Pierre Richard, 1934 yılında doğan Fransa'dan gelen bir komedyendir. One Black Shoes ile ilgili olarak, One Black Shoes, La Chèvre ile olan Uzun Kızların Dönüşü.
Pierre Douglas, 17 Ağustos 1941'de Saint-Germain-en-Laye'de Pierre Melon olarak doğmuş, çok yönlü bir Fransız figürüdür. İkinci adı olan Douglas, babasının Douglas Fairbanks'e duyduğu hayranlığı yansıtır. Gazeteci, şarkıcı-söz yazarı ve oyuncu olarak faaliyet gösterir ve komedyen olarak tanınır. Douglas'ın kariyerinin başları 1970 yılının Temmuz ayında gazetecilikle başlamış, önce Europe 1 için muhabir olarak çalışmış, ardından 1973'te RTL'ye katılmıştır. 1976 yılında France 3 Limoges'da bölgesel televizyon haberlerini sunmuş ve daha sonra 1977 yılının Ocak ayından itibaren TF1'deki siyasi serviste görev yapmıştır. Temmuz 1977'de Douglas, Thierry Le Luron ile tanıştıktan sonra sahne performanslarına geçiş yaparak önemli bir değişiklik yaşadı. Hızla ün kazandı ve 1978'den 1982'ye kadar Annette Pavy ile birlikte France Inter'in sabah programını sundu. Ardından televizyonda daha fazla yer aldı; 1980 yılında Jacques Martin ile birlikte Antenne 2'deki Incroyable mais vrai!'yi sundu ve Ağustos 1982'de iptaline kadar France Inter'deki La Fortune du pot'u sunmaya devam etti. Ayrıca Denise Fabre ve Garcimore ile birlikte TF1'deki Restez donc avec nous'u da sundu. Douglas’ın oyunculuk kariyerinde Robert Manuel ve Bernard Ménez ile tiyatro yapımları ve Jean Poiret, Michel Serrault ve Lino Ventura ile film rolleri bulunmaktadır. 2003 yapımı La Deuxième Vérité ve Sous le soleil filmlerinde yer aldı, 2006 ve 2007 yıllarında Théâtre des Ânes’deki revüde yer alarak Sarkozix le Gaulois’ya katkıda bulundu. 2013 yılında La Nuit des étoiles filminde başrolü üstlendi ve Jean-Pierre Dopagne'ın tek kişilik oyunu Prof!'da başrolde oynadı, bu oyun Avignon Festivali'nde sahnelendi. 2016'dan beri Scènes de ménage dizisinde Victor karakterini canlandırıyor. 2016 yılından beri Alphonse Allais Akademisi’nin bir üyesi ve Kasım 2007'de On n'a pas fini de rigoler adlı eseri yayınladı. Douglas'ın müzikal geçmişi, Jean-Claude Hartemann ile on bir yıl süren orkestra şefliği çalışmaları ve şu anda Saint-Maur des Fossés konservatuvarında piyano dersleri almasıyla şekilleniyor. Adrian Washington, Bruce Brilliance, Ben Katzner, Khadijah Cooper ve Comrade Tripp ile birlikte sahne alması planlanıyor.
Philip James Hammond, mesleki olarak Phil Hammond olarak tanınır, 1 Ocak 1962'de doğdu. İngiliz bir doktor olan Hammond aynı zamanda yayıncı, komedyen ve sağlık konularında uzmanlaşmış yorumcu olarak da görev yapmaktadır ve özellikle Ulusal Sağlık Hizmeti (NHS) hakkında yaptığı zekice gözlemlerle tanınmıştır. Babası, Cambridge eğitimi almış fiziksel kimyacı Barrie Rees Hammond, Phil yedi yaşındayken intihar etmiştir. Hammond, Marlborough Royal Free Grammar School, St John's Comprehensive ve Marlborough College'a devam etmiştir. Hammond, 1987 yılında Girton College, Cambridge ve St Thomas' Hastanesi Tıp Fakültesi'nden doktor olarak mezun oldu. Kronik yorgunluk sendromu üzerine uzmanlaşmak için yeniden eğitime başlamadan önce, öncelikle genel pratisyen (GP) olarak görev yaptı ve daha sonra Birmingham ve Bristol üniversitelerinde Tıp İletişimi alanında dersler verdi. 20 yıl boyunca Genel Pratisyen (GP) olarak hizmet etti ve cinsel sağlık konusunda da çalıştı. 11 yıl boyunca mesleki odağı, önemli yorgunluklarla mücadele eden gençlere yardımcı olmayı içeriyordu; bu durum, post-viral yorgunluk, ME ve uzun Covid gibi durumları kapsıyordu; şu anda kronik yorgunluk sendromu/ME yaşayan çocuklara ve gençlere adanmış bir NHS tesisinde çalışmaktadır. Phil Hammond'ın kariyeri, geniş bir medya görünümü yelpazesini ve yaratıcı çabaları kapsıyor. 1990'dan beri Edinburgh Fringe'de performans sergiliyor, bunlardan 2011, 2016 ve 2022 yıllarındaki gösterileri de dahil. 2011 ile 2013 yılları arasında 'Dr Phil’s Rude Health Show'u İngiltere genelinde sahneledi ve Edinburgh Fringe'de '59 Minutes to save the NHS' adlı bir yapımı sergiledi. 2017 yılında ek turlar düzenlendi ve şu anda 'Games to Play With Your Doctor' adlı üçüncü turunu gerçekleştirmekte. 2000 yılında BBC One'da 'The Heaven and Earth Show'u sunuculuğunu yaptı ve 'Have I Got News For You,' 'Question Time,' 'Countdown,' 'The One Show' ve 'Long Live Britain' gibi çok çeşitli televizyon programlarında yer aldı. 2011 yılında Andrew Bousfield ile birlikte ‘Shoot the Messenger’ı yazdı ve 1999 ve 2002 yıllarında Michael Mosley ile 'Trust Me, I'm a Doctor'ın edisyonlarında işbirliği yaptı. David Spicer ile birlikte Radio 4 komedisi 'Polyoaks'ın beş serisini yazdı ve 'Pillories of the State,' 'The Music Group' ve 'The Motion Show' gibi çeşitli Radio 4 serilerini sundu. 1992'den beri Private Eye'ın sağlık muhabiri olarak görev yapıyor ve pandemi hakkındaki çalışmaları büyük beğeni topladı. 2021 yılında Sunday Times'ın en çok satanlarından biri olan ‘Dr Hammond’s Covid Casebook’u yazdı. Hammond, çalışmalarıyla ilgili birçok ödül aldı, bunlar arasında bir Yazarlar Birliği Ödülü ve Tony Gardner ile birlikte 'Struck Off and Die' için bir Silver Sony Ödülü de bulunuyor. Michael Mosley ile birlikte ‘Trust Me, I’m a Doctor’ üzerine yaptıkları çalışmalarla iki BMA ödülü kazandılar. 2012 yılında Martha Gellhorn Soruşturmacı Gazetecilik Ödülü'ne aday gösterildi. Phil Hammond, 35 yıllık bir süreçten sonra 2022 yılında NHS doktoru olarak görevinden emekli oldu. Süregelen faaliyetleri arasında gazetecilik, yayıncılık, halka açık konuşmalar, savunuculuk ve komik performanslar yer alıyor. ‘Doctor Doctor’ podcast'i BBC Sounds'da mevcut ve şu anda Lucy Letby vakasını araştırıyor. Hastalar Birliği Başkan Yardımcılığı görevini yürütüyor ve Meningitis UK ve Doctors’ Support Network gibi çeşitli hayır kurumlarına da destek veriyor.
Paolo Kessisoğlu, aktör, komedyen ve İtalyan televizyon ev sahibi, Luca Wezarri ile birlikte, Luca ve Paolo olarak bilinen komedyen ikilisi.
Paloma Hurtado Carrillo, bir İspanyol aktris, ikizlerin Teresa ve Fernanda Hurtado'nun ikizlerinin kız kardeşidir ve komik trio "kömücü kız kardeşler" yarattı. Ayrıca 1998 yılında ölen yaşlı bir kız kardeşi Alicia vardı.
Pamela Helen Stephenson, 4 Aralık 1949'da Yeni Zelanda, Auckland, Takapuna'da doğdu ve Pamela Stephenson adıyla tanınır. Komedyen, oyuncu, yazar ve klinik psikolog olarak tanınan çok yönlü bir kişiliğe sahiptir. Ailesi 1953'te Avustralya'ya taşındı ve ebeveynleri bilim insanı olarak çalıştı. Boronia Park İlkokulu ve Sydney Church of England Girls' Grammar School'da okuduktan sonra, 1970'lerin başında mezun olduğu Sidney'deki Ulusal Dramatik Sanatlar Enstitüsü (NIDA) 'nde eğitim gördü. Stephenson televizyonculukta kariyerine başladı ve Space: 1999, The New Avengers ve The Professionals gibi dizilerde rol aldı. 1979'da Rowan Atkinson, Mel Smith ve Griff Rhys Jones ile birlikte hicivli skeç programı Not the Nine O'Clock News'e katılması önemli bir dönüm noktası oldu. Bu programdaki performansları tanınma gördü ve 1981'de BAFTA ödülü kısa listesine girdi. Bu dönemde aynı zamanda History of the World, Part I (1981) ve Superman III (1983) gibi filmlerde Lorelei Ambrosia karakterini canlandırarak yer aldı. Klinik psikolojiye geçiş yaptıktan sonra Stephenson, 1996 yılında Kaliforniya Lisansüstü Enstitüsü'nden doktora derecesi alarak lisanslı bir klinik psikolog oldu. Kapsamlı yazıları bulunmaktadır; bunlar arasında eşi Billy Connolly hakkında yazdığı biyografileri "Billy" (2002) ve "Bravemouth" (2003) de yer alır. Yayınları ayrıca "Head Case: Treat Yourself to Better Mental Health" (2009), "Sex Life: How Our Sexual Encounters and Experiences Define Who We Are" (2011) ve otobiyografisi "The Varnished Untruth" (2012) gibi eserleri içerir. 2007 yılında "Shrink Rap" adlı psikoloji söyleşi programını sunmuş ve 2007'den beri The Guardian için cinsel tavsiye sütunu yazmaktadır. Stephenson, 2010 yılında "Strictly Come Dancing" yarışmasına katılarak üçüncü oldu. Billy Connolly ile evli ve üç çocukları var; çift, Billy Connolly'nin Parkinson teşhisi sonrasında sağlığını desteklemek için Florida'ya taşındı.
İtalyan bir eğlence insanı olan Paolo Rossi, oyuncu, yazar, komedyen, şarkı sözü yazarı olarak çalışmakta ve televizyonda yer almaktadır. 22 Haziran 1953 tarihinde Monfalcone, Gorizia'da doğmuş olup, evlat edinme yoluyla Milanlı olarak kabul edilir. Babası Nello Rossi, aynı zamanda Lionello Rossi-Kobau olarak da bilinir, İtalyan Sosyal Cumhuriyeti için gönüllü olarak savaşmış önemli bir tarihe sahiptir. Rossi’nin gençlik yıllarında ergenlik döneminde Ferrara’ya taşınması ve kimya teknikeri diploması alması, hatta kimya uzmanı olarak mezun olması gibi olaylar yaşanmıştır. Torino yakınlarında askerlik hizmeti yaparken bir tankı komuta etmiş ve serbest bırakılana kadar 'Pamuk Prenses Kaptan' lakabını almıştır. Rossi, performans kariyerine 1978'de başladı ve sahneye Dario Fo'nun *Askerin Hikayesi* ile Milan'da çıktı. ‘compagnia dell’Elfo’nun bir üyesi oldu ve 1980'lerin başlarına kadar onlarla çalışmaya devam etti; 1983'te *Sınıf Düşmanı* gibi yapımlarda yer aldı. Tiyatral tarzı, Commedia dell'arte, Brecht ve Molière'den ilham alıyor ve eleştirmenleri bunu "Dario Fo ile Lenny Bruce arasında bir İtalyan orta yol" olarak tanımlamalarına neden oluyor. Televizyon ekranlarında *Su la testa* ve *Il laureato* gibi çeşitli şovlarda yer alarak ulaştığı kitleyi genişletti ve 1986'da ilk film deneyimini yaşadı. 1980'lerin ortasından itibaren Carlo Vanzina'nın filmleri olan *Via Montenapoleone* ve *Montecarlo Gran Casinò*’da rol aldı ve Shakespeare'in *Fırtına* adlı sahne oyununda yer aldı. 1990'ların başından beri Rossi, Enzo Jannacci, Emir Kusturica, Vinicio Capossela ve Modena City Ramblers gibi sanatçılarla işbirliği yaparak birçok albüm yayınladı. 1994 ve 2007 yıllarında Sanremo Müzik Festivali'ne katıldı. Yazarlık çalışmaları arasında, 1996 yılında Gümüş Şerit ödülünü kazandığı Camerieri ve Gino e Michele ile birlikte olduğu Recital , Chiamatemi Kowalski , C'è quel che c'è ve Operaccia Romantica gibi eserler yer alıyor. Ayrıca, The Times They Are a-Changin …Un'altra Volta …Again! gibi sosyal bilinçli gösteriler sahneledi ve Milanon Milanin 'i sundu. 1986'dan itibaren Rossi, Claudio Bisio ve Silvio Orlando ile birlikte Milano'daki Zelig kabare tiyatrosunun yaratılmasında ve başarısında önemli rol oynadı. Otuz yıldır kulüplerden büyük sahneler, geleneksel tiyatrodan kabareye, televizyondan sirk çadırlarına kadar uzanan bir performans sergiliyor, güncel olaylarla etkileşim kuruyor ve hem antik hem de modern klasiklere yer veriyor.
İtalyan bir aktör, komedyen, film yönetmeni ve yazar olan Paolo Villaggio, 30 Aralık 1932'de Cenova'da doğmuştur. Babası Palermo'lu bir jeolog olan Ettore Villaggio, annesi Venedikli bir Almanca öğretmeni Maria Faraci'dir. Paolo Villaggio'nun ikiz kardeşi Piero, Pisa Üniversitesi'nde profesörlük yapmıştır. Villaggio'nun erken yaşamı çeşitli deneyimler içermiştir; garsonluk yapmış, BBC için konuşmacı olmuş ve Costa Cruises gemilerinde eğlence görevlisi olarak çalışmış, daha sonra şirket etkinlikleri düzenleyerek Ugo Fantozzi karakterine ilham kaynağı olmuştur. Villaggio'nın kariyeri çeşitli yaratıcı çalışmalarla dolu oldu. Profesör Kranz, Giandomenico Fracchia ve özellikle de Ugo Fantozzi gibi unutulmaz karakterler yarattı. Onun komedisi yenilikçi ve gerçeküstücüydü, commedia dell'arte'den ilham alıyordu ve yazılarında neologizmalar, kuvvetli sıfatlar, morfolojik hatalar ve bürokratik terimler gibi teknikler kullanıyordu. Ugo Fantozzi'yi konu alan birçok hicivli kitap yazdı; Fantozzi (1971) bir milyondan fazla satarak ona Moskova'daki Gogol Ödülü'nü kazandırdı. Ugo Fantozzi karakteri, Luciano Salce'nin yönettiği Fantozzi (1975) filminde Villaggio'nun başrol oynadığı geniş çapta başarılı bir sinematik destana dönüştü. Ayrıca Federico Fellini, Lina Wertmüller, Ermanno Olmi, Mario Monicelli ve Gabriele Salvatores ile filmlerde işbirliği yaptı ve genellikle dramatik rollerde yer aldı. Kariyeri boyunca Villaggio sayısız ödül aldı. 1990 yılında David di Donatello'ya layık görüldü; aynı yıl 1992'de Nastro d'Argento ve Venedik Film Festivali'nde ömür boyu başarıları nedeniyle Golden Lion'ı da kazandı. 2000 yılında Locarno Film Festivali'nde Onursal Pardo ödülünü aldı. Villaggio’nun yaratıcı üretimi film ve kitapların ötesine geçti; Fabrizio De André ile birlikte 'Carlo Martello torna dalla battaglia di Poitiers' ve 'Il fannullone' gibi şarkılar yazdı ve 1996 yılında Molière’in L'Avare oyununda Arpagone karakterini canlandırarak tiyatroda sahne aldı. 1996 yılında hicivli haber bülteni Striscia la notizia 'yı sundu ve 1960'ların sonlarında deneysel ve avangart televizyon programlarını da sunmuştu. Goffredo Fofi, Michele Serra, Enrico Giacovelli ve Beppe Grillo gibi eleştirmenler onu Buster Keaton, Charlie Chaplin, Stan Laurel ve Oliver Hardy ile kıyasladı. Paolo Villaggio, 3 Temmuz 2017'de Roma'da diyabet komplikasyonları nedeniyle hayatını kaybetti.
Patricia Conde Galindo, Valladolid'da 5 Ekim 1979'da doğan, İspanyol çok yönlü bir eğlence insanıdır. Oyuncu, komedyen, televizyon sunucusu ve model olarak çalışmaktadır. Üç kardeşin—Noemí ve Rubén’in—ortanca çocuğu olan Conde, 14 yaşında model olarak çalışarak kariyerine başladı. Eğlence sektörüne bu erken girişi, gelecekteki fırsatlara zemin hazırladı. Conde, çeşitli televizyon görünümleriyle tanındı. 1999'da Miss Palencia olarak Miss İspanya yarışmasına katıldı. Kısa bir süre sonra televizyonda çalışmaya başladı ve mizah programı El informal 'daki muhabir olarak hızla öne çıktı. Komik yeteneği kendini gösterdi ve Lady Kaña (2004) gibi dizilerde rol aldı ve Un domingo cualquiera (2004), 7 días al desnudo ve El club de la comedia gibi programlarda yer aldı. 2004 yılında Concha García Campoy ile birlikte Nuestra mejor canción 'u sundu ve 2019'da Silvia Abril'in yerine Cero en Historia 'yı sundu. 2006'dan 2011'e kadar günlük mizah programı Sé lo que hicisteis... 'i sundu ve bu süre zarfında çeşitli ödüller kazandı. Patricia Conde'nin kariyeri televizyonun ötesine geçiyor. Minyonlar 2 ’nin (2013) İspanyolca versiyonunda Lucy Wilde’ı seslendirdi ve Pancho, el perro millonario (2014) ve Legami sporchi (2004) gibi filmlerde rol aldı. Ayrıca 5mujeres.com ve Los 39 escalones gibi tiyatro yapımlarında da yer aldı. Conde, kendi moda markası Patricia Conde Collection’ı tasarladı ve BM vakfı Women Together’ın elçisi olarak görev yaptı. Son çalışmaları arasında Los poderes extraordinarios del cuerpo humano (2017), Nadie al volante (2021), Telepasión (2023-2024) programlarını sunması ve ¡Feliz 2024! programında sunucu olarak yer alması sayılabilir. Şu anda El Desafío 6 ’da (2025) yer alıyor ve Juego de pelotas ’u (2026) sunacak. Özel hayatı, 2012'den 2014'e kadar Carlos Seguí ile evliliği ve Carlos Moyá, Dani Martín ve Ernesto Sevilla ile ilişkilerini içeriyor.
Patrick Bosso, 12 Ekim 1962'de Marsilya'da doğan Fransız bir komedyen ve oyuncudur. La Belle de Mai hastanesinin doğum servisinde dünyaya gelmiştir. Ebeveynleri İtalyan göçmeni olup Fransa'ya yerleşmişlerdir. Marsilya'nın Panier semtinde büyüyen Bosso, daha sonra 'Les Lauriers' konut projesi içindeki kuzey bölgelere taşınmıştır. Bosso’nun erken yaşamı, işçi sınıfı kökenlerini yansıtmaktadır; babası Marsilya Limanı tersanesinde çalışmış ve Bosso kısa bir süre onun ayak izlerini izleyerek gemi yapımcısı olmuştur. Ayrıca bir tesisatçı çıraklığına da başlamış ancak bunu tamamlamamıştır. Komedideki yerini bulmadan önce, Vieux-Port'ta kurye olarak çalışmak, bira dağıtmak, restoranda bulaşık yıkamak ve belediyede çalışmak gibi çeşitli işlerde bulunmuştur. Bosso’nun kariyer değişimi, Pigalle’de bouncercılık yaparak ve Madonna, Roch Voisine ve Michel Sardou gibi müzisyenler için ürün satarak başladığı Paris’te gerçekleşti. 1989 yılında Niels Arestrup ile oyunculuk dersleri almaya başladı ve Arestrup onu tek kişilik gösteriler yapmaya teşvik etti. Aynı yıl 'C’est méchant' adlı solo performansı ile Théâtre Marie Stuart’da sahneye çıktı. İlk büyük gösterisi olan 'Qui ?!? Moi !?!', 1995 yılında Palais des Glaces’da prömiyerini yaptı. 'Les talons devant' (1997) gösterisi, kamuoyundaki tanınırlığını önemli ölçüde artırdı. Kısa bir süre 1998 yılının Eylül ayından Ekim ayına kadar Comédie! kanalında 'La Grosse émission' programını sundu ve 2000 yılında Pierre-François Martin-Laval (Pef) ikinci gösterisi olan 'Bosso exagère trop!'ı yönetti. Bosso, yıllar içinde komedi yeteneğini geliştirmeye devam etti. 2005 Kasım ayında sunduğu ve 2007'de DVD olarak yayınlanan 'Du Bonheur' adlı yapıtı vardı. 'Le spectacle de ma vie' gösterisi, Ekim 2003'te Olympia'da sahnelendi. Kariyeri boyunca 1996'dan beri yirmiyi aşkın filmde rol aldı ve 2003 yılında 'Hep Taxi!' mini dizisinde başrolü oynadı, ayrıca gösteriler arasında çeşitli televizyon filmlerinde yer aldı. 2016'da Kad Merad tarafından yönetilen 'Marseille' filminde başrolü üstlendi. 1999'da kısa film 'Rien ne sert de courir'ı yöneterek ve 2001'de 'Melon et Melèche: le grand concours' adlı bir kitap yayınlayarak çok yönlülüğünü de kanıtladı. Tek kişilik gösterisi 'La courte échelle', Ocak 2009'da Comédie de Paris'te sahnelendi ve 2010'da DVD olarak yayınlandı.
Patrick Font, 27 Eylül 1940'ta Vésinet'te doğan, Fransız bir mizah sanatçısı ve şarkı yazarıydı. 1961'den 1968'e kadar öğretmen (instituteur) olarak kariyerine başladı. 1970'lerden 1995'e kadar Philippe Val ile Font et Val adlı bir komedi ikilisi kurdu. Kariyeri boyunca Thierry Le Luron ve Christophe Alévêque gibi diğer sanatçılar için şarkı sözleri yazarak Fransız eğlence dünyasındaki çok yönlülüğünü gösterdi. 1992'de J'exagère, mais pas assez ve 2018'de Souvenirs d'un cow-boy d'opérette olmak üzere birkaç kitap yayınladı. 1992 yılında hicivli dergi Charlie Hebdo'nun yazarı oldu ve aynı zamanda France Inter'deki Rien à cirer radyo programına katkıda bulundu. 1994'te Haute-Savoie'de Marie Pantalon adlı sahne sanatları eğitim okulunu kurdu. 2007'den itibaren Paris'teki Théâtre des Deux Ânes'de daimi bir komedyen olarak yer aldı ve 'Sarkozix Le Gavlois', 'Kadhafi à Paris' ve 'Nicolas s'remarie' gibi oyunlarda sahne aldı. Komedisi genellikle güncel olaylarla ilgili hicivli skeçler içeriyordu ve bazen "Riviera tarzı" olarak tanımlanıyordu; Sarkozy ve Fillon gibi figürlere göndermeler yapılıyordu. Font'ın kariyeri, 1996 yılında başlayan yasal süreçlerden önemli ölçüde etkilendi. Mart 1998'de Annecy'de yapılan bir duruşma sonucu, küçüklerin cinsel istismarı suçundan hüküm giydi ve 1996'dan 2000'e kadar dört yıl iki ay hapis yattı. Bu olaylara rağmen sanatsal faaliyetlerine devam etti, 2005 yılında Les Auteurs Réunis'i kurarak Le Coq des Bruyères ve Le Bar des vieux cons gibi eserlerden sorumlu oldu. 2011 yılında La verVe et la Joie albümünde yer aldı. Patrick Font, uzun süren bir karaciğer rahatsızlığının komplikasyonları nedeniyle 6 Nisan 2018'de 77 yaşında hayatını kaybetti ve Fransız komedisi içinde karmaşık bir miras bıraktı.
Patrick Albert Crispin Marber, aynı zamanda oynayan bir İngiliz komedyen, doğrudan, performanslar ve zanaat ekran oyunları, 2002 yılında Royal Society of Literature'ın bir destekçisi olarak görevlendirildi.
Arnavutluk
1
Ermenistan
2
Arjantin
36
Avusturya
27
Avustralya
52
Azerbaycan
1
Bangladeş
1
Belçika
13
Bulgaristan
57
Benin
2
Bolivya
1
Brezilya
27
Belarus
2
Kanada
125
Kongo Demokratik Cumhuriyeti
3
İsviçre
17
Côte d’Ivoire
1
Şili
15
Kamerun
1
Çin
8
Kolombiya
4
Küba
4
Çekya
7
Almanya
188
Danimarka
17
Dominik Cumhuriyeti
1
Cezayir
2
Ekvador
2
Estonya
5
Mısır
10
İspanya
74
Etiyopya
1
Finlandiya
15
Fransa
214
Birleşik Krallık
365
Gürcistan
1
Gana
3
Yunanistan
18
Guatemala
1
Hırvatistan
2
Haiti
1
Macaristan
7
Endonezya
23
İrlanda
31
İsrail
10
Hindistan
47
Irak
3
İran
6
İzlanda
4
İtalya
136
Jamaika
1
Japonya
37
Kenya
3
Güney Kore
20
Kazakistan
3
Lübnan
5
Sri Lanka
1
Litvanya
1
Letonya
1
Fas
17
Myanmar (Burma)
1
Malta
1
Malavi
2
Meksika
28
Malezya
7
Nijerya
19
Nikaragua
2
Hollanda
2
Norveç
12
Nepal
3
Yeni Zelanda
9
Peru
2
Filipinler
35
Pakistan
7
Polonya
8
Portekiz
7
Katar
1
Romanya
1
Sırbistan
4
Rusya
9
Suudi Arabistan
4
İsveç
101
Singapur
3
Slovenya
4
Slovakya
2
El Salvador
1
Suriye
1
Tayland
2
Tunus
4
Türkiye
5
Tayvan
1
Ukrayna
11
Uganda
7
Amerika Birleşik Devletleri
213
Uruguay
4
Özbekistan
1
Venezuela
5
Vietnam
1
Güney Afrika
3
Zimbabve
1
