Pierre Richard is een komiek uit Frankrijk, geboren in 1934. Bekend om The Tall Blond Man with One Black Shoe, The Return of the Tall Blond Man with One Black Shoe, La Chèvre.
Pierre Douglas, geboren als Pierre Melon op 17 augustus 1941 in Saint-Germain-en-Laye, is een veelzijdig figuur uit Frankrijk. Zijn tweede voornaam, Douglas, weerspiegelt de bewondering van zijn vader voor Douglas Fairbanks. Hij fungeert als journalist, chansonnier (liedjesschrijver/zanger) en acteur, en staat bekend als komiek. Douglas' vroege carrière begon in juli 1970 met journalistiek, waarbij hij werkte als verslaggever voor Europe 1 voordat hij in 1973 bij RTL kwam. In 1976 presenteerde hij regionaal televisie nieuws op France 3 Limoges en werkte vervolgens binnen de politieke dienst bij TF1 vanaf januari 1977. Een belangrijke verschuiving vond plaats in juli 1977 toen Douglas overging tot optredens op het podium na een ontmoeting met Thierry Le Luron. Hij verwierf snel bekendheid door van 1978 tot 1982 de ochtendshow van France Inter te presenteren met Annette Pavy. Vervolgens volgden meer televisieoptredens, waaronder het co-presenteren van *Incroyable mais vrai!* op Antenne 2 met Jacques Martin in 1980 en het presenteren van *La Fortune du pot* op France Inter tot de annulering ervan in augustus 1982. Hij presenteerde ook *Restez donc avec nous* op TF1 samen met Denise Fabre en Garcimore. De acteerkredieten van Douglas omvatten theaterproducties met Robert Manuel en Bernard Ménez, en filmrollen naast Jean Poiret, Michel Serrault en Lino Ventura. Hij verscheen in (2003) en , en nam deel aan de revue bij het Théâtre des Ânes in 2006 en 2007, en droeg bij aan . In 2013 speelde hij in en vertolkte de hoofdrol in Jean-Pierre Dopagne’s eenmansvoorstelling , die in première ging op het Avignon Festival. Sinds 2016 is hij een vaste gast in de tv-serie als Victor. Hij is lid van de Alphonse Allais Academie sinds 2016 en publiceerde
Philip James Hammond, professioneel bekend als Phil Hammond, werd geboren op 1 januari 1962. Een Britse arts, die ook fungeert als presentator, komiek en commentator, gespecialiseerd in gezondheidskwesties, verwierf hij bekendheid door zijn geestige observaties over de National Health Service (NHS). Zijn vader, Barrie Rees Hammond, een fysische chemicus met een opleiding aan Cambridge, pleegde zelfmoord toen Phil zeven jaar oud was. Hammond bezocht Marlborough Royal Free Grammar School, St John's Comprehensive en Marlborough College. Hammond behaalde in 1987 zijn artsendiploma aan Girton College, Cambridge en St Thomas' Hospital Medical School, Londen. Voordat hij zich omscholen tot associate specialist met de focus op chronisch vermoeidheidssyndroom, was hij aanvankelijk werkzaam als huisarts (GP) en later bekleedde hij docentsfuncties in Medische Communicatie aan de Universiteiten van Birmingham en Bristol. Twintig jaar lang was hij werkzaam als huisarts (GP), waarbij hij ook in de seksuele gezondheidszorg werkte. Elf jaar lang lag zijn professionele focus op het helpen van jonge mensen die worstelden met aanzienlijke vermoeidheid, waaronder aandoeningen zoals postviraal vermoeidheid, ME en long Covid; momenteel is hij in dienst bij een NHS-faciliteit die zich richt op kinderen en adolescenten met chronisch vermoeidheidssyndroom/ME. Phil Hammond's carrière omvat een breed scala aan mediaoptredens en creatieve projecten. Hij treedt op de Edinburgh Fringe op sinds 1990, waaronder in 2011, 2016 en 2022. Tussen 2011 en 2013 voerde hij 'Dr Phil’s Rude Health Show' door het Verenigd Koninkrijk op, samen met een productie van '59 Minuten om de NHS te redden' op de Edinburgh Fringe. Aanvullende tours vonden plaats in 2017, en momenteel is hij bezig met zijn derde tournee, getiteld 'Games to Play With Your Doctor.' Hij co-hostte 'The Heaven and Earth Show' op BBC One in 2000, en heeft optredens gemaakt in een breed scala aan televisieprogramma's, waaronder 'Have I Got News For You,' 'Question Time,' 'Countdown,' 'The One Show' en 'Long Live Britain.' In 2011 co-schreef hij ‘Shoot the Messenger’ met Andrew Bousfield, en werkte hij samen met Michael Mosley aan de edities van 1999 en 2002 van 'Trust Me, I'm a Doctor.' Hij heeft vijf series van de Radio 4 comedy 'Polyoaks' geschreven met David Spicer, en presenteerde verschillende Radio 4 series waaronder 'Pillories of the State,' 'The Music Group' en 'The Motion Show.' Hij is sinds 1992 de medische correspondent van Private Eye, en zijn berichtgeving over de pandemie werd hoog aangeschreven. Hij schreef ‘Dr Hammond’s Covid Casebook,’ een Sunday Times bestseller in 2021. Hammond heeft talloze prijzen ontvangen voor zijn werk, waaronder een Writer's Guild Award en een Silver Sony Award voor 'Struck Off and Die' met Tony Gardner. Hij en Michael Mosley wonnen twee BMA-prijzen voor hun werk aan ‘Trust Me, I’m a Doctor.’ Hij was in 2012 genomineerd voor de Martha Gellhorn Prijs voor Onderzoeksjournalistiek. Phil Hammond ging in 2022 met pensioen als arts bij de NHS, na 35 jaar. Zijn voortdurende activiteiten omvatten journalistiek, uitzendingen, openbare spreekbeurten, pleidooi en komische optredens. Zijn podcast ‘Doctor Doctor’ is beschikbaar op BBC Sounds, en hij onderzoekt momenteel de Lucy Letby zaak. Als vicevoorzitter van de Patiëntenvereniging steunt hij ook verschillende goede doelen, waaronder Meningitis UK en Doctors’ Support Network.
Paolo Kessisoglu, acteur, komiek en Italiaanse televisiepresentator, staat vooral bekend om het creëren, samen met Luca Bizzarri, het komische duo bekend als Luca en Paolo.
Paloma Hurtado Carrillo, een Spaanse actrice, is de dochter van de actrice Mary Carrillo en zus van de tweeling Teresa en Fernanda Hurtado, met wie ze het striptrio "de Hurtado zusters" creëerde. Daarnaast had hij een oudere zus, Alicia, die in 1998 overleed.
Pamela Stephenson, geboren als Pamela Helen Stephenson op 4 december 1949 in Takapuna, Auckland, Nieuw-Zeeland, is een veelzijdig persoon die erkend wordt als komediante, actrice, schrijfster en klinisch psycholoog. Haar familie verhuisde in 1953 naar Australië, waar haar ouders als wetenschappers werkten. Ze bezocht de Boronia Park Primary School en de Sydney Church of England Girls' Grammar School voordat ze studeerde aan het National Institute of Dramatic Art (NIDA) in Sydney en begin jaren zeventig afstudeerde. Stephenson begon haar carrière in de televisie, met optredens in programma's zoals *Space: 1999*, *The New Avengers* en *The Professionals*. Een belangrijk keerpunt kwam in 1979 toen ze zich aansloot bij de satirische sketchshow *Not the Nine O'Clock News*, samen met Rowan Atkinson, Mel Smith en Griff Rhys Jones. Haar optredens in dit programma leverden erkenning op, waaronder BAFTA-nominaties in 1981. Gedurende deze periode verscheen ze ook in films zoals *History of the World, Part I* (1981) en *Superman III* (1983), waarin ze Lorelei Ambrosia speelde. Na een overstap naar de klinische psychologie behaalde Stephenson in 1996 een doctoraat van het California Graduate Institute en werd ze een erkend klinisch psycholoog. Ze heeft uitgebreid geschreven, waaronder een biografie van haar echtgenoot, Billy Connolly, getiteld *Billy* (2002) en *Bravemouth* (2003). Haar publicaties omvatten ook *Head Case: Treat Yourself to Better Mental Health* (2009), *Sex Life: How Our Sexual Encounters and Experiences Define Who We Are* (2011) en haar autobiografie, *The Varnished Untruth* (2012). Ze presenteerde in 2007 de psychologie-interviewshow *Shrink Rap* en schrijft sinds 2007 een seksadvieskolom voor *The Guardian*. Stephenson deed ook mee aan *Strictly Come Dancing* in 2010, waarbij ze als derde eindigde. Ze is getrouwd met Billy Connolly en heeft drie kinderen; het koppel verhuisde naar Florida om de gezondheid van Billy Connolly te ondersteunen na zijn diagnose van Parkinson.
Een Italiaanse entertainer, Paolo Rossi, werkt als acteur, schrijver, komiek, singer-songwriter en treedt op televisie op. Geboren op 22 juni 1953 in Monfalcone, Gorizia, wordt hij beschouwd als een 'geadopteerde' Milanese. Zijn vader, Nello Rossi, ook bekend als Lionello Rossi-Kobau, had een opmerkelijke achtergrond, aangezien hij vrijwillig vocht voor de Italiaanse Sociale Republiek. Rossi’s vroege leven omvatte een verhuizing naar Ferrara tijdens de adolescentie en het behalen van een diploma als chemicus; hij behaalde zelfs een graad als chemisch expert. Hij diende in het leger nabij Turijn, commandeerde een tank en kreeg de bijnaam 'Kapitein Sneeuwwit' voordat hij werd ontslagen als sergeant. Rossi begon zijn performancecarrière in 1978, met een debuut op het toneel in Milaan in Dario Fo’s Histoire du Soldat . Hij werd lid van de ‘compagnia dell’Elfo’ en bleef met hen samenwerken tot in de vroege jaren ’80, waarbij hij verscheen in producties zoals Nemico di Classe in 1983. Zijn theatrale stijl put inspiratie uit Commedia dell'arte, Brecht en Molière, waardoor critici het omschrijven als een ‘Italiaanse middenweg tussen Dario Fo en Lenny Bruce.’ Hij breidde zijn bereik uit met televisieoptredens in variétéshows zoals Su la testa en Il laureato , en maakte in 1986 zijn filmdebuut. Zijn werk vanaf de jaren ’80 omvat rollen in films van Carlo Vanzina, Via Montenapoleone en Montecarlo Gran Casinò , en een toneelproductie van Shakespeare’s The Tempest . Sinds de vroege jaren '90 heeft Rossi verschillende albums uitgebracht, waarbij hij samenwerkte met artiesten als Enzo Jannacci, Emir Kusturica, Vinicio Capossela en Modena City Ramblers. Hij deed mee aan het Sanremo Muziekfestival in zowel 1994 als 2007. Zijn schrijfaantekeningen omvatten Camerieri , waarvoor hij in 1996 een Zilveren Lint won, en samenwerkingen met Gino e Michele aan werken zoals Recital , Chiamatemi Kowalski , C'è quel che c'è en Operaccia Romantica . Hij heeft ook sociaal bewuste shows opgevoerd zoals The Times They Are a-Changin …Un'altra Volta …Again! en presenteerde Milanon Milanin . Vanaf 1986 was Rossi van onschatbare waarde bij de creatie en het succes van het Zelig cabarettheater in Milaan, samen met Claudio Bisio en Silvio Orlando. Hij treedt al dertig jaar op, variërend van clubs tot grote podia, traditioneel theater tot cabaret, televisie en circustenten, waarbij hij zich bezighoudt met actuele gebeurtenissen en zowel klassieke als moderne werken vertegenwoordigt.
Een Italiaanse acteur, komiek, filmregisseur en schrijver, Paolo Villaggio betrad de wereld op 30 december 1932 in Genua. Zijn ouders waren Ettore Villaggio, een landmeter uit Palermo, en Maria Faraci, een docent Duits uit Venetië. Piero, een tweelingbroer van Paolo Villaggio, was professor aan de Universiteit Pisa. Villaggio’s vroege leven omvatte diverse ervaringen; hij werkte als ober, BBC-spreker en entertainer op Costa Cruises schepen, en later bij Cosider, waar het organiseren van bedrijfsfeesten inspiratie vormde voor zijn personage Ugo Fantozzi. Villaggio's carrière omvatte uiteenlopende creatieve bezigheden. Hij creëerde gedenkwaardige personages zoals Professor Kranz, Giandomenico Fracchia en vooral Ugo Fantozzi. Zijn humor was vernieuwend en surrealistisch, geïnspireerd door de commedia dell'arte, en hij maakte gebruik van technieken zoals neologismen, nadrukkelijke bijvoeglijke naamwoorden, morfologische fouten en bureaucratische termen in zijn schrijven. Hij schreef verschillende satirische boeken met Ugo Fantozzi, waarbij Fantozzi (1971) meer dan een miljoen exemplaren verkocht en hem de Gogolprijs in Moskou opleverde. Het personage Ugo Fantozzi evolueerde tot een breed succesvolle filmische saga, waarbij Villaggio speelde in de film Fantozzi (1975), geregisseerd door Luciano Salce. Hij werkte ook samen met Federico Fellini, Lina Wertmüller, Ermanno Olmi, Mario Monicelli en Gabriele Salvatores aan films, vaak in dramatische rollen. Gedurende zijn carrière ontving Villaggio talloze onderscheidingen. De David di Donatello werd hem in 1990 toegekend; hij ontving ook een Nastro d'Argento in 1992 en de Gouden Leeuw op het Filmfestival van Venetië datzelfde jaar, ter ere van zijn levenslange prestaties. Hij ontving ook de Honorary Pardo op het Filmfestival van Locarno in 2000. Villaggio’s creatieve output strekte zich uit voorbij film en boeken; hij schreef liedjes met Fabrizio De André, waaronder 'Carlo Martello torna dalla battaglia di Poitiers' en 'Il fannullone,' en speelde in toneelstukken, waarbij hij Arpagone in Molière’s L'Avare in 1996 vertolkte. Hij presenteerde ook het satirische nieuwsprogramma Striscia la notizia in 1996, en was eerder presentator van experimentele en avant-garde televisieprogramma’s aan het einde van de jaren zestig. Critici zoals Goffredo Fofi, Michele Serra, Enrico Giacovelli en Beppe Grillo vergeleken hem met Buster Keaton, Charlie Chaplin, Stan Laurel en Oliver Hardy. Paolo Villaggio overleed in Rome op 3 juli 2017, als gevolg van complicaties van diabetes.
Patricia Conde Galindo, geboren in Valladolid op 5 oktober 1979, is een veelzijdig entertainer uit Spanje. Ze werkt als actrice, komiek, presentatrice en model. Als het middelste kind van drie zussen en broers—Noemí en Rubén—begon ze haar carrière op veertienjarige leeftijd door te werken als model. Deze vroege entree in de entertainmentindustrie zou de weg vrijmaken voor toekomstige kansen. Conde verwierf bekendheid door verschillende televisieoptredens. In 1999 deed ze mee aan Miss Spanje als Miss Palencia. Kort daarna begon ze te werken voor de televisie en kreeg ze snel naamsbekendheid als reporter in het humorprogramma El informal . Haar komische talent kwam naar voren, wat leidde tot rollen in series zoals Lady Kaña (2004) en optredens in programma's zoals Un domingo cualquiera (2004), 7 días al desnudo en El club de la comedia . Ze was ook co-host van Nuestra mejor canción met Concha García Campoy in 2004 en Cero en Historia , als vervanging van Silvia Abril in 2019. Van 2006 tot 2011 was ze co-host van het dagelijkse humorprogramma Sé lo que hicisteis... , waarbij ze verschillende prijzen won tijdens die periode. De carrière van Patricia Conde reikt verder dan televisie. Ze gaf Lucy Wilde haar stem in de Spaanse versie van *Despicable Me 2* (2013) en speelde in films zoals *Pancho, el perro millonario* (2014) en *Legami sporchi* (2004). Ze heeft ook deelgenomen aan theaterproducties zoals *5mujeres.com* en *Los 39 escalones*. Conde ontwierp haar eigen modehuis, de Patricia Conde Collection, en was ambassadeur voor de VN-stichting Women Together. Haar recente werk omvat het presenteren van *Los poderes extraordinarios del cuerpo humano* (2017), *Nadie al volante* (2021), *Telepasión* (2023-2024) en het co-presenteren van *¡Feliz 2024!*. Momenteel neemt ze deel aan *El Desafío 6* (2025) en zal ze *Juego de pelotas* (2026) presenteren. Haar privéleven omvat een huwelijk met Carlos Seguí van 2012 tot 2014 en relaties met Carlos Moyá, Dani Martín en Ernesto Sevilla.
Patrick Bosso is een Franse komiek en acteur, geboren op 12 oktober 1962 in Marseille. Hij werd geboren in de kraamafdeling van het La Belle de Mai ziekenhuis. Zijn ouders waren Italiaanse immigranten die zich in Frankrijk vestigden. Opgegroeid in de wijk Panier in Marseille, verhuisde hij later naar de noordelijke wijken binnen het 'Les Lauriers' woningbouwproject. Bosso’s vroege leven weerspiegelt zijn arbeidersachtergrond; zijn vader werkte bij de scheepswerf van de haven van Marseille en Bosso volgde kortstondig in zijn voetsporen als scheepsbouwer. Hij probeerde ook een loodgietersopleiding, maar voltooide die niet. Voordat hij zijn roeping vond in de komedie, had hij verschillende banen, waaronder koerierswerk op de Vieux-Port, biertransport, afwassen in restaurants en werk bij het stadhuis. Bosso’s carrièreverandering begon in Parijs waar hij werkte als uitsmijter in Pigalle en merchandise verkocht voor muzikanten zoals Madonna, Roch Voisine en Michel Sardou. In 1989 begon hij acteerlessen te volgen bij Niels Arestrup, die hem aanmoedigde om solo-voorstellingen te gaan doen. Hij maakte zijn debuut in solo-optreden datzelfde jaar met 'C’est méchant' in het Théâtre Marie Stuart. Zijn eerste grote show, 'Qui ?!? Moi !?!', ging in 1995 in première in het Palais des Glaces. De show 'Les talons devant' (1997) vergrootte zijn publieke bekendheid aanzienlijk. Hij presenteerde kort 'La Grosse émission' op de Comédie! zender van september tot oktober 1998, en in 2000 regisseerde Pierre-François Martin-Laval (Pef) zijn tweede show, 'Bosso exagère trop!'. Bosso heeft de afgelopen jaren zijn komische talenten voortdurend ontwikkeld. Hij presenteerde 'Du Bonheur' in november 2005, die in 2007 op DVD uitkwam. 'Le spectacle de ma vie' beleefde in oktober 2003 zijn première in het Olympia. Gedurende zijn carrière is hij sinds 1996 in meer dan twintig films verschenen en speelde hij de hoofdrol in de miniserie 'Hep Taxi!' (2003), evenals diverse televisiefilms tussen de voorstellingen door. In 2016 speelde hij de hoofdrol in de film 'Marseille', geregisseerd door Kad Merad. Hij toonde ook zijn veelzijdigheid door de korte film 'Rien ne sert de courir' in 1999 te regisseren en een boek uit te brengen, 'Melon et Melèche: le grand concours', in 2001. Zijn eenmanshow 'La courte échelle' beleefde in januari 2009 zijn première in de Comédie de Paris en kwam in 2010 op DVD uit.
Patrick Font, geboren op 27 september 1940 in Vésinet, was een Franse humorist en chansonnier. Hij begon zijn carrière als schoolleraar (instituteur) van 1961 tot 1968. Van de jaren zeventig tot 1995 vormde hij een komisch duo genaamd Font et Val met Philippe Val. Gedurende zijn carrière schreef hij teksten voor andere artiesten, waaronder Thierry Le Luron en Christophe Alévêque, waarmee hij zijn veelzijdigheid binnen het Franse entertainmentlandschap demonstreerde. Hij publiceerde verschillende boeken, waaronder J'exagère, mais pas assez in 1992 en Souvenirs d'un cow-boy d'opérette in 2018. In 1992 werd hij columnist voor het satirische tijdschrift Charlie Hebdo , en droeg ook bij aan de radioprogramma Rien à cirer op France Inter. Hij richtte in 1994 Marie Pantalon op, een podiumkunstenschool in Haute-Savoie. Vanaf 2007 was hij vaste komiek bij het Théâtre des Deux Ânes in Parijs, en speelde in toneelstukken zoals 'Sarkozix Le Gavlois', 'Kadhafi à Paris' en 'Nicolas s'remarie'. Zijn humor omvatte vaak satirische revues over actuele gebeurtenissen, soms omschreven als ‘façon Riviera’, met verwijzingen naar figuren als Sarkozy en Fillon. Font's carrière werd aanzienlijk beïnvloed door juridische procedures die in 1996 begonnen. Hij werd veroordeeld voor seksueel misbruik van minderjarigen en zat van 1996 tot 2000 vier jaar en twee maanden in de gevangenis, na een proces in Annecy in maart 1998. Ondanks deze gebeurtenissen bleef hij betrokken bij artistieke projecten, mede-oprichter van Les Auteurs Réunis in 2005, die verantwoordelijk was voor *Le Coq des Bruyères* en *Le Bar des vieux cons*. Hij nam deel aan het album *La verVe et la Joie* in 2011. Patrick Font overleed op 6 april 2018, op de leeftijd van 77 jaar, als gevolg van complicaties door een langdurige leverziekte, en liet een complex erfgoed na binnen de Franse komedie.
Patrick Albert Crispin Marber, een Engelse komiek die ook toneelstukken schrijft, regisseert, presteert en ambachtelijke scenario's, werd in 2002 benoemd tot Fellow of the Royal Society of Literature.
Albanië
1
Armenië
2
Argentinië
36
Oostenrijk
27
Australië
52
Azerbeidzjan
1
Bangladesh
1
België
13
Bulgarije
57
Benin
2
Bolivia
1
Brazilië
27
Wit-Rusland
2
Canada
125
Democratische Republiek Congo
3
Zwitserland
17
Ivoorkust
1
Chili
15
Kameroen
1
China
8
Colombia
4
Cuba
4
Tsjechië
7
Duitsland
188
Denemarken
17
Dominicaanse Republiek
1
Algerije
2
Ecuador
2
Estland
5
Egypte
10
Spanje
74
Ethiopië
1
Finland
15
Frankrijk
214
Verenigd Koninkrijk
365
Georgië
1
Ghana
3
Griekenland
18
Guatemala
1
Kroatië
2
Haïti
1
Hongarije
7
Indonesië
23
Ierland
31
Israël
10
India
47
Irak
3
Iran
6
IJsland
4
Italië
136
Jamaica
1
Japan
37
Kenia
3
Korea, Zuid
20
Kazachstan
3
Libanon
5
Sri Lanka
1
Litouwen
1
Letland
1
Marokko
17
Myanmar
1
Malta
1
Malawi
2
Mexico
28
Maleisië
7
Nigeria
19
Nicaragua
2
Nederland
2
Noorwegen
12
Nepal
3
Nieuw-Zeeland
9
Peru
2
Filipijnen
35
Pakistan
7
Polen
8
Portugal
7
Qatar
1
Roemenië
1
Servië
4
Rusland
9
Saudi-Arabië
4
Zweden
101
Singapore
3
Slovenië
4
Slowakije
2
El Salvador
1
Syrië
1
Thailand
2
Tunesië
4
Turkije
5
Taiwan
1
Oekraïne
11
Oeganda
7
Verenigde Staten
213
Uruguay
4
Oezbekistan
1
Venezuela
5
Vietnam
1
Zuid-Afrika
3
Zimbabwe
1
