Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na M Wyczyść wszystko
Wyświetlono 193-204 z 232 komików
Monica Vitti (1931–2022), komiczka (Włochy)
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Monica Vitti

Monica Vitti, urodzona Maria Luisa Ceciarelli 3 listopada 1931 roku w Rzymie, była włoską aktorką i osobowością telewizyjną. Jej rodzicami byli Adele Vittiglia z Bolonii i Angelo Ceciarelli, a jej pseudonim sceniczny pochodził od nazwiska panieńskiego matki, Vitti. Spędziła część dzieciństwa w Messynie i Neapolu, doświadczając wydarzeń wojennych, które wykształciły w niej pasję do teatru. Jako dziecko nadano jej przezwisko „setti vistini” ze względu na jej warstwowe stylizacje. Formalne szkolenie Vitti rozpoczęło się w Narodowej Akademii Sztuk Dramatycznych, gdzie ukończyła studia w 1953 roku, ucząc się pod okiem instruktorów takich jak Silvio D’Amico i Sergio Tofano. Uczęszczała również do Pittman’s College i występowała z włoską trupą aktorską na terenie Niemiec. Jej debiut sceniczny miał miejsce w La Mandragola Niccolò Machiavelliego, po którym przyszła rola Mariany w L’avaro Moliera w 1955 roku. Po raz pierwszy pojawiła się na ekranie bez wpisu w czołówce w filmie *Śmiej się! Śmiej się! Śmiej się!* w 1954 roku. Przez prawie czterdziestolecie kariery była znana ze swojego ochrypłego głosu i żywej prezencji. Vitti zyskała międzynarodowe uznanie dzięki swoim rolom w filmach Michelangelo Antonioniego, szczególnie w L'Avventura (1960), na której obrazku umieszczono ją na włoskiej znaczku pocztowej. Grała w kolejnych filmach, które stały się znane jako „tetralogia niekomunikatywności” Antonioniego: La Notte (1961) z Jeanne Moreau i Marcello Mastroiannim, L'Eclisse (1962) z Alainem Delonem oraz Il deserto rosso (1964). Współpracowała z aktorami takimi jak Marcello Mastroianni, Alain Delon, Richard Harris, Terence Stamp i Dirk Bogarde. Oprócz tych ról dramatycznych, Vitti wykazała również talent komediowy w filmach takich jak La ragazza con la pistola i Io so che tu sai che io so , oraz wyreżyserowała kilka komedii u boku Carlo Di Palmy, rozpoczynając od Teresa the Thief (1973). Jej występy przyniosły jej pięć nagród David di Donatello za najlepszą aktorkę, a także cztery specjalne wyróżnienia. Otrzymała również siedem włoskich Złotych Globusów za najlepszą aktorkę, wraz z Złotym Globusem za całą karierę i nagrodą Złotego Lwa za całą karierę na Festiwalu Filmowym w Wenecji. Artystyczna współpraca Vitti z reżyserem Michelangelo Antonioni wykraczała poza ich filmowe projekty, przeradzając się w związek romantyczny. Podkładała głos Dorianowi Grayowi w Il grido . Po długiej karierze Monica Vitti zmarła w Rzymie 2 lutego 2022 roku, pozostawiając po sobie znaczące dziedzictwo w włoskim kinie.

Mort Sahl (1927–2021), komik (Kanada) – Satyra, Improwizacja
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Mort Sahl

Mort Sahl, urodzony jako Morton Lyon Sahl 11 maja 1927 roku w Montrealu, Quebec, Kanada, był komikiem i aktorem. Jego rodzice byli żydowskimi imigrantami z Dolnego East Side w Nowym Jorku. Jego ojciec, Harry Sahl, pragnął zostać dramaturgiem broadwayowskim, ale ostatecznie pracował jako urzędnik FBI i protokolant sądowy. Rodzina przeniosła się do Los Angeles, gdy Mort był jeszcze młody, gdzie uczęszczał do Belmont High School i współtworzył gazetę szkolną. Wczesne życie Sahla charakteryzowało się różnorodnymi zainteresowaniami; w wieku 14 lat dołączył do ROTC i otrzymał nagrody za strzelectwo i patriotyzm amerykański. Później służył w wojsku USA. W 1942 roku służył w 93rd Air Depot Group wchodzącym w skład Army Air Forces, stacjonującym na Alasce. Po zakończeniu służby wojskowej Sahl uzyskał tytuł B.S. z Uniwersytetu Kalifornijskiego Południowego w 1950 roku, koncentrując się na inżynierii ruchu i zarządzaniu miastem. Próbował założyć się jako komik stand-up w Los Angeles między 1950 a 1953 rokiem, bez początkowego sukcesu. W 1953 roku rozpoczęła się jego profesjonalna kariera występów podczas występu na scenie w klubie nocnym hungry i w San Francisco. Sahl szybko zyskał popularność, występując w klubach nocnych, teatrach i na kampusach uniwersyteckich. Zapoczątkował unikalny styl satyry społecznej, wykorzystując improwizowane monologi i gazetę jako rekwizyt. Jego praca wzbudziła duże zainteresowanie; w 1960 roku poświęcono mu artykuł na okładce magazynu Time. Pojawił się w telewizji i filmach, w tym w ‘W miłości i wojnie’ (1958), ‘Wszystkie młode chłopaki’ (1960), ‘Johnny Cool’ (1963), ‘Doktorze, żartuje pan!’ (1967), ‘Nie wywołuj burzy’ (1967), ‘Wewnątrz Trzeciej Rzeszy’ (1982), ‘Nic nie trwa wiecznie’ (1984), ‘Jonathan Winters: Na krawędzi’ (1987), ‘Życie na stojąco’ (1993) i ‘Max Rose’ (2013). John F. Kennedy poprosił go o pomoc w pisaniu dowcipów do przemówień kampanijnych, a po zamordowaniu Kennedy'ego Sahl publicznie skrytykował Raport Warrena. Jego życie i kariera są udokumentowane w biografii Jamesa Curtisa, Ostatni stojący (2017) oraz filmie Roberta B. Weide'a, Mort Sahl: Lojalna opozycja (1989). Czterokrotnie wziął ślub, a jego syn, Mort Sahl Jr., zmarł w 1996 roku.

Mouss Diouf (1964–2012), komik (Francja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Mouss Diouf

Mouss Diouf, urodzony jako Pierre Moustapha Diouf 28 października 1964 roku w Dakarze, Senegal, był francusko-senegalskim aktorem, komikiem i humorystą. Jego rodzina przeniosła się do Marsylii, gdy miał cztery lata, a później do Bobigny, Seine-Saint-Denis, we Francji. Początkowo uprawiając boks, Diouf przeszedł na ścieżkę aktorską, rozpoczynając karierę w teatrze z Jérôme Savary w 'Le Bal des Cocus'. Filmografia Dioufa obejmowała kilka dekad i zawierała szeroki zakres ról. Pojawił się w filmach takich jak ‘Parole de flic’ (1985) i ‘Billy Ze Kick’ (1985), a następnie ‘Loulou Graffiti’ w latach 1991 i 1992. Dodatkowe role filmowe to ‘Les époux ripoux’ (1991), ‘Les secrets professionnels du Dr Apfelglück’ (1991), ‘Berlin Lady’ (1991), ‘Inspecteur Médeuze’ (1993), ‘Le Lyonnais’ (1993) i ‘Acapulco H.E.A.T.’ (1993). Grał również w 'Lévy et Goliath' (1987) i 'Toubab Bi' (1991). Diouf zagrał główną rolę w filmie 'The Beast' (La bête) i wcielił się w postać Baby w ‘Asterix & Obelix: Mission Cleopatra’. Poza filmem, Diouf miał znaczącą obecność w telewizji. Pojawił się w serialu ‘Navarro’ w 1991 roku i odgrywał ważną rolę inspektora N'Gumy w ‘Julie Lescaut’ od 1992 do 2006 roku. Brał również udział w 'Les Anges gardiens' (1994) i 'Les Deux Papas et la Maman' (1996), oraz podkładał głos postaciom w animowanych filmach Disneya ‘Atlantyda: Zaginiony Świat’ i ‘Lilo & Stitch’ (2000). Diouf wykorzystał swoje komediowe talenty w dwóch programach jednoosobowych, ‘Avant, quand j'étais noir’ i ‘Naturellement humain’ (2008). Pojawił się również w reality show 'La Ferme Célébrités' w 2004 roku i w serialu 'Ali Baba' w 2007 roku. Diouf doznał dwóch udarów w 2009 roku, a zmarł 7 lipca 2012 roku w swoim domu w Marsylii z powodu powikłań po udarze. Odcinek serialu ‘Julie Lescaut’ został poświęcony jego pamięci po śmierci.

Mousse Boulanger (1926–2023), komiczka (Szwajcaria) – Surrealistyczny i absurdalny
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwajcaria

Mousse Boulanger

Mousse Boulanger, z domu Berthe Sophie Neuenschwander, urodzona 3 listopada 1926 roku w Boncourt, Szwajcaria, zmarła 16 stycznia 2023 roku w Payerne. Jej dzieciństwo upłynęło blisko granicy francuskiej, a na jej rozwój wpłynęły różne dialekty w rodzinie. Po ukończeniu szkoły średniej w kantonalnej szkole w Porrentruy z dyplomem handlowym, podjęła studia teatralne w École sociale de musique w Genewie. Po tym nastąpił okres jako Au-Pair w Cambridge, który rozbudził jej fascynację muzeami i sztuką Szekspira. Pracowała jako trójjęzyczna sekretarka w Biel przed rozpoczęciem kariery artystycznej. Artystyczna podróż Boulanger rozpoczęła się od studiów aktorskich i występu w sztuce Czechowa w 1953 roku. W 1953 roku poznała Pierre'a Boulangera, którego poślubiła w 1955 roku. Wspólnie rozpoczęli owocną współpracę, tworząc liczne audycje radiowe od 1956 do 1978 roku, często pod tytułem 'Les Marchands d'images.' W 1961 roku poświęcili jeden z odcinków swojego programu literaturze bułgarskiej i rozpoczęli współpracę z Centre dramatique national w Lyonie we Francji nad projektem ‘Poésie dans les quartiers’ od 1973 roku. Ich praca obejmowała również tournée z José Azpiazu i jego córką, Lupe, od 1971 do 1974 roku. Boulanger opublikowała również kilka prac, w tym Tendre pays (1967), Reflets (1973) i Ce qui reste du jour (1975), czerpiąc inspirację z poetów surrealistów, takich jak Paul Eluard. Po śmierci Pierre’a Boulangera w 1978 roku, Mousse Boulanger kontynuowała swoją karierę. Po przejściu na emeryturę pracowała wcześniej jako dziennikarka kultury dla Westschweizer Radio i brała udział jako członek jury literackiego Société jurassienne d'émulation. Pojawiła się w programie Madame TV w 1969 roku i wystąpiła w dokumencie Plans-fixes w 2000 roku. W 1975 roku wydała album Berceuse pour une maman , pisząc francuskie teksty. Boulanger pełniła różne funkcje, w tym stanowisko prezydenta Schweizerischen Schriftstellerverband (SSV) od 1978 do 1982 roku. W 1997 roku otrzymała Prix des écrivains vaudois, a jej dziedzictwo trwa dzięki Literaturpreis Mousse Boulanger, ustanowionemu przez Association vaudoise des écrivains (AVE) i przyznawanemu po raz pierwszy w 2023 roku.

Mufwankolo Wa Lesa (1935–2021), komik (Demokratyczna Republika Konga) – Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Demokratyczna Republika Konga

Mufwankolo Wa Lesa

Mufwankolo Wa Lesa był kongijskim humorystą, aktorem i reżyserem teatralnym, założycielem trupy teatralnej Mufwankolo i jedną z najważniejszych postaci teatru i życia kulturalnego Katangi. Urodził się jako Odilon Kyembe Kaswili Mwila Bantu 12 lipca 1935 roku w Kaluwie, w terytorium Kambove dzisiejszej prowincji Górna Katanga. W 1941 roku adoptował go wuj ze strony matki, który posłał go na część szkoły podstawowej do misji w Kapolowe; naukę kontynuował w szkole Saint-Boniface w Kamalondo w Lubumbashi, a w misji Kafubu uczył się stolarstwa. Tamtejsi księża dostrzegli jego talent komiczny i po raz pierwszy wystąpił na scenie w szkolnym zespole teatralnym. Pod koniec 1954 roku dołączył do Jeunes Comiques de la Kenya (JECOKE), występując w operetkach łączących śpiew, taniec i komedię. W 1956 roku, przy wsparciu finansowym belgijskiego architekta M. Beckera, założył własną trupę. Według jednego z jej aktorów wielbicielki nadały mu przydomek Mufwankolo, „człowiek, który umrze w krawacie”, bo na scenie zawsze nosił krawat, a trupa przyjęła tę nazwę przy oficjalnej rejestracji 7 lipca 1957 roku. W tym samym roku wystawiła Le Chasseur et le Blanc na wystawie w Lokeren w Belgii, podobno przed królem Baudouinem, i zdobyła złoty medal. W 1958 roku objechała Kongo Belgijskie ze sztuką Mu Congo, Mu Belgique, w 1959 roku wróciła do Belgii na Okrągły Stół poprzedzający niepodległość, a po uzyskaniu niepodległości, na prośbę rządu, objeżdżała kraj ze sztuką Mu Congomani, kweli ni masikini? („Czy Kongijczyk jest naprawdę biedny?”). Od 1962 roku trupa nadawała teatr na żywo w radiu krajowym, a od 1974 roku występowała też na żywo w telewizji. Antropolog Johannes Fabian opisał jej cotygodniowy program Zaire ya kesho z początku lat 70., którego skecze o codziennym życiu i problemach społecznych mieszkańców Katangi pokazywano w środy w telewizji, a w soboty w lokalnym radiu. Od 1969 roku wystawiała też sztuki edukacyjne w osiedlach robotniczych spółki górniczej Gécamines. Jej sztuki, w większości w suahili, stały się przedmiotem badań naukowych, m.in. Le Groupe Mufwankolo (1981) Waltera Schicho i Mbayabo Ndali oraz studium Alaina Ricarda z 2004 roku. W 1976 roku trupa została zaproszona do Togo, gdzie zdobyła główną nagrodę na festiwalu sztuki afrykańskiej. W 1984 roku zaczęła nagrywać swoje sztuki na taśmę, w latach 2000–2006 objeżdżała kraj, a w 2005 roku otrzymała trofeum pokoju misji ONZ w DR Konga, MONUC. Mufwankolo zmarł w Lubumbashi 17 lutego 2021 roku, a 22 kwietnia 2024 roku na rondzie Carrefour w Lubumbashi odsłonięto pomnik na jego cześć, przy którym gubernator prowincji chwalił jego sztuki za to, że pomogły wychować wiele rodzin.

Muhammad al- Jam, komik (Maroko)
Zweryfikowane Nieodebrane
Maroko

Muhammad al- Jam

Maroko Muhammad al- Jum jest znany jako jedna z najważniejszych gwiazd teatralnych w Maroku, i jest sklasyfikowany jako jeden z głównych artystów przez krytyków, wybitny symbol na arenie artystycznej, i został pokazany odgrywać ogromną, masową rolę publiczną.

Zweryfikowane Nieodebrane
Sri Lanka

M. V. Balan

M. V. Balan był lankijskim aktorem, choreografem, asystentem reżysera, kierownikiem produkcji i filmowcem, którego kariera w kinie syngaleskim trwała ponad cztery dekady, zarówno w rolach dramatycznych, jak i komediowych. Urodził się jako Mahadevan Vellupillai Balakrishnan 3 marca 1941 roku we wsi Ganepalla w Yatiyanthocie; gazeta filmowa Sarasaviya podała jako datę jego urodzin 15 marca 1940 roku. W 1958 roku trafił jako technik do Ceylon Studios, a jego pierwszą pracą było oświetlenie przy filmie Sihanaya. W tym samym roku zadebiutował jako aktor niewielką rolą w Wanaliya. Później zagrał wiele ról dramatycznych i komediowych w filmach takich jak Pirimiyek Nisa, Suvineetha Lalani, Ganthera, Sasaraka Hati i Cheriyo Captain. Jedną z najbardziej zapamiętanych kreacji w jego karierze była rola w Nomiyena Minisun u boku Gaminiego Fonseki, gdzie krytycy bardzo chwalili jego rolę służącego. Balan pracował też po drugiej stronie kamery. Był choreografem wielu popularnych filmów, m.in. Sithaka Mahima, Ipadune Ai, London Hamu i Okkoma Hari. Wyreżyserował jedenaście filmów syngaleskich, zaczynając od Oba Nathinam w 1969 roku; w 1975 roku nakręcił Hitha Honda Minihek z Gaminim Fonseką, a do jego innych popularnych filmów jako reżysera należały Rahasak Nathi Rahasak i Deviyani Sathya Surakinna. W 1978 roku wyprodukował Mage Ran Putha. Działając w obu przemysłach filmowych Sri Lanki, wyreżyserował też kilka lankijskich filmów tamilskich, w tym Manjal Kunkumam i Nirmala. Był żonaty z Chandrawathi Hesarasinghe i mieli dwoje dzieci. M. V. Balan zmarł 14 stycznia 2017 roku w wieku 75 lat i został pochowany na Cmentarzu Ogólnym w Mount Lavinia 16 stycznia.

Zweryfikowane Nieodebrane
Dania

Mads Barner-Christensen

Mads Barner-Christensen to duński komik, autor i mówca publiczny, urodzony w Svendborg 11 stycznia 1965 roku. Znany jest również pod pseudonimem „blærerøven”, co można przetłumaczyć jako „zarozumiały tyłek” lub „celebryta”. Jego kariera była różnorodna; wcześniej służył jako oficer w Królewskiej Gwardii Żandarmów, a później pracował jako redaktor stylu życia i mody w magazynie Euroman. Publikacja „Den Store Blærerøv” w 1998 roku stanowiła znaczący punkt zwrotny, zapewniając mu krajową rozpoznawalność. Praca Barnera-Christensena wykracza poza stand-up comedy i obejmuje twórczość pisarską. Po sukcesie 'Den Store Blærerøv,' kontynuował publikowanie książek, w tym 'Halvtreds Plus' w 1998 roku, 'Blærerøvens guide til moderne etiquette' w 1999 roku oraz 'SEX – Hvor svært Kan Det Være?' w 2000 roku. Wspólnie z Suzanne Bjerrehuus napisał również 'Blærerøv og Bjerrehuus' w 2006 roku, a następnie wydał 'Den store blærerøv - En guide til manden' w 2006 roku i 'Blærerøven vender tilbage' w 2007 roku. Kolejne publikacje to 'Manual til mænd med sure koner' w 2009 roku oraz 'Blærerøven vender tilbage (igen, igen)' w 2012 roku. Od kilku lat gości również w programie radiowym 'Mads og Monopolet' na DR P4. W kwietniu 2012 roku Barner-Christensen występował dla Della w Kopenhadze; jednak Dell później przeprosił za jego uwagi po tym, jak wpis na blogu o nich stał się wiralem. Obecnie tworzy filmy na swój kanał YouTube, formula TV, i pracuje jako komentator telewizyjny. Jest również entuzjastą motoryzacji i lubi sporty wodne, takie jak żeglarstwo i kitesurfing. Mads Barner-Christensen był żonaty z Camillą Barner-Christensen od 2000 do 2020 roku.

Zweryfikowane Nieodebrane
Bułgaria

Malin Krastev

Malin Krastev to bułgarski aktor, dramatopisarz, reżyser i prezenter telewizyjny, znany szerokiej publiczności jako jeden z prowadzących satyryczny program Gospodari na Efira (Władcy eteru). Urodził się w Sofii 23 kwietnia 1970 roku, uczęszczał do szkoły technicznej im. Henry’ego Forda, a w 1995 roku ukończył aktorstwo dramatyczne w Narodowej Akademii Sztuki Teatralnej i Filmowej im. Krastyo Sarafova (VITIZ) w klasie profesor Eleny Baevej. Znaczna część jego kariery scenicznej związana jest z Teatrem 199, gdzie grał w Wesołych dniach Rasplujewa, Innym mężczyźnie, Trzech deszczowych dniach, Starej kobiecie z Kalkuty, Prawdziwym Zachodzie, Sarabandzie, Okresie próbnym i Najszybszym zegarze we wszechświecie; odciski jego dłoni znajdują się na Ścianie Sław teatru. Pracował też w Teatrze Młodzieżowym i teatrze Salza i Smyah, w przedstawieniach takich jak Styczeń, Świętoszek, Ożenek, Golgota, Wieczór Trzech Króli, Godzina wilków i Equus. Później został prowadzącym Gospodari na Efira. Jako dramatopisarz zdobył w 2016 roku nagrodę IKAR Związku Aktorów Bułgarskich za tekst dramatyczny za sztukę Album rodzinny, a w 2017 roku wyreżyserował Jak okruchy na oknie w Teatrze Młodzieżowym, gdzie uczy też aktorstwa w szkole dla młodzieży. Od 2014 roku jest członkiem Rady Społecznej przy bułgarskim ministrze kultury. Krastev ma za sobą długą karierę ekranową. Jego role to m.in. Ilko Kralev w serialu Polowanie na wilki (2000), porucznik Krastev w Furii (2001), partyjny artysta Metodi Marchev w Ice Dream (2005), Nedyu Nedev w Patriarchacie (2005), Anani w serialu Wróble w październiku (2006), komendant policji Dragomir w Prima Primavera (2009), funkcjonariusz Nadezhdev w Operacji Shmenti Capelli (2011) i Terziyski w Gumie do żucia (2017); wystąpił też w filmach Jestem Dawid (2003), Misja Londyn (2010), Siedem godzin różnicy (2011), Dzień Ojca (2019), Styczeń (2021), Wujek Święty Mikołaj (2021), Dobry kierowca (2022), Z rzeką w sercu (2022), Gra o zaufanie (2023) i Diabelskie gry (2025). Użyczył głosu Nigelowi w bułgarskich wersjach Rio i Rio 2.

Zweryfikowane Nieodebrane
Chile

Mandolino

Armando Navarrete Navarrete, quien se hizo famoso bajo el nombre de Mandolino, se desempeñó como aktor, cantante y comediante en Chile. Su popularidad se extendió a Estados Unidos, su país batal y toda América Latina gracias a los números cómicos que compantió con Don Francisco en el programa Sábado Gigante. Su inersión en el mundo del espectáculo comenzó como vocalista del conjunto musical chileno Los Flamingos.