András Hajós, wywodzący się z Węgier, łączy pracę jako socjolog z działalnością jako piosenkarz, autor piosenek i komik. W 2009 roku otrzymał nagrodę Déri János.
Jego drugie imię upamiętnia pasję dziadka na rzecz teatru szekspirowskiego. Dorastał w Caltanissetta i ukończył Liceo classico Ruggero Settimo. Od młodego wieku specjalizował się jako pianista jazzowy i kompozytor, studiując jazz fortepianowy. Kontynuował szkolenie aktorskie, uczęszczając do Europejskiej Akademii Teatru i Kina w Cinecittà, Rzym, oraz do Państwowej Szkoły Teatralnej Paolo Grassi w Mediolanie. Komedia Amleto łączy muzykę, teatr i komedię, często wplatając elementy ze swojego muzycznego doświadczenia. Wspólnie z absolwentami akademii założył kolektyw komediowy Contenuti Zero i od kilku lat rozwija projekt programu rozrywkowego o nazwie 'Contenuti Zero'. Jego kariera nabrała tempa w 2022 roku dzięki występom na Zelig, gdzie wykonał TGzero, który stał się viralowym fenomenem z milionami wyświetleń. Brał również udział w Bar Stella na Rai 2, zarówno z Contenuti Zero, jak i solo z TGzero. Projekt #DottorAmleto, wykorzystujący muzykę do „leczenia” pacjentów, spotkał się z uznaniem artystów takich jak Negramaro i Brunori Sas. Od 2022 roku Carlo Amleto zyskał uznanie na poziomie krajowym dzięki występom w Rai 2 i GialappaShow. W marcu 2023 roku wydał singiel "Con senza picanto", a w maju 2023 roku swój debiutancki album "Facciamo che io ero". Jego pierwsza trasa teatralna, "Scherzo N°1, Opera Prima", miała premierę w 2024 roku i rozeszła się na ponad 30 koncertach, łącząc komedię i muzykę ze szkicami i piosenkami z jego albumu. Pojawił się w programach telewizyjnych takich jak "Splendida Cornice", "Che tempo che fa", "LOL Talent", "Comedy Match" oraz "Stasera tutto è possibile". 28 stycznia 2025 roku wydał książkę zatytułowaną "Księga wierszy miłosnych", wydaną przez De Agostini, i przedstawi ją w Neapolu 29 stycznia 2025 roku. Obecnie bierze udział w programie radiowym "Radio 2 Social Club" i współprowadzi cotygodniowy program o nazwie "Il gelo è sempre più blu". Zajął drugie miejsce w szóstym sezonie "LOL - Chi ride è fuori" w kwietniu 2026 roku i zagra w filmie "Un tranquillo funerale di famiglia" (2026).
Michel Colucci, słynny pod pseudonimem Coluche, urodził się 28 października 1944 roku w 14. okręgu Paryża i Off 19 czerwca 1986 roku w Opio, w Alpes- Maritimes. Przedstawił się jako francuski komik, aktor i filantrop.
Ernő Szenes, węgierski wykonawca, kontynuował karierę na scenie i ekranie od 1915 do 1939. Stracił życie w obozie koncentracyjnym Buchenwald w lutym 1945 r., zaledwie trzy miesiące przed końcem II wojny światowej.
A magyar színház és humorvilág egyik kiemelkedő alakja Géza Hofi, aki a paródiák mestereként a legnagyobb népszerő ségre tett szert, és jelentős mértékben formálta a hazai kabarét.
Urodzony 18 lipca 1933 roku w Lilas pod nazwiskiem Jean Gouyé i zmarł 2 3 maja 2003 roku w Morsains, jest bardziej znany pod pseudonimem Jean Yanne. We Francji był aktorem, komikiem, pisarzem, reżyserem, wokalistą, producentem i kompozytorem.
János Komlós a magyar-zsidó irodalom, újságírás és színpadi humor egyik kiemelkedő alakja a Kádár- korszakban. 1956 előtt az ÁVH tagjaként tevékenykedett, később a Kommunista Párt napilapja, a Népszabadság szerkesztője lett. 1967- ben alapította meg a Mikroszkóp Színpadot, és rendezőjeként a haláláig irányította a színteret.
Louis de Funès, urodzony jako Louis Germain David de Funès de Galarza 31 lipca 1914 roku w Courbevoie, był wybitnym francuskim aktorem komediowym. Jego ojcem był Carlos Luis de Funès de Galarza, prawnik z Sewilli w Hiszpanii, a dzięki niemu pochodził z szlacheckiej linii wywodzącej się z Funes. Jego matką była Leonor Soto Reguera, córka galicyjskiego notariusza, która wniosła do jego dziedzictwa galicyjskie korzenie. Mówił po francusku, hiszpańsku i angielsku, co świadczyło o wczesnym talencie językowym. Droga do aktorstwa De Funèsa rozpoczęła się od różnorodnych doświadczeń. Po ukończeniu liceum Condorcet w Paryżu i krótkim studiowaniu na Sorbonie, porzucił naukę i pracował na różnych dorywczych robotach, często zostając zwolniony. Rozwinął swoje zainteresowania muzyczne jako pianista jazzowy w Pigalle w Paryżu, bawiąc klientów i wykazując wczesne oznaki charakterystycznych dla niego mimiki. Uczęszczał również przez rok do szkoły aktorskiej Simona. Jego kariera rozpoczęła się od ról w sztukach teatralnych i drugoplanowych występów filmowych, zanim zyskał publiczne uznanie w 1956 roku dzięki filmowi *La Traversée de Paris*. W 1936 roku poślubił Germaine Louise Élodie Carroyer, rozwodząc się z nią pod koniec 1942 roku; mieli jednego syna, Daniela. Później, w 1943 roku, ożenił się z Jeanne Barthelémy de Maupassant i pozostali razem aż do jego śmierci, mając z nią dwóch synów, Patricka i Oliviera. De Funès zasłynął energicznymi występami, wyrazami twarzy i nerwowymi tikami, często wcielając się w rolę konserwatywnych przedstawicieli petit bourgeois, którzy próbowali uspokoić władzę. Pojawił się w ponad 150 filmach między 1945 a 1983 rokiem, osiągając znaczący sukces we francuskim kinie od lat 60. do początku lat 80. Do godnych uwagi dzieł należą Pouic-Pouic , seria Le Gendarme de Saint-Tropez , trylogia Fantomas , Le Corniaud , La Grande Vadrouille , Oscar i Les Aventures de Rabbi Jacob . Ten ostatni film zapewnił mu nominację do Złotego Globu w 1973 roku. Jego komediowy wizerunek uosabia impulsywnego, narzekającego, autorytarnego i głośnego przeciętnego Francuza. W całej Europie, obejmującej regiony takie jak były blok wschodni, byłszy Związek Radziecki, Iran, Turcja i Izrael, zyskał szerokie uznanie; ponadto jego filmy rezonowały z publicznością w krajach takich jak Rosja. De Funès otrzymał honorową nagrodę Cezara w 1980 roku za swoją karierę. Jego syn, Olivier de Funès, również został aktorem i wystąpił w niektórych filmach swojego ojca. 27 stycznia 1983 roku zmarł w Nantes, a jego spuścizna jest pielęgnowana przez dwa muzea upamiętniające jego życie i karierę: jedno położone blisko Nantes, drugie w Saint-Raphaël oraz trzecie mieszczące się w budynku dawnej gendarmerii w Saint-Tropez.
László Vadnay (1904- 1967), másként Ladislaus Vadnai, magyar származású forgatókönyvíró. Az architesült Államokban dolgozott egy időszakban, mielőtt visszatért volna Magyarországra.
Miklós Przewodniczący Vig kontynuował karierę kabaretową i jazzową, aktora, komika i administratora teatru na Węgrzech w latach 20., 30. i 40. ubiegłego wieku. Urodził się w Budapeszcie 11 lipca 1898 r. i został tam zabity 19 grudnia 1944 r. przez członków Arrow Cross Party.
Philippe Noiret, francuski aktor filmowy, urodził się 1 października 1930 roku w Lille. Jego rodzicami byli Lucy (Heirman), gospodyni domowa z Belgii, oraz Pierre Georges Noiret, który sprzedawał fałszywe kołnierzyki. Dzieciństwo spędził w Tuluzie i uczęszczał do kilku prestiżowych szkół w Paryżu, w tym do Lycée Janson de Sailly i collège de Juilly. Pomimo wielokrotnego niezdania egzaminów końcowych (baccalauréat), podążał za swoją pasją do teatru, studiując aktorstwo z Rogerem Blinem i Jean-Marie Conty oraz trenując w Centre Dramatique de l'Ouest. Do jego wczesnych doświadczeń należało śpiewanie w chórze La Cigale oraz występy w Bazylice Świętego Piotra w Rzymie w 1949 roku. Noiret rozpoczął karierę epizodyczną rolą w filmie Gigi (1949), po czym wystąpił w takich filmach jak La Pointe Courte (1955) i Zazie dans le Métro (1960). Spędził siedem lat, począwszy od około 1952 roku, występując z Teatrem Narodowym Populaire, grając ponad czterdzieści ról w klasycznych sztukach, takich jak Le Cid , Makbet i Dom Juana . W tym czasie współpracował również z Jean-Pierre Darras jako komik w klubie nocnym, parodiując polityków takich jak Charles de Gaulle. Należał do grupy 'bande du Conservatoire', założonej na początku lat 50., która obejmowała innych znanych aktorów. W 1962 roku poślubił Monique Chaumette; mieli córkę, Frédérique Noiret, a później zostali dziadkami aktorki Déborah Grall. Noiret zyskał szerokie uznanie dzięki rolom w filmach takich jak Sprawa Matta (1966) i Aleksander Żebrak . Szczególnie zapamiętany jest za swoją kreację Alfredo w Cinema Paradiso (1988). Jego kariera obejmowała ponad 100 ról filmowych, przyciągając ponad 116 milionów widzów i umacniając jego pozycję jako jednego z najpopularniejszych aktorów Francji. Otrzymał dwie nagrody Cezara: jedną w 1976 roku za Stary karabin i drugą w 1990 roku za Życie i nic więcej . Został również odznaczony Krzyżem Orderu Legii Honorowej. Po przerwie od teatru powrócił na scenę w 1997 roku z Côtelettes , a później występował w L'Homme du hasard , Les Contemplations i Listy miłosne . Philippe Noiret zmarł na raka 23 listopada 2006 roku w Paryżu w wieku 76 lat.
Pierre Desproges, urodzony 9 maja 193 roku w Pantin, zmarł 18 kwietnia 1988 roku w Neuilly-sur-Seine, był francuskim humorem znanym ze swojego czarnego humoru, jego antykonformistycznego podejścia i jego skłonności do absurdu.
Albania
Armenia
Argentyna
Austria
Australia
Azerbejdżan
Belgia
Bułgaria
Benin
Brazylia
Kanada
Szwajcaria
Chile
Kamerun
Chiny
Kolumbia
Czechy
Niemcy
Dania
Dominikana
Algieria
Estonia
Egipt
Hiszpania
Finlandia
Francja
Wielka Brytania
Ghana
Grecja
Gwatemala
Węgry
Indonezja
Irlandia
Izrael
Indie
Irak
Iran
Włochy
Jamajka
Japonia
Kenia
Korea, Południe
Kazachstan
Liban
Łotwa
Maroko
Mjanma
Malta
Malawi
Meksyk
Malezja
Nigeria
Nikaragua
Holandia
Norwegia
Nepal
Nowa Zelandia
Peru
Filipiny
Pakistan
Polska
Portugalia
Katar
Rumunia
Serbia
Rosja
Arabia Saudyjska
Szwecja
Słowenia
Słowacja
Tajlandia
Tunezja
Turcja
Tajwan
Ukraina
Uganda
Stany Zjednoczone
Urugwaj
Uzbekistan
Wietnam
Republika Południowej Afryki
