Ο Πιερ Ρίτσαρντ είναι κωμικός από τη Γαλλία, γεννημένος το 1934. Γνωστός για τον Ψηλό Ξανθό με ένα μαύρο παπούτσι, την Επιστροφή του Ψηλού Ξανθού με ένα μαύρο παπούτσι, La Chèvre.
Ο Πιέρ Ντιγκλάς, γεννημένος Πιέρ Μελόν στις 17 Αυγούστου 1941 στο Σαιν-Ζερμέν-αν-Λε, είναι μια πολύπλευρη γαλλική προσωπικότητα. Το δεύτερο βαφτιστικό του όνομα, Ντιγκλάς, αντανακλά τον θαυμασμό του πατέρα του για τον Ντάγκλας Φαϊρμπάνκ. Ασχολείται με το δημοσιογραφικό χώρο, είναι τραγουδοποιός (chansonnier) και ηθοποιός, και αναγνωρίζεται ως κωμικός. Η αρχή της καριέρας του Ντιγκλάς ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1970 με το δημοσιογραφικό χώρο, εργαζόμενος ως ανταποκριτής για την Europe 1 πριν ενταχθεί στην RTL το 1973. Παρουσίασε δελτία ειδήσεων περιφερειακής τηλεόρασης στο France 3 Limoges το 1976 και στη συνέχεια εργάστηκε στην πολιτική υπηρεσία του TF1 από τον Ιανουάριο του 1977. Μια σημαντική αλλαγή συνέβη τον Ιούλιο του 1977 όταν ο Ντάγκλας άρχισε να εμφανίζεται στη σκηνή μετά τη συνάντησή του με τον Τιερί Λε Λουρόν. Απέκτησε γρήγορα φήμη, συμπαρουσιάζοντας την πρωινή εκπομπή της France Inter με την Ανέτ Παβί από το 1978 έως το 1982. Ακολούθησαν περαιτέρω εμφανίσεις στην τηλεόραση, συμπεριλαμβανομένης της συμπαρουσίασης του Incroyable mais vrai! στην Antenne 2 με τον Ζακ Μάρτιν το 1980 και της παρουσίασης του La Fortune du pot στη France Inter μέχρι την ακύρωσή του τον Αύγουστο του 1982. Επίσης, παρουσίασε το Restez donc avec nous στο TF1 μαζί με την Ντενίζ Φαμπρ και τον Γκαρσιμόρ. Στο ενεργητικό του ως ηθοποιός περιλαμβάνονται θεατρικές παραγωγές με τους Ροβέρ Μανουέλ και Μπερνάρ Μενέ, καθώς και ρόλοι σε ταινίες δίπλα στους Ζαν Πουάρ, Μισέλ Σερά και Λίνο Βεντούρα. Εμφανίστηκε στις ταινίες *La Deuxième Vérité* (2003) και *Sous le soleil*, συμμετείχε στην επεξεργασία στο Θέατρο των Όνων τα έτη 2006 και 2007, συνεισφέροντας στο *Sarkozix le Gaulois*. Το 2013 πρωταγωνίστησε στην ταινία *La Nuit des étoiles* και υποδύθηκε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο θεατρικό έργο ενός ατόμου του Ζαν-Πιερ Ντοπάγν, *Prof!*, το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ της Αβινιόν. Από το 2016 είναι μόνιμος ηθοποιός στην τηλεοπτική σειρά *Scènes de ménage* ως Βίκτωρ. Είναι μέλος της Ακαδημίας Alphonse Allais από το 2016 και εξέδωσε το *On n'a pas fini de rigoler* τον Νοέμβριο του 2007. Το μουσικό υπόβαθρο του Douglas περιλαμβάνει ένδεκα χρόνια σπουδών διεύθυνσης ορχήστρας με τον Ζαν-Κλοντ Χαρτεμάν, και επί του παρόντος παρακολουθεί μαθήματα πιάνου στο Ωδείο του Saint-Maur des Fossés. Έχει προγραμματισμένο να παρουσιαστεί με τους Adrian Washington, Bruce Brilliance, Ben Katzner, Khadijah Cooper και Comrade Tripp.
Ο Φίλιπ Τζέιμς Χάμοντ, γνωστός επαγγελματικά ως Φιλ Χάμοντ, γεννήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 1962. Βρετανός γιατρός, επίσης ασκεί το επάγγελμα του εκφωνητή, κωμικού και σχολιαστή που ειδικεύεται σε θέματα υγείας, αποκτώντας φήμη για τις εύστομες παρατηρήσεις του σχετικά με τον Εθνικό Οργανισμό Υγείας (NHS). Ο πατέρας του, Μπάρι Ρις Χάμοντ, καθημερινός φυσικός χημικός απόφοιτος του Κέιμπριτζ, αυτοκτόνησε όταν ο Φιλ ήταν επτά ετών. Ο Χάμοντ παρακολούθησε το Marlborough Royal Free Grammar School, το St John's Comprehensive και το Marlborough College. Ο Χάμοντ αποφοίτησε ως γιατρός το 1987 από το Girton College του Κέιμπριτζ και το Ιατρικό Σχολείο του St Thomas' Hospital, Λονδίνο. Πριν από την επανεκπαίδευσή του ως συνεργάτης ειδικός με έμφαση στο σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, εργάστηκε αρχικά ως γενικός γιατρός (ΓΠ) και αργότερα κατείχε θέσεις διδασκαλίας στην Ιατρική Επικοινωνία τόσο στα Πανεπιστήμια του Μπέρμιγχαμ όσο και του Μπρίστολ. Για 20 χρόνια, υπηρέτησε ως Γενικός Γιατρός (ΓΠ), εργαζόμενος επίσης σε θέματα σεξουαλικής υγείας. Για 11 χρόνια, η επαγγελματική του εστίαση αφορούσε τη βοήθεια σε νέους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν σημαντική κόπωση, συμπεριλαμβανομένων καταστάσεων όπως η κόπωση μετά από ιογενή λοίμωξη, το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης και το μακροχρόνιο Covid· επί του παρόντος, εργάζεται σε μια εγκατάσταση του NHS αφιερωμένη σε παιδιά και εφήβους που βιώνουν σύνδρομο χρόνιας κόπωσης/σύνδρομο χρόνιας κόπωσης. Η καριέρα του Φιλ Χάμμοντ περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα εμφανίσεων στα μέσα ενημέρωσης και δημιουργικών εγχειρημάτων. Έχει παρουσιάσει παραστάσεις στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου από το 1990, συμπεριλαμβανομένων των ετών 2011, 2016 και 2022. Μεταξύ 2011 και 2013, παρουσίασε το 'Dr Phil’s Rude Health Show' σε όλη τη Βρετανία, καθώς και μια παραγωγή του '59 Minutes to save the NHS' στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου. Επιπλέον περιοδείες πραγματοποιήθηκαν το 2017, και επί του παρόντος βρίσκεται σε τρίτη περιοδεία με τίτλο 'Games to Play With Your Doctor.' Συν-παρουσίασε την εκπομπή 'The Heaven and Earth Show' στο BBC One το 2000, και έχει εμφανιστεί σε μια μεγάλη ποικιλία τηλεοπτικών προγραμμάτων, όπως τα 'Have I Got News For You,' 'Question Time,' 'Countdown,' 'The One Show,' και 'Long Live Britain.' Το 2011, συν-συνέγραψε το ‘Shoot the Messenger’ με τον Andrew Bousfield, και συνεργάστηκε με τον Michael Mosley στις εκδόσεις του 1999 και 2002 του 'Trust Me, I'm a Doctor.' Έχει γράψει πέντε σειρές της κωμωδίας του Radio 4 'Polyoaks' με τον David Spicer, και έχει παρουσιάσει αρκετές σειρές του Radio 4, συμπεριλαμβανομένων των 'Pillories of the State,' 'The Music Group,' και 'The Motion Show.' Είναι ιατρικός συντάκτης του Private Eye από το 1992, και η κάλυψή του για την πανδημία έλαβε διθυραμβικές κριτικές. Έγραψε το ‘Dr Hammond’s Covid Casebook,’ ένα best seller της Sunday Times το 2021. Ο Χάμοντ έχει λάβει πολυάριθμα βραβεία για το έργο του, μεταξύ άλλων ένα Βραβείο της Ένωσης Συγγραφέων και ένα Ασημένιο Βραβείο Sony για το 'Struck Off and Die' με τον Tony Gardner. Εκείνος και ο Michael Mosley κέρδισαν δύο βραβεία BMA για την εργασία τους στο ‘Trust Me, I’m a Doctor.’ Ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Martha Gellhorn για Ερευνητικό Δημοσιογραφία το 2012. Ο Φιλ Χάμοντ αποχώρησε από τη θέση του ως γιατρός του NHS το 2022 μετά από 35 χρόνια. Οι συνεχιζόμενες δραστηριότητές του περιλαμβάνουν δημοσιογραφία, ραδιοφωνική εκπομπή, ομιλίες σε δημόσιες εκδηλώσεις, υπεράσπιση και κωμικό χιούμορ. Το podcast του ‘Doctor Doctor’ είναι διαθέσιμο στο BBC Sounds, και ερευνά επί του παρόντος την υπόθεση της Lucy Letby. Κατέχοντας τη θέση του Αντιπροέδρου της Ένωσης Ασθενών, παρέχει επίσης την υποστήριξή του ως προστάτης σε διάφορους φιλανθρωπικούς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένων των Meningitis UK και Doctors’ Support Network.
Ο Πάολο Κεσίσογλου, ηθοποιός, κωμικός και Ιταλός τηλεοπτικός παρουσιαστής, είναι ιδιαίτερα διάσημος για τη δημιουργία, μαζί με τον Λούκα Μπιζάρρι, το κωμικό δίδυμο γνωστό ως Λούκα και Πάολο.
Ο Πατρίκ Φον, γεννημένος στις 27 Σεπτεμβρίου 1940 στο Βεσινέ, ήταν Γάλλος χιουμορίστας και σονετιέρης. Ξεκίνησε την καριέρα του ως δάσκαλος (instituteur) από το 1961 έως το 1968. Από τη δεκαετία του 1970 μέχρι το 1995, σχημάτισε ένα κωμικό ντουέτο με τον Φιλίπ Βαλ, που ονομαζόταν Font et Val. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, έγραψε στίχους για άλλους καλλιτέχνες, όπως ο Τιερί Λε Λυρόν και ο Κριστόφ Αλεβέκ, αποδεικνύοντας την ευελιξία του στο γαλλικό χώρο της διασκέδασης. Έγραψε αρκετά βιβλία, συμπεριλαμβανομένου του *J'exagère, mais pas assez* το 1992 και του *Souvenirs d'un cow-boy d'opérette* το 2018. Το 1992, έγινε αρθρογράφος στο σατιρικό περιοδικό Charlie Hebdo , και επίσης συνέβαλε στην ραδιοφωνική εκπομπή Rien à cirer στον σταθμό France Inter. Ίδρυσε το Marie Pantalon, ένα σχολείο κατάρτισης παραστατικών τεχνών στην Haute-Savoie, το 1994. Από το 2007, ήταν μόνιμος κωμικός στο Théâtre des Deux Ânes στο Παρίσι, εμφανιζόμενος σε θεατρικά έργα όπως το 'Sarkozix Le Gavlois', 'Kadhafi à Paris' και 'Nicolas s'remarie'. Η κωμωδία του συχνά περιλάμβανε σατιρικά σκετς για τρέχοντα γεγονότα, που μερικές φορές περιγράφονταν ως « façon Riviera », αναφερόμενοι σε πρόσωπα όπως ο Σαρκοζί και ο Fillon. Η καριέρα του Φοντά επηρεάστηκε σημαντικά από δικαστικές διαδικασίες που ξεκίνησαν το 1996. Καταδικάστηκε για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων και υπηρέτησε τέσσερα χρόνια και δύο μήνες στη φυλακή από το 1996 έως το 2000, μετά από δίκη στην Ανέσι τον Μάρτιο του 1998. Παρά αυτά τα γεγονότα, παρέμεινε ενεργός σε καλλιτεχνικές δραστηριότητες, συνιδρύοντας τους Les Auteurs Réunis το 2005, οι οποίοι ήταν υπεύθυνοι για το Le Coq des Bruyères και το Le Bar des vieux cons . Συμμετείχε στον δίσκο La verVe et la Joie το 2011. Ο Πατρίκ Φοντά απεβίωσε στις 6 Απριλίου 2018, σε ηλικία 77 ετών, λόγω επιπλοκών από μια χρόνια πάθηση του ήπατος, αφήνοντας πίσω του μια περίπλοκη κληρονομιά στον γαλλικό χιούμορ.
Ο Paul Kato Lubwama ήταν κινηματογραφιστής της Ουγκάντας ο οποίος έδρασε και στο θέατρο, επιφανέστερα σε πρωταγωνιστικούς ρόλους για το δράμα Bakayimbira, ακολούθησε καριέρα ως μουσικός και ραδιοφωνικός παρουσιαστής, και υπηρέτησε ως βουλευτής για τη Λουμπάγκα Σάουθ από το 2016 μέχρι το 2021.
Ο Περ Πάλεςεν είναι Δανός ηθοποιός που γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1942 στην Άαρς. Αναγνωρίζεται για την εκτεταμένη καριέρα του, η οποία περιλαμβάνει θέατρο, παραστάσεις, κινηματογράφο, ραδιόφωνο και τηλεόραση, κυρίως σε κωμικούς ρόλους. Πριν ακολουθήσει την υποκριτική, ο Πάλεςεν εκπαιδεύτηκε ως βοηθός ταμιευτηρίου. Από το 1962 έως το 1966, σπούδασε στην Σκούεσπιγιέρσκολε (σχολή υποκριτικής) στο Θέατρο Άαλμποργκ, θέτοντας τις βάσεις για την επαγγελματική του καριέρα. Η φιλμογραφία του Πάλεςεν περιλαμβάνει εμφανίσεις σε πάνω από 35 ταινίες από το 1967. Έκανε μια πρώιμη εμφάνιση στην 'Onkel Joakims hemmelighed' το 1967 και αργότερα συμμετείχε στα 'Girls at Arms' (1975) και 'Girls at Sea' (1977). Τα κωμικά του ταλέντα επεκτάθηκαν πέρα από τον κινηματογράφο, όπως αποδεικνύεται από τη συμμετοχή του στην Hjørringrevyen. Εντάχθηκε στο ρεβιού το 1978, μετά την ανάληψη της διοίκησης από τον Eddie Skoller, διαδεικτικό του Thøger Olesens, και έγινε ο ηγέτης του το 1979. Για είκοσι χρόνια, υπηρέτησε ως σκηνοθέτης και εκπαιδευτής για την Hjørringrevyen, συμβάλλοντας σημαντικά στο χιούμορ της, το οποίο αργότερα ενσωματώθηκε στο τηλεοπτικό σατιρικό πρόγραμμα Dansk Naturgas. Η δουλειά του Pallesen στο Dansk Naturgas είναι ιδιαίτερα αξέχαστη, όπου υποδυόταν και καθοδηγούσε. Θυμούνται ιδιαίτερα την ερμηνεία του στον χαρακτήρα Mathiesen και τη σχέση του με τη fru Christoff, που υποδύθηκε ο Tommy Kenter. Συνεργάστηκε επίσης στην μουσική παράσταση Pallesen Pilmark Show με τον Søren Pilmark από το 1984, αποδεικνύοντας την ευελιξία του. Εκτός τηλεόρασης, ο Pallesen έχει παίξει σε μιούζικαλ όπως το Styrmand Karlsens flammer, Spillemand på en tagryg και Les Misérables, και έχει εμφανιστεί στη σκηνή στο Det kongelige Teater (Βασιλικό Θέατρο) και Aveny Teatret. Από το 2001 έως το 2007, σκηνοθέτησε πολλές θεατρικές και σατιρικές παραστάσεις στο Nørrebros Teater. Το 2010, πρωταγωνίστησε στο έργο του Václav Havel Afsked στο Odense Teater. Τα ενδιαφέροντά του εκτείνονται πέρα από την υποκριτική· εξέδωσε το Spis i Roms sidegader (Φάτε στους δρόμους της Ρώμης) το 2010 και το Glæden ved vin (Η χαρά του κρασιού) το 2009, και δίνει τακτικά περίπου 25 διαλέξεις για το κρασί ετησίως. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Πάλεςεν έχει λάβει αναγνώριση για τις συνεισφορές του στη δανική ψυχαγωγία. Μια πλατεία στην Άαρς πήρε το όνομά του το 2008. Η προσωπική του ζωή περιλαμβάνει γάμο με την Κίρστεν Πέουλιχε από το 1966 έως το 1991, με την οποία μοιράζεται δύο κόρες, την Τρίνε και την Σοφί Πάλεςεν, και οι δύο ηθοποιούς. Έκτοτε είχε άλλες σημαντικές σχέσεις, συμπεριλαμβανομένης μιας με τη χορογράφο και ηθοποιό Ζανέτε Μπίντερουπ-Σουλτς, και βρίσκεται σήμερα σε σχέση με την οδοντίατρο Βιβιάν Ντένκερ.
Ο Πέτερ Ρίτεν είναι Γερμανός κωμικός συγγραφέας και ηθοποιός, γεννημένος στο Ράιντ (τώρα Μένγκλενγκλάτμπαχ) στις 30 Ιουνίου 1962. Η καριέρα του ξεκίνησε το 1988 με την ίδρυση του συγγραφικού του γραφείου, 'rührei'. Στα πρώτα στάδια της καριέρας του, έγραψε συνεισφορές σε σκετς για τους Thomas Freitag και Hanns Dieter Hüsch, καθώς και για εκπομπές όπως ZAK, το Dirk Bach Show και το RTL Samstag Nacht. Συνεργάστηκε συχνά με την Hella von Sinnen, ιδιαίτερα στο 'Wenn die Putzfrau zweimal klingelt'. Η δουλειά του Ρίτεν ως σεναριογράφος στην τηλεόραση περιλαμβάνει σημαντικούς ρόλους ως επικεφαλής συγγραφέας για αρκετές γνωστές εκπομπές. Από το 1995 έως το 1998, εργάστηκε ως σεναριογράφος στην Brainpool και ήταν επικεφαλής συγγραφέας της 'Die Harald Schmidt Show' μαζί με τον Ράλφ Χούσμαν. Συνέχισε ως επικεφαλής συγγραφέας της εκπομπής στην Bonito TV μέχρι το 2003, συνεργαζόμενος με τον Ράλφ Χούσμαν. Το 1995, έγινε επίσης επικεφαλής συγγραφέας για την RTL Nachtshow με τον Thomas Koschwitz. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, δημιούργησε αξέχαστους χαρακτήρες όπως οι Bimmel και Bommel, ο Dr. Udo Brömme και ο Kai Edel, υποδυόμενος τον τελευταίο ο ίδιος. Παρέχει αφήγηση για μικρού μήκους ταινίες που συνδέονται με αυτές τις εκπομπές. Από το 2012, ο Ρίτεν παρουσιάζει τη δική του σατιρική εκπομπή, «Το Σύμπαν των Μηδενικών του Ρίτεν» (Rüttens Bullshit Universum) στο Tele 5. Από το 2013, συν-πρωταγωνιστεί στην «Τις Χειρότερες Ταινίες Όλων των Εποχών» (SchleFaZ) με τον Όλιβερ Κάλκοφε. Στους ρόλους του ως ηθοποιός περιλαμβάνονται εμφανίσεις στο «Stromberg» από το 2004 έως το 2012 ως ο κ. Πέοτς, και ένας ρόλος στην ταινία «Ο Τελευταίος Κακοποιός» (Der letzte Lude) το 2003. Έχει επίσης δώσει φωνή σε μικρού μήκους ταινίες για το «Schlag den Star» από το 2015 και για το «TV total» από το 2024. Η ποικιλόμορφη καριέρα του αποδεικνύει την ευελιξία του στο γερμανικό τοπίο της κωμωδίας.
Η οικογένειά του μετακόμισε στη Τζάκσονβιλ της Φλόριντα όταν ήταν δώδεκα ετών, και πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του κατοικώντας στην περιοχή του Αγίου Νικολάου εκεί. Ο Ένμοντσον ισχυρίστηκε ότι ένα όνειρο όπου όλοι κινούνταν αντίστροφα τον οδήγησε να αναπτύξει την ικανότητα να διαβάζει, να γράφει, να μιλά και να τραγουδάει ανάποδα. Αυτό το ασυνήθιστο ταλέντο, πιθανώς ακονίστηκε από τη δουλειά του ως τεχνίτης εκδόσεων για την Times-Union, αποτέλεσε τη βάση της καριέρας του ως καλλιτέχνη του βωβού κινηματογράφου και κωμικού. Ενσωμάτωσε αυτές τις ανάποδες ικανότητες σε ένα κωμικό πρόγραμμα, συχνά εμφανιζόμενος με ακαδημαϊκό τόκο και ακαδημαϊκή γκαούνα. Ο καθηγητής Μπέκγουορντς, η παράστασή του επικεντρωνόταν στη γραφή, την ορθογραφία και την προφορά λέξεων ανάποδα, καθώς και στην ανάγνωση μιας ανεστραμμένης πινακίδας. Το μοναδικό του στυλ απέκτησε εθνική αναγνώριση τη δεκαετία του 1960, οδηγώντας σε πολυάριθμες εμφανίσεις στην τηλεόραση. Εμφανίστηκε σε εκπομπές όπως το The Ed Sullivan Show, το The Tonight Show, το The Merv Griffin Show, το The Dean Martin Show και το The Mike Douglas Show μεταξύ των δεκαετιών του 1950 και της πρώιμης δεκαετίας του 1970. Το 1955, κυκλοφόρησε ένα χιουμοριστικό άλμπουμ με τίτλο 'Laugh With.' Επίσης, εμφανίστηκε στο διάσημο νυχτερινό κέντρο Latin Quarter στη Νέα Υόρκη, μοιράζοντας τη σκηνή με acts όπως η Ann Corio, και παρουσιάζοντας μαζί με tap χορευτές, ballroom χορευτές και τραγουδιστές σε αυτό που ο Lou Walters, ο ιδιοκτήτης, διαφήμιζε ως "το πιο γεμάτο αστέρια show της Νέας Υόρκης", με παραστάσεις στις 8 και τις 12. Παρά την επιτυχία του και τη φήμη του ως «καλός άνθρωπος και γείτονας» στο Τζάκσονβιλ, η ζωή του καθηγητή Μπέκγουορντ κόπηκε τραγικά σύντομα. Στις 29 Ιανουαρίου 1976, δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια μιας ένοπλης ληστείας στο σπίτι του στο Κόλετζ Πάρκ, Τζόρτζια. Οι Ουίλι Ένταρ Μπελ, Ρόι Άντονι Έλερμπι και Μάικλ Γκαντ καταδικάστηκαν για τη δολοφονία του και καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη συν 20 χρόνια για ένοπλη ληστεία. Οι Μπελ και Γκαντ βίωσαν πολλαπλές αποφυλακίσεις και επαναπροσαγωγές στη φυλακή. Οι συνθήκες γύρω από τον θάνατό του σημάδεψαν το τέλος μιας καριέρας που έφερε γέλια σε πολλούς, αφήνοντας πίσω μια κληρονομιά ως ένας πρωτοποριακός και αξέχαστος κωμικός.
Η Πάμελα Στέφενσον, γεννημένη ως Πάμελα Έλεν Στέφενσον στις 4 Δεκεμβρίου 1949, στην Τακαπούνα, Οκλαντ, Νέα Ζηλανδία, είναι μια πολυπράγμων προσωπικότητα που αναγνωρίζεται ως κωμικός, ηθοποιός, συγγραφέας και κλινικός ψυχολόγος. Η οικογένειά της μετακόμισε στην Αυστραλία το 1953, όπου οι γονείς της εργάστηκαν ως επιστήμονες. Παρακολούθησε το Boronia Park Primary School και το Sydney Church of England Girls' Grammar School πριν σπουδάσει στο Εθνικό Ινστιτούτο Δραματικής Τέχνης (NIDA) στο Σίδνεϊ και αποφοιτηθεί στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Η Στέφενσον ξεκίνησε την καριέρα της στην τηλεόραση, εμφανιζόμενη σε εκπομπές όπως το *Space: 1999*, το *The New Avengers* και το *The Professionals*. Ένα σημαντικό σημείο καμπής ήρθε το 1979 όταν εντάχθηκε στο σατιρικό show σκετς *Not the Nine O'Clock News*, μαζί με τους Rowan Atkinson, Mel Smith και Griff Rhys Jones. Οι ερμηνείες της σε αυτό το πρόγραμμα απέσπασαν αναγνώριση, συμπεριλαμβανομένων υποψηφιοτήτων για βραβείο BAFTA το 1981. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, εμφανίστηκε επίσης σε ταινίες όπως το *History of the World, Part I* (1981) και το *Superman III* (1983), υποδυόμενη την Lorelei Ambrosia. Μετά την στροφή της στην κλινική ψυχολογία, η Stephenson απέκτησε διδακτορικό από το California Graduate Institute το 1996 και έγινε αδειούχος κλινικός ψυχολόγος. Έχει γράψει εκτενώς, συμπεριλαμβανομένης μιας βιογραφίας του συζύγου της, Billy Connolly, με τίτλο *Billy* (2002) και *Bravemouth* (2003). Δημοσιεύσεις της περιλαμβάνουν επίσης το *Head Case: Treat Yourself to Better Mental Health* (2009), το *Sex Life: How Our Sexual Encounters and Experiences Define Who We Are* (2011) και την αυτοβιογραφία της, *The Varnished Untruth* (2012). Παρουσίασε την ψυχολογική εκπομπή συνεντεύξεων *Shrink Rap* το 2007 και γράφει μια στήλη συμβουλών για σεξουαλικά θέματα για την *The Guardian* από το 2007. Η Stephenson συμμετείχε επίσης στο *Strictly Come Dancing* το 2010, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση. Είναι παντρεμένη με τον Billy Connolly και έχουν τρία παιδιά· το ζευγάρι μετακόμισε στη Φλόριντα για να υποστηρίξει την υγεία του Billy Connolly μετά τη διάγνωση της νόσου του Parkinson.
Ένας Ιταλός ηθοποιός, κωμικός, σκηνοθέτης ταινιών και συγγραφέας, ο Πάολο Βιλάτζιο ήρθε στον κόσμο στις 30 Δεκεμβρίου 1932 στη Γένοβα. Οι γονείς του ήταν ο Έτορε Βιλάτζιο, τοπογράφος από την Παλέρμο, και η Μαρία Φαράτσι, καθηγήτρια γερμανικών από τη Βενετία. Ο Πιέρο, δίδυμος αδελφός του Πάολο Βιλάτζιο, εργάστηκε ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πίζας. Η πρώιμη ζωή του Βιλάτζιο περιλάμβανε ποικίλες εμπειρίες· εργάστηκε ως σερβιτόρος, ομιλητής της BBC και ψυχαγωγός στα κρουαζιερόπλοια Costa Cruises, και αργότερα στην Cosider, όπου η διοργάνωση εταιρικών εκδηλώσεων παρείχε έμπνευση για τον χαρακτήρα του Ούγο Φαντότσι. Η καριέρα του Βιλάτζιο περιλάμβανε διάφορες δημιουργικές δραστηριότητες. Δημιούργησε αξέχαστους χαρακτήρες όπως ο καθηγητής Κρανζ, ο Τζιαντομένικο Φράκια και κυρίως ο Ούγο Φαντότσι. Η κωμωδία του ήταν πρωτοποριακή και σουρεαλιστική, αντλώντας έμπνευση από την κόμμεδια ντελ'άρτε, και χρησιμοποιούσε τεχνικές όπως νεολογισμούς, επιθετικά επίθετα, μορφολογικά λάθη και γραφειοκρατικούς όρους στη συγγραφή του. Έγραψε αρκετά σατιρικά βιβλία με πρωταγωνιστή τον Ούγο Φαντότσι, με το Fantozzi (1971) να πουλάει πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα και να του αποφέρει το Βραβείο Γκόγκολ στη Μόσχα. Ο χαρακτήρας του Ούγο Φαντότσι εξελίχθηκε σε μια ευρέως επιτυχημένη κινηματογραφική σειρά, με τον Βιλάτζιο να πρωταγωνιστεί στην ταινία Fantozzi (1975), σε σκηνοθεσία Λουτσιάνο Σάλτσε. Συνεργάστηκε επίσης με τον Φεντερίκο Φελίνι, την Λίνα Βερμούλερ, τον Ερμάνο Ολμι, τον Μάριο Μονικέλι και τον Γκαμπριέλ Σαλβατόρες σε ταινίες, εμφανιζόμενος συχνά σε δραματικούς ρόλους. Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Βιλάτζιο έλαβε πολυάριθμα βραβεία. Έλαβε το David di Donatello το 1990· έλαβε επίσης ένα Nastro d'Argento το 1992 και τον Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας την ίδια χρονιά, τιμώντας τα επιτεύγματά του σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Έλαβε επίσης το Honorary Pardo στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Λοκάρνο το 2000. Η δημιουργική παραγωγή του Βιλάτζιο επεκτεινόταν πέρα από τον κινηματογράφο και τα βιβλία· έγραψε τραγούδια με τον Fabrizo De André, συμπεριλαμβανομένων των 'Carlo Martello torna dalla battaglia di Poitiers' και 'Il fannullone,' και πρωταγωνίστησε σε θεατρικά έργα, υποδυόμενος τον Αρπαγκόν στο L'Avare του Μολιέρου το 1996. Επίσης, παρουσίασε το σατιρικό δελτίο ειδήσεων Striscia la notizia το 1996, και προηγουμένως παρουσίαζε πειραματικά και πρωτοποριακά τηλεοπτικά προγράμματα στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Κριτικοί όπως ο Goffredo Fofi, ο Michele Serra, ο Enrico Giacovelli και ο Beppe Grillo τον σύγκριναν με τους Buster Keaton, Charlie Chaplin, Stan Laurel και Oliver Hardy. Ο Paolo Villaggio απεβίωσε στη Ρώμη στις 3 Ιουλίου 2017, συνεπεία επιπλοκών του διαβήτη.
Ένας Ιταλός διασκεδαστής, ο Παόλο Ρόσσι εργάζεται ως ηθοποιός, συγγραφέας, κωμικός, τραγουδοποιός και εμφανίζεται στην τηλεόραση. Γεννημένος στις 22 Ιουνίου 1953 στο Μονφαλκόνε, Γκορίτσια, θεωρείται Μιλανέζος με υιοθεσία. Ο πατέρας του, Νέλο Ρόσσι, γνωστός και ως Λιονέλο Ρόσσι-Kobau, είχε ένα αξιοσημείωτο ιστορικό, καθώς πολέμησε εθελοντικά για την Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του Ρόσσι περιλάμβαναν τη μετακόμιση στη Φεράρα κατά την εφηβεία του και την απόκτηση διπλώματος ως χημικός τεχνικός· μάλιστα αποφοίτησε και ως χημικός ειδικός. Υπηρέτησε στον στρατό κοντά στο Τορίνο, διοικώντας ένα άρμα μάχης και κερδίζοντας το παρατσούκλι «Καπετάνιο Χιονάτη» πριν απολυθεί ως λοχίας. Ο Ρόσσι ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός το 1978, πρωτοεμφανιζόμενος στη σκηνή στο Μιλάνο με την *Ιστορία του Στρατιώτη* του Ντάριο Φο. Έγινε μέλος της «compagnia dell’Elfo» και συνέχισε να συνεργάζεται μαζί τους μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980, εμφανιζόμενος σε παραγωγές όπως το *Nemico di Classe* το 1983. Το θεατρικό του στυλ αντλεί έμπνευση από την Κομμέδια ντελ’άρτε, τον Μπρεχτ και τον Μολιέρ, οδηγώντας τους κριτικούς να το περιγράφουν ως έναν «ιταλικό μέσο δρόμο ανάμεσα στον Ντάριο Φο και τον Λένι Μπρους». Επέκτεινε την εμβέλειά του με εμφανίσεις στην τηλεόραση σε εκπομπές ποικιλίας όπως η *Su la testa* και η *Il laureato*, και έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο το 1986. Το έργο του από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 περιλαμβάνει ρόλους στις ταινίες του Κάρλο Βαντσίνα, *Via Montenapoleone* και *Montecarlo Gran Casinò*, καθώς και μια θεατρική παραγωγή του *Θυμόματος* του Σαίξπηρ. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Rossi έχει κυκλοφορήσει αρκετά άλμπουμ, συνεργαζόμενος με καλλιτέχνες όπως οι Enzo Jannacci, Emir Kusturica, Vinicio Capossela και Modena City Ramblers. Συμμετείχε στο Φεστιβάλ Μουσικής του Sanremo τόσο το 1994 όσο και το 2007. Στα συγγραφικά του credits περιλαμβάνονται οι *Camerieri*, για τις οποίες κέρδισε μια Ασημένια Κόρδα το 1996, και συνεργασίες με τους Gino e Michele σε έργα όπως οι *Recital*, *Chiamatemi Kowalski*, *C'è quel che c'è* και *Operaccia Romantica*. Έχει επίσης παρουσιάσει κοινωνικά ευαισθητοποιημένες παραστάσεις όπως οι *The Times They Are a-Changin …Un'altra Volta …Again!* και *Milanon Milanin*. Από το 1986 και μετά, ο Rossi έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία και την επιτυχία του καμπαρέ θεάτρου Zelig στο Μιλάνο μαζί με τους Claudio Bisio και Silvio Orlando. Έχει παρουσιάσει παραστάσεις για τριάντα χρόνια, καλύπτοντας από κλαμπ μέχρι μεγάλες σκηνές, παραδοσιακό θέατρο, καμπαρέ, τηλεόραση και τσίρκα, αλληλεπιδρώντας με τα τρέχοντα γεγονότα και παρουσιάζοντας τόσο αρχαία όσο και σύγχρονα κλασικά.
Αλβανία
1
Αρμενία
2
Αργεντινή
36
Αυστρία
27
Αυστραλία
52
Αζερμπαϊτζάν
1
Μπανγκλαντές
1
Βέλγιο
13
Βουλγαρία
57
Μπενίν
2
Βολιβία
1
Βραζιλία
27
Λευκορωσία
2
Καναδάς
125
Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό
3
Ελβετία
17
Ακτή Ελεφαντοστού
1
Χιλή
15
Καμερούν
1
Κίνα
8
Κολομβία
4
Κούβα
4
Τσεχία
7
Γερμανία
188
Δανία
17
Δομινικανή Δημοκρατία
1
Αλγερία
2
Ισημερινός
2
Εσθονία
5
Αίγυπτος
10
Ισπανία
74
Αιθιοπία
1
Φινλανδία
15
Γαλλία
214
Ηνωμένο Βασίλειο
365
Γεωργία
1
Γκάνα
3
Ελλάδα
18
Γουατεμάλα
1
Κροατία
2
Αϊτή
1
Ουγγαρία
7
Ινδονησία
23
Ιρλανδία
31
Ισραήλ
10
Ινδία
47
Ιράκ
3
Ιράν
6
Ισλανδία
4
Ιταλία
136
Τζαμάικα
1
Ιαπωνία
37
Κένυα
3
Νότια Κορέα
20
Καζακστάν
3
Λίβανος
5
Σρι Λάνκα
1
Λιθουανία
1
Λετονία
1
Μαρόκο
17
Μιανμάρ (Βιρμανία)
1
Μάλτα
1
Μαλάουι
2
Μεξικό
28
Μαλαισία
7
Νιγηρία
19
Νικαράγουα
2
Κάτω Χώρες
2
Νορβηγία
12
Νεπάλ
3
Νέα Ζηλανδία
9
Περού
2
Φιλιππίνες
35
Πακιστάν
7
Πολωνία
8
Πορτογαλία
7
Κατάρ
1
Ρουμανία
1
Σερβία
4
Ρωσία
9
Σαουδική Αραβία
4
Σουηδία
101
Σιγκαπούρη
3
Σλοβενία
4
Σλοβακία
2
Ελ Σαλβαδόρ
1
Συρία
1
Ταϊλάνδη
2
Τυνησία
4
Τουρκία
5
Ταϊβάν
1
Ουκρανία
11
Ουγκάντα
7
Ηνωμένες Πολιτείες
213
Ουρουγουάη
4
Ουζμπεκιστάν
1
Βενεζουέλα
5
Βιετνάμ
1
Νότια Αφρική
3
Ζιμπάμπουε
1
