Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met M Alles wissen
193-204 van 232 comedians
Monica Vitti (1931–2022), comédienne (Italië)
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Monica Vitti

Monica Vitti, geboren als Maria Luisa Ceciarelli op 3 november 1931 in Rome, was een Italiaanse actrice en televisiepersoonlijkheid. Haar ouders waren Adele Vittiglia uit Bologna en Angelo Ceciarelli, waarbij haar artiestennaam werd gekozen uit de meisjesnaam van haar moeder, Vitti. Ze bracht delen van haar jeugd door in Messina en Napels, en maakte tijdens de oorlog gebeurtenissen mee die een passie voor het theater aanwakkerden. Als kind kreeg ze de bijnaam 'setti vistini' vanwege haar gelaagde kledingkeuzes. Vitti's formele opleiding begon aan de Nationale Academie voor Dramatische Kunsten, waar ze in 1953 afstudeerde, met instructeurs zoals Silvio D’Amico en Sergio Tofano. Ze bezocht ook Pittman’s College en toerde door Duitsland met een Italiaanse acteursgroep. Haar eerste optreden op het toneel was in Niccolò Machiavelli's La Mandragola , gevolgd door Mariana in Molière's L’avaro in 1955. Ze verscheen voor het eerst ongenomineerd op het scherm in Laugh! Laugh! Laugh! in 1954. Gedurende haar bijna veertigjarige carrière stond ze bekend om haar hese stem en levendige aanwezigheid. Vitti verwierf internationale erkenning door haar rollen in de films van Michelangelo Antonioni, met name L'Avventura (1960), dat haar afbeelding op een Italiaanse postzegel liet zien. Ze speelde in de daaropvolgende films van wat bekend stond als Antonioni’s ‘tetralogie van onvermogen tot communicatie’: La Notte (1961) met Jeanne Moreau en Marcello Mastroianni, L'Eclisse (1962) met Alain Delon, en Il deserto rosso (1964). Ze werkte samen met acteurs zoals Marcello Mastroianni, Alain Delon, Richard Harris, Terence Stamp en Dirk Bogarde. Naast deze dramatische rollen toonde Vitti ook komisch talent in films als La ragazza con la pistola en Io so che tu sai che io so , en regisseerde ze samen met Carlo Di Palma verschillende comedies, beginnend met Teresa the Thief (1973). Haar vertolkingen leverden haar vijf David di Donatello Awards voor Beste Actrice op, plus vier speciale erkenningen. Ze ontving ook zeven Italiaanse Golden Globes voor Beste Actrice, samen met een Career Golden Globe en de Venice Film Festival Career Golden Lion Award. Vitti's artistieke partnerschap met regisseur Michelangelo Antonioni reikte verder dan hun filmcollaboraties en ontwikkelde zich tot een romantische relatie. Ze gaf Dorian Gray een stem in *Il grido*. Na een lange carrière overleed Monica Vitti op 2 februari 2022 in Rome, waarbij ze een aanzienlijke nalatenschap in de Italiaanse cinema achterliet.

Mort Sahl (1927–2021), comedian (Canada) – Satire, Improvisatie
Geverifieerd Onopgeëist
Canada

Mort Sahl

Mort Sahl, geboren als Morton Lyon Sahl op 11 mei 1927 in Montreal, Quebec, Canada, was een komiek en acteur. Zijn ouders waren Joodse immigranten uit de Lower East Side van New York City. Zijn vader, Harry Sahl, streefde ernaar Broadway toneelstukken te schrijven, maar werkte uiteindelijk als FBI-klerk en verslaggever voor de rechtbank. Het gezin verhuisde naar Los Angeles toen Mort jong was, waar hij naar de Belmont High School ging en bijdroeg aan de schoolkrant. Sahl’s vroege leven toonde uiteenlopende interesses; op 14-jarige leeftijd sloot hij zich aan bij ROTC en ontving hij prijzen voor schietvaardigheid en Amerikaans patriottisme. Later diende hij in het Amerikaanse leger. In 1942 was hij gestationeerd in Alaska met de 93rd Air Depot Group binnen de Army Air Forces. Na het voltooien van zijn militaire dienst behaalde Sahl een B.S.-graad van de University of Southern California in 1950, met de nadruk op verkeersplanning en stadsbeheer. Tussen 1950 en 1953 probeerde hij zich te vestigen als stand-up comedian in Los Angeles zonder aanvankelijk succes. In 1953 begon zijn professionele optreden met een optreden op het podium van de nachtclub "the hungry i" in San Francisco. Sahl verwierf snel populariteit, door op te treden in nachtclubs, theaters en op collegecampussen. Hij was pionier op het gebied van sociale satire, waarbij hij gebruik maakte van geïmproviseerde monologen en een krant als rekwisiet. Zijn werk trok aanzienlijke aandacht; in 1960 werd hij uitgelicht in een artikel op de cover van Time Magazine. Hij verscheen op televisie en in films, waaronder ‘In Love and War’ (1958), ‘All the Young Men’ (1960), ‘Johnny Cool’ (1963), ‘Doctor, You've Got to Be Kidding!’ (1967), ‘Don't Make Waves’ (1967), ‘Inside the Third Reich’ (1982), ‘Nothing Lasts Forever’ (1984), ‘Jonathan Winters: On the Ledge’ (1987), ‘A Stand Up Life’ (1993) en ‘Max Rose’ (2013). John F. Kennedy vroeg om zijn hulp bij het schrijven van grappen voor campagnepraatjes, en na de moord op Kennedy bekritiseerde Sahl publiekelijk het Warren Report. Zijn leven en carrière worden gedocumenteerd in James Curtis' biografie, Last Man Standing (2017) en Robert B. Weide's film, Mort Sahl: The Loyal Opposition (1989). Hij trouwde vier keer, en zijn zoon, Mort Sahl Jr., overleed in 1996.

Mouss Diouf (1964–2012), comedian (Frankrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Mouss Diouf

Mouss Diouf, geboren als Pierre Moustapha Diouf op 28 oktober 1964 in Dakar, Senegal, was een Frans-Senegalees acteur, komiek en humorist. Zijn familie verhuisde naar Marseille toen hij vier jaar oud was, en verplaatste zich later naar Bobigny, Seine-Saint-Denis, Frankrijk. Diouf begon aanvankelijk met boksen, maar stapte over naar de acte, waarbij hij zijn carrière begon in het theater met Jérôme Savary in 'Le Bal des Cocus'. Dioufs filmografie bestreek meerdere decennia en omvatte een breed scala aan rollen. Hij verscheen in films zoals ‘Parole de flic’ (1985) en ‘Billy Ze Kick’ (1985), gevolgd door ‘Loulou Graffiti’ in zowel 1991 als 1992. Verdere filmcredits omvatten ‘Les époux ripoux’ (1991), ‘Les secrets professionnels du Dr Apfelglück’ (1991), ‘Berlin Lady’ (1991), ‘Inspecteur Médeuze’ (1993), ‘Le Lyonnais’ (1993) en ‘Acapulco H.E.A.T.’ (1993). Hij speelde ook rollen in 'Lévy et Goliath' (1987) en 'Toubab Bi' (1991). Diouf speelde een hoofdrol in de film 'The Beast' (La bête) en vertolkte Baba in ‘Asterix & Obelix: Mission Cleopatra’. Naast film had Diouf een belangrijke aanwezigheid op televisie. Hij verscheen in de serie ‘Navarro’ in 1991 en speelde een prominente rol als Inspecteur N'Guma in ‘Julie Lescaut’ van 1992 tot 2006. Hij deed ook mee aan 'Les Anges gardiens' (1994) en 'Les Deux Papas et la Maman' (1996), en gaf stem aan personages in de geanimeerde Disney films 'Atlantis: The Lost Empire' en 'Lilo & Stitch' (2000). Diouf verkende zijn komische talenten door middel van twee eenmanshows, ‘Avant, quand j'étais noir’ en ‘Naturellement humain’ (2008). Hij verscheen ook in de realityshow 'La Ferme Célébrités' in 2004 en de serie 'Ali Baba' in 2007. Diouf kreeg in 2009 twee beroertes, en hij overleed op 7 juli 2012 in zijn huis in Marseille aan complicaties als gevolg van een beroerte. Een aflevering van ‘Julie Lescaut’ werd na zijn dood aan zijn geheugen gewijd.

Mousse Boulanger (1926–2023), comédienne (Zwitserland) – Surrealistisch en absurd
Geverifieerd Onopgeëist
Zwitserland

Mousse Boulanger

Mousse Boulanger, geboren als Berthe Sophie Neuenschwander op 3 november 1926 in Boncourt, Zwitserland, overleed op 16 januari 2023 in Payerne. Haar jeugd bracht ze door nabij de Franse grens en ze werd beïnvloed door verschillende dialecten binnen haar familie. Na het afronden van haar middelbare school aan een kantonnale school in Porrentruy met een diploma in de handel, volgde ze vervolgens theaterstudies aan de École sociale de musique in Genève. Dit volgde op een periode als Au-Pair in Cambridge, die haar fascinatie voor musea en Shakespeare's toneelstukken aanwakkerde. Ze werkte als drietalige secretaresse in Biel voordat ze een carrière in de kunst aangaat. Boulanger’s artistieke reis begon met toneelstudies en een uitvoering van een Chekhov-toneelstuk in 1953. In 1953 ontmoette ze Pierre Boulanger, met wie ze in 1955 trouwde. Samen begonnen ze aan een productief partnerschap, waarbij ze van 1956 tot 1978 talloze radioprogramma's produceerden, vaak onder de titel 'Les Marchands d'images.' Ze wijdten in 1961 een aflevering van hun show aan de Bulgaarse literatuur en werkten vanaf 1973 samen met het Centre dramatique national in Lyon, Frankrijk, aan ‘Poésie dans les quartiers.’ Hun werk omvatte tournees met José Azpiazu en zijn dochter, Lupe, van 1971 tot 1974. Boulanger publiceerde ook verschillende werken, waaronder Tendre pays (1967), Reflets (1973) en Ce qui reste du jour (1975), geïnspireerd door surrealistische dichters zoals Paul Eluard. Na Pierre Boulangers overlijden in 1978 zette Mousse Boulanger haar carrière voort. Na haar pensioen was ze eerder werkzaam als cultuurjournaliste voor Westschweizer Radio en nam ze deel als lid van de literaire jury voor de Société jurassienne d'émulation. Ze verscheen in 1969 in Madame TV en werd in 2000 figuurlijk afgebeeld in de documentaire Plans-fixes . Ze bracht in 1975 een album uit, Berceuse pour une maman , en schreef daarvoor de Franse teksten. Boulanger bekleedde diverse functies, waaronder die van president van de Schweizerischen Schriftstellerverband (SSV) van 1978 tot 1982. Ze ontving in 1997 de Prix des écrivains vaudois, en haar nalatenschap leeft voort via de Literaturpreis Mousse Boulanger, opgericht door de Association vaudoise des écrivains (AVE) en voor het eerst toegekend in 2023.

Mufwankolo Wa Lesa (1935–2021), comedian (Democratische Republiek Congo) – Sketchcomedy
Geverifieerd Onopgeëist
Democratische Republiek Congo

Mufwankolo Wa Lesa

Mufwankolo Wa Lesa was een Congolese humorist, acteur en theaterregisseur, oprichter van de toneelgroep Mufwankolo en een van de grote figuren van het theater en het culturele leven in Katanga. Hij werd geboren als Odilon Kyembe Kaswili Mwila Bantu op 12 juli 1935 in Kaluwa, in het territorium Kambove van de huidige provincie Haut-Katanga. In 1941 werd hij geadopteerd door zijn oom van moederskant, die hem voor een deel van de lagere school naar de missie van Kapolowe stuurde; hij ging verder naar de Saint-Bonifaceschool in Kamalondo, Lubumbashi, en leerde timmeren op de missie van Kafubu. De paters daar zagen zijn komisch talent, en hij stond voor het eerst op het podium in een schooltoneelgroep. Eind 1954 sloot hij zich aan bij de Jeunes Comiques de la Kenya (JECOKE) en speelde hij in operettes die zang, dans en komedie combineerden. In 1956 richtte hij met financiële steun van de Belgische architect M. Becker zijn eigen groep op. Volgens een van de acteurs gaven bewonderaarsters hem de bijnaam Mufwankolo, ‘de man die met zijn das om zal sterven’, omdat hij op het toneel altijd een das droeg, en de groep nam die naam aan toen ze op 7 juli 1957 officieel werd geregistreerd. Dat jaar speelde ze Le Chasseur et le Blanc op een tentoonstelling in Lokeren in België, naar verluidt voor koning Boudewijn, en won ze een gouden medaille. In 1958 toerde ze met Mu Congo, Mu Belgique door Belgisch-Congo, in 1959 keerde ze terug naar België voor de Rondetafelconferentie die aan de onafhankelijkheid voorafging, en na de onafhankelijkheid toerde ze op verzoek van de regering door het land met Mu Congomani, kweli ni masikini? (‘Is een Congolees echt arm?’). Vanaf 1962 zond de groep live theater uit op de nationale radio en vanaf 1974 trad ze ook live op televisie op. De antropoloog Johannes Fabian beschreef begin jaren zeventig haar wekelijkse programma Zaire ya kesho, waarvan de sketches over het dagelijks leven en de sociale moeilijkheden van de mensen in Katanga op woensdag op televisie en op zaterdag op de lokale radio te zien en te horen waren. Vanaf 1969 bracht ze ook educatieve stukken in de arbeiderswijken van het mijnbouwbedrijf Gécamines. Haar stukken, meestal in het Swahili, werden onderwerp van wetenschappelijk onderzoek, waaronder Le Groupe Mufwankolo (1981) van Walter Schicho en Mbayabo Ndala en een studie van Alain Ricard uit 2004. In 1976 werd de groep uitgenodigd in Togo, waar ze een hoofdprijs won op een festival van Afrikaanse kunst. In 1984 begon ze haar stukken op band op te nemen, tussen 2000 en 2006 toerde ze door het land en in 2005 ontving ze de vredestrofee van de VN-missie in de DR Congo, MONUC. Mufwankolo overleed op 17 februari 2021 in Lubumbashi, en op 22 april 2024 werd te zijner ere een monument onthuld op de rotonde Carrefour in Lubumbashi, waar de provinciegouverneur zijn stukken prees omdat ze veel gezinnen hadden helpen opvoeden.

Muhammad al-Jam, comedian (Marokko)
Geverifieerd Onopgeëist
Marokko

Muhammad al-Jam

Marokko Mohammed al-Jum staat bekend als een van de belangrijkste theatersterren in Marokko, en is geclassificeerd als een van de grote artiesten door de critici, een prominent symbool in de artistieke arena, en hij is aangetoond een grote, massa-publieke rol te spelen.

Geverifieerd Onopgeëist
Sri Lanka

M. V. Balan

M. V. Balan was een Sri Lankaanse acteur, choreograaf, regieassistent, productieleider en filmmaker wiens loopbaan in de Singalese film meer dan vier decennia besloeg, in dramatische en komische rollen. Hij werd op 3 maart 1941 geboren als Mahadevan Vellupillai Balakrishnan in het dorp Ganepalla in Yatiyanthota; de filmkrant Sarasaviya vermeldde 15 maart 1940 als zijn geboortedatum. In 1958 kwam hij als technicus bij Ceylon Studios, en zijn eerste klus was die van belichter bij de film Sihanaya. Datzelfde jaar maakte hij zijn acteerdebuut met een kleine rol in Wanaliya. Daarna speelde hij veel dramatische en komische rollen, in films als Pirimiyek Nisa, Suvineetha Lalani, Ganthera, Sasaraka Hati en Cheriyo Captain. Een van de gedenkwaardigste vertolkingen uit zijn loopbaan was in Nomiyena Minisun, naast Gamini Fonseka, waarin critici zijn rol als bediende zeer prezen. Balan werkte ook achter de camera. Hij was choreograaf van veel populaire films, waaronder Sithaka Mahima, Ipadune Ai, London Hamu en Okkoma Hari. Hij regisseerde elf Singalese films, te beginnen met Oba Nathinam in 1969; in 1975 regisseerde hij Hitha Honda Minihek met Gamini Fonseka, en tot zijn andere populaire films als regisseur behoorden Rahasak Nathi Rahasak en Deviyani Sathya Surakinna. In 1978 produceerde hij Mage Ran Putha. Omdat hij in beide filmindustrieën van Sri Lanka werkte, regisseerde hij ook enkele Sri Lankaans-Tamil films, waaronder Manjal Kunkumam en Nirmala. Hij was getrouwd met Chandrawathi Hesarasinghe en ze kregen twee kinderen. M. V. Balan overleed op 14 januari 2017, 75 jaar oud, en werd op 16 januari begraven op de Algemene Begraafplaats van Mount Lavinia.

Geverifieerd Onopgeëist
Denemarken

Mads Barner-Christensen

Mads Barner-Christensen is een Deense comedian, auteur en spreker die geboren werd in Svendborg op 11 januari 1965. Hij staat ook bekend onder de bijnaam 'blærerøven,' wat vertaalt naar 'trotskont' of 'show-off.' Zijn carrièrepad is divers geweest; hij was voorheen officier bij de Koninklijke Lijfwacht en werkte later als lifestyle- en mode-editor voor het tijdschrift Euroman. De publicatie van 'Den Store Blærerøv' in 1998 markeerde een belangrijk keerpunt, waardoor hij nationale erkenning kreeg. Barner-Christensens werk strekt zich uit voorbij stand-up comedy en tot auteurschap. Na het succes van 'Den Store Blærerøv' bleef hij boeken publiceren, waaronder 'Halvtreds Plus' in 1998, 'Blærerøvens guide til moderne etiquette' in 1999 en 'SEX – Hvor svært Kan Det Være?' in 2000. Hij co-schreef ook 'Blærerøv og Bjerrehuus' met Suzanne Bjerrehuus in 2006, en bracht vervolgens 'Den store blærerøv - En guide til manden' in 2006 en 'Blærerøven vender tilbage' in 2007 uit. Verdere publicaties omvatten 'Manual til mænd med sure koner' in 2009 en 'Blærerøven vender tilbage (igen, igen)' in 2012. Hij is ook al jaren te gast in het radioprogramma 'Mads og Monopolet' op DR P4. In april 2012 trad Barner-Christensen op voor Dell in Kopenhagen; echter, Dell bood later zijn excuses aan voor zijn opmerkingen nadat een blogpost erover viraal ging. Momenteel maakt hij films voor zijn YouTube-kanaal, formula TV, en fungeert hij als tv-commentator. Hij is ook een automobielenthousiast en geniet van watersporten zoals zeilen en kitesurfen. Mads Barner-Christensen was van 2000 tot 2020 getrouwd met Camilla Barner-Christensen.

Geverifieerd Onopgeëist
Bulgarije

Malin Krastev

Malin Krastev is een Bulgaarse acteur, toneelschrijver, regisseur en televisiepresentator, bij het grote publiek bekend als een van de presentatoren van het satirische programma Gospodari na Efira (Heersers van de ether). Hij werd op 23 april 1970 in Sofia geboren, ging naar de technische school Henry Ford en studeerde in 1995 af in toneelspel aan de Nationale Academie voor Theater- en Filmkunst Krastyo Sarafov (VITIZ), in de klas van professor Elena Baeva. Een groot deel van zijn toneelloopbaan is verbonden met Theater 199, waar hij speelde in De vrolijke dagen van Raspljoejev, De andere man, Drie regenachtige dagen, De oude vrouw uit Calcutta, True West, Saraband, Proeftijd en De snelste klok van het heelal; zijn handafdrukken staan op de Wall of Fame van het theater. Hij werkte ook bij het Jeugdtheater en het theater Salza i Smyah, in voorstellingen als Januari, Tartuffe, Het huwelijk, Golgotha, Driekoningenavond, Het uur van de wolven en Equus. Later werd hij presentator van Gospodari na Efira. Als toneelschrijver won hij in 2016 de IKAR-prijs van de Bond van Bulgaarse Acteurs voor een dramatische tekst met zijn stuk Familiealbum, en in 2017 regisseerde hij Als kruimels op het raam bij het Jeugdtheater, waar hij ook toneelles geeft aan de jeugdschool. Sinds 2014 is hij lid van de Publieke Raad van de Bulgaarse minister van Cultuur. Krastev heeft een lange carrière voor de camera. Zijn rollen zijn onder meer Ilko Kralev in de serie Wolvenjacht (2000), luitenant Krastev in Fury (2001), de partijkunstenaar Metodi Marchev in Ice Dream (2005), Nedyu Nedev in Patriarchaat (2005), Anani in de serie De mussen in oktober (2006), politiechef Dragomir in Prima Primavera (2009), agent Nadezhdev in Operatie Shmenti Capelli (2011) en Terziyski in Kauwgom (2017), en hij speelde in I Am David (2003), Mission London (2010), Zeven uur verschil (2011), Vaderdag (2019), Januari (2021), Oom Kerstmis (2021), De goede chauffeur (2022), Met een rivier in het hart (2022), Vertrouwensspel (2023) en Duivelsspellen (2025). Hij sprak Nigel in in de Bulgaarse versies van Rio en Rio 2.

Geverifieerd Onopgeëist
Chili

Mandolino

Armando Navarrete Navarrete, quien se hizo famoso bajo el nombre de Mandolino, se desempeñó como acteur, cantante y comediante en Chili. Su popularidad se extendió a Estados Unidos, su país natal y toda América Latina gracias a los números cómicos que compartió con Don Francisco en el programa Sábado Gigante. Su instapsión en el mundo del espectáculo comenzó como vocalista del conjunto musical chileno Los Flamingos.