Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met Y Geverifieerd Alles wissen
13-14 van 14 comedians
Yvonne Verbeeck (1913–2012), comédienne (België) – Sketchcomedy
Geverifieerd Onopgeëist
België

Yvonne Verbeeck

Yvonne Verbeeck, geboren op 7 december 1913 in Rumst, België, was een Belgische Vlaamse actrice, komiek en zangeres. Ze overleed op 26 februari 2012 in het rusthuis Nottebohm in Antwerpen, op de leeftijd van 98 jaar. Haar vader werkte als fietsenmaker en -reparateur, en ze wordt herinnerd als ereburger van haar geboortestad Rumst, gemarkeerd door een bronzen borstbeeld gecreëerd door Ton Piepers en geplaatst op de Grote Markt. Verbeeck's carrière begon met een klassieke zangopleiding; ze studeerde aan de muziek school van Boom en het Conservatorium van Antwerpen, waar ze in 1933 afstudeerde met eerste prijs en grote onderscheiding. Ze werkte vervolgens als klassieke sopraan zangeres voor het Nationaal Instituut voor Omroep (nu VRT) en zong zelfs voor soldaten tijdens de Tweede Wereldoorlog. Na de oorlog maakte ze de overstap naar lichtere genres, voornamelijk optredend in komedies, operettes, toneelstukken en televisieprogramma's. Ze verwierf wijdverspreide erkenning door haar optredens in de televisie-schetsen Gaston en Leo , samen met Gaston Berghmans en Leo Martin, en nam in 1980 deel aan De kolderbrigade . Gedurende haar uitgebreide carrière verscheen Verbeeck in talrijke Belgische films, waaronder Boerenpsalm (1989), Koko Flanel (1990), Hector (1987), De verlossing (2001) en De Witte van Sichem (1980). Ze speelde ook een hoofdrol in de televisieserie Benidorm (1990-1992) en had rollen in andere series zoals De Paradijsvogels en Merlina . Haar laatste acteerrollen waren in Zone Stad (2007) en FC De Kampioenen (2008). In 2005 bracht ze een DVD-tribute uit aan haar publiek, Artistenleven , met daarin een monoloog en een overzicht van haar carrière. Ze woonde vanaf 2006 in het Nottebohm verpleeghuis, waarbij ze af en toe optrad met La Esterella, en publiceerde haar memoires Het is beter om 79 jaar jong te zijn dan 40 jaar oud in 2003. Ze was vastbesloten om tot 100 jaar te leven, waarbij ze in december 2008 haar 95e verjaardag vierde.

Geverifieerd Onopgeëist
Libanon

Yasmine Khlat

Yasmine Khlat, geboren op 13 februari 1959 in Ismaïlia, Egypte, is een veelzijdige Libanese kunstenaar. Ze begon haar carrière in de film en werkt nog steeds als actrice, regisseur, vertaler en romanschrijfster. Ze werd geboren in een Libanese familie en bracht haar vroege jaren door opgroeien in Libanon. Haar vroege opleiding omvatte het bestuderen van filmtheorie aan de Universiteit van Parijs 3 en cinema aan de Universiteit van Parijs. Deze academische achtergrond heeft haar latere creatieve inspanningen aanzienlijk beïnvloed. Khlat verwierf in eerste instantie erkenning voor haar acteerkunsten in verschillende films vanaf het einde van de jaren zeventig, waaronder opmerkelijke prestaties in Aziza (1980), Nahla (1979) en Les Rêves de la ville (1983). Ze ontving de prijs voor Beste Actrice op het 11e Internationale Filmfestival van Moskou in 1979 voor haar rol in Nahla . Na haar acteercarrière verhuisde ze naar Frankrijk. Daar verplaatste ze haar focus naar het regisseren van documentaires, met name Leylouna/Notre nuit (1987), die het leven van vrouwen tijdens de Libanese Burgeroorlog verkent, en Abed Azrie: Musicien du Monde (2000). Ze schreef ook het scenario voor Transes (Nass el Ghiwane). Naast haar werk als filmmaker heeft Khlat zich gevestigd als een productief schrijfster. Ze heeft talloze romans gepubliceerd, waaronder Al-Yas Khata’a (2001), Le désespoir est un péché (2001), Partition libre pour Isabelle (2004), Le Diamantaire (2006), Vous me direz au crépuscule (2010), Égypte 51 (2019) en Cet amour (2020). Le désespoir est un péché leverde haar in 2001 de Prix des cinq continents de la francophonie op. Haar roman Égypte 51 werd in 2019 genomineerd voor de Grand prix du roman métis. Meest recentelijk publiceerde ze La Tendresse de Sainte Anne (2023) en La Dame d'Alexandrie (2022), waarbij laatstgenoemde een herziene editie is van Vous me direz au crépuscule . Ze werkt ook als vertaler en draagt zo met haar diverse vaardigheden bij aan het literaire landschap.