GiggleTime GiggleTime
Menü
Premium'a Yükselt Şaka Gönder Komedyenler Hakkımızda SSS İletişim

Yasal
Gizlilik Politikası Hizmet Şartları Çerez Politikası İade ve İptal Politikası Kaynaklar
Giriş yap
Dil
Kategoriler
Ayarlar
Dil Türkçe
Güvenli Mod
Rastgele Şaka Otomatik Oynatma
Bildirimler
Küresel Yetenek Rehberi

Komedyenler Rehberi

Komedyen profillerine, biyografik özetlere, menşe ülkeye ve resmi bağlantılara göz at.

Komedyen ekle
1588 komedyenler
Georges Bernier, komedyen - Fransa
Doğrulanmış Sahiplenilmemiş
Fransa

Georges Bernier

Georges Bernier, geniş çapta Profesör Choron olarak tanınan, Fransız bir mizah yazarı, yazar ve gazeteciydi. 21 Eylül 1929'da La Neuville-aux-Bois (Marne) doğdu ve erken yaşta zorluklar yaşadı; annesi, kapıcı olarak çalıştığı sırada vefat etmesiyle on bir yaşında yetim kaldı. O yaşta ilkokulu bitirdi ve ardından 6. BCCP'de 28 ay boyunca görev yaptı ve toplamda dokuz yıl havadan birlikler (TAP) içinde geçirdi. Bu deneyim ve Fransa'ya döndükten sonra yaşadığı tüberküloz hastalığı, muhtemelen daha sonraki hicivli çalışmalarını etkilemiştir. Bernier'in basın alanındaki kariyeri, bir kolportajcı ve ardından hicivli gazete Zéro 'nun satış şefi olarak başladı. 1960 yılında François Cavanna ve Fred ile birlikte etkili aylık dergi Hara-Kiri 'nin kuruluşunda kilit rol oynadı. Derginin adı ve ilk yeri Choron Caddesi'nden kaynaklandı ve bu da onun takma adını oluşturdu. Bernier, Hara-Kiri 'ye yazarlık ve fotoğraf düzenlemesi yaparak önemli katkılarda bulundu ve aynı zamanda Les éditions du Square için sahte reklamlar ve fotomontajlar oluşturdu veya yer aldı; bu yayın evi, 1962'de editörler taşındığında kuruldu. Katılımı basılı medyayla sınırlı kalmadı; Jean-Christophe Averty'nin televizyon programı Les Raisins verts 'te yer aldı ve daha sonra 1970'te kurulmasından sonra düzenli olarak Charlie Hebdo 'ya katkıda bulundu. Bernier, kariyeri boyunca çeşitli komedi yollarını araştırmaya devam etti. 1988'de "fiches bricolages"larını televizyona uyarladı ve Jean-Michel Ribes'ın Merci Bernard programında yer aldı. 1996 yılında Radio Nova'da Aure Atika ile yaşanan kamusal tartışma, tartışmalı söylemlere girmeye istekli olduğunu gösterdi. Ayrıca çocuklara yönelik medyaya da girdi ve Grodada dergisini yarattı. Komedyen Michèle Bernier'in babası ve oyuncu Charlotte Gaccio'nun dedesiydi. Georges Bernier, 10 Ocak 2005'te Paris'teki Necker-Enfants Malades Hastanesi'nde hayatını kaybetti ve Montparnasse Mezarlığı'na defnedildi. Hayatını ve Fransız mizahındaki çok yönlü figür olarak eserini onurlandırmak amacıyla 2008 yılında Choron Dernière adlı bir belgesel yayınlandı.

Lucien Jean-Baptiste, komedyen - Fransa
Doğrulanmış Sahiplenilmemiş
Fransa

Lucien Jean-Baptiste

Lucien Jean-Baptiste, 6 Mayıs 1964'te Martinik, Fort-de-France'da doğan Fransız bir oyuncu, yazar ve yönetmendir. Üç yaşındayken annesiyle birlikte Paris bölgesine taşınmış ve 25 Aralık 1967'de Fransa'ya gelmiştir. Lucien, Créteil'de lise ve üniversite eğitimini tamamlamış ve daha sonra iletişim ve reklamcılık alanında BTS derecesi almıştır. Oyunculuğa başlamadan önce yaklaşık on yıl etkinlik yönetimi konusunda çalışmış, bu süreçte Palais omnisports de Paris-Bercy'de de görev yapmıştır. Aynı zamanda atletik yeteneğiyle de öne çıkmış ve 1984 yılında Greko-Romen güreş (FSGT) Fransa şampiyonu olmuştur. Jean-Baptiste’in kariyeri hem canlı aksiyonu hem de seslendirmeyi kapsıyor. Cours Florent'te oyunculuk eğitimi aldı ve 1998'de kısa filmlerde ve dizilerde rol almaya başladı; Du bleu jusqu'en Amérique ve Jeu de cons filmlerinde küçük roller üstlendi. Caméra Café ’nin ilk sezonunda psikolog Franck Marchand rolüyle tanındı. Çalışmalarının önemli bir kısmı, çok sayıda Amerikalı oyuncu için Fransızca seslendirme yapmakla ilgili. Chris Rock, Martin Lawrence ve Ice Cube için düzenli olarak seslendirme yapmaktadır ve Terrence Howard, Will Smith, Kevin Hart, Jamie Foxx, Don Cheadle, Anthony Mackie, Omar Epps ve Orlando Jones’un da seslendirmesini yapmıştır. Seslendirme çalışmaları Scrubs dizisindeki Donald Faison karakterini de içermektedir. Lucien Jean-Baptiste’nin yönetmenlik çalışmaları arasında, o yıl Alpe-d'Huez Film Festivali'nde hem Büyük Ödül'ü hem de Seyirci Ödülü'nü kazandığı aile komedisi La Première Étoile (2009) yer alıyor. Bu başarının ardından 2010 yılında Zamba Productions’ı kurdu ve devam filmi olan La Deuxième Étoile ’i 2017’de yayınladı. 2016’da kişisel bir deneyimden ilham alınarak Dieumerci! filmini çıkardı. Ayrıca 2017 yılında Il a déjà tes yeux filmini de yönetti. Filmografisi, Munch dizisindeki performanslarını ve 2005 yılında Emmenez-moi filminde başrolü oynamasını içeriyor.

Malik Bentalha, komedyen - Fransa
Doğrulanmış Sahiplenilmemiş
Fransa

Malik Bentalha

Malik Bentalha, 1 Mart 1989 tarihinde Bagnols-sur-Cèze'de doğan Fransız bir mizah sanatçısı ve oyuncudur. Khenchela'dan Cezayir Chaoui ve Meknès'den Fas kökenlerine sahiptir; babası Cezayirli, annesi ise Faslıdır. 2007'den 2008'e kadar Laudun-l'Ardoise, Gard'da büyürken Cours Florent'te resmî eğitim almıştır. Kariyerinin başlarında Paris'teki Théâtre du Point-Virgule gibi kafetiyatrolarda skeçler sergilemiştir. Bentalha’nın profesyonel yolculuğu, Jamel Debbouze onu fark ettiğinde ve 2010 yılında Jamel Comedy Club'a katılmaya davet ettiğinde ivme kazandı. Daha sonra 2010'dan 2012'ye kadar Debbouze'un 'Tout sur Jamel' turnesinde ön izleme yaptı ve 2010 yılında Palais des Sports'ta Gad Elmaleh için de ön izleme yaptı. Aynı yıl France 2’deki ‘Le meilleur de Paris fait sa comédie’ programında yer aldı. 2011'den itibaren Mathieu Madénian ile başlanğıca, daha sonra Benjamin Josse ile birlikte 'Le Grand Direct' radyo programındaki 'Télé Délire' adlı bir bölüme düzenli olarak katıldı. Alex Lutz, ilk tek kişilik gösterisi olan 'Malik Bentalha se la raconte'u yönetti ve bu gösteri 2010 yılında sahnelendi. Bentalha'nın kariyeri stand-up komediden öteye geçerek film ve televizyonu da içermiştir. 'Malik Bentalha se la raconte' DVD'si Aralık 2014'te yayınlandı ve W9, Ocak 2015'te gösterinin canlı bir oturumunu yayınladı, ardından 'Malik se raconte' adlı bir TV raporu geldi. 'Pattaya' (2015) filminde rol aldı ve daha sonra ‘Taxi 5’ (2018) ve ‘Le Doudou’ (2018) filmlerinde yer aldı. Ayrıca Haziran 2013'te 'Marrakech du rire' gösterisinde sahne aldı ve 2014'ten beri Cyril Hanouna'nın radyo programı 'Les pieds dans le plat'ta ve Şubat 2013'ten beri 'Vendredi tout est permis'te düzenli olarak yer almaktadır. 2019'da Les Enfoirés'ye katıldı. 2022'de 'Jack Mimoun et les Secrets de Val Verde' filmini yönetti ve Kasım 2023'te 'L'Heure des pros'un bir parodisini yayınladı. Tek kişilik gösterileri devam ediyor, şu anda ‘Nouveau monde’ sahneleniyor (2024-). Theodora Çocuk Yardım Vakfı'nın vaftiz babası olarak görev yapmaktadır.

Max Boubli, komedyen - Fransa
Doğrulanmış Sahiplenilmemiş
Fransa

Max Boubli

Max Boublil, 17 Mayıs 1979'da Paris'te Maximilien Léon Boublil olarak doğmuş, Fransız bir oyuncu, şarkıcı ve komedyendir. Çeşitli bir kökene sahiptir; babası Tunus Yahudi kökenli bir pratisyen hekimken, annesi Champagne kökenli bir senarist ve çocuk yazarıdır, bu da onu Sefarad Yahudisi yapar. Kariyerine 1990'ların sonlarında filmlerde, televizyon filmlerinde ve televizyon dizilerinde rol alarak başladı; ‘Sous le soleil’ (1999) ve ‘Navarro’ (2000) gibi yapımlarda yer aldı. Stand-up komediye dönmeden önce giyim satarak çalıştı. Boublil, 2007 yılında 'Ce soir... tu vas prendre' adlı mizahi şarkı ve müzik videosuyla önemli bir tanınma kazandı ve bu durum aynı zamanda Canal+'daki Le Grand Journal programında yer almasına da yol açtı. Bu başarının ardından bir dizi tek kişilik gösteriye başladı. 2007 ile 2009 yılları arasında Paris'te 'Max prend...' gösterisini sahneledi ve aynı dönemde diğer şehirlerde de ‘Max prend la route’ gösterisini sergiledi. Komedi tarzı, şarkılara ve kişilere yönelik esprili yaklaşımlarıyla bilinir; Susan Boyle gibi figürleri parodileştirmiştir. Bu döneme ait diğer dikkat çekici görünümleri arasında One Man Sauvage (2009) ve Comédie! ve NRJ 12'de yayınlanan gizli kamera gösterisi Max les veut toutes (2009) yer almaktadır. İlk albümü ‘L'album’u Şubat 2011'de, ‘Le 2ème album’u ise Haziran 2012'de yayınladı. 2010'lar boyunca Boublil çalışmalarını genişletmeye devam etti. 'Les Gaous' (2003), 'La Folle Histoire d'amour de Simon Eskenazy' (2009) gibi filmlerde yer aldı ve ‘Les Gamins’ (2013) filminde hem senaryo yazdı hem de başrolü oynadı. 2010 yılında, W9'un reality şovu Dilemme 'deki Le Mag de Max programını sundu ve 'Chanson raciste' şarkısını çıkardı; bu durum Alibi Montana ile bir anlaşmazlığa yol açtı, ancak daha sonra 'Max Boublil clash alibi Montana' parçasında işbirliği yaptılar. ‘En sketches et en chansons’ gösterisiyle geniş kapsamlı turneler düzenledi ve Haziran 2013'te Paris'teki Olympia'da bir performans sergiledi. Daha yakın zamanlarda, Play (2020) filminde başrolü oynadı ve Mike (2018) dizisinde hem senaryo yazdı hem de başrolü oynadı. 2020 yılında Prime Video için çekilen Max Boublil 'i yarattı ve başrolünü üstlendi. 2021'de Les Grosses Têtes programında yer aldı ve 2025'te San Diego Fransız Film Festivali'nde Neuilly-Poissy 'yi sundu.

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş
Fransa

Richard Cairaschi

Richard Cairaschi, Fransız bir oyun yazarı, yönetmen, mizahçı, yazar ve müzisyendir. Fransa'nın Nice şehrinde doğmuş olup, Nissart bölgesine derinden bağlı bir komedyen ve sahne sanatçısıdır. Ailesinin bu bölgedeki kökleri 13. yüzyıla kadar uzanır ve Sospel, Vieux-Nice ve Berre-les-Alpes gibi yerlerden sıkça ilham alır. Cairaschi kariyerine bir grafik tasarımcı olarak başladı ve Mauris Sgaravizzi için albüm kapakları tasarladı. İlk sahne performansını 1986'da Cagnes'de gerçekleştirdi; başlangıçta mandolin çaldı, ardından tiyatroya geçiş yaptı. Oyunculuk debut'u Débi Débo topluluğu ile oldu; bu topluluk 1987'de sahneye çıktı ve “La Banda dou Païoun” tarafından coşkuyla karşılandı. Noëlle Perna ile birlikte 1984'ten 1986'ya kadar Radio France Côte d'Azur'da yayınlanan 'Le bar des oiseaux' adlı radyo programı, önemli bir başlangıç adımı kanıtladı. Daha sonra, Noëlle Perna ile birlikte 1986'dan 1997'ye kadar FR3 bölgesinde haftalık olarak yayınlanan hicivli komedi 'Le bar des oiseaux'u yarattı; bu oyun ona başarı getirdi ve sanatsal kariyerinin başlangıcını işaret etti. Cairaschi’nin komedisi, Nissart bölgesinden karakterlere odaklanıyor ve onları şefkatle tasvir ederek sevimli hale getiriyor. Mizahı, 'pantaï' duygusu ve tipik bir Nissarda hayal gücüyle karakterize ediliyor. 'L'accordéoniste' (1996) gibi birçok oyun yazdı, yönetti ve sahneledi ve 'Les chaises de la promenade' (1998), 'Arrête de râler' (1999), 'Le clos' (2001), 'Sur les galets' (2002), 'Festin' (2003 - bir müzikal komedi), '100 ans de Gym' (2004), '3 Z'en 1' (2007) ve 'Rattache-moi ou Nissa 1860' (2010) gibi diğerlerini ise ortaklaşa yazıp sahneledi. Ayrıca 'La belle époque' (2008) ve 'Une page à part' (2006) gibi oyunları da yönetti. 'Perque non' (1984) ve daha yakın zamanda 'ISSA' (2020) gibi birçok tek kişilik gösteri yarattı. Cairaschi, tiyatronun tüm sanat formlarını birleştirmek için bir yol olduğuna inanıyor ve yirmi yılı aşkın süredir Nice çevresindeki tiyatrolarda performans sergiliyor. 2006 yılında 'Le parler à Nice: petit lexique à l'attention des intéressés' ve 2013 yılında 'La Blette et le Cougourdon' kitaplarını da yayınladı; bu da kabaklara (cougourdons) olan tutkusunu yansıtıyor.