Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na Y Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 13-14 z 14 komików
Yvonne Verbeeck (1913–2012), komiczka (Belgia) – Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Belgia

Yvonne Verbeeck

Yvonne Verbeeck, urodzona 7 grudnia 1913 roku w Rumst, w Belgii, była belgijską flamandzką aktorką, komikiem i piosenkarką. Zmarła 26 lutego 2012 roku w domu opieki Nottebohm w Antwerpii, w wieku 98 lat. Jej ojciec pracował jako producent i naprawiacz rowerów, a ona jest zapamiętana jako obywatelka honorowa swojego rodzinnego miasta, Rumst, upamiętniona brązowym popiersiem stworzonym przez Tona Piepersa i umieszczonym na Rynku Głównym. Kariera Verbeeck rozpoczęła się od klasycznego szkolenia wokalnego; studiowała w szkole muzycznej w Boom oraz w konserwatorium w Antwerpii, uzyskując w 1933 roku pierwsze miejsce i wysokie wyróżnienie. Następnie pracowała jako śpiewaczka operowa (sopran) dla Krajowego Instytutu Rozgłoszeniowego (obecnie VRT) i nawet śpiewała dla żołnierzy podczas II wojny światowej. Po wojnie przeszła do lżejszych gatunków, głównie występując w komediach, operetkach, sztukach teatralnych i programach telewizyjnych. Zdobyła szerokie uznanie dzięki swoim występom w telewizyjnych sketach Gaston en Leo u boku Gastona Berghmansa i Leo Martina, oraz uczestniczyła w De kolderbrigade w 1980 roku. Przez całą swoją bogatą karierę, Verbeeck wystąpiła w licznych belgijskich filmach, takich jak Boerenpsalm (1989), Koko Flanel (1990), Hector (1987), De verlossing (2001) i De Witte van Sichem (1980). Zagrała również główną rolę w serialu telewizyjnym Benidorm (1990-1992) oraz miała role w innych serialach, takich jak De Paradijsvogels i Merlina . Jej ostatnie role aktorskie to Zone Stad (2007) i FC De Kampioenen (2008). W 2005 roku wydała DVD dedykowane swoim widzom, Artistenleven , zawierające monolog i przegląd jej kariery. Od 2006 roku mieszkała w domu opieki Nottebohm, sporadycznie występując z La Esterella, i opublikowała swoje wspomnienia Het is beter om 79 jaar jong te zijn dan 40 jaar oud w 2003 roku. Była zdeterminowana, by dożyć 100 lat, świętując swoje 95. urodziny w grudniu 2008 roku.

Zweryfikowane Nieodebrane
Liban

Yasmine Khlat

Yasmine Khlat, urodzona 13 lutego 1959 roku w Ismaïlia, w Egipcie, jest wszechstronną libańską artystką. Rozpoczęła karierę w filmie i nadal pracuje jako aktorka, reżyserka, tłumaczka i powieściopisarka. Urodzona w rodzinie libańskiej, spędziła lata formowania się dorastając w Libanie. Jej wczesna edukacja obejmowała studia nad teorią filmu i kinem na Uniwersytecie Paris 3 oraz Uniwersytecie Paris odpowiednio. To akademickie wykształcenie znacząco wpłynęło na jej późniejsze twórcze przedsięwzięcia. Khlat zyskała uznanie dzięki swoim rolom aktorskim w kilku filmach od późnych lat 70. XX wieku, w tym w godnych uwagi występach w Aziza (1980), Nahla (1979) i Les Rêves de la ville (1983). Otrzymała nagrodę za najlepszą aktorkę na 11. Moskiewskim Festiwalu Filmowym w 1979 roku za rolę w Nahla . Po zakończeniu kariery aktorskiej przeniosła się do Francji. Tam zmieniła swoje zainteresowania, koncentrując się na reżyserii filmów dokumentalnych, w szczególności Leylouna/Notre nuit (1987), które bada życie kobiet podczas libańskiej wojny domowej, oraz Abed Azrie: Musicien du Monde (2000). Napisała również scenariusz do Transes (Nass el Ghiwane). Poza filmem, Khlat zyskała uznanie jako płodna pisarka. Opublikowała wiele powieści, w tym *Al-Yas Khata’a* (2001), *Le désespoir est un péché* (2001), *Partition libre pour Isabelle* (2004), *Le Diamantaire* (2006), *Vous me direz au crépuscule* (2010), *Égypte 51* (2019) i *Cet amour* (2020). Za powieść *Le désespoir est un péché* otrzymała w 2001 roku Prix des cinq continents de la francophonie. Jej powieść *Égypte 51* została nominowana do nagrody Grand prix du roman métis w 2019 roku. Najnowsze jej publikacje to *La Tendresse de Sainte Anne* (2023) i *La Dame d'Alexandrie* (2022), ta ostatnia będąca zrewidowanym wydaniem *Vous me direz au crépuscule*. Pracuje również jako tłumaczka, wzbogacając krajobraz literacki swoimi różnorodnymi umiejętnościami.