GiggleTime GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt
Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
العربية العربية Български Български Català Català česky česky Cymraeg Cymraeg dansk dansk Deutsch Deutsch Ελληνικά Ελληνικά English English español español eesti, eesti keel eesti, eesti keel français français हिन्दी, हिंदी हिन्दी, हिंदी Bahasa Indonesia Bahasa Indonesia Italiano Italiano 日本語 日本語 ქართული ქართული Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams polski polski Português Português Русский Русский svenska svenska Türkçe Türkçe Українська Українська Tiếng Việt Tiếng Việt 中文 中文
Kategorie
Ustawienia
Język polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Dodaj komika
1588 Komicy
Carlo Buccirosso, komik z Włochy
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Carlo Buccirosso

Carlo Buccirosso, urodzony w Neapolu 7 lipca 1954 roku, jest włoskim aktorem, reżyserem teatralnym i dramaturgiem. Obecnie mieszka w Neapolu. Po ukończeniu szkoły średniej studiował prawo, ale nie ukończył studiów; odbył również jedenaście miesięcy służby wojskowej w Novarze w 1978 roku. Buccirosso rozpoczął pracę z Tato Russo w 1978 roku, co oznaczało początek jego kariery zawodowej w sztuce performatywnej. Buccirosso jest szczególnie znany z ról komediowych w filmach reżyserowanych przez Vincenza Salemme i Carlo Vanzinę. W tych filmach często odgrywa stereotypowego przedstawiciela klasy robotniczej z Neapolu, często współpracując z Salemme, Maurizio Casagrande, Nando Paone i Biagio Izzo zarówno w spektaklach teatralnych, jak i w filmach. Do tych współprac obejmują dzieła takie jak ...e fuori nevica! , L'amico del cuore i Premiata pasticceria Bellavista . Buccirosso był również współautorem farsy teatralnej Il miracolo di don Ciccillo . Vincenzo Salemme dostrzegł i docenił go jako aktora charakterystycznego, co przyczyniło się do ich długotrwałej relacji zawodowej. Jego praca spotkała się z dużym uznaniem. Otrzymał pochwały krytyków i nominację do Davida di Donatello za rolę Paolo Cirino Pomicino w Il Divo (2008), a później wystąpił w filmie Paolo Sorrentino La Grande Bellezza (2013). Buccirosso otrzymał Nastro d’Argento za najlepszą rolę drugoplanową w Song'e Napule (2013) w 2014 roku. Następnie w 2015 roku otrzymał Davida di Donatello za najlepszą rolę drugoplanową za film Legendarna Giulia i inne cuda (2015), znany również jako 'Noi e la Giulia'. Jego obszerne portfolio filmowe obejmuje role w takich tytułach jak L'ultima scena , Amami , Febbre da cavallo - La mandrakata , Le barzellette , Guardiani delle nuvole , Eccezzziunale veramente - Capitolo secondo... me i niedawno Mamma o papà? oraz Il giorno più bello . Pojawia się również w trwającym serialu telewizyjnym Imma Tataranni - Sostituto procuratore (2019-2025) i wystąpił w teledysku do piosenki Clementino i Fabri Fibra 'Chi vuol essere milionario?' w 2019 roku. Buccirosso zagrał również Peppino Esposito w serialu telewizyjnym Un ciclone in famiglia (2006-2008). Chociaż ogólnie ceni sobie prywatność w życiu osobistym, Buccirosso stwierdził, że nigdy nie był żonaty ani nie miał dzieci. Żartobliwie twierdził, że zawsze grał, by zaimponować kobiecie, której nigdy nie ujawnił. Często pracował we włoskim filmie i telewizji, pokazując, że potrafi wcielać się w wiele ról i przyczyniając się do powstania włoskich komedii.

Zobacz profil
Francesco Salvi, komik z Włochy
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Francesco Salvi

Francesco Salvi, urodzony 7 lutego 1953 roku w Luino, mieście położonym blisko włosko-szwajcarskiej granicy, jest wszechstronnym włoskim artystą. Definiuje się jako aktor, komik, performer kabaretowy, piosenkarz, humorysta, reżyser, pisarz i tłumacz. Na początku kariery pracował jako grafik reklamowy oraz występował z teatrem Nisba na regionalnych trasach koncertowych. Studiował w Instytucie Sztuki w Urbino, a później podjął studia architektoniczne we Florencji, kończąc z wyróżnieniem Politechnikę w Mediolanie z pracą dyplomową poświęconą symbolice w architekturze. Salvi otrzymał również wprowadzenie do animacji filmowej od Bruno Bozzetto. Salvi rozpoczął karierę w połowie lat 80., szybko zyskując uznanie za swoje talenty komediowe. W latach 1985–1987 był główną postacią w satyrycznym programie rozrywkowym Drive In , a następnie prowadził Studio 5 na Canale 5 w latach 1986–1987. Następnie stworzył i wystąpił w MegaSalviShow w latach 1988–1989, co okazało się dużym sukcesem. Utwór tytułowy, 'C'è da spostare una macchina,' trafił na szczyt włoskich list przebojów i zapewnił mu nagrodę Telegatto za teledysk w 1989 roku; stał się również motywem otwierającym program. Salvi zadebiutował również jako reżyser w 1989 roku filmem Vogliamoci troppo bene i wystąpił na Festiwalu Piosenki w San Remo tego samego roku z utworem 'Esatto!'. Kilkakrotnie pojawiał się na San Remo między 1990 a 1996 rokiem. W latach 90. Salvi kontynuował swoją różnorodną karierę. Pojawił się w satyrycznych programach muzycznych takich jak L'Odissea (1991) grając Telemacha i Polifema, oraz I Tre Moschettieri (1991) jako Athos. W 1992 roku współtworzył komiks dla magazynu Topolino i współprowadził program rozrywkowy La strana coppia z Massimo Boldi. Pracował również nad audycją radiową Radiotopogiro dla Rai Radio 2 w latach 1995-1996. Komediowa wszechstronność Salvi jest dodatkowo udokumentowana jego występami w Striscia la notizia jako gospodarz i fałszywy korespondent kulturalny, oraz jego dubbingiem tytułowej postaci w serialu animowanym Lupo Alberto począwszy od 1997 roku. Otrzymał liczne nagrody, w tym nominację do Srebrnej Wstążki za najlepszą rolę aktorską w 2001 roku i nagrodę “Penisola Sorrentina Arturo Esposito” dla najlepszej męskiej postaci w 2008 roku. Jego praca jest często odniesiona w 'Anche le formiche nel loro piccolo s'incazzano'. Wydał osiem albumów, uzyskując pięć platynowych płyt i siedem złotych płyt.

Zobacz profil
Raul Cremona, komik z Włochy
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Raul Cremona

Raul Cremona, urodzony w Mediolanie 10 listopada 1956 roku, jest włoskim komikiem, iluzjonistą i aktorem. Jego rodzina ma głęboko zakorzenowane związki z cyrkowym światem; jego pradziadek był klaunem, a dziadek został udokumentowany w projekcie o Mediolanie. Wczesne zainteresowanie magią rozwinął dzięki ojcu, który występował z trikami na placach publicznych. Cremona rozpoczął karierę jako iluzjonista, zdobywając nagrody i uznanie za swoje umiejętności. Uczęszczał do Clam, klubu sztuki magicznej, i obecnie pełni funkcję jego prezesa. To zakorzenienie w iluzjonizmie znacząco ukształtowało jego dalszą artystyczną drogę. W latach 80. Cremona przeszedł do kabaretu w Mediolanie, zdobywając pozycję czołowego przedstawiciela włoskiej sceny komediowej. Występował w klubie Derby Club u boku Paolo Rossiego, Claudio Bisio, Aldo Baglio, Giovanni Storti, Enzo Iacchetti i Francesco Salvi. Później był mentorem w klubie Ca' Bianca pod okiem artystów takich jak Nanni Svampa, Walter Valdi, Bruno Lauzi i Umberto Bindi. Cremona jest uważany za pierwszego i głównego włoskiego przedstawiciela „magicznego kabaretu”, zręcznie łączącego humor i iluzjonizm. Zdobył szeroką popularność dzięki występom w programach telewizyjnych takich jak Mai dire Gol (gdzie wprowadził postać Mago Oronzo w 1997 roku) i Zelig , występując również jako Silvano. Jego styl komediowy obejmuje różne postacie, w tym Jerry Manipolini, hołd dla Jerry’ego Lewisa, a także Giorgian i Normal Hamilton. Działalność Cremony wciąż ewoluuje. W 2021 roku wziął udział w programie Voglio essere un mago! , wcielając się w rolę nauczyciela szkoły magii i powrócił do Zelig . Od 2022 roku jest częścią obsady programu Only Fun – Comico Show na stacji Nove. Jest żonaty i ma dwóch synów: Giordano Cremona (Kremont), DJ-a i producenta muzycznego, który jest członkiem duetu Merk & Kremont, oraz Leonardo Cremona. Jego bratanek, Eddy Veerus, jest członkiem grupy Il Pagante. Cremona ma pojawić się w programie LOL - Chi ride è fuori na Prime Video w 2025 roku i niedawno dołączył do obsady programu Che tempo che fa - Il tavolo jako Mago Oronzo, co świadczy o jego ciągłej obecności i wszechstronności we włoskim show-biznesie.

Zobacz profil
Teo Teocoli, komik z Włochy
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Teo Teocoli

Antonio Teocoli, znany zawodowo jako Teo Teocoli, jest włoskim artystą rozrywkowym o wszechstronnej karierze trwającej kilka dekad. Urodził się 25 lutego 1945 roku w Tarento, a swoje wczesne lata spędził w dzielnicy Sbarre w Reggio Calabria, zanim w wieku pięciu lat przeniósł się do Mediolanu. Jego rodzice pochodzili z Reggio Calabria. Teo Teocoli jest uznawany za aktora, komika, wykonawcę kabaretu, prowadzącego programy rozrywkowe, piosenkarza i pisarza. Jego kariera zawodowa rozpoczęła się około 1975 roku, opierając się na fundamencie ukształtowanym w jego młodości. Zanim zyskał rozgłos jako komik, Teocoli eksperymentował z różnymi ścieżkami muzycznymi. W okresie dojrzewania występował jako wokalista rock and rollowy w klubach mediolańskich ze swoim zespołem, I Demoniaci. W 1965 roku podpisał kontrakt płytowy z Dischi Ricordi i wydał 'Una mossa sbagliata'. W 1966 roku na krótko dołączył do zespołu Quelli (później Premiata Forneria Marconi) i przyczynił się do ich sukcesu dzięki utworowi 'Una bambolina che fa no no no', a następnie założył Teo e le vittime i nagrał kilka singli. W 1967 roku wziął udział w Festiwalu Piosenki Neapolitańskiej, a później w 1969 roku dołączył do włoskiej obsady musicalu 'Hair' w Rzymie. Jego czas w kabarecie Derby w Mediolanie, obok takich wykonawców jak Massimo Boldi, Cochi Ponzoni, Renato Pozzetto, Giorgio Faletti i Mauro Di Francesco, jeszcze bardziej wyostrzył jego talent komediowy. Kariera Teo Teocoliego obejmuje występy w około 30 włoskich filmach. Szerszą rozpoznawalność zyskał w 1982 roku programem 'Non lo sapessi ma lo so' na Antennatre. W latach 1991-1992 prowadził 'Striscia la notizia', a następnie współprowadził 'Scherzi a parte' z Gene Gnocchi od lutego do maja 1992 roku. Prezentował 'Mai dire gol' w latach 1992/1993 do 1995 roku i prowadził 'Faccia tosta' na Rai 1 w 1997 roku. Jego występy w programie 'Quelli che il calcio' w latach 1998-2000 są godne uwagi ze względu na jego parodie Cesare Maldiniego i Peppino Prisco. Współprowadził 'Sanremo Notte' w 1999 roku oraz 50. Festiwal di Sanremo w 2000 roku, co świadczy o jego wszechstronności jako osobowości telewizyjnej. W 1999 roku otrzymał nagrodę Regia Televisiva za najlepszą męską postać roku. Krótko prowadził 'Paperissima' w 2003 roku. Enzo Jannacci napisał piosenkę 'Il dritto', zainspirowaną życiową historią Teocoliego, odzwierciedlającą jego drogę i przyczyniającą się do jego wizerunku publicznego.

Zobacz profil
Tony Sperandeo, komik z Włochy
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Tony Sperandeo

Gaetano Sperandeo, znany zawodowo jako Tony Sperandeo, urodził się w Palermo na Sycylii, 8 maja 1953 roku; jest włoskim aktorem, który pracuje w filmie i telewizji. Debiut aktorski Sperandeo nastąpił w 1983 roku, z niewielką rolą w filmie *Kaos*, który miał premierę w 1984 roku i cieszył się pewną popularnością. Zaznaczyło to początek płodnej kariery trwającej kilka dekad. Filmografia Sperandeo obejmuje różnorodne role w różnych gatunkach. Pojawił się w "Pizza Connection" (1985), "La Piovra 2" (1985) i "Il pentito" (1985). Dodatkowe role to "La scorta" w reżyserii Ricky’ego Tognazzi oraz rola w "Johnny Stecchino" (1991) Roberto Benigniego. Zagrał również w "Boys on the Outside" (1990) i "Forever Mary" (1989), oba osadzone w Palermo. W 1992 roku wystąpił u boku swojej ówczesnej żony, Rity Barbanera, w "La discesa di Aclà a Floristella". Jego wszechstronność aktorska jest widoczna w rolach takich jak Turris w "Mery per sempre" i "Ragazzi fuori", oraz w "Il sole anche di notte" (1990). W 2001 roku Sperandeo otrzymał uznanie za swoją rolę szefa mafii Tano Badalamenti w *I cento passi*, co przyniosło mu nagrodę David di Donatello za najlepszą rolę drugoplanową. Następnie powrócił do tej roli jako Gaetano Badalamenti w *Boris Giuliano - Un poliziotto a Palermo* (2016). W latach 2004–2009, a następnie ponownie w 2011 roku, grał komisarza Salvatore Sciaccę w serialach telewizyjnych *La Squadra* i *La Nuova Squadra*. Pojawił się również w *L'uomo di vetro* (2007) i wziął udział w spektaklu teatralnym *Sesso chi legge* w 2008 roku. Sperandeo krótko uczestniczył w reality show *La fattoria* w 2009 roku, ale wycofał się po bójce. W latach 90. nagrywał humorystyczne piosenki w języku sycylijskim z Giovanni Alamia. Był żonaty z aktorką Ritą Barbanerą od 1968 roku do jej śmierci w kwietniu 2001 roku; mieli dwoje dzieci, Tony’ego i Priscillę.

Zobacz profil
Ugo Dighero, komik z Włochy
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Ugo Dighero

Ugo Dighero to włoski aktor i komik z karierą trwającą ponad 40 lat. Urodził się w Genui 4 października 1959 roku i rozpoczął swoją przygodę ze sztuką performatywną jako skaut w ASCI Genova 10 w dzielnicy San Martino w latach 70. XX wieku. W 1979 roku rozpoczął formalną edukację, dołączając do szkoły teatralnej stowarzyszonej z Teatro Stabile di Genova, a studia ukończył tam w 1982 roku. W początkowej fazie swojego życia zawodowego Dighero brał udział w długotrwałym spektaklu teatralnym z Gruppo della Rocca, a w 1980 roku założył wraz z Mario Jorio trupę sceniczną Oltre l'immagine. Kontynuował rozwój swoich umiejętności, dołączając w 1986 roku do Teatro dell'Archivolto, gdzie odniósł sukces krytyczny za 'Angeli e soli... siam venuti su dal niente....' w latach 1986-1997. Ważnym punktem zwrotnym był rok 1989, kiedy to współzałożył zespół komediowy Broncoviz z Marcello Cesena, Maurizio Crozza, Mauro Pirovano i Carlą Signoris. Broncoviz szybko zyskał popularność, występując na scenie, w telewizji, radiu oraz przyczyniając się do filmu Peggio di così si muore . Po rozwiązaniu Broncoviz, Dighero pojawił się w programach rozrywkowych Mai dire Gol i Mai dire Maik z Gialappa's Band. Debiutował na antenie w 1991 roku na Rai 3 w programie Avanzi, uczestnicząc do 1993 roku. Jego dorobek obejmuje role w Tunnel (1994), współtworzenie i występ w Peggio di così si muore (1995) oraz Hollywood Party (1996). Szczególną rozpoznawalność zyskał dzięki roli Giulio Pittaluga w Un medico in famiglia od 1998 do 2000 roku i ponownie od 2009 do 2013 roku. Dighero występował również w licznych innych serialach telewizyjnych, filmach i produkcjach teatralnych, takich jak Brancaccio (2001), 500! (2001), Quore (2002) i Criminali si diventa (2021). Reżyserował spektakle teatralne takie jak Non ve lo do per mille (1999) oraz jego kontynuację w 2000 roku, i nadal występuje z Teatro dell'Archivolto, ostatnio w Momenti di trascurabile in/felicità (2017).

Zobacz profil
Valentino Picone, komik z Włochy
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Valentino Picone

Valentino Picone to włoski komik i artysta rozrywkowy. Urodził się w Palermo we Włoszech 23 marca 1971 roku i spędził dzieciństwo w Misilmeri, miejscowości niedaleko Palermo. Po ukończeniu klasycznego liceum Vittorio Emanuele II w Palermo, studiował prawo i uzyskał dyplom. Już od wczesnych lat rozwinęła się w nim pasja do kina, czerpiąc inspirację z postaci takich jak Massimo Troisi i Charlie Chaplin. Kariera Picone’a rozpoczęła się w 1993 roku, kiedy spotkał Salvatore Ficarra w miejscowości turystycznej. To spotkanie doprowadziło do powstania tria komediowego, początkowo nazwanego 'Chiamata Urbana Urgente', wraz z Salvatore Borrello. Zaczęli występować razem, a w 1998 roku przeszli na używanie swoich nazwisk, stając się znani jako Ficarra e Picone. Duet zyskał rozgłos dzięki występom w programach telewizyjnych takich jak Zelig, Zelig Circus, Gnu i L'ottavo nano. Debiut filmowy miał miejsce w 2000 roku epizodyczną rolą lekarza w Chiedimi se sono felice . Ficarra i Picone zdobyli uznanie jako komediowy duet, występując razem w licznych filmach, takich jak Nati stanchi (2002), Il 7 e l'8 (2007), La matassa (2009), Anche se è amore non si vede (2011), Andiamo a quel paese (2014), L'ora legale (2017) i Il primo Natale (2019). Pojawili się również w epizodzie w filmie Giuseppe Tornatore "Baarìa". Od 2005 do 2020 roku sporadycznie współprowadzili segmenty programu telewizyjnego Striscia la notizia , ogłaszając swoje odejście z programu w 2020 roku. Ich praca została uhonorowana kilkoma nagrodami, w tym nominacją do Davida di Donatello za najlepszego nowego reżysera (2007), Premio Charlot (2007), Capri Exploit Award (2007) i Premio Barocco (2009). Są również autorami kilku książek, takich jak Vuoti a perdere (2003) i Stanchi (2004). W styczniu 2022 roku zadebiutował ich pierwszy serial na Netflix, Incastrati , zaplanowano drugą serię. Ostatnie wydawnictwa to film Santocielo (2023), a planowane są ich występy w Call My Agent - Italia (2025) i powrót na Netflix z serialem Sicilia Express (2025).

Zobacz profil
Vincenzo Scarpetta, komik z Włochy
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Vincenzo Scarpetta

Vincenzo Scarpetta, urodzony w Neapolu 19 czerwca 1877 roku i zmarły tam 3 sierpnia 1952 roku, był wszechstronnym włoskim artystą. Pracował jako aktor, reżyser, dramaturg i kompozytor. Jako syn Eduardo Scarpetty i Ángeli Rosy De Filippo, był również przyrodnim bratem Eduardo De Filippo, Peppino De Filippo, Titiny De Filippo, Eduardo Passarellego i Pasquale De Filippo. Jego rodzinne powiązania sięgały dalej – był szwagrem Ernesto Murolo, Marii Scarpetty, Eduardo, Peppino i Titiny De Filippo oraz dziadkiem aktora Mario Scarpetty. Kariera Scarpetty rozpoczęła się wcześnie; zadebiutował na scenie w teatrze Mercadante w Neapolu 7 stycznia 1888 roku, grając Peppeniello w Miseria e Nobiltà . Zaczął pisać komedie w wieku siedemnastu lat, a do 1896 roku został stałym członkiem trupy teatralnej swojego ojca. Po przejściu na emeryturę przez jego ojca we wczesnych latach 20. XX wieku, Vincenzo przejął kierownictwo nad trupą i został jej głównym aktorem. Po śmierci Eduardo Scarpetty 29 listopada 1925 roku, Vincenzo odziedziczył Compagnia Scarpetta. Stawiał sztuki Costaglioli i Chiaruzziego, w tym 'A femmena (1925) i L'agnello pasquale (1926), oraz zaadaptował Chello che simmo e chello che parimmo (1925) z La maschera e il volto autorstwa Luigi Chiarelli. Około 1910 roku wyreżyserował również Marito distratto e moglie manesca i Il suonatore di chitarra , a także wystąpił w tym ostatnim. Twórczość Vincenzo Scarpetty obejmowała różne gatunki. Adaptował dzieła Luigi Chiarelliego i Pirandello, wystawiając Liolà w 1931 roku, a później w 1935 roku przez rodzinę De Filippo. Grał w Il suonatore di Chitarra (1910) i Gli ultimi giorni di Pompeo (1937), a także w Scarpetta cerca moglie (około 1920). Od połowy lat dwudziestych do lat trzydziestych wracał do rewii muzycznych. Od 1939 do 1944 roku był aktorem w trupie Raffaele Vivaniego i zagrał Gaetano Semmolone w produkcji Miseria e Nobiltà . Napisał również wiele udanych komedii, w tym 'O tuono 'e marzo (1911) i La donna è mobile (1918). Scarpetta był pionierem neapolitańskiego i włoskiego kina, występując w filmach takich jak Il suonatore di chitarra (1910), Il gallo nel pollaio (1916) i Scarpetta e l'americana (1918), często współpracując z reżyserami takimi jak Enrico Guazzoni i firmami produkcyjnymi, takimi jak Cines. Jego trupa intensywnie koncertowała po całej Włochach, wychowując aktorów takich jak Titina, Eduardo i Peppino De Filippo.

Zobacz profil
Virginia Raffaele, komik z Włochy
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Virginia Raffaele

Virginia Raffaele, Włoszka, pracuje jako komik, aktorka, imitator i prezenterka. Urodzona w Rzymie 27 września 1980 roku, pochodzi z rodziny o cyrkowych korzeniach, sięgającej regionów Marche, Abruzzo, Calabria i Sinti. Jej babcia, Ornella 'Nelly', była amazzonką-akrobatką, która prowadziła cyrk o nazwie Circo Preziotti, a dziadkowie założyli lunapark w dzielnicy Eur w Rzymie w latach 50. XX wieku. Zanim zyskała rozgłos, Virginia Raffaele ukończyła studia z zakresu tańca klasycznego i współczesnego w Narodowej Akademii Tańca, a w 1999 roku ukończyła studia w Accademia Teatro Integrato. Od 2001 roku często pracowała jako asystentka komediowego duetu Lillo & Greg, współpracując z nimi w teatrze, telewizji i radiu. Debiutowała w telewizji jako korespondentka w programie Rai 2 "Quelli che... il Calcio" w latach 2009–2013, zyskując uznanie dzięki swoim imitacjom i parodiom. Virginia Raffaele jest znana z naśladowań celebrytek takich jak Cristina Del Basso, Federica Rosatelli, Malika Ayane, Giusy Ferreri, Roberta Bruzzone, Federica Pellegrini, Renata Polverini, Eleonora Brigliadori, Dita von Teese, Carla Gozzi, Ornella Vanoni, Belén Rodríguez, Nicole Minetti i Francesca Pascale. W 2001 roku współzałożyła komediowy tercet „Due interi e un ridotto” wraz z Danilo De Santis i Francesca Milani. Wystąpiła w kilku spektaklach teatralnych, w tym w *Le nuvole*, *L'amore di Don Perlimplino*, *Plautus di Plauto*, *Doppia coppia* i *Iressa*. Virginia Raffaele była współprowadzącą 66. i 69. Festiwalu Piosenki Sanremo; wystąpiła również jako uczestniczka w 65. edycji. Film *Life Goes This Way* z Virginią Raffaele w roli głównej jest zaplanowany na premierę na 20. Festiwalu Filmowym w Rzymie 15 października 2025 roku.

Zobacz profil

Przeglądaj komików według kraju

Albania Armenia Argentyna Austria Australia Azerbejdżan Belgia Bułgaria Benin Brazylia Kanada Szwajcaria Chile Kamerun Chiny Kolumbia Czechy Niemcy Dania Dominikana Algieria Estonia Egipt Hiszpania Finlandia Francja Wielka Brytania Ghana Grecja Gwatemala Węgry Indonezja Irlandia Izrael Indie Irak Iran Włochy Jamajka Japonia Kenia Korea, Południe Kazachstan Liban Łotwa Maroko Mjanma Malta Malawi Meksyk Malezja Nigeria Nikaragua Holandia Norwegia Nepal Nowa Zelandia Peru Filipiny Pakistan Polska Portugalia Katar Rumunia Serbia Rosja Arabia Saudyjska Szwecja Słowenia Słowacja Tajlandia Tunezja Turcja Tajwan Ukraina Uganda Stany Zjednoczone Urugwaj Uzbekistan Wietnam Republika Południowej Afryki