GiggleTime GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Over Veelgestelde vragen Contact
Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
العربية العربية Български Български Català Català česky česky Cymraeg Cymraeg dansk dansk Deutsch Deutsch Ελληνικά Ελληνικά English English español español eesti, eesti keel eesti, eesti keel français français हिन्दी, हिंदी हिन्दी, हिंदी Bahasa Indonesia Bahasa Indonesia Italiano Italiano 日本語 日本語 ქართული ქართული Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams polski polski Português Português Русский Русский svenska svenska Türkçe Türkçe Українська Українська Tiếng Việt Tiếng Việt 中文 中文
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Comedian toevoegen
1588 Comedians
Carlo Buccirosso, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Carlo Buccirosso

Carlo Buccirosso, geboren in Napels op 7 juli 1954, is een Italiaanse acteur, theaterregisseur en toneelschrijver. Hij woont momenteel in Napels. Na de middelbare school studeerde hij rechten, maar behaalde geen diploma; hij volbracht ook elf maanden militaire dienst in Novara in 1978. Buccirosso begon in 1978 te werken met Tato Russo, waarmee zijn professionele carrière in de uitvoerende kunsten van start ging. Buccirosso staat vooral bekend om zijn komische rollen in films geregisseerd door Vincenzo Salemme en Carlo Vanzina. Hij vertolkt in deze films vaak de rol van een stereotype uit de lagere middenklasse uit Napels, en werkt hierbij regelmatig samen met Salemme, Maurizio Casagrande, Nando Paone en Biagio Izzo, zowel in toneelstukken als in films. Deze samenwerkingen omvatten werken zoals ...e fuori nevica! , L'amico del cuore en Premiata pasticceria Bellavista . Buccirosso was ook co-auteur van de toneelfarsa Il miracolo di don Ciccillo . Vincenzo Salemme herkende en waardeerde hem als karakteracteur, wat bijdroeg aan hun langdurige professionele relatie. Zijn werk heeft aanzienlijke erkenning gekregen. Hij ontving kritische lof en een David di Donatello-nominatie voor zijn rol als Paolo Cirino Pomicino in *Il Divo* (2008), en verscheen later in Paolo Sorrentino's *The Great Beauty* (2013). Buccirosso won een Nastro d'Argento voor Beste Acteur in een Bijrol voor *Song'e Napule* (2013) in 2014. Hij ontving vervolgens een David di Donatello voor Beste Acteur in een Bijrol voor *The Legendary Giulia and Other Miracles* (2015), ook bekend als 'Noi e la Giulia', in 2015. Zijn uitgebreide filmografie omvat optredens in titels zoals *L'ultima scena*, *Amami*, *Febbre da cavallo - La mandrakata*, *Le barzellette*, *Guardiani delle nuvole*, *Eccezzziunale veramente - Capitolo secondo... me*, en meer recentelijk, *Mamma o papà?* en *Il giorno più bello*. Hij verschijnt ook in de lopende tv-serie *Imma Tataranni - Sostituto procuratore* (2019-2025) en was te zien in de videoclip voor het nummer 'Chi vuol essere milionario?' van Clementino en Fabri Fibra in 2019. Buccirosso speelde ook Peppino Esposito in de tv-serie *Un ciclone in famiglia* (2006-2008). Hoewel hij over het algemeen terughoudend is over zijn privéleven, heeft Buccirosso verklaard nooit getrouwd of kinderen te hebben gehad. Hij grapte dat hij altijd acteer om indruk te maken op een vrouw die hij nooit onthulde. Hij werkte vaak in Italiaanse films en televisieprogramma's, waarmee hij bewees veel verschillende rollen te kunnen spelen en hielp bij het maken van Italiaanse komediefilms.

Bekijk profiel
Francesco Salvi, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Francesco Salvi

Francesco Salvi, geboren op 7 februari 1953 in Luino, een stad nabij de Italiaanse grens met Zwitserland, is een veelzijdig Italiaans entertainer. Hij identificeert zich als acteur, komiek, cabaretier, zanger, humorist, regisseur, schrijver en vertaler. Zijn vroege carrière omvatte werk als grafisch ontwerper in de reclame en optredens met het Nisba theatergezelschap op regionale circuits. Hij studeerde aan het Instituut voor Kunst in Urbino en later Architectuur in Florence, waar hij met lof afstudeerde aan de Polytechnische Universiteit van Milaan met een scriptie over symboliek in de architectuur. Salvi kreeg ook een introductie tot filmanimatie van Bruno Bozzetto. Salvi begon zijn carrière midden jaren tachtig en verwierf snel erkenning voor zijn komische talenten. Van 1985 tot 1987 was hij een hoofdpersonage in de satirische tv-variety show Drive In , en vervolgens presenteerde hij Studio 5 op Canale 5 van 1986 tot 1987. Hij creëerde en speelde toen in MegaSalviShow van 1988 tot 1989, wat een groot succes bleek te zijn. Het titelsong, 'C'è da spostare una macchina,' stond bovenaan de Italiaanse hitlijsten en leverde hem in 1989 een Telegatto-award op voor de videoclip; het werd ook het openings thema van de show. Salvi maakte in 1989 ook zijn regiedebuut met Vogliamoci troppo bene en nam datzelfde jaar deel aan het Sanremo Muziekfestival met 'Esatto!'. Hij verscheen tussen 1990 en 1996 nog enkele keren op Sanremo. Gedurende de jaren ’90 zette Salvi zijn diverse carrière voort. Hij verscheen in satirische musicalshows zoals L'Odissea (1991) waarin hij Telemachus en Polyphemus speelde, en I Tre Moschettieri (1991) als Athos. In 1992 co-schreef hij een strip voor het tijdschrift Topolino en was hij co-host van de variétéshow La strana coppia met Massimo Boldi. Hij werkte ook aan het radioprogramma Radiotopogiro voor Rai Radio 2 van 1995 tot 1996. Salvi’s komische veelzijdigheid blijkt verder uit zijn optredens op Striscia la notizia als presentator en nep cultureel correspondent, en zijn vertolking van de titelkarakter in de animatieserie Lupo Alberto vanaf 1997. Hij heeft talloze onderscheidingen ontvangen, waaronder een nominatie voor een Zilveren Lint voor beste acteur in 2001 en de “Penisola Sorrentina Arturo Esposito” Beste Mannelijke Karakter Award in 2008. Zijn werk wordt vaak aangehaald in 'Anche le formiche nel loro piccolo s'incazzano'. Hij bracht acht albums uit, waarmee hij vijf platina platen en zeven gouden platen behaalde.

Bekijk profiel
Raul Cremona, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Raul Cremona

Raul Cremona, geboren in Milaan op 10 november 1956, is een Italiaanse komiek, goochelaar en acteur. Zijn familie heeft een geschiedenis die diep geworteld is in circuskunsten; zijn overgrootvader was een clown, en zijn grootvader werd gedocumenteerd in een project over Milaan. Hij ontwikkelde op jonge leeftijd interesse in goochelen dankzij zijn vader, die trucs opstelde op openbare pleinen. Cremona begon zijn carrière als goochelaar, en won prijzen en erkenning voor zijn vaardigheden. Hij bezocht Clam, een club voor goocheelkunst, en is momenteel de president daarvan. Deze basis in illusionisme heeft zijn latere artistieke ontwikkeling aanzienlijk vorm gegeven. In de jaren '80 maakte Cremona de overstap naar cabaret in Milaan en vestigde hij zich als een prominente figuur in de Italiaanse komediescene. Hij trad op bij de Derby Club samen met Paolo Rossi, Claudio Bisio, Aldo Baglio, Giovanni Storti, Enzo Iacchetti en Francesco Salvi. Later werd hij gementord bij de Ca' Bianca club door artiesten zoals Nanni Svampa, Walter Valdi, Bruno Lauzi en Umberto Bindi. Cremona wordt beschouwd als de eerste en belangrijkste Italiaanse exponent van 'magisch cabaret', waarbij humor en illusionisme op vaardige wijze worden gecombineerd. Hij verwierf wijdverspreide populariteit door optredens in televisieprogramma's zoals Mai dire Gol (waar hij het personage Mago Oronzo introduceerde in 1997) en Zelig , waar hij ook als Silvano optrad. Zijn komische stijl omvat verschillende personages, waaronder Jerry Manipolini, een hommage aan Jerry Lewis, evenals Giorgian en Normal Hamilton. Cremona's werk blijft zich ontwikkelen. Hij deed mee aan Voglio essere un mago! in 2021, waarbij hij de rol van een magie-leraar op zich nam en terugkeerde naar Zelig . Vanaf 2022 maakt hij deel uit van de cast van Only Fun – Comico Show op Nove. Hij is getrouwd en heeft twee zonen: Giordano Cremona (Kremont), een DJ en muziekproducent die deel uitmaakt van het duo Merk & Kremont, en Leonardo Cremona. Zijn neef, Eddy Veerus, is lid van de groep Il Pagante. Cremona staat gepland om in LOL - Chi ride è fuori op Prime Video te verschijnen in 2025 en is onlangs toegetreden tot de cast van Che tempo che fa - Il tavolo als Mago Oronzo, wat zijn voortdurende aanwezigheid en veelzijdigheid binnen het Italiaanse entertainment aantoont.

Bekijk profiel
Teo Teocoli, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Teo Teocoli

Antonio Teocoli, professioneel bekend als Teo Teocoli, is een Italiaanse entertainer met een veelzijdig carrière die zich over meerdere decennia uitstrekt. Hij werd geboren op 25 februari 1945 in Taranto en bracht zijn vroege jaren door in de wijk Sbarre van Reggio Calabria voordat hij op vijfjarige leeftijd naar Milaan verhuisde. Zijn ouders waren afkomstig uit Reggio Calabria. Teo Teocoli staat bekend als acteur, komiek, cabaretier, showman, tv-presentator, zanger en schrijver. Zijn professionele reis begon rond 1975, voortbouwend op een basis die in zijn jeugd was gelegd. Voordat hij op de voorgrond trad als komiek, verkende Teocoli verschillende muzikale paden. In zijn tienerjaren trad hij op als rock-'n-roll zanger in Milaanse clubs met zijn band, I Demoniaci. Hij tekende in 1965 een platencontract bij Dischi Ricordi en bracht 'Una mossa sbagliata' uit. Korte tijd sloot hij zich in 1966 aan bij de band Quelli (later Premiata Forneria Marconi) en droeg bij aan hun succes met 'Una bambolina che fa no no no' voordat hij Teo e le vittime vormde en verschillende singles opnam. Hij nam ook deel aan het Festival della Canzone Napoletana in 1967 en sloot zich later in 1969 aan bij de Italiaanse cast van de musical 'Hair' in Rome. Zijn tijd bij het Derby cabaret in Milaan, samen met performers zoals Massimo Boldi, Cochi Ponzoni, Renato Pozzetto, Giorgio Faletti en Mauro Di Francesco, scherpte verder zijn komische talenten aan. Teo Teocoli's carrière omvat optredens in ongeveer 30 Italiaanse films. Hij verwierf bredere bekendheid in 1982 met de show 'Non lo sapessi ma lo so' op Antennatre. Van 1991 tot 1992 presenteerde hij 'Striscia la notizia', gevolgd door een periode als co-presentator van 'Scherzi a parte' met Gene Gnocchi van februari tot mei 1992. Hij presenteerde 'Mai dire gol' van 1992/1993 tot 1995 en was in 1997 te zien in 'Faccia tosta' op Rai 1. Zijn optredens in 'Quelli che il calcio' van 1998-2000 zijn opmerkelijk vanwege zijn imitatie van Cesare Maldini en Peppino Prisco. Hij co-presenteerde 'Sanremo Notte' in 1999 en de 50e Festival di Sanremo in 2000, waarmee hij zijn veelzijdigheid als televisiepersoonlijkheid demonstreerde. In 1999 ontving hij de Regia Televisiva-prijs voor beste mannelijke acteur van het jaar. Hij presenteerde kort 'Paperissima' in 2003. Enzo Jannacci schreef het lied 'Il dritto', geïnspireerd door Teocoli's levensverhaal, waarin hij reflecteert op zijn reis en bijdraagt aan zijn publieke imago.

Bekijk profiel
Tony Sperandeo, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Tony Sperandeo

Gaetano Sperandeo, professioneel bekend als Tony Sperandeo, werd geboren in Palermo, Sicilië, op 8 mei 1953; hij is een Italiaanse acteur die werkt in film en televisie. Sperandeo’s debuut als acteur vond plaats in 1983, met een kleine rol in de film *Kaos*, die in 1984 in première ging en een zekere populariteit kende. Dit markeerde het begin van een productieve carrière die zich over meerdere decennia uitstrekt. Sperandeo's filmografie omvat diverse rollen in uiteenlopende genres. Hij verscheen in *Pizza Connection* (1985), *La Piovra 2* (1985) en *Il pentito* (1985). Verdere credits zijn *La scorta*, geregisseerd door Ricky Tognazzi, en een rol in Roberto Benigni's *Johnny Stecchino* (1991). Hij speelde ook in *Boys on the Outside* (1990) en *Forever Mary* (1989), beide gesitueerd in Palermo. In 1992 verscheen hij samen met zijn toenmalige echtgenote, Rita Barbanera, in *La discesa di Aclà a Floristella*. Zijn veelzijdigheid als acteur wordt gedemonstreerd door rollen zoals Turris in *Mery per sempre* en *Ragazzi fuori*, en een rol in *Il sole anche di notte* (1990). In 2001 ontving Sperandeo erkenning voor zijn vertolking van maffiabaas Tano Badalamenti in *I cento passi*, waarmee hij de David di Donatello-prijs voor Beste Acteur in een Bijrol won. Hij hernam deze rol later als Gaetano Badalamenti in *Boris Giuliano - Un poliziotto a Palermo* (2016). Van 2004 tot 2009, en opnieuw in 2011, speelde hij Superintendent Salvatore Sciacca in de televisieserie *La Squadra* en *La Nuova Squadra*. Hij verscheen ook in *L'uomo di vetro* (2007) en nam deel aan de theaterproductie *Sesso chi legge* in 2008. Sperandeo deed kort mee aan het realityprogramma *La fattoria* in 2009, maar trok zich terug na een schermutseling. Gedurende de jaren 90 nam hij humoristische liedjes op in het Siciliaans met Giovanni Alamia. Hij was van 1968 tot haar overlijden in april 2001 getrouwd met actrice Rita Barbanera; ze hadden twee kinderen, Tony en Priscilla.

Bekijk profiel
Ugo Dighero, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Ugo Dighero

Ugo Dighero is een Italiaanse acteur en komiek met een carrière van meer dan 40 jaar. Geboren in Genua op 4 oktober 1959, begon hij zijn reis in de uitvoerende kunsten als scout bij ASCI Genova 10 in de wijk San Martino in de jaren zeventig. In 1979 begon hij met zijn formele opleiding door lid te worden van de toneelschool verbonden aan het Teatro Stabile di Genova, en hij voltooide daar zijn studie in 1982. Tijdens de beginfase van zijn professionele leven nam Dighero deel aan een lange theaterreeks met de Gruppo della Rocca, en in 1980 richtten hij en Mario Jorio het toneelgezelschap Oltre l'immagine op. Hij bleef zijn vaardigheden ontwikkelen en werd in 1986 lid van het Teatro dell'Archivolto, waar hij kritische lof ontving voor 'Angeli e soli... siam venuti su dal niente....' van 1986 tot 1997. Een belangrijk keerpunt kwam er in 1989 toen hij samen met Marcello Cesena, Maurizio Crozza, Mauro Pirovano en Carla Signoris de komedie-ensemble Broncoviz oprichtte. Broncoviz verwierf snel populariteit en werkte op het toneel, televisie, radio en droeg bij aan de film Peggio di così si muore . Na de ontbinding van Broncoviz verscheen Dighero in variétéshows Mai dire Gol en Mai dire Maik met Gialappa's Band. Hij debuteerde op televisie in 1991 op Rai 3 in de show Avanzi, en deed mee tot 1993. Zijn werk omvat rollen in Tunnel (1994), co-schrijven en spelen in Peggio di così si muore (1995) en Hollywood Party (1996). Hij staat vooral bekend om zijn rol als Giulio Pittaluga in Un medico in famiglia van 1998 tot 2000 en opnieuw van 2009 tot 2013. Dighero is ook verschenen in talrijke andere televisieseries, films en toneelproducties, waaronder Brancaccio (2001), 500! (2001), Quore (2002) en Criminali si diventa (2021). Hij regisseerde toneelstukken zoals Non ve lo do per mille (1999) en de sequel in 2000, en treedt nog steeds op met het Teatro dell'Archivolto, meest recentelijk in Momenti di trascurabile in/felicità (2017).

Bekijk profiel
Valentino Picone, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Valentino Picone

Valentino Picone is een Italiaanse komiek en entertainer. Geboren in Palermo, Italië op 23 maart 1971, bracht hij zijn jeugd door in Misilmeri, een stad nabij Palermo. Na het volgen van de Vittorio Emanuele II klassieke middelbare school in Palermo, studeerde hij rechten en behaalde een diploma. Vroegtijdig ontwikkelde hij een passie voor cinema, geïnspireerd door figuren zoals Massimo Troisi en Charlie Chaplin. Picone's carrière begon in 1993 toen hij Salvatore Ficarra ontmoette in een toeristenplaats. Deze ontmoeting leidde tot de vorming van een komische trio, aanvankelijk genaamd 'Chiamata Urbana Urgente', samen met Salvatore Borrello. Ze begonnen samen op te treden en in 1998 gingen ze over op het gebruik van hun achternamen, waarna ze bekend werden als Ficarra e Picone. Het duo kreeg bekendheid door optredens in televisieprogramma's zoals Zelig, Zelig Circus, Gnu en L'ottavo nano. Hun filmdebuut vond plaats in 2000 met een bijrol als dokter in Chiedimi se sono felice . Ficarra en Picone hebben erkenning gekregen voor hun komische partnerschap, en spelen samen in talrijke films, waaronder Nati stanchi (2002), Il 7 e l'8 (2007), La matassa (2009), Anche se è amore non si vede (2011), Andiamo a quel paese (2014), L'ora legale (2017) en Il primo Natale (2019). Ze hadden ook een cameo in Giuseppe Tornatore’s Baarìa . Van 2005 tot 2020 presenteerden ze af en toe segmenten van het televisieprogramma Striscia la notizia , waarbij ze in 2020 hun vertrek uit de show aankondigden. Hun werk is bekroond met verschillende prijzen, waaronder een David di Donatello Award-nominatie voor Beste Nieuwe Regisseur (2007), de Premio Charlot (2007), de Capri Exploit Award (2007) en de Premio Barocco (2009). Ze hebben ook verschillende boeken geschreven, zoals Vuoti a perdere (2003) en Stanchi (2004). In januari 2022 ging hun eerste Netflix-serie, Incastrati , in première, met een tweede seizoen gepland. Recente releases zijn de film Santocielo (2023), en ze staan gepland om te verschijnen in Call My Agent - Italia (2025) en terug te keren naar Netflix met Sicilia Express (2025).

Bekijk profiel
Vincenzo Scarpetta, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Vincenzo Scarpetta

Vincenzo Scarpetta, geboren in Napels op 19 juni 1877 en daar overleden op 3 augustus 1952, was een veelzijdig Italiaans kunstenaar. Hij werkte als acteur, regisseur, toneelschrijver en componist. Als zoon van Eduardo Scarpetta en Angela Rosa De Filippo was hij ook de stiefbroer van Eduardo De Filippo, Peppino De Filippo, Titina De Filippo, Eduardo Passarelli en Pasquale De Filippo. Zijn familiebanden reikten verder, met hem als zwager van Ernesto Murolo, Maria Scarpetta, Eduardo, Peppino en Titina De Filippo, en als grootvader van acteur Mario Scarpetta. Scarpetta’s carrière begon vroeg; hij debuteerde op het toneel in het Mercadante Theater in Napels op 7 januari 1888, als Peppeniello in *Miseria e Nobiltà*. Hij begon al op zeventienjarige leeftijd komedies te schrijven, en in 1896 was hij een permanent lid van de theatergezelschap van zijn vader. Na het pensioen van zijn vader aan het begin van de jaren 1910, nam Vincenzo het leiderschap van het gezelschap over en werd hij de hoofdacteur. Na de dood van Eduardo Scarpetta op 29 november 1925 erfde Vincenzo de Compagnia Scarpetta. Hij regisseerde werken van Costagliola en Chiaruzzi, waaronder *'A femmena* (1925) en *L'agnello pasquale* (1926), en bewerkte Luigi Chiarelli’s *Chello che simmo e chello che parimmo* (1925) uit *La maschera e il volto*. Rond 1910 regisseerde hij ook *Marito distratto e moglie manesca* en *Il suonatore di chitarra*, en verscheen hij in de laatste. Vincenzo Scarpetta’s creatieve oeuvre omvatte diverse genres. Hij bewerkte werken van Luigi Chiarelli en Pirandello, waarbij hij Liolà in 1931 en later in 1935 door de De Filippo familie opvoerden. Hij speelde in Il suonatore di Chitarra (1910) en Gli ultimi giorni di Pompeo (1937), evenals Scarpetta cerca moglie (ongeveer 1920). Van midden jaren ’20 tot de jaren ’30 keerde hij terug naar muzikale revues. Hij was een vaste performer in het gezelschap van Raffaele Viviani van 1939 tot 1944 en speelde Gaetano Semmolone in een productie van Miseria e Nobiltà . Hij schreef ook talloze succesvolle komedies, waaronder 'O tuono 'e marzo (1911) en La donna è mobile (1918). Scarpetta was een pionier van de Neapolitse en Italiaanse cinema, met optredens in films zoals Il suonatore di chitarra (1910), Il gallo nel pollaio (1916) en Scarpetta e l'americana (1918), vaak samenwerkend met regisseurs als Enrico Guazzoni en productiebedrijven zoals Cines. Zijn gezelschap toerde uitgebreid door Italië, waarbij acteurs als Titina, Eduardo en Peppino De Filippo werden begeleid.

Bekijk profiel
Virginia Raffaele, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Virginia Raffaele

Virginia Raffaele, een Italiaanse, werkt als komediante, actrice, imitator en presentatrice. Geboren in Rome op 27 september 1980, komt ze uit een familie met circusachtergrond, die teruggaat tot de regio's Marche, Abruzzo, Calabria en Sinti. Haar grootmoeder, Ornella 'Nelly', was een amazone-acrobate die een circus runde genaamd Circo Preziotti, en haar grootouders stichtten in de jaren 50 een kermis in het Eur-district van Rome. Voordat ze op de voorgrond trad, kreeg Virginia Raffaele training in zowel klassiek als modern ballet aan de Nationale Balletacademie, en ze voltooide haar studies aan de Accademia Teatro Integrato in 1999. Ze werkte regelmatig als sidekick voor het comedy duo Lillo & Greg, en werkte met hen samen in theater, televisie en radio vanaf 2001. Ze debuteerde op televisie als correspondent bij Rai 2's Quelli che... il Calcio van 2009 tot 2013, en verwierf erkenning voor haar imitaties en parodieën. Virginia Raffaele staat bekend om haar imitaties van beroemdheden zoals Cristina Del Basso, Federica Rosatelli, Malika Ayane, Giusy Ferreri, Roberta Bruzzone, Federica Pellegrini, Renata Polverini, Eleonora Brigliadori, Dita von Teese, Carla Gozzi, Ornella Vanoni, Belén Rodríguez, Nicole Minetti en Francesca Pascale. Ze richtte in 2001 de komische trio 'Due interi e un ridotto' op met Danilo De Santis en Francesca Milani. Ze heeft opgetreden in verschillende toneelproducties, waaronder *Le nuvole*, *L'amore di Don Perlimplino*, *Plautus di Plauto*, *Doppia coppia* en *Iressa*. Virginia Raffaele was co-host van de 66e en 69e Sanremo Muziekfestival; ze was ook gastdeelnemer in de 65e editie. De film *Life Goes This Way*, met Virginia Raffaele in de hoofdrol, staat gepland om te worden vertoond op het 20e Rome Film Festival op 15 oktober 2025.

Bekijk profiel

Comedians per land bekijken

Albanië Armenië Argentinië Oostenrijk Australië Azerbeidzjan België Bulgarije Benin Brazilië Canada Zwitserland Chili Kameroen China Colombia Tsjechië Duitsland Denemarken Dominicaanse Republiek Algerije Estland Egypte Spanje Finland Frankrijk Verenigd Koninkrijk Ghana Griekenland Guatemala Hongarije Indonesië Ierland Israël India Irak Iran Italië Jamaica Japan Kenia Korea, Zuid Kazachstan Libanon Letland Marokko Myanmar Malta Malawi Mexico Maleisië Nigeria Nicaragua Nederland Noorwegen Nepal Nieuw-Zeeland Peru Filipijnen Pakistan Polen Portugal Qatar Roemenië Servië Rusland Saudi-Arabië Zweden Slovenië Slowakije Thailand Tunesië Turkije Taiwan Oekraïne Oeganda Verenigde Staten Uruguay Oezbekistan Vietnam Zuid-Afrika