Παγκόσμιος κατάλογος ταλέντων

Κατάλογος κωμικών

Περιήγηση σε προφίλ κωμικών, βιογραφικές περιλήψεις, χώρα καταγωγής και επίσημους συνδέσμους.

1588 κωμικοί

Βαλεντίνο Πικόνε

Ο Βαλεντίνο Πικόνε είναι Ιταλός κωμικός και διασκεδαστής. Γεννήθηκε στην Παλέρμο της Ιταλίας στις 23 Μαρτίου 1971 και πέρασε την παιδική του ηλικία στο Μισιλμέρι, μια πόλη κοντά στην Παλέρμο. Αφού παρακολούθησε το κλασικό λύκειο Βιτόριο Εμανουέλε Β’ στην Παλέρμο, σπούδασε νομικά και αποφοιτήθηκε. Νωρίς ανέπτυξε πάθος για τον κινηματογράφο, αντλώντας έμπνευση από μορφές όπως ο Μάσιμο Τροΐσι και ο Τσάρλι Τσάπλιν. Η καριέρα του Picone ξεκίνησε το 1993 όταν συνάντησε τον Salvatore Ficarra σε ένα τουριστικό χωριό. Αυτή η συνάντηση οδήγησε στη δημιουργία ενός κωμικού τρίο, αρχικά με την ονομασία 'Chiamata Urbana Urgente', μαζί με τον Salvatore Borrello. Άρχισαν να εμφανίζονται μαζί και το 1998 προχώρησαν στη χρήση των επωνύμων τους, αποκτώντας το όνομα Ficarra e Picone. Το δίδυμο απέκτησε δημοτικότητα μέσω συμμετοχών σε τηλεοπτικές εκπομπές όπως Zelig, Zelig Circus, Gnu και L'ottavo nano. Η κινηματογραφική τους πρώτη εμφάνιση έγινε το 2000 με ένα μικρό ρόλο ως γιατρός στην Chiedimi se sono felice . Ο Φικάρρα και ο Πικόνε έχουν αναγνωριστεί για το κωμικό τους δίδυμο, πρωταγωνιστώντας μαζί σε πολλές ταινίες, όπως η *Nati stanchi* (2002), η *Il 7 e l'8* (2007), η *La matassa* (2009), η *Anche se è amore non si vede* (2011), η *Andiamo a quel paese* (2014), η *L'ora legale* (2017) και η *Il primo Natale* (2019). Εμφανίστηκαν επίσης σε ένα μικρό ρόλο στην ταινία του Τζουζέπε Τορνατόρε, *Baarìa*. Από το 2005 έως το 2020, παρουσίασαν εναλλάξ τμήματα της τηλεοπτικής εκπομπής *Striscia la notizia*, ανακοινώνοντας την αποχώρησή τους από την εκπομπή το 2020. Η δουλειά τους έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένης μιας υποψηφιότητας για το βραβείο David di Donatello Καλύτερου Νέου Σκηνοθέτη (2007), του Premio Charlot (2007), του Capri Exploit Award (2007) και του Premio Barocco (2009). Έχουν επίσης γράψει αρκετά βιβλία, όπως το *Vuoti a perdere* (2003) και το *Stanchi* (2004). Ο πρώτος τους τηλεοπτικός αθρόα στο Netflix, *Incastrati*, έκανε πρεμιέρα τον Ιανουάριο του 2022, με δεύτερη σεζόν στα σκαριά. Πρόσφατες κυκλοφορίες περιλαμβάνουν την ταινία *Santocielo* (2023), και έχουν προγραμματιστεί να εμφανιστούν στο *Call My Agent - Italia* (2025) και να επιστρέψουν στο Netflix με το *Sicilia Express* (2025).

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Βιντσέντζο Σκαρπέτα

Ο Βιντσέντσο Σκαρπέττα, γεννημένος στη Νάπολη στις 19 Ιουνίου 1877 και απεβιώσας εκεί στις 3 Αυγούστου 1952, ήταν ένας πολυπράγμων Ιταλός καλλιτέχνης. Εργάστηκε ως ηθοποιός, σκηνοθέτης, θεατρικός συγγραφέας και συνθέτης. Ως γιος του Εντουάρντο Σκαρπέττα και της Άντζελα Ρόζα Ντε Φιλίπο, ήταν επίσης ο θετός αδελφός του Εντουάρντο Ντε Φιλίπο, του Πέπινιο Ντε Φιλίπο, της Τιτίνα Ντε Φιλίπο, του Εντουάρντο Παρέρελι και του Πασκουάλε Ντε Φιλίπο. Οι οικογενειακοί του δεσμοί επεκτείνονταν περαιτέρω, καθώς ήταν κουνιάδος του Ερνέστο Μουρόλο, της Μαρίας Σκαρπέττα, του Εντουάρντο, του Πέπινιο και της Τιτίνα Ντε Φιλίπο, και παππούς του ηθοποιού Μάριο Σκαρπέττα. Η καριέρα του Σκαρπέττα ξεκίνησε νωρίς· έκανε το ντεμπούτο του στη σκηνή στο Θέατρο Μερκαντάντε στη Νάπολη στις 7 Ιανουαρίου 1888, υποδυόμενος τον Πεπενιέλο στην Miseria e Nobiltà . Άρχισε να γράφει κωμωδίες σε ηλικία δεκαεπτά ετών και μέχρι το 1896 ήταν μόνιμο μέλος της θεατρικής εταιρείας του πατέρα του. Μετά τη συνταξιοδότηση του πατέρα του στις αρχές της δεκαετίας του 1910, ο Βιντσέντσο ανέλαβε την ηγεσία της εταιρείας και έγινε ο πρωταγωνιστής της. Μετά τον θάνατο του Εντουάρδο Σκαρπέττα στις 29 Νοεμβρίου 1925, ο Βιντσέντσο κληρονομήσε την Compagnia Scarpetta. Ανέβασε έργα των Κοσταγιόλα και Κιαρούτσι, συμπεριλαμβανομένης της 'A femmena (1925) και της L'agnello pasquale (1926), και προσαρμόσε το Chello che simmo e chello che parimmo (1925) του Λουίτζι Κιαρέλλι από το La maschera e il volto . Περίπου το 1910, σκηνοθέτησε επίσης το Marito distratto e moglie manesca και το Il suonatore di chitarra , και εμφανίστηκε στο τελευταίο. Η δημιουργική παραγωγή του Βιντσέντσο Σκαρπέτα εκτεινόταν σε διάφορα είδη. Διεύθυνε έργα των Λουίτζι Κιαρέλι και Πιραντέλο, παρουσιάζοντας το *Λιολά* το 1931 και αργότερα το 1935 από την οικογένεια Ντε Φιλίπο. Έπαιξε στις ταινίες *Il suonatore di Chitarra* (1910) και *Gli ultimi giorni di Pompeo* (1937), καθώς και στο *Scarpetta cerca moglie* (περίπου 1920). Από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 έως τη δεκαετία του 1930, επέστρεψε σε μουσικά μιούζικαλ. Ήταν βασικό μέλος της εταιρείας του Ραφαέλε Βιβιάνι από το 1939 έως το 1944 και πρωταγωνίστησε ως Γκαετάνο Σεμμόλο σε μια παραγωγή του *Miseria e Nobiltà*. Έγραψε επίσης πολλές επιτυχημένες κωμωδίες, συμπεριλαμβανομένων των *'O tuono 'e marzo* (1911) και *La donna è mobile* (1918). Ο Σκαρπέτα ήταν πρωτοπόρος του νεαπολιτάνικου και ιταλικού κινηματογράφου, εμφανιζόμενος σε ταινίες όπως το *Il suonatore di chitarra* (1910), το *Il gallo nel pollaio* (1916) και το *Scarpetta e l'americana* (1918), συχνά συνεργαζόμενος με σκηνοθέτες όπως ο Enrico Guazzoni και εταιρείες παραγωγής όπως η Cines. Η εταιρεία του περιόδευε εκτενώς σε όλη την Ιταλία, καθοδηγώντας ηθοποιούς όπως οι Titina, Eduardo και Peppino De Filippo.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Βιρτζίνια Ραφαέλε

Η Βιрдζίνια Ραφαέλε, Ιταλίδα, εργάζεται ως κωμικός, ηθοποιός, μιμήτρια και παρουσιάστρια. Γεννήθηκε στη Ρώμη στις 27 Σεπτεμβρίου 1980 και κατάγεται από μια οικογένεια με καταγωγή από το τσίρκο, που ανιχνεύεται στις περιοχές Μαρκέ, Αμπρούτσο, Καλαβρία και Σίντι. Η γιαγιά της, Ορνέλλα «Νέλλυ», ήταν ακροβάτισσα amazzone και διηύθυνε ένα τσίρκο με το όνομα Circo Preziotti, ενώ οι παππούδες της ίδρυσαν ένα luna park στην περιοχή Eur της Ρώμης τη δεκαετία του 1950. Πριν αποκτήσει φήμη, η Virginia Raffaele έλαβε εκπαίδευση τόσο στον κλασικό όσο και στον σύγχρονο χορό στην Εθνική Ακαδημία Χορού, και ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην Accademia Teatro Integrato το 1999. Συνεργάστηκε συχνά ως βοηθός για το δίδυμο κωμωδίας Lillo & Greg, συνεργαζόμενη μαζί τους στο θέατρο, την τηλεόραση και τον ραδιοφωνο από το 2001. Έκανε το ντεμπούτο της στην τηλεόραση ως ανταποκρινόμενη στο Quelli che... il Calcio του Rai 2 από το 2009 έως το 2013, κερδίζοντας αναγνώριση για τις μιμήσεις και τις παρωδίες της. Η Βιрдζίνια Ραφαέλε είναι γνωστή για τις μιμήσεις της διασημοτήτων όπως η Κριστίνα ντελ Μπάσο, η Φεντερίκα Ροσατέλι, η Μαλίκα Αγιάνη, η Τζιούσι Φερέρι, η Ρομπέρτα Μπρουτσόνε, η Φεντερίκα Πελεγκρίνι, η Ρενάτα Πολβερίνι, η Ελεονόρα Μπρινλιαντόρι, η Ντίτα φον Τίζε, η Κάρλα Γκότσι, η Ορνέλλα Βανόνι, η Μπελέν Ροντρίγκες, η Νικόλ Μινέτι και η Φραντσέσκα Πασκάλ. Συνίδρυσε το κωμικό τρίο «Due interi e un ridotto» το 2001 με τους Ντάνιλο ντε Σάντις και Φραντσέσκα Μιλάνι. Έχει συμμετάσχει σε αρκετές θεατρικές παραγωγές, όπως οι *Le nuvole*, *L'amore di Don Perlimplino*, *Plautus di Plauto*, *Doppia coppia* και *Iressa*. Η Βιрдζίνια Ραφαέλε ήταν συμπαρουσιάστρια στα 66α και 69α Φεστιβάλ Τραγουδιού του Σανρέμο· ήταν επίσης συμμετέχουσα στο 65ο επεισόδιο. Η ταινία *Life Goes This Way*, με πρωταγωνίστρια τη Βιрдζίνια Ραφαέλε, προγραμματίζεται να κάνει πρεμιέρα στο 20ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ρώμης στις 15 Οκτωβρίου 2025.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Κάρλο Μπουτσιρόσσο

Ο Κάρλο Μπουτσιρόσο, γεννημένος στη Νάπολη στις 7 Ιουλίου 1954, είναι Ιταλός ηθοποιός, θεατρικός σκηνοθέτης και συγγραφέας θεατρικών έργων. Επιδιώκει σήμερα τη διαμονή του στη Νάπολη. Μετά το λύκειο, σπούδασε νομικά αλλά δεν ολοκλήρωσε το πτυχίο του· υπηρέτησε επίσης έντεκα μήνες στρατιωτικής θητείας στη Νοβάρα το 1978. Ο Μπουτσιρόσο άρχισε να συνεργάζεται με τον Τάτο Ρούσσο το 1978, σηματοδοτώντας την έναρξη της επαγγελματικής του καριέρας στον χώρο του θεάματος. Ο Μπουτσιρόσο είναι ιδιαίτερα γνωστός για τους κωμικούς του ρόλους σε ταινίες που σκηνοθέτησαν οι Βιντσέντσο Σαλέμμε και Κάρλο Βαντσίνα. Συχνά υποδύεται έναν στερεοτυπικό άνδρα από την κατώτερη μεσαία τάξη της Νάπολης σε αυτές τις ταινίες, συνεργαζόμενος συχνά με τους Σαλέμμε, Μαουρίτσιο Κασαγκράντε, Νάντο Πάονε και Μπιάτζο Ιτσό τόσο σε θεατρικές παραγωγές όσο και σε ταινίες. Αυτές οι συνεργασίες περιλαμβάνουν έργα όπως ...e fuori nevica! , L'amico del cuore και Premiata pasticceria Bellavista . Ο Μπουτσιρόσο συνέγραψε επίσης την θεατρική φάρσα Il miracolo di don Ciccillo . Ο Βιντσέντσο Σαλέμμε τον αναγνώρισε και εκτίμησε ως ηθοποιό χαρακτήρων, συμβάλλοντας στη μακροχρόνια επαγγελματική τους σχέση. Η δουλειά του έχει αποσπάσει σημαντική αναγνώριση. Έλαβε κριτικές επαίνους και μια υποψηφιότητα για το David di Donatello για τον ρόλο του ως Παόλο Τσιρίνο Πομικίνο στην ταινία Il Divo (2008), και αργότερα εμφανίστηκε στην ταινία The Great Beauty (2013) του Πάολο Σορεντίνο. Ο Μπουτσιρόσο κέρδισε ένα Nastro d'Argento για την καλύτερη υποστηρικτική ερμηνεία στην ταινία Song'e Napule (2013) το 2014. Στη συνέχεια, έλαβε ένα David di Donatello για την καλύτερη υποστηρικτική ερμηνεία στην ταινία The Legendary Giulia and Other Miracles (2015), γνωστή και ως 'Noi e la Giulia', το 2015. Η εκτεταμένη του φιλμογραφία περιλαμβάνει εμφανίσεις σε τίτλους όπως L'ultima scena , Amami , Febbre da cavallo - La mandrakata , Le barzellette , Guardiani delle nuvole , Eccezzziunale veramente - Capitolo secondo... me και πιο πρόσφατα, Mamma o papà? και Il giorno più bello . Εμφανίζεται επίσης στην τηλεοπτική σειρά που συνεχίζεται Imma Tataranni - Sostituto procuratore (2019-2025) και συμμετείχε στο μουσικό βίντεο για το τραγούδι των Clementino και Fabri Fibra 'Chi vuol essere milionario?' το 2019. Ο Μπουτσιρόσο έχει επίσης υποδυθεί τον Peppino Esposito στην τηλεοπτική σειρά Un ciclone in famiglia (2006-2008). Ενώ γενικά είναι ιδιωτικός σχετικά με την προσωπική του ζωή, ο Μπουτσιρόσο έχει δηλώσει ότι δεν παντρεύτηκε ποτέ ούτε απέκτησε παιδιά. Αστειευόμενος, ισχυρίστηκε ότι πάντα έπαιζε για να εντυπωσιάσει μια γυναίκα που ποτέ δεν αποκάλυψε. Εργαζόταν συχνά στον ιταλικό κινηματογράφο και την τηλεόραση, αποδεικνύοντας ότι μπορούσε να υποδυθεί πολλούς ρόλους και συμβάλλοντας στη δημιουργία ιταλικών κωμικών ταινιών.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Ούγκο Ντιγκέρο

Ο Ούγο Ντιγκέρo είναι Ιταλός ηθοποιός και κωμικός με καριέρα που καλύπτει πάνω από 40 χρόνια. Γεννήθηκε στη Γένοβα στις 4 Οκτωβρίου 1959 και ξεκίνησε το ταξίδι του στον χώρο της τέχνης ως σκάουτερ με την ASCI Genova 10 στην περιοχή Σαν Μαρτίνο κατά τη δεκαετία του 1970. Το 1979, άρχισε την επίσημη εκπαίδευσή του εντάσσοντάς τον στη δραματική σχολή που συνδέεται με το Teatro Stabile di Genova, και ολοκλήρωσε τις σπουδές του εκεί το 1982. Κατά τη διάρκεια της αρχικής φάσης του επαγγελματικού του βίου, ο Ντιγκέρo συμμετείχε σε μια εκτεταμένη θεατρική σειρά με το Gruppo della Rocca, και το 1980 ίδρυσε μαζί με τον Μάριο Τζόριο την θεατρική εταιρεία Oltre l'immagine. Συνέχισε να αναπτύσσει τις δεξιότητές του, εντάσσοντάς τον στο Teatro dell'Archivolto το 1986, όπου σημείωσε κριτική επιτυχία με το 'Angeli e soli... siam venuti su dal niente....' από το 1986 έως το 1997. Ένα σημαντικό σημείο καμπής ήρθε το 1989, όταν συνίδρυσε το κωμικό σύνολο Broncoviz με τους Μαρτσέλο Τσεζένα, Μουριτσιο Κρότσα, Μάουρο Πιροβάνο και Κάρλα Σινιόρι. Το Broncoviz απέκτησε γρήγορα δημοτικότητα, εργαζόμενο στο θέατρο, την τηλεόραση, το ραδιόφωνο και συμβάλλοντας στην ταινία *Peggio di così si muore*. Μετά τη διάλυση των Broncoviz, ο Dighero εμφανίστηκε σε τηλεοπτικές εκπομπές ποικίλης μορφής, τα Mai dire Gol και Mai dire Maik , με τους Gialappa's Band. Έκανε το ντεμπούτο του στην τηλεόραση το 1991 στο Rai 3 στην εκπομπή Avanzi, συμμετέχοντας έως το 1993. Στο βιογραφικό του περιλαμβάνονται ρόλοι στο Tunnel (1994), συν-συγγραφή και πρωταγωνιστικός ρόλος στο Peggio di così si muore (1995) και στο Hollywood Party (1996). Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τον ρόλο του Giulio Pittaluga στην Un medico in famiglia από το 1998 έως το 2000 και πάλι από το 2009 έως το 2013. Ο Dighero έχει εμφανιστεί επίσης σε πολλές άλλες τηλεοπτικές σειρές, ταινίες και θεατρικές παραγωγές, συμπεριλαμβανομένων των Brancaccio (2001), 500! (2001), Quore (2002) και Criminali si diventa (2021). Έχει σκηνοθετήσει θεατρικές παραγωγές όπως το Non ve lo do per mille (1999) και τη συνέχεια του το 2000, και συνεχίζει να παίζει με το Teatro dell'Archivolto, πιο πρόσφατα στο Momenti di trascurabile in/felicità (2017).

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Ραούλ Κρεμόνα

Ο Ραούλ Κρεμόνα, γεννημένος στο Μιλάνο στις 10 Νοεμβρίου 1956, είναι Ιταλός κωμικός, μάγος και ηθοποιός. Η οικογένειά του έχει ένα ιστορικό βαθιά ριζωμένο στις καλλιτεχνίες του τσίρκου· ο προπάππος του ήταν κλόουν, και ο παππούς του καταγράφηκε σε ένα έργο για το Μιλάνο. Ανέπτυξε από νωρίς ενδιαφέρον για τη μαγεία χάρη στον πατέρα του, ο οποίος έκανε κόλπα σε δημόσιες πλατείες. Ο Κρεμόνα ξεκίνησε την καριέρα του ως μάγος, κερδίζοντας βραβεία και αναγνώριση για τις ικανότητές του. Παρακολούθησε το Clam, ένα κλαμπ μαγικών τεχνών, και επί του παρόντος είναι ο πρόεδρός του. Αυτό το υπόβαθρο στην ψευδαίσθηση διαμόρφωσε σημαντικά το μεταγενέστερο καλλιτεχνικό του ταξίδι. Κατά τη δεκαετία του 1980, ο Cremona κατέφυγε στο καμπαρέ στη Μιλάνο, καθιερώνοντας τον εαυτό του ως σημαντική μορφή στην ιταλική σκηνή της κωμωδίας. Ερμήνευσε στο Derby Club μαζί με τους Paolo Rossi, Claudio Bisio, Aldo Baglio, Giovanni Storti, Enzo Iacchetti και Francesco Salvi. Αργότερα, έλαβε καθοδήγηση στο Ca' Bianca club από καλλιτέχνες όπως οι Nanni Svampa, Walter Valdi, Bruno Lauzi και Umberto Bindi. Ο Cremona θεωρείται ο πρώτος και κύριος ιταλός εκπρόσωπος του «μαγικού καμπαρέ», συνδυάζοντας επιδέξια χιούμορ και εναέριες ακροβασίες. Απέκτησε ευρεία δημοτικότητα μέσω εμφανίσεων σε τηλεοπτικές εκπομπές όπως το Mai dire Gol (όπου εισήγαγε τον χαρακτήρα Mago Oronzo το 1997) και το Zelig , όπου επίσης έπαιζε ως Silvano. Το στυλ της κωμωδίας του ενσωματώνει διάφορους χαρακτήρες, συμπεριλαμβανομένου του Jerry Manipolini, ένα αφιέρωμα στον Jerry Lewis, καθώς και τους Giorgian και Normal Hamilton. Η δουλειά του Cremona συνεχίζει να εξελίσσεται. Συμμετείχε στο Voglio essere un mago! το 2021, αναλαμβάνοντας τον ρόλο ενός καθηγητή μαγείας και επέστρεψε στο Zelig . Από το 2022, είναι μέλος του καστ του Only Fun – Comico Show στο Nove. Είναι παντρεμένος και έχει δύο γιους: τον Giordano Cremona (Kremont), έναν DJ και μουσικό παραγωγό που αποτελεί μέρος του ντουέτου Merk & Kremont, και τον Leonardo Cremona. Ο ανιψιός του, Eddy Veerus, είναι μέλος της ομάδας Il Pagante. Ο Cremona έχει προγραμματιστεί να εμφανιστεί στο LOL - Chi ride è fuori στο Prime Video το 2025 και πρόσφατα εντάχθηκε στο καστ του Che tempo che fa - Il tavolo ως Mago Oronzo, αποδεικνύοντας την συνεχιζόμενη παρουσία και ευελιξία του στον ιταλικό χώρο της διασκέδασης.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Ραφαέλε Πισού

Ο Γκερίνο Πίσου, γνωστός επί σκηνής με το ψευδώνυμο Ραφαέλε Πίσου, ήταν ηθοποιός, κωμικός, ραδιοφωνικός παρουσιαστής και Ιταλός τηλεοπτικός παρουσιαστής.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Σαλβατόρε Φικάρα

Ο Σαλβατόρε Φικάρρα, γνωστός ως Σάλβο, είναι Ιταλός καλλιτέχνης με πολλά πρόσωπα: κωμικός, ηθοποιός, καμπαρετίστας, παρουσιαστής τηλεόρασης, σεναριογράφος και σκηνοθέτης, και είναι ένα από τα μέλη του Το διάσημο δίδυμο Φικάρα και Πικόνε.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Τέο Τεόκολι

Ο Αντόνιο Τεοκόλι, γνωστός επαγγελματικά ως Τέο Τεοκόλι, είναι Ιταλός διασκεδαστής με μια πολυδιάστατη καριέρα που καλύπτει πολλές δεκαετίες. Γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1945 στην Ταράντο, και τα πρώτα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στη γειτονιά Σμπάρε της Ρέτζιο Καλάμπρια πριν μετακομίσει στο Μιλάνο σε ηλικία πέντε ετών. Οι γονείς του κατάγονται από τη Ρέτζιο Καλάμπρια. Ο Τέο Τεοκόλι αναγνωρίζεται ως ηθοποιός, κωμικός, καμπαρέ performer, showman, τηλεοπτικός παρουσιαστής, τραγουδιστής και συγγραφέας. Το επαγγελματικό του ταξίδι ξεκίνησε γύρω στο 1975, βασιζόμενο σε ένα θεμέλιο που είχε δημιουργηθεί στην νεότητά του. Πριν αποκτήσει φήμη ως κωμικός, ο Τεόκολι διερεύνησε διάφορους μουσικούς δρόμους. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας του, εμφανίστηκε ως τραγουδιστής ροκ εν ρολ σε μιλανέζικα κλαμπ με την μπάντα του, I Demoniaci. Υπέγραψε συμβόλαιο δίσκων με την Dischi Ricordi το 1965 και κυκλοφόρησε το 'Una mossa sbagliata'. Συμμετείχε σύντομα στην μπάντα Quelli (αργότερα Premiata Forneria Marconi) το 1966, συμβάλλοντας στην επιτυχία τους με το 'Una bambolina che fa no no no' πριν σχηματίσει τους Teo e le vittime και ηχογραφήσει αρκετά singles. Συμμετείχε επίσης στο Φεστιβάλ του Ναπολιτάνικου Τραγουδιού το 1967 και αργότερα εντάχθηκε στο ιταλικό καστ του μιούζικαλ 'Hair' στη Ρώμη το 1969. Ο χρόνος του στο καμπαρέ Derby στη Μιλάνο, μαζί με performers όπως οι Massimo Boldi, Cochi Ponzoni, Renato Pozzetto, Giorgio Faletti και Mauro Di Francesco, ανέδειξε περαιτέρω τα κωμικά του ταλέντα. Η καριέρα του Τέο Τεόκολι περιλαμβάνει εμφανίσεις σε περίπου 30 ιταλικές ταινίες. Απέκτησε μεγαλύτερη αναγνώριση το 1982 με την εκπομπή 'Non lo sapessi ma lo so' στο Antennatre. Από το 1991 έως το 1992, παρουσίαζε τη 'Striscia la notizia', ακολουθούμενη από μια σύντομη συνεργασία ως συμπαρουσιαστής στην 'Scherzi a parte' με τον Gene Gnocchi από τον Φεβρουάριο έως τον Μάιο του 1992. Παρουσίασε το 'Mai dire gol' από το 1992/1993 έως το 1995 και την 'Faccia tosta' στο Rai 1 το 1997. Οι εμφανίσεις του στην 'Quelli che il calcio' από το 1998-2000 είναι αξιοσημείωτες για τις μιμήσεις του στους Cesare Maldini και Peppino Prisco. Συνυποδέχτηκε το 'Sanremo Notte' το 1999 και το 50ό Φεστιβάλ του Sanremo το 2000, επιδεικνύοντας την ευελιξία του ως τηλεοπτικός παρουσιαστής. Το 1999, έλαβε το βραβείο Regia Televisiva για τον καλύτερο ανδρικό χαρακτήρα της χρονιάς. Παρουσίασε σύντομα την 'Paperissima' το 2003. Ο Enzo Jannacci έγραψε το τραγούδι 'Il dritto' εμπνευσμένο από την ιστορία της ζωής του Teocoli, αντανακλώντας το ταξίδι του και συμβάλλοντας στην δημόσια εικόνα του.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Τούλιο Σολένγκι

Tulio Alberto Gianfranco Solenghi, di nazionalità italiana, si è distinto come attore, regista, comico, volto della televisione e maestro dell'imitazione. (στα Αγγλικά).

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Τόνι Σπεραντέο

Ο Γκαέτανο Σπεράντεο, γνωστός επαγγελματικά ως Τόνι Σπεράντεο, γεννήθηκε στην Παλέρμο της Σικελίας στις 8 Μαΐου 1953· είναι Ιταλός ηθοποιός που εργάζεται στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Η πρώτη του εμφάνιση στην υποκριτική συνέβη το 1983, με έναν μικρό ρόλο στην ταινία *Χάος*, η οποία προβλήθηκε το 1984 και γνώρισε μια κάποια δημοτικότητα. Αυτό σηματοδότησε την έναρξη μιας παραγωγικής καριέρας που καλύπτει αρκετές δεκαετίες. Η φιλμογραφία του Σπεράντεο περιλαμβάνει ποικίλους ρόλους σε διάφορα είδη. Εμφανίστηκε στις ταινίες *Pizza Connection* (1985), *La Piovra 2* (1985) και *Il pentito* (1985). Στις περαιτέρω συνεργασίες του συγκαταλέγεται η ταινία *La scorta*, σε σκηνοθεσία Ρίκυ Τογκνάτσι, και ένας ρόλος στην ταινία *Johnny Stecchino* (1991) του Ρομπέρτο Μπενίνι. Επίσης πρωταγωνίστησε στις ταινίες *Boys on the Outside* (1990) και *Forever Mary* (1989), οι οποίες και οι δύο διαδραματίζονται στην Παλέρμο. Το 1992 εμφανίστηκε δίπλα στη τότε σύζυγό του, Ρίτα Μπαρμπανέρα, στην ταινία *La discesa di Aclà a Floristella*. Η ερμηνευτική του γκάμα αποδεικνύεται από ρόλους όπως ο Turris στην ταινία *Mery per sempre* και ο *Ragazzi fuori*, καθώς και μια συμμετοχή στην ταινία *Il sole anche di notte* (1990). Το 2001, ο Σπεράντεο έλαβε αναγνώριση για την ερμηνεία του ως Μάφιους Τάνο Μπαδαλαμέντι στην ταινία *I cento passi*, κερδίζοντας το βραβείο David di Donatello για τον Καλύτερο Β’ Ανδρικό Ρόλο. Στη συνέχεια, επανέλαβε αυτόν τον ρόλο ως Γκαετάνο Μπαδαλαμέντι στην ταινία *Boris Giuliano - Un poliziotto a Palermo* (2016). Από το 2004 έως το 2009 και πάλι το 2011, υποδύθηκε τον επιθεωρητή Σαλβατόρε Σιάτσα στις τηλεοπτικές σειρές *La Squadra* και *La Nuova Squadra*. Εμφανίστηκε επίσης στην ταινία *L'uomo di vetro* (2007) και συμμετείχε στην θεατρική παράσταση *Sesso chi legge* το 2008. Ο Σπεράντεο συμμετείχε για λίγο στο ριάλιτι σόου *La fattoria* το 2009, αλλά αποχώρησε μετά από μια συμπλοκή. Καθ’ όλη τη δεκαετία του 1990, ηχογράφησε χιουμοριστικά τραγούδια στη σικελική διάλεκτο με τον Τζιοβάνι Αλάμια. Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Ρίτα Μπαρμπανέρα από το 1968 μέχρι τον θάνατό της τον Απρίλιο του 2001· είχαν δύο παιδιά, τον Τόνι και την Πρισίλα.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Φραντσέσκο Σάλβι

Ο Φραντσέσκο Σάλβι, γεννημένος στις 7 Φεβρουαρίου 1953, στη Λουίνο, μια πόλη κοντά στα ιταλικά σύνορα με την Ελβετία, είναι ένας πολυπράγμων Ιταλός διασκεδαστής. Θεωρείται ηθοποιός, κωμικός, καμπαρέ performer, τραγουδιστής, χιουμορίστας, σκηνοθέτης, συγγραφέας και μεταφραστής. Στην αρχή της καριέρας του εργάστηκε ως γραφίστας σε διαφήμιση και έκανε παραστάσεις με την θεατρική εταιρεία Nisba σε περιφερειακά κυκλώματα. Σπούδασε στο Ινστιτούτο Τέχνης στην Ουρμπίνο και αργότερα ακολούθησε την Αρχιτεκτονική στη Φλωρεντία, αποφοιτώντας με διάκριση από το Πολυτεχνικό Πανεπιστήμιο του Μιλάνου με διατριβή για τον συμβολισμό στην αρχιτεκτονική. Ο Σάλβι έλαβε επίσης μια εισαγωγή στην κινηματογραφική animation από τον Μπρούνο Μποζέτο. Ο Σάλβι ξεκίνησε την καριέρα του στα μέσα της δεκαετίας του 1980, κερδίζοντας γρήγορα αναγνώριση για τα κωμικά του ταλέντα. Από το 1985 έως το 1987 ήταν βασικό μέλος στο σατιρικό τηλεοπτικό show ποικίλης διασκέδασης Drive In , και στη συνέχεια παρουσίασε το Studio 5 στον Canale 5 από το 1986 έως το 1987. Στη συνέχεια δημιούργησε και πρωταγωνίστησε στο MegaSalviShow από το 1988 έως το 1989, το οποίο αποδείχθηκε μεγάλη επιτυχία. Το τραγούδι τίτλου, 'C'è da spostare una macchina,' κατέλαβε την κορυφή των ιταλικών charts και του απέφερε ένα βραβείο Telegatto για το μουσικό του βίντεο το 1989· έγινε επίσης το θεματικό τραγούδι έναρξης της εκπομπής. Ο Σάλβι έκανε και το ντεμπούτο του ως σκηνοθέτης το 1989 με το Vogliamoci troppo bene και συμμετείχε στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Sanremo την ίδια χρονιά με το 'Esatto!'. Συνέχισε να εμφανίζεται στο Sanremo αρκετές φορές μεταξύ του 1990 και του 1996. Καθ’ όλη τη δεκαετία του 1990, ο Σάλβι συνέχισε την ποικιλόμορφη καριέρα του. Εμφανίστηκε σε σατιρικά μουσικά σόου όπως το L'Odissea (1991) υποδυόμενος τον Τελεμάχο και τον Πολύφημο, και το I Tre Moschettieri (1991) ως Άθος. Το 1992, συν-συνέγραψε μια κόμικς για το περιοδικό Topolino και παρουσίασε μαζί με τον Μάσιμο Μπόλντι την εκπομπή ποικίλης ψυχαγωγίας La strana coppia . Εργάστηκε επίσης στο ραδιοφωνικό πρόγραμμα Radiotopogiro για το Rai Radio 2 από το 1995 έως το 1996. Η κωμική ευελιξία του Σάλβι αποδεικνύεται περαιτέρω από τις εμφανίσεις του στο Striscia la notizia ως παρουσιαστής και ψεύτικο πολιτιστικό συντάκτη, και τη φωνητική του ερμηνεία στον ομώνυμο χαρακτήρα στην κινούμενη σειρά Lupo Alberto από το 1997. Έλαβε πολυάριθμα βραβεία, συμπεριλαμβανομένης μιας υποψηφιότητας για Αργυρό Κόκκινο για τον καλύτερο ηθοποιό το 2001 και του βραβείου “Penisola Sorrentina Arturo Esposito” για τον Καλύτερο Ανδρικό Χαρακτήρα το 2008. Το έργο του αναφέρεται συχνά στο 'Anche le formiche nel loro piccolo s'incazzano'. Έχει κυκλοφορήσει οκτώ άλμπουμ, αποκομίζοντας πέντε πλατινένιους δίσκους και επτά χρυσούς δίσκους.

Προβολή προφίλ