Pierre Richard jest komikiem z Francji, urodzonym w 1934 roku. Znany jako Wysoki Blond Man z jednym czarnym butem, Powrót Wysoki Blond Man z jednym czarnym butem, La Chèvre.
Pierre Douglas, urodzony jako Pierre Melon 17 sierpnia 1941 roku w Saint-Germain-en-Laye, jest wszechstronną postacią francuską. Jego drugie imię, Douglas, odzwierciedla podziw jego ojca dla Douglasa Fairbanksa. Pełni funkcję dziennikarza, autora piosenek (chansonniera) oraz aktora i jest rozpoznawany jako komik. Początkowa kariera Douglasa rozpoczęła się w lipcu 1970 roku od dziennikarstwa, pracując jako reporter dla Europe 1, a następnie dołączył do RTL w 1973 roku. W 1976 roku prowadził lokalne wiadomości telewizyjne na France 3 Limoges, a później pracował w dziale politycznym w TF1 od stycznia 1977 roku. W lipcu 1977 roku nastąpiła znacząca zmiana, kiedy to Douglas przeszedł do występów na scenie po spotkaniu z Thierrym Le Luronem. Szybko zyskał popularność, współprowadząc poranne audycje we France Inter z Annette Pavy w latach 1978–1982. Następnie pojawił się w kolejnych programach telewizyjnych, w tym współprowadził Incroyable mais vrai! na Antenne 2 z Jacquesem Martinem w 1980 roku oraz prowadził La Fortune du pot na France Inter do momentu jego odwołania w sierpniu 1982 roku. Prowadził również Restez donc avec nous na TF1 u boku Denise Fabre i Garcimore. W dorobku aktorskim Douglasa znajdują się występy teatralne z Robertem Manuelem i Bernardem Ménez, a także role filmowe u boku Jeana Poireta, Michela Serraulta i Lino Ventury. Pojawił się w filmach "La Deuxième Vérité" (2003) i "Sous le soleil", uczestniczył w rewii w Théâtre des Ânes w latach 2006 i 2007, przyczyniając się do powstania "Sarkozix le Gaulois". W 2013 roku zagrał w "La Nuit des étoiles" i odegrał główną rolę w monodramie Jean-Pierre’a Dopagne’a zatytułowanym "Prof!", która miała premierę na Festiwalu w Avignon. Od 2016 roku regularnie występuje w serialu telewizyjnym "Scènes de ménage" jako Victor. Jest członkiem Akademii Alphonse Allais od 2016 roku i wydał książkę "On n'a pas fini de rigoler" w listopadzie 2007 roku. Muzyczne doświadczenie Douglasa obejmuje jedenaście lat studiów z dyrygentury orkiestrowej pod kierunkiem Jean-Claude’a Hartemanna, a obecnie bierze lekcje pianina w konserwatorium w Saint-Maur des Fossés. Planowane jest jego wystąpienie z Adrianem Washingtonem, Bruce’em Brilliance, Benem Katznerem, Khadijah Cooper i Comrade Trippem.
Philip James Hammond, znany zawodowo jako Phil Hammond, urodził się 1 stycznia 1962 roku. Brytyjski lekarz, pełni również funkcję nadawcy, komika i komentatora specjalizującego się w sprawach zdrowotnych, zyskał rozgłos dzięki dowcipnym obserwacjom na temat National Health Service (NHS). Jego ojciec, Barrie Rees Hammond, fizykochemik z wykształcenia z Cambridge, popełnił samobójstwo, gdy Phil miał siedem lat. Hammond uczęszczał do Marlborough Royal Free Grammar School, St John's Comprehensive oraz Marlborough College. Hammond uzyskał kwalifikacje lekarskie w 1987 roku z Girton College, Cambridge oraz St Thomas' Hospital Medical School, Londyn. Przed przekwalifikowaniem się na specjalistę zajmującego się zespołem przewlekłego zmęczenia, pracował początkowo jako lekarz rodzinny (GP), a następnie pełnił funkcje wykładowcy z zakresu komunikacji medycznej na Uniwersytetach w Birmingham i Bristolu. Przez 20 lat pracował jako lekarz rodzinny (GP), zajmując się również zdrowiem seksualnym. Przez 11 lat jego praca zawodowa koncentrowała się na pomocy młodym osobom zmagającym się z poważnym zmęczeniem, obejmującym takie schorzenia jak powirusowe zmęczenie, ME i długotrwałe skutki Covid; obecnie jest zatrudniony w placówce NHS dedykowanej dzieciom i młodzieży z zespołem przewlekłego zmęczenia/ME. Kariera Phila Hammonda obejmuje szeroki zakres występów w mediach i przedsięwzięć kreatywnych. Występował na Festiwalu Edynburskim od 1990 roku, w tym w 2011, 2016 i 2022 roku. W latach 2011–2013 występował z przedstawieniem „Dr Phil’s Rude Health Show” po całym Wielkiej Brytanii, a także produkcją „59 Minutes to save the NHS” na Festiwalu Edynburskim. Dodatkowe trasy koncertowe odbyły się w 2017 roku, a obecnie realizuje swoją trzecią trasę zatytułowaną „Games to Play With Your Doctor”. Współprowadził program „The Heaven and Earth Show” na BBC One w 2000 roku i pojawił się w wielu programach telewizyjnych, w tym w „Have I Got News For You”, „Question Time”, „Countdown”, „The One Show” i „Long Live Britain”. W 2011 roku współautorzył książkę „Shoot the Messenger” z Andrew Bousfieldem i współpracował z Michaelem Mosleym przy wydaniach z 1999 i 2002 roku książki „Trust Me, I'm a Doctor”. Napisał pięć serii komedii radiowej Radio 4 „Polyoaks” z Davidem Spicerem oraz prowadził kilka serii radiowych Radio 4, w tym „Pillories of the State”, „The Music Group” i „The Motion Show”. Jest korespondentem medycznym Private Eye od 1992 roku, a jego relacje z pandemii spotkały się z dużym uznaniem. W 2021 roku napisał książkę „Dr Hammond’s Covid Casebook”, która stała się bestsellerem Sunday Times. Hammond otrzymał liczne nagrody za swoją pracę, w tym nagrodę Gildii Scenarzystów oraz Srebrną Nagrodę Sony za 'Struck Off and Die' z Tony Gardnerem. On i Michael Mosley zdobyli dwie nagrody BMA za swoją pracę nad programem ‘Trust Me, I’m a Doctor’. W 2012 roku został nominowany do nagrody Martha Gellhorn dla dziennikarstwa śledczego. Phil Hammond zakończył karierę lekarza NHS w 2022 roku po 35 latach pracy. Jego obecne działania obejmują dziennikarstwo, działalność radiowo-telewizyjną, przemówienia publiczne, działalność rzeczniczą i występy komediowe. Jego podcast ‘Doctor Doctor’ jest dostępny na BBC Sounds, a obecnie prowadzi śledztwo w sprawie Lucy Letby. Pełniąc funkcję wiceprezesa Stowarzyszenia Pacjentów, udziela również wsparcia jako patron różnych organizacji charytatywnych, w tym Meningitis UK i Sieci Wsparcia dla Lekarzy.
Paolo Kessisoglu, aktor, komik i włoski gospodarz telewizyjny, jest szczególnie znany z tworzenia, razem z Luca Bizzarri, duetu komediowego znanego jako Luca i Paolo.
Paloma Hurtado Carrillo, hiszpańska aktorka, jest córką aktorki Mary Carrillo i siostrą bliźniaków Teresy i Fernandy Hurtado, z którą stworzyła komiks trio "siostry Hurtado". Ponadto miał starszą siostrę, Alicję, która zmarła w 1998 roku.
Pamela Stephenson, urodzona jako Pamela Helen Stephenson 4 grudnia 1949 roku w Takapuna, Auckland, Nowa Zelandia, jest wszechstronną osobą rozpoznawaną jako komiczka, aktorka, pisarka i kliniczny psycholog. Jej rodzina przeniosła się do Australii w 1953 roku, gdzie jej rodzice pracowali jako naukowcy. Uczęszczała do Boronia Park Primary School i Sydney Church of England Girls' Grammar School przed rozpoczęciem studiów w National Institute of Dramatic Art (NIDA) w Sydney i ukończeniem ich we wczesnych latach 70. Stephenson rozpoczęła swoją karierę w telewizji, występując w programach takich jak Space: 1999, The New Avengers i The Professionals. Ważnym punktem zwrotnym był rok 1979, kiedy dołączyła do satyrycznego programu komediowego Not the Nine O'Clock News, obok Rowana Atkinsona, Mela Smitha i Griffa Rhys Jonesa. Jej występy w tym programie przyniosły jej uznanie, w tym nominacje do nagrody BAFTA w 1981 roku. W tym okresie pojawiła się również w filmach takich jak History of the World, Part I (1981) i Superman III (1983), grając Lorelei Ambrosia. Po przejściu do psychologii klinicznej, Stephenson uzyskała doktorat z Kalifornijskiego Instytutu Uczelni w 1996 roku i została licencjonowanym psychologiem klinicznym. Napisała obszernie, w tym biografię swojego męża, Billy'ego Connolly'ego, zatytułowaną *Billy* (2002) i *Bravemouth* (2003). Do jej publikacji należą również *Head Case: Treat Yourself to Better Mental Health* (2009), *Sex Life: How Our Sexual Encounters and Experiences Define Who We Are* (2011) oraz jej autobiografia, *The Varnished Untruth* (2012). W 2007 roku prowadziła program wywiadowy z zakresu psychologii, *Shrink Rap*, a od 2007 roku pisze kolumnę porad seksualnych dla *The Guardian*. Stephenson brała również udział w programie *Strictly Come Dancing* w 2010 roku, zajmując trzecie miejsce. Jest zamężna z Billym Connollym i mają troje dzieci; para przeniosła się do Florydy, aby wspierać zdrowie Billy'ego Connolly'ego po postawieniu mu diagnozy Parkinsona.
Włoski artysta Paolo Rossi pracuje jako aktor, pisarz, komik, autor piosenek i występuje w telewizji. Urodził się 22 czerwca 1953 roku w Monfalcone, Gorizia, a zaadoptowany jest mieszkańcem Mediolanu. Jego ojciec, Nello Rossi, znany również jako Lionello Rossi-Kobau, miał znaczącą historię, walcząc dobrowolnie dla Włoskiej Republiki Społecznej. Wczesne lata życia Rossiego obejmowały przeprowadzkę do Ferrary w okresie dojrzewania oraz uzyskanie dyplomu technika chemicznego; ukończył nawet studia jako ekspert chemiczny. Służył w wojsku w pobliżu Turynu, dowodząc czołgiem i zyskał przydomek „Kapitan Śnieżka”, zanim został zwolniony ze służby jako starszy szeregowy. Rossi rozpoczął karierę artystyczną w 1978 roku, debiutując na scenie w Mediolanie w inscenizacji *Historii Żołnierza* Dario Fo. Dołączył do grupy ‘compagnia dell’Elfo’ i kontynuował z nią współpracę do początku lat 80., występując w produkcjach takich jak *Nemico di Classe* w 1983 roku. Jego styl teatralny czerpie inspirację z Commedia dell'arte, Brechta i Moliera, co skłoniło krytyków do określenia go jako 'włoskiego drogi środkowej pomiędzy Dario Fo a Lenny’m Bruce’em'. Poszerzył swój zasięg dzięki występom telewizyjnym w programach rozrywkowych takich jak *Su la testa* i *Il laureato*, a jego debiut filmowy miał miejsce w 1986 roku. Jego twórczość z połowy lat 80. obejmuje role w filmach Carlo Vanziny, *Via Montenapoleone* i *Montecarlo Gran Casinò*, oraz inscenizację *Burzy* Szekspira. Od wczesnych lat 90. Rossi wydał kilka albumów, współpracując z artystami takimi jak Enzo Jannacci, Emir Kusturica, Vinicio Capossela i Modena City Ramblers. Uczestniczył w Festiwalu Piosenki Sanremo w latach 1994 i 2007. Do jego autorstwa zalicza się m.in. Camerieri , za którą otrzymał Srebrną Wstęgę w 1996 roku, oraz współpraca z Gino e Michele przy takich projektach jak Recital , Chiamatemi Kowalski , C'è quel che c'è i Operaccia Romantica . Stworzył również spektakle o tematyce społecznej, takie jak The Times They Are a-Changin …Un'altra Volta …Again! oraz zaprezentował Milanon Milanin . Od 1986 roku Rossi odegrał kluczową rolę w powstaniu i sukcesie kabaretu Zelig w Mediolanie u boku Claudio Bisio i Silvio Orlando. Występuje od trzydziestu lat, od klubów po duże sceny, od tradycyjnego teatru po kabaret, telewizję i cyrkowe namioty, angażując się w bieżące wydarzenia i prezentując zarówno klasyki starożytne, jak i współczesne.
Włoski aktor, komik, reżyser filmowy i pisarz, Paolo Villaggio przyszedł na świat 30 grudnia 1932 roku w Genui. Jego rodzicami byli Ettore Villaggio, geodeta z Palermo, oraz Maria Faraci, nauczycielka języka niemieckiego z Wenecji. Piero, brat bliźniak Paolo Villaggio, pracował jako profesor na Uniwersytecie w Pizie. Wczesne lata życia Villaggio obfitowały w różnorodne doświadczenia; pracował jako kelner, lektor BBC i animator na statkach wycieczkowych Costa Cruises, a później w Cosider, gdzie organizowanie imprez firmowych dostarczyło mu inspiracji do postaci Ugo Fantozziego. Kariera Villaggio obejmowała różnorodne przedsięwzięcia twórcze. Stworzył niezapomniane postacie, takie jak profesor Kranz, Giandomenico Fracchia i najbardziej znany z nich, Ugo Fantozzi. Jego komedia była innowacyjna i surrealistyczna, czerpiąc inspirację z commedia dell'arte, a w pisaniu wykorzystywał techniki takie jak neologizmy, emfatyczne przymiotniki, błędy morfologiczne oraz terminologię biurokratyczną. Napisał kilka satyrycznych książek z udziałem Ugo Fantozziego, z których Fantozzi (1971) sprzedał się w ponad milion egzemplarzy i zapewnił mu nagrodę Gogola w Moskwie. Postać Ugo Fantozziego przekształciła się w szeroko uznaną filmową sagę, a Villaggio zagrał główną rolę w filmie Fantozzi (1975) w reżyserii Luciano Salce. Współpracował również z Federico Fellinim, Liną Wertmüller, Ermanno Olmi, Mario Monicellim i Gabriele Salvatores nad filmami, często pojawiając się w rolach dramatycznych. W trakcie swojej kariery Villaggio otrzymał liczne wyróżnienia. Statuetkę Davida di Donatello przyznano mu w 1990 roku; otrzymał również Nastro d'Argento w 1992 roku oraz Złotego Lwa na Festiwalu Filmowym w Wenecji tego samego roku, uhonorowując jego doroczne osiągnięcia. W 2000 roku otrzymał także Honorową Pardę na Festiwalu Filmowym w Locarno. Twórczość Villaggio wykraczała poza film i książki; pisał piosenki z Fabrizio De André, w tym 'Carlo Martello torna dalla battaglia di Poitiers' i 'Il fannullone,' oraz występował w sztukach teatralnych, grając Arpagona w L'Avare Moliera w 1996 roku. Prowadził również satyryczny biuletyn informacyjny Striscia la notizia w 1996 roku i wcześniej prowadził eksperymentalne i awangardowe programy telewizyjne pod koniec lat 60. Krytycy tacy jak Goffredo Fofi, Michele Serra, Enrico Giacovelli i Beppe Grillo porównywali go do Bustera Keatona, Charliego Chaplina, Stana Laurel i Olivera Hardy'ego. Paolo Villaggio zmarł w Rzymie 3 lipca 2017 roku na skutek powikłań cukrzycy.
Patricia Conde Galindo, urodzona w Valladolid 5 października 1979 roku, jest wszechstronną artystką z Hiszpanii. Pracuje jako aktorka, komiczka, prezenterka telewizyjna i modelka. Jako drugie z trojga rodzeństwa – Noemí i Rubéna – rozpoczęła karierę w wieku czternastu lat, pracując jako modelka. Ten wczesny krok w branży rozrywkowej otworzył drogę do przyszłych możliwości. Conde zyskała uznanie dzięki licznym występom telewizyjnym. W 1999 roku brała udział w wyborach Miss Hiszpanii jako Miss Palencia. Niedługo potem rozpoczęła pracę w telewizji i szybko zdobyła popularność jako reporterka w humorystycznym programie El informal . Jej talent komediowy ujawnił się, co zaowocowało rolami w serialach takich jak Lady Kaña (2004) oraz występami w programach takich jak Un domingo cualquiera (2004), 7 días al desnudo i El club de la comedia . Współprowadziła również Nuestra mejor canción z Conchą García Campoy w 2004 roku oraz Cero en Historia , zastępując Silvię Abril w 2019 roku. Od 2006 do 2011 roku współprowadziła codzienny humorystyczny program Sé lo que hicisteis... , podczas której otrzymała kilka nagród. Kariera Patricii Conde wykracza poza telewizję. Podkładała głos Lucy Wilde w hiszpańskiej wersji filmu Minionki 2 (2013) i zagrała w filmach takich jak Pancho, pies milioner (2014) oraz Legami sporchi (2004). Brała również udział w spektaklach teatralnych takich jak 5mujeres.com i Los 39 escalones . Conde zaprojektowała własną markę odzieżową, kolekcję Patricia Conde Collection, i pełniła rolę ambasadora fundacji ONZ Women Together. Do jej ostatnich prac należą prowadzenie programów Los poderes extraordinarios del cuerpo humano (2017), Nadie al volante (2021), Telepasión (2023-2024) oraz współprowadzenie ¡Feliz 2024! . Obecnie bierze udział w programie El Desafío 6 (2025) i będzie prowadzić Juego de pelotas (2026). W życiu prywatnym była zamężna z Carlosem Seguí od 2012 do 2014 roku oraz miała związki z Carlosem Moyą, Danim Martínem i Ernesto Sevilla.
Patrick Bosso to francuski komik i aktor, urodzony 12 października 1962 roku w Marsylii. Urodził się w oddziale położniczym szpitala La Belle de Mai. Jego rodzice byli włoskimi imigrantami, którzy osiedlili się we Francji. Dorastał w dzielnicy Panier w Marsylii, a później przeniósł się do północnych dzielnic w ramach osiedla mieszkaniowego "Les Lauriers". Wczesne życie Bosso odzwierciedla jego pochodzenie z klasy robotniczej; jego ojciec pracował na stoczni portowej w Marsylii, a Bosso przez krótki czas podążył jego śladami jako stolarz okrętowy. Podjął również próbę nauki zawodu hydraulika, ale nie ukończył jej. Zanim odnalazł swoje powołanie w komedii, pracował na różnych stanowiskach, w tym jako kurier na Vieux-Port, dostawca piwa, zmywacz naczyń w restauracji oraz urzędnik w ratuszu. Zmieniła się kariera Bosso, gdy zaczął pracować w Paryżu jako ochrona w Pigalle i sprzedawał towary dla muzyków takich jak Madonna, Roch Voisine i Michel Sardou. W 1989 roku rozpoczął zajęcia aktorskie z Niels Arestrupem, który zachęcił go do realizacji monodramów. Debiutował w wykonie solowym tego samego roku sztuką 'C’est méchant' w Théâtre Marie Stuart. Jego pierwszy duży występ, 'Qui ?!? Moi !?!', miał premierę w Palais des Glaces w 1995 roku. Spektakl 'Les talons devant' (1997) znacząco zwiększył jego rozpoznawalność publiczną. Krótko prowadził program 'La Grosse émission' na kanale Comédie! od września do października 1998 roku, a w 2000 roku Pierre-François Martin-Laval (Pef) wyreżyserował jego drugi spektakl, 'Bosso exagère trop!'. Bosso stale rozwijał swoje talenty komediowe na przestrzeni lat. W listopadzie 2005 roku zaprezentował 'Du Bonheur', które ukazało się na DVD w 2007 roku. 'Le spectacle de ma vie' miał premierę w Olympia w październiku 2003 roku. Podczas swojej kariery wystąpił w ponad dwudziestu filmach od 1996 roku i zagrał główną rolę w miniserialu 'Hep Taxi!' (2003), a także w różnych filmach telewizyjnych pomiędzy występami. W 2016 roku zagrał główną rolę w filmie 'Marseille' w reżyserii Kad Merad. Zaprezentował również swoją wszechstronność, reżyserując krótki film 'Rien ne sert de courir' w 1999 roku i wydając książkę 'Melon et Melèche: le grand concours' w 2001 roku. Jego solowy występ 'La courte échelle' miał premierę w Comédie de Paris w styczniu 2009 roku, a na DVD ukazał się w 2010 roku.
Patrick Font, urodzony 27 września 1940 roku w Vésinet, był francuskim humorystą i chansonierem. Rozpoczął karierę jako nauczyciel (instituteur) w latach 1961–1968. Od lat 70. do 1995 roku tworzył duet komediowy Font et Val z Philippe Val. W trakcie swojej kariery pisał teksty dla innych artystów, w tym Thierry Le Luron i Christophe Alévêque, co świadczyło o jego wszechstronności we francuskim świecie rozrywki. Opublikował kilka książek, w tym *J'exagère, mais pas assez* w 1992 roku i *Souvenirs d'un cow-boy d'opérette* w 2018 roku. W 1992 roku został felietonistą satyrycznego magazynu Charlie Hebdo , a także współtworzył audycję radiową Rien à cirer na antenie France Inter. W 1994 roku założył Marie Pantalon, szkołę sztuk performatywnych w Haute-Savoie. Od 2007 roku był stałym komikiem w Théâtre des Deux Ânes w Paryżu, występując w spektaklach takich jak 'Sarkozix Le Gavlois', 'Kadhafi à Paris' i 'Nicolas s'remarie'. Jego komedia często obejmowała satyryczne rewue o bieżących wydarzeniach, czasem opisywane jako ‘façon Riviera’, odnoszące się do postaci takich jak Sarkozy i Fillon. Kariera Fonta została znacząco wpłynięta przez postępowania sądowe rozpoczynające się w 1996 roku. Został skazany za wykorzystanie seksualne nieletnich i odbył cztery lata i dwa miesiące więzienia od 1996 do 2000 roku, po procesie w Annecy w marcu 1998 roku. Pomimo tych wydarzeń, pozostał zaangażowany w działalność artystyczną, współzakładając Les Auteurs Réunis w 2005 roku, które odpowiadało za i . Wziął udział w albumie w 2011 roku. Patrick Font zmarł 6 kwietnia 2018 roku w wieku 77 lat, w wyniku powikłań związanych z długotrwałą chorobą wątroby, pozostawiając po sobie złożone dziedzictwo we francuskiej komedii.
Patrick Albert Crispin Marber, angielski komik, który również pisze sztuki, reżyseruje, wykonuje i rzemiosło, został powołany członkiem Królewskiego Towarzystwa Literatury w 2002 roku.
Albania
1
Armenia
2
Argentyna
36
Austria
27
Australia
52
Azerbejdżan
1
Bangladesz
1
Belgia
13
Bułgaria
57
Benin
2
Boliwia
1
Brazylia
27
Białoruś
2
Kanada
125
Demokratyczna Republika Konga
3
Szwajcaria
17
Wybrzeże Kości Słoniowej
1
Chile
15
Kamerun
1
Chiny
8
Kolumbia
4
Kuba
4
Czechy
7
Niemcy
188
Dania
17
Dominikana
1
Algieria
2
Ekwador
2
Estonia
5
Egipt
10
Hiszpania
74
Etiopia
1
Finlandia
15
Francja
214
Wielka Brytania
365
Gruzja
1
Ghana
3
Grecja
18
Gwatemala
1
Chorwacja
2
Haiti
1
Węgry
7
Indonezja
23
Irlandia
31
Izrael
10
Indie
47
Irak
3
Iran
6
Islandia
4
Włochy
136
Jamajka
1
Japonia
37
Kenia
3
Korea, Południe
20
Kazachstan
3
Liban
5
Sri Lanka
1
Litwa
1
Łotwa
1
Maroko
17
Mjanma
1
Malta
1
Malawi
2
Meksyk
28
Malezja
7
Nigeria
19
Nikaragua
2
Holandia
2
Norwegia
12
Nepal
3
Nowa Zelandia
9
Peru
2
Filipiny
35
Pakistan
7
Polska
8
Portugalia
7
Katar
1
Rumunia
1
Serbia
4
Rosja
9
Arabia Saudyjska
4
Szwecja
101
Singapur
3
Słowenia
4
Słowacja
2
Salwador
1
Syria
1
Tajlandia
2
Tunezja
4
Turcja
5
Tajwan
1
Ukraina
11
Uganda
7
Stany Zjednoczone
213
Urugwaj
4
Uzbekistan
1
Wenezuela
5
Wietnam
1
Republika Południowej Afryki
3
Zimbabwe
1
