Chuck - fıkra anlatan GiggleTime çizgi film komedyeni
Android için GiggleTime
Google Play'de ücretsiz
Uygulamayı indirin
GiggleTime - fıkralar, komedyenler ve komedi gösterileri GiggleTime
Menü
Premium'a Yükselt Şaka Gönder Komedyenler Komedi gösterileri En çok takip edilen komedyenler Hakkımızda SSS İletişim Komedyen ekle
Uygulamayı indirin
Bizi takip edin

Yasal
Gizlilik Politikası Hizmet Şartları Çerez Politikası İade ve İptal Politikası Kaynaklar
Giriş yap
Dil
Kategoriler
Ayarlar
Dil Türkçe Türkçe
Güvenli Mod
Rastgele Şaka Otomatik Oynatma
Bildirimler
Küresel Yetenek Rehberi

Komedyenler Rehberi

Komedyen profillerine, biyografik özetlere, menşe ülkeye ve resmi bağlantılara göz at.

M ile başlayan Tümünü temizle
233 komedyenden 193-204 gösteriliyor
Monica Vitti (1931–2022), komedyen (İtalya)
Doğrulanmış Sahiplenilmemiş
İtalya

Monica Vitti

Monica Vitti, 3 Kasım 1931 tarihinde Roma’da Maria Luisa Ceciarelli olarak doğan İtalyan bir aktris ve televizyon kişiliğiydi. Annesi Bologna’lı Adele Vittiglia ve babası Angelo Ceciarelli’ydi; sahne adı annesinin bekârlık soyadından, Vitti’den seçilmişti. Çocukluğunun bölümlerini Messina ve Napoli’de geçirdi ve savaş zamanı olayları tiyatroya olan tutkusunu körükledi. Katmanlı kıyafet seçimleri nedeniyle çocukken 'setti vistini' (küçük yedi elbise) lakabını takılmıştı. Vitti'nin resmî eğitimi, 1953 yılında Silvio D’Amico ve Sergio Tofano gibi öğretim üyeleriyle eğitim gördüğü Ulusal Dramatik Sanatlar Akademisi'nde başladı. Ayrıca Pittman’s Koleji'ne de gitti ve bir İtalyan tiyatro topluluğuyla Almanya'yı gezdi. Sahnedeki ilk görünümü Niccolò Machiavelli'nin *La Mandragola* eserinde oldu, ardından 1955 yılında Molière'in *L’avaro* eserinde Mariana rolünü canlandırdı. İlk kez 1954 yılında *Laugh! Laugh! Laugh!* filminde altyazısız olarak ekranda yer aldı. Yaklaşık kırk yıllık kariyeri boyunca gırtlaksı sesi ve canlı varlığıyla tanındı. Vitti, Michelangelo Antonioni'nin filmlerindeki rolleriyle uluslararası tanınırlık kazandı, özellikle de görüntüsü bir İtalyan posta pulunda yer alan L'Avventura (1960) filmiyle. Antonioni'nin "iletişimsizlik dörtlüsü" olarak bilinen sonraki filmlerde rol aldı: Jeanne Moreau ve Marcello Mastroianni ile La Notte (1961), Alain Delon ile L'Eclisse (1962) ve Il deserto rosso (1964). Marcello Mastroianni, Alain Delon, Richard Harris, Terence Stamp ve Dirk Bogarde gibi oyuncularla işbirliği yaptı. Bu dramatik rollerin yanı sıra Vitti, La ragazza con la pistola ve Io so che tu sai che io so gibi filmlerde komedi yeteneğini de sergiledi ve Carlo Di Palma ile birlikte Teresa the Thief (1973) ile başlayarak birkaç komedi yönetti. Performansları, En İyi Kadın Oyuncu dalında beş David di Donatello Ödülü'nü, ayrıca dört özel tanınmayı beraberinde getirdi. Ayrıca yedi İtalyan Altın Küre ödülünü En İyi Kadın Oyuncu olarak, bir de Kariyer Altın Küre ve Venedik Film Festivali Kariyer Altın Aslan Ödülü'nü aldı. Vitti’nin yönetmen Michelangelo Antonioni ile sanatsal ortaklığı film işbirlikleriyle sınırlı kalmayıp romantik bir ilişkiyi de beraberinde getirdi. Il grido filminde Dorian Gray'i seslendirdi. Uzun bir kariyerin ardından Monica Vitti, 2 Şubat 2022'de Roma'da vefat etti ve İtalyan sinemasında önemli bir miras bıraktı.

Mort Sahl (1927–2021), komedyen (Kanada) – Hiciv, Doğaçlama
Doğrulanmış Sahiplenilmemiş
Kanada

Mort Sahl

Mort Sahl, 11 Mayıs 1927'de Kanada, Quebec, Montreal’da Morton Lyon Sahl olarak doğan bir komedyen ve oyuncuydu. Ebeveynleri New York Şehri’nin Aşağı Doğu Yakası’ndan gelen Yahudi göçmenlerdi. Babası Harry Sahl, Broadway oyun yazarı olmak isterken sonunda FBI memuru ve mahkeme zabiti olarak çalıştı. Aile, Mort gençken Los Angeles'a taşındı ve burada Belmont Lisesi'ne gitti ve okul gazetesine katkıda bulundu. Sahl’ın erken yaşamı çeşitli ilgi alanları gösterdi; 14 yaşında ROTC'ye katıldı ve nişancılık ve Amerikanizm alanlarında ödüller aldı. Daha sonra ABD ordusunda görev yaptı. 1942 yılında, Alaska'da konuşlu Ordu Hava Kuvvetleri'nin 93. Hava Depo Grubu ile birlikte görev yaptı. Askerlik hizmetini tamamladıktan sonra Sahl, 1950 yılında Güney Kaliforniya Üniversitesi'nden trafik mühendisliği ve şehir yönetimi alanlarına odaklanarak lisans derecesi aldı. 1950 ile 1953 yılları arasında Los Angeles'ta stand-up komedyeni olarak kendini kurmaya çalıştı ancak başlangıçta başarılı olamadı. 1953 yılında, sahneye çıktığı San Francisco’daki hungry i gece kulübü ile profesyonel sahne kariyeri başladı. Sahl hızla popülerlik kazandı ve gece kulüplerinde, tiyatrolarda ve üniversite kampüslerinde performans sergiledi. Doğaçlama monologlar ve bir gazete kullanarak benzersiz bir sosyal hiciv tarzını öncüledi. Çalışmaları önemli dikkat çekti; 1960 yılında Time dergisinin kapağında yer aldı. Televizyonda ve filmlerde yer aldı, bunlar arasında ‘Aşk ve Savaş’ (1958), ‘Genç Adamlar Hepsi’ (1960), ‘Johnny Cool’ (1963), ‘Doktor, Şaka Yapıyorsunuz!’ (1967), ‘Dalgalanma Yapmayın’ (1967), ‘Üçüncü Reich İçinde’ (1982), ‘Hiçbir Şey Sonsuza Kadar Sürmez’ (1984), ‘Jonathan Winters: Kayan Çatı’ (1987), ‘Ayakta Bir Yaşam’ (1993) ve ‘Max Rose’ (2013) sayılabilir. John F. Kennedy, kampanya konuşmaları için şaka yazmasında yardımını istedi ve Kennedy'nin suikastından sonra Sahl, Warren Raporu'nu kamuoyunda eleştirdi. Hayatı ve kariyeri James Curtis'in biyografisi, Last Man Standing (2017) ve Robert B. Weide'nin filmi, Mort Sahl: The Loyal Opposition (1989) ile belgelenmiştir. Dört kez evlendi ve oğlu Mort Sahl Jr., 1996 yılında vefat etti.

Mouss Diouf (1964–2012), komedyen (Fransa)
Doğrulanmış Sahiplenilmemiş
Fransa

Mouss Diouf

Mouss Diouf, Pierre Moustapha Diouf olarak 28 Ekim 1964'te Dakar, Senegal'de doğdu; Fransız-Senegalli bir oyuncu, komedyen ve mizah ustasıydı. Ailesi dört yaşındayken Marsilya'ya taşınmış, daha sonra Seine-Saint-Denis, Bobigny, Fransa'ya yerleşmişlerdir. Başlangıçta boksla ilgilenen Diouf, oyunculuğa geçiş yapmış ve kariyerine Jérôme Savary ile 'Le Bal des Cocus' adlı oyunda tiyatroda başlamıştır. Diouf’un filmografisi onlarca yılı kapsıyor ve geniş bir rol yelpazesini içeriyordu. ‘Parole de flic’ (1985) ve ‘Billy Ze Kick’ (1985) gibi filmlerde yer aldı, ardından 1991 ve 1992'de ‘Loulou Graffiti’da rol aldı. Diğer film çalışmaları arasında ‘Les époux ripoux’ (1991), ‘Les secrets professionnels du Dr Apfelglück’ (1991), ‘Berlin Lady’ (1991), ‘Inspecteur Médeuze’ (1993), ‘Le Lyonnais’ (1993) ve ‘Acapulco H.E.A.T.’ (1993) yer alıyor. Ayrıca 'Lévy et Goliath' (1987) ve 'Toubab Bi' (1991) filmlerinde de roller aldı. Diouf, 'The Beast' (La bête) filminde başrolü oynadı ve ‘Asterix & Obelix: Mission Cleopatra’da Baba karakterini canlandırdı. Film ötesinde, Diouf televizyonda da önemli bir varlık gösterdi. 1991'de 'Navarro' dizisinde yer aldı ve 1992'den 2006'ya kadar 'Julie Lescaut'ta Dedektif N'Guma rolünü üstlendi. Ayrıca 'Les Anges gardiens' (1994) ve 'Les Deux Papas et la Maman' (1996) programlarında da yer aldı ve 2000 yılında çekilen Disney animasyon filmleri 'Atlantis: The Lost Empire' ve 'Lilo & Stitch'te karakter seslendirmesi yaptı. Diouf, iki tek kişilik gösterisi ‘Avant, quand j'étais noir’ ve ‘Naturellement humain’ (2008) aracılığıyla komedi yeteneğini sergiledi. 2004 yılında 'La Ferme Célébrités' reality şovunda ve 2007 yılında 'Ali Baba' dizisinde de rol aldı. Diouf, 2009 yılında iki felç geçirdi ve 7 Temmuz 2012'de felç komplikasyonları nedeniyle Marsilya'daki evinde hayatını kaybetti. Ölümünden sonra 'Julie Lescaut' dizisinin bir bölümü onun anısına ayrıldı.

Mousse Boulanger (1926–2023), komedyen (İsviçre) – Gerçeküstü ve absürt
Doğrulanmış Sahiplenilmemiş
İsviçre

Mousse Boulanger

Mousse Boulanger, aslen Berthe Sophie Neuenschwander, 3 Kasım 1926'da İsviçre'nin Boncourt kentinde doğmuş ve 16 Ocak 2023'te Payerne'de vefat etmiştir. Çocukluğu Fransız sınırına yakın bölgelerde geçmiştir ve ailesi içindeki çeşitli lehinelerden etkilenmiştir. Porrentruy'deki kanton okulunda ticari diploma ile ortaöğrenimini tamamladıktan sonra, Cenevre'deki École sociale de musique'de tiyatro eğitimi almıştır. Bunu, Cambridge'de Au-Pair olarak geçirdiği bir dönem izlemiş ve bu dönemde müzelerle ve Shakespeare oyunlarıyla ilgilenmeye başlamıştır. Sanat kariyerine girmeden önce Biel'de üç dilli sekreter olarak çalışmıştır. Boulanger'ın sanatsal yolculuğu, oyunculuk dersleri ve 1953 yılında bir Çehov oyunu sahnelemesiyle başladı. 1953'te Pierre Boulanger ile tanıştı ve 1955'te onunla evlendi. Birlikte, 1956'dan 1978'e kadar 'Les Marchands d'images' başlığı altında sıklıkla birçok radyo programı üreterek verimli bir ortaklık kurdular. 1961 yılında gösterilerinden bir bölümü Bulgar edebiyatına adadılar ve 1973'ten itibaren Fransa'nın Lyon şehrindeki Centre dramatique national ile 'Poésie dans les quartiers' adlı projede işbirliği yaptılar. Çalışmaları, 1971'den 1974'e kadar José Azpiazu ve kızı Lupe ile turneler de içeriyordu. Boulanger ayrıca Tendre pays (1967), Reflets (1973) ve Ce qui reste du jour (1975) gibi çeşitli eserler yayınladı ve Paul Eluard gibi Sürrealist şairlerden ilham aldı. Pierre Boulanger'ın 1978'deki ölümünden sonra Mousse Boulanger kariyerine devam etti. Emekliliğinden önce Westschweizer Radio için kültür gazetecisi olarak çalışmış ve Société jurassienne d'émulation'ın edebi jürisinde üye olarak yer almıştı. 1969'da Madame TV programında yer aldı ve 2000 yılında Plans-fixes belgeselinde rol aldı. 1975'te Fransızca sözlerini yazdığı Berceuse pour une maman adlı bir albüm çıkardı. Boulanger, 1978'den 1982'ye kadar Schweizerischen Schriftstellerverband (SSV) başkanlığı da dahil olmak üzere çeşitli görevlerde bulundu. 1997 yılında Prix des écrivains vaudois ödülünü aldı ve mirası, Association vaudoise des écrivains (AVE) tarafından kurulmuş ve 2023'te ilk kez verilen Literaturpreis Mousse Boulanger aracılığıyla yaşamaya devam ediyor.

Mufwankolo Wa Lesa (1935–2021), komedyen (Kongo Demokratik Cumhuriyeti) – Skeç komedisi
Doğrulanmış Sahiplenilmemiş
Kongo Demokratik Cumhuriyeti

Mufwankolo Wa Lesa

Mufwankolo Wa Lesa, Mufwankolo tiyatro topluluğunun kurucusu ve Katanga’nın tiyatro ve kültür hayatının en önemli isimlerinden biri olan Kongolu mizahçı, oyuncu ve tiyatro yönetmeniydi. 12 Temmuz 1935’te bugünkü Yukarı Katanga eyaletinin Kambove bölgesindeki Kaluwa’da Odilon Kyembe Kaswili Mwila Bantu adıyla doğdu. 1941’de onu evlat edinen dayısı, ilkokulun bir bölümü için Kapolowe misyonuna gönderdi; eğitimine Lubumbashi’nin Kamalondo semtindeki Saint-Boniface okulunda devam etti ve Kafubu misyonunda marangozluk öğrendi. Oradaki rahipler komedi yeteneğini fark etti; sahneye ilk kez bir okul tiyatrosu grubunda çıktı. 1954 sonlarına doğru şarkı, dans ve komediyi harmanlayan operetlerde oynayan Jeunes Comiques de la Kenya’ya (JECOKE) katıldı. 1956’da Belçikalı mimar M. Becker’in maddi desteğiyle kendi topluluğunu kurdu. Oyuncularından birine göre, sahnede hep kravat taktığı için hayranı kadınlar ona “kravatıyla ölecek adam” anlamına gelen Mufwankolo lakabını taktı; topluluk da 7 Temmuz 1957’de resmen tescil edilirken bu adı aldı. Aynı yıl Belçika’nın Lokeren kentindeki bir sergide, rivayete göre Kral Baudouin’in huzurunda, Le Chasseur et le Blanc’ı oynayarak altın madalya kazandı. 1958’de Mu Congo, Mu Belgique ile Belçika Kongosu’nu dolaştı, 1959’da bağımsızlıktan önceki Yuvarlak Masa için Belçika’ya döndü ve bağımsızlığın ardından hükümetin isteği üzerine Mu Congomani, kweli ni masikini? (“Bir Kongolu gerçekten yoksul mu?”) ile ülkeyi dolaştı. 1962’den itibaren topluluk ulusal radyoda canlı tiyatro yayınladı, 1974’ten itibaren de televizyonda canlı sahne aldı. Antropolog Johannes Fabian, 1970’lerin başında topluluğun Katanga halkının gündelik hayatı ve toplumsal sıkıntıları üzerine skeçlerinin çarşambaları televizyonda, cumartesileri yerel radyoda yayımlandığı haftalık programı Zaire ya kesho’yu anlattı. 1969’dan itibaren maden şirketi Gécamines’in işçi kamplarında eğitici oyunlar da sahneledi. Çoğu Svahili dilindeki oyunları, Walter Schicho ve Mbayabo Ndala’nın Le Groupe Mufwankolo (1981) adlı eseri ve Alain Ricard’ın 2004 tarihli çalışması da dahil olmak üzere akademik incelemelere konu oldu. 1976’da topluluk Togo’ya davet edildi ve orada bir Afrika sanatı festivalinde büyük ödül kazandı. 1984’te oyunlarını banda kaydetmeye başladı, 2000-2006 arasında ülkeyi dolaştı ve 2005’te BM’nin KDC misyonu MONUC’un barış ödülünü aldı. Mufwankolo 17 Şubat 2021’de Lubumbashi’de öldü; 22 Nisan 2024’te Lubumbashi’deki Carrefour kavşağında onun onuruna bir anıt açıldı ve eyalet valisi oyunlarının pek çok ailenin eğitimine katkıda bulunduğunu söyleyerek onu övdü.

Muhammed, komedyen (Fas)
Doğrulanmış Sahiplenilmemiş
Fas

Muhammed

Fas Muhammed al-Jum, Fas'taki en önemli tiyatro yıldızlarından biri olarak bilinir ve eleştirmenler tarafından önemli sanatçılardan biri olarak sınıflandırılmıştır, sanatsal arenada belirgin bir sembolü ve büyük bir halk rolü oynadığı gösterilmiştir.

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş
Sri Lanka

M. V. Balan

M. V. Balan, Sinhala sinemasında dramatik ve komik rollerde kırk yılı aşkın bir kariyere sahip Sri Lankalı oyuncu, koreograf, yönetmen yardımcısı, yapım müdürü ve sinemacıydı. 3 Mart 1941’de Yatiyanthota’ya bağlı Ganepalla köyünde Mahadevan Vellupillai Balakrishnan adıyla doğdu; sinema gazetesi Sarasaviya doğum tarihini 15 Mart 1940 olarak kaydetti. 1958’de Ceylon Studios’a teknisyen olarak katıldı ve ilk işi Sihanaya filminde ışıkçılıktı. Aynı yıl Wanaliya’daki küçük bir rolle oyunculuğa başladı. Ardından Pirimiyek Nisa, Suvineetha Lalani, Ganthera, Sasaraka Hati ve Cheriyo Captain gibi filmlerde birçok dramatik ve komik rolde oynadı. Kariyerinin en akılda kalan performanslarından biri, Gamini Fonseka ile birlikte oynadığı Nomiyena Minisun’du; eleştirmenler buradaki uşak rolünü çok övdü. Balan kameranın arkasında da çalıştı. Sithaka Mahima, Ipadune Ai, London Hamu ve Okkoma Hari gibi birçok popüler filmin koreografıydı. 1969’da Oba Nathinam ile başlayarak on bir Sinhala filmi yönetti; 1975’te Gamini Fonseka’nın başrolde olduğu Hitha Honda Minihek’i yönetti, yönetmen olarak diğer sevilen filmleri arasında Rahasak Nathi Rahasak ve Deviyani Sathya Surakinna vardı. 1978’de Mage Ran Putha’nın yapımcılığını üstlendi. Sri Lanka’nın iki film sektöründe de çalışarak Manjal Kunkumam ve Nirmala dahil birkaç Sri Lanka Tamil filmi de yönetti. Chandrawathi Hesarasinghe ile evliydi ve iki çocukları oldu. M. V. Balan 14 Ocak 2017’de 75 yaşında öldü ve 16 Ocak’ta Mount Lavinia Genel Mezarlığı’na gömüldü.

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş
Danimarka

Mads Barner-Christensen

Mads Barner-Christensen, 11 Ocak 1965'te Svendborg'da doğan Danimarkalı bir komedyen, yazar ve konuşmacıdır. Aynı zamanda 'blærerøven' takma adıyla da bilinir; bu da kabaca 'övünmece' veya 'gösterişli' anlamına gelir. Kariyer yolu çeşitlidir; daha önce Kraliyet Yaşam Muhafızları'nda subaylık yapmış ve daha sonra Euroman dergisinde yaşam tarzı ve moda editörü olarak çalışmıştır. 1998'de 'Den Store Blærerøv'un yayınlanması, onu ulusal çapta tanınır hale getiren önemli bir dönüm noktası olmuştur. Barner-Christensen’ın çalışmaları stand-up komediyi aşarak yazarlığa uzanıyor. 'Den Store Blærerøv'ın başarısının ardından, 1998’de 'Halvtreds Plus', 1999’da 'Blærerøvens guide til moderne etiquette' ve 2000’de 'SEX – Hvor svært Kan Det Være?' de dahil olmak üzere kitap yayınlamaya devam etti. Ayrıca 2006 yılında Suzanne Bjerrehuus ile birlikte 'Blærerøv og Bjerrehuus'u ortak yazdı ve ardından 2006’da 'Den store blærerøv - En guide til manden' ve 2007’de 'Blærerøven vender tilbage'yı yayınladı. Diğer yayınlar arasında 2009’da 'Manual til mænd med sure koner' ve 2012’de 'Blærerøven vender tilbage (igen, igen)' yer alıyor. Ayrıca birkaç yıldır DR P4’teki 'Mads og Monopolet' radyo programında konuk olmuştur. Nisan 2012'de Barner-Christensen, Kopenhag'da Dell için sahne aldı; ancak hakkındaki bir blog yazısı viral olduktan sonra Dell, yaptığı yorumlardan dolayı özür diledi. Şu anda YouTube kanalı formula TV için filmler çekiyor ve televizyon yorumcusu olarak görev yapıyor. Ayrıca bir otomobil tutkunu ve yelken ve kitesurfing gibi su sporlarından hoşlanıyor. Mads Barner-Christensen, 2000'den 2020'ye kadar Camilla Barner-Christensen ile evliydi.

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş
Bulgaristan

Malin Krastev

Malin Krastev, Bulgar oyuncu, oyun yazarı, yönetmen ve televizyon sunucusudur; geniş kitlelerce hiciv programı Gospodari na Efira’nın (Yayın Dalgalarının Efendileri) sunucularından biri olarak tanınır. 23 Nisan 1970’te Sofya’da doğdu, Henry Ford teknik okuluna gitti ve 1995’te Krastyo Sarafov Ulusal Tiyatro ve Film Sanatları Akademisi’nden (VITIZ) Profesör Elena Baeva’nın sınıfında dram oyunculuğu bölümünden mezun oldu. Sahne kariyerinin büyük bölümü Tiyatro 199’a bağlıdır; burada Raspluev’in Neşeli Günleri, Öteki Adam, Üç Yağmurlu Gün, Kalkütalı Yaşlı Kadın, Gerçek Batı, Sarabande, Denetimli Serbestlik ve Evrendeki En Hızlı Saat oyunlarında oynadı; el izleri tiyatronun Şöhret Duvarı’ndadır. Gençlik Tiyatrosu’nda ve Salza i Smyah tiyatrosunda da Ocak, Tartuffe, Evlenme, Golgota, On İkinci Gece, Kurtların Saati ve Equus gibi yapımlarda çalıştı. Daha sonra Gospodari na Efira’nın sunucusu oldu. Oyun yazarı olarak 2016’da Aile Albümü adlı oyunuyla Bulgar Oyuncular Birliği’nin dramatik metin dalında IKAR ödülünü kazandı; 2017’de Gençlik Tiyatrosu’nda Pencerede Kırıntılar Gibi’yi yönetti ve aynı tiyatronun gençlik okulunda oyunculuk dersleri veriyor. 2014’ten beri Bulgaristan Kültür Bakanı’nın Kamu Konseyi üyesidir. Krastev’in uzun bir ekran kariyeri vardır. Rolleri arasında Kurt Avı (2000) dizisinde Ilko Kralev, Fury’de (2001) Teğmen Krastev, Ice Dream’de (2005) parti sanatçısı Metodi Marchev, Ataerkillik’te (2005) Nedyu Nedev, Ekimde Serçeler (2006) dizisinde Anani, Prima Primavera’da (2009) emniyet müdürü Dragomir, Shmenti Capelli Operasyonu’nda (2011) Memur Nadezhdev ve Sakız’da (2017) Terziyski bulunur; ayrıca Ben David (2003), Londra Görevi (2010), Yedi Saat Fark (2011), Babalar Günü (2019), Ocak (2021), Noel Amca (2021), İyi Şoför (2022), Kalbimde Bir Nehir (2022), Güven Oyunu (2023) ve Şeytanın Oyunları (2025) yapımlarında yer aldı. Rio ve Rio 2’nin Bulgarca versiyonlarında Nigel’i seslendirdi.