίου 1914 στο Μασσαλία της Γαλλίας, ήταν Γάλλος κωμικός και τραγουδιστής. Απεβίωσε στο Μασσαλία στις 17 Οκτωβρίου 2012. Η οικογένειά του είχε ισχυρούς δεσμούς με τον κόσμο του θεάματος· ήταν ο μικρότερος αδελφός του ηθοποιού Φερνάντελ, γεννημένου Φερνάν Ζοζέ Ντεζιρέ Κονταδίν στις 8 Μαΐου 1903, και θείος του Φρανκ Φερνάντελ. Το δίδυμο των γονιών του λεγόταν Λες Σινέντ, και ο Φρανσινέντ υιοθέτησε το ψευδώνυμο Φρανσινέντ, συνδυάζοντας το πρώτο του όνομα με αυτό της καλλιτεχνικής ομάδας των γονιών του. Πέρασε μεγάλο μέρος της καριέρας του ως «comique troupier», δηλαδή ταξίδευε εκτενώς για να παρουσιάσει τις παραστάσεις του. Η καριέρα του Φρανσινέ ντε περιλάμβανε διάφορες μορφές ψυχαγωγίας. Ερμήνευε κυρίως σε καμπαρέ και μουσικά θέατρα, και έκανε πολλές εμφανίσεις σε ταινίες, συχνά σε μικρούς ρόλους ή ως κομπάρσος. Ως τραγουδιστής, ερμήνευσε τραγούδια των Vincent Scotto, Bob Cary και Paul Lemel, καθώς και δημοφιλή τραγούδια του αδελφού του Φερνάντελ. Μεταξύ 1966 και 1978, ο Φρανσινέ ντε κυκλοφόρησε αρκετά δισκογραφικά έργα, συμπεριλαμβανομένου ενός άλμπουμ αφιερωμένου στη μουσική του Φερνάντελ. Συνέβαλε επίσης στη διαφημιστική βιομηχανία από τη δεκαετία του 1960 και μετά, εμφανιζόμενος σε πολλά διαφημιστικά σποτ, με την τελευταία του εμφάνιση να είναι για το μεταλλικό νερό La Salvetat το 2012. Η κωμωδία του Φρανσινέν συχνά περιλάμβανε χιούμορ από την νότια Γαλλία, το οποίο παρουσιαζόταν συχνά σε μονολογικά σόου. Το 1972, επανέφερε το τραγούδι του Φερνάντελ «Ne me dis plus tu» και το ερμήνευσε στην τηλεόραση. Ενώ ο αδελφός του, Φερνάντελ, απέκτησε ευρεία φήμη μέσω βωβής κωμωδίας, οπερέτας, μουσικοθεάτρου και ιδιαίτερα της σειράς ταινιών «Ο Δον Καμίγιο», ο Φρανσινέν διατήρησε μια σταθερή παρουσία στη γαλλική ψυχαγωγία. Ο Φερνάντελ ήταν γνωστός για τα ιπποειδή του δόντια και εμφανίστηκε σε ταινίες όπως το «Γύρω από τον Κόσμο σε 80 Ημέρες» (1956) και το «Παριζιάνικες Διακοπές» (1958), και μάλιστα πρωταγωνίστησε σε διαφημίσεις της Dubonnet για την τηλεόραση του Ηνωμένου Βασιλείου. Η καριέρα του Φρανσινέν, αν και λιγότερο γνωστή από αυτή του αδελφού του, απέδειξε μια αφοσίωση στο γαλλικό κωμικό θεάτρου σε όλη του τη ζωή.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Φρανσουά Ρολέν

Γεννημένος στις 31 Μαΐου 1953, στο Malo-les-Bains (σήμερα Ντινκέρκη), ο Φρανσουά Μωρίς Ρολάν είναι γνωστός επαγγελματικά ως Φρανσουά Ρολάν και εργάζεται ως Γάλλος ηθοποιός, κωμικός, συγγραφέας και σεναριογράφος. Αποφοίτησε από την ESSEC, σχολή επιχειρήσεων, το 1975 και ξεκίνησε την καριέρα του ως δημοσιογράφος για τη Le Monde από το 1976 έως το 1991. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ανέπτυξε τις δεξιότητές του στο χιούμορ ως αρθρογράφος σε εκδόσεις όπως το 'Vu de gauche' και το 'Fluide glacial', ακονίζοντας μια μοναδική οπτική για τα τρέχοντα γεγονότα. Η κωμική πορεία του Ρολάν ξεκίνησε με συνεισφορές σε διάφορα μέσα ενημέρωσης. Ήταν μέλος της μουσικού μπουρλέσκ συγκροτήματος Tchouk Tchouk Nougâh τη δεκαετία του 1980 και συνέβαλε ως σεναριογράφος στην εκπομπή Merci Bernard μεταξύ 1982 και 1984. Απέκτησε μεγαλύτερη αναγνώριση με την τηλεοπτική σειρά Palace το 1988, όπου ήταν ένας από τους συγγραφείς και δημιούργησε τον δημοφιλή χαρακτήρα «Professeur Rollin». Ο χαρακτήρας συνδυάζει σουρεαλιστικό και παράλογο χιούμορ με κοινωνική σάτιρα, που παρουσιάζεται συχνά ως ένας ιδιόρρυθμος και εκφραστικός καθηγητής στις μονολογικές του παραστάσεις. Επίσης, έγραψε για το σατιρικό δελτίο ειδήσεων Les Guignols de l'info από το 1989 έως το 1990. Η δουλειά του Ρόλιν καλύπτει διάφορα μέσα, όπως ταινίες, τηλεόραση, λογοτεχνία και θέατρο. Εμφανίστηκε στην Pendant ce temps nos deux héros το 1988, υποδυθηκε τον πρωταγωνιστή στο Hirondelles de saucisson , το οποίο έγραψε επίσης, το 1990, και πρωταγωνίστησε στα Colères το 1996 και πάλι το 2008. Σκηνοθέτησε την L'Envol du pingouin τα 2000, 2006 και 2008, και έχει γράψει πολλά βιβλία, συμπεριλαμβανομένων των J'ai réfléchi pour vous (2001), Les Grands Mots du professeur Rollin (2006), Les Belles Lettres du professeur Rollin (2007) και Sophie Mounicot, c'est mon tour! (2008). Συνέγραψε έργα όπως το Astier et Rollin posent les bases de la pensée moderne με τον Alexandre Astier το 2009, και το Epîtres με τους Arnaud Joyet & Arnaud Tsamere το 2016. Υποδύθηκε τον βασιλιά Loth στην σειρά Kaamelott . Το βραβείο Raymond-Devos για τη γαλλική γλώσσα απονεμήθηκε στον Ρόλιν το 2009. Παρόλο που σταμάτησε να κάνει σόλο παραστάσεις το 2017, συνεχίζει να εμφανίζεται σε ραδιοφωνικούς σταθμούς όπως το France Inter, Europe 2 και France Culture, και είναι μόνιμο μέλος του 'Les Grosses Têtes' στο RTL από το 2016. Πρόσφατα εντάχθηκε στην εκπομπή ‘Zoom Zoom Zen’ του Matthieu Noël στο France Inter και θα εμφανίζεται τακτικά στην 'La semaine de campagne' από τον Σεπτέμβριο του 2026.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Φρεντερίκ Βόλοβιτς

Ο Φρεντερίκ Βολοβίτς είναι Γάλλος τραγουδιστής και κωμικός, γεννημένος στις 18 Μαΐου 1974, στην Τουρ. Μέλος των Les Wriggles, μιας γαλλόφωνης ομάδας που συνδυάζει τραγούδι, θέατρο και μουσικό θέαμα, απέκτησε αναγνώριση για τις συνεισφορές του. Η ομάδα αυτή δημιουργήθηκε το 1995 στο ENSATT στο Παρίσι. Ο Βολοβίτς ήταν μέλος της αρχικής πενταμελούς σύνθεσης από το 1995 έως το 2009. Η συμμετοχή του Βολοβίτς στους Les Wriggles ξεκίνησε το 1995 και συνεχίστηκε σε αρκετά άλμπουμ, συμπεριλαμβανομένων των *Justice avec des saucisses* (1997), *Les Wriggles partent en live* (1999), *Ah bah ouais mais bon* (2002), *Moi d'abord* (2005) και *Tant pis ! Tant mieux!* (2007). Η ομάδα συνδύαζε χιουμοριστικά, ποιητικά, προκλητικά και τρυφερά κείμενα, παρουσιάζοντας ρεαλιστικές παρατηρήσεις μέσα από σκίτσα που εναλλάσσονταν με τραγούδια, και φορούσε σταθερά κόκκινα τζιν παντελόνια κατά τη διάρκεια των συναυλιών. Αλληλεπιδρούσαν με το κοινό μέσω αστείων και διαδράσεων, και οι παραστάσεις τους συχνά εξερευνούσαν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, από την καθημερινή ζωή μέχρι την κοινωνική κριτική. Δημοφιλή τραγούδια όπως το "Poupine et Thierry" χρησιμοποιούσαν αλληγορία για να διερευνήσουν πολιτισμικές συγκρούσεις, ενώ το "Délit de face, yes!" αντιμετώπισε τον ρατσισμό. Μετά την αποχώρησή του από τους Les Wriggles το 2006, μαζί με τους Antoine Réjasse και Franck Zerbib, ο Volovitch σχημάτισε το ντουέτο Volo με τον μικρότερο αδελφό του Olivier Volovitch το 2001. Το Volo κυκλοφόρησε αρκετά άλμπουμ, όπως τα Bien Zarbos (2005), Jours Heureux (2007), Sans rire (2013), Chanson française (2017) και Avec son Frère (2020). Από το 2011, ο Volovitch παρουσιάζει μια σόλο παράσταση, αρχικά με τίτλο Est ce qu'il y a des morts? , η οποία συνδυάζει τραγούδι, χιούμορ και μουσικό θέατρο. Οι παραστάσεις του δίνουν έμφαση στην άμεση αλληλεπίδραση με το κοινό, την ακρίβεια στη μουσική και την παρατήρηση της καθημερινής ζωής, χρησιμοποιώντας αφήγηση, ειρωνεία και μια προτίμηση για αφηγήσεις. Έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει το άλμπουμ 'Mine de rien' το 2026 και να παρουσιάσει παράσταση στις Achères τον Απρίλιο του 2027.

Προβολή προφίλ