Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

1635 Comedians

Arnaud Ducret

Arnaud Ducret is een Franse acteur en komiek, geboren op 6 december 1978 in Rouen. Hij bracht zijn jeugd door met verhuizen tussen Amfreville-la-Campagne, Petit-Couronne en Oissel. Voordat hij zich vestigde als acteur en humorist, was Ducret eerder een gospelzanger. Zijn carrière begon momentum te krijgen in 2008 met een rol in de televisiefilm Fortunes , gevolgd door een vertolking van een jonge Jacques Chirac in Adieu de Gaulle, adieu in 2009. Hij verving ook kort Yvan Le Bolloc’h in Caméra Café 2 in 2010. Ducret's komische talenten werden steeds meer erkend vanaf 2010. Dat jaar creëerde en speelde hij zijn eerste show, Pareil… mais en mieux , en verscheen hij ook in Spamalot , een productie geïnspireerd door Monty Python. Hij breidde zijn acteerkredieten verder uit met rollen in L'Oncle Charles en Une vie meilleure in 2012. Een belangrijke doorbraak kwam er in 2013 toen hij Gaby ging spelen in de France 2-serie Parents mode d'emploi , een rol die hem aanzienlijke erkenning opleverde. De serie bleek populair, met een groot publiek, en Ducret bleef Gaby portretteren van 2013 tot 2018. Hij verscheen ook in Serial Teachers en Serial Teachers 2 (2013) en speelde de hoofdrol in Amour et turbulences en Les Profs (2013). Naast televisie heeft Ducret veelzijdigheid getoond in zijn carrière. In 2014 presenteerde hij Les Copains d'abord font du ski en gaf hij de stem van het personage Emmet in de animatiefilm The Lego Movie . Hij nam ook deel aan de Trophée Andros, een autosportevenement. Hij creëerde zijn tweede solo show, J’me rends , en voerde deze twee jaar uit. Een persoonlijke noot is dat hij Maurine Nicot ontmoette in 2012, en ze kregen in juli van dat jaar een zoon genaamd Oscar, voordat ze in 2018 uit elkaar gingen; hij trouwde vervolgens met Claire Francisci in juli 2021. Meest recentelijk is Ducret sinds 2022 te zien in Les Enfoirés , waarmee hij zijn aanwezigheid in de Franse entertainmentwereld voortzet.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Ary Abittan

Geboren op 31 januari 1974 in het 15e arrondissement van Parijs, is Ary Abittan een Franse acteur en komiek. De achtergrond van Abittans familie is Sefardisch Joods, met Marokkaanse afkomst via zijn vader en Tunesische afkomst via zijn moeder. Hij bracht deel van zijn jeugd door in Garges-lès-Gonesse en Sarcelles. In 2026 zal hij 52 jaar oud zijn. Abittan begon zijn carrière met het schrijven van sketches op 19-jarige leeftijd en trad rond 1994 op. Om les in acteren te kunnen betalen, werkte hij als taxichauffeur in Parijs vanaf 19 jaar en opnieuw in 1993. Hij begon in 1998 met optredens en stond in het voorprogramma van artiesten zoals Enrico Macias, Gad Elmaleh en Élie Semoun in de vroege fase van zijn carrière. Abittan gebruikt vaak lichamelijke humor en een snelle presentatiestijl, waarbij hij anekdotes uit zijn tijd als taxichauffeur in zijn comedy verwerkt. Hij speelde in 2007 in het toneelstuk Happy Hanukah en vertolkte van 2007 tot 2009 een hoofdrol in de televisieserie Nos années pension , wat bijdroeg aan zijn groeiende bekendheid bij het publiek. Hij staat bekend om zijn rol als David Benichou in de filmreeks Qu'est-ce qu'on a fait au Bon Dieu? en verwierf internationale erkenning dankzij deze franchise. Andere opmerkelijke werken zijn onder meer Serial (Bad) Weddings , Tout ce qui brille , With Open Arms , The Visitors: Bastille Day en Coco , waar hij de rol van Hector insprak in de Franse versie. Hij is ook verschenen in humoristische tv-programma's zoals Vendredi tout est permis . In 2021 werd hij geconfronteerd met beschuldigingen van verkrachting en aangehouden; de aanklachten werden echter in april 2024 afgedaan na een onderzoek van drie jaar, waarbij een beroep in januari 2025 werd bevestigd. Per 2026 is hij teruggekeerd naar het optreden met een nieuwe theaterproductie genaamd Authentique , die ervaringen behandelt gerelateerd aan vaderschap, liefde en persoonlijke groei, en waar protesten tegen plaatsvonden. Na juridische procedures werd Ary Abittan in zowel 2024 als 2025 vrijgesproken van verkrachtingsbeschuldigingen via een non-lieu beslissing. Brigitte Macron heeft hem publiekelijk gesteund.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Frédéric Volovitch

Frédéric Volovitch is een Franse zanger en humorist, geboren op 18 mei 1974 in Tours. Als lid van Les Wriggles, een Frans-talige groep die liedjes, theater en muzikale komedie combineert, verwierf hij bekendheid voor zijn bijdragen. Deze groep ontstond in 1995 aan de ENSATT in Parijs. Volovitch maakte deel uit van de originele vijfkoppige bezetting van 1995 tot 2009. Volovitch's betrokkenheid bij Les Wriggles begon in 1995 en duurde door verschillende albums, waaronder Justice avec des saucisses (1997), Les Wriggles partent en live (1999), Ah bah ouais mais bon (2002), Moi d'abord (2005) en Tant pis ! Tant mieux! (2007). De groep combineerde humoristische, poëtische, provocatieve en tedere teksten, presenteerde realistische observaties door schetsen afgewisseld met liedjes, en droeg consequent rode overalls tijdens concerten. Ze betrok het publiek via grappen en interacties, en hun optredens verkenden vaak een breed scala aan thema's, van alledaagse gebeurtenissen tot sociale kritiek. Populaire nummers zoals "Poupine et Thierry" gebruikten allegorie om culturele conflicten te onderzoeken, terwijl "Délit de face, yes!" racisme aansprak. Na zijn vertrek bij Les Wriggles in 2006, samen met Antoine Réjasse en Franck Zerbib, vormde Volovitch in 2001 het duo Volo met zijn jongere broer Olivier Volovitch. Volo bracht verschillende albums uit, waaronder Bien Zarbos (2005), Jours Heureux (2007), Sans rire (2013), Chanson française (2017) en Avec son Frère (2020). Sinds 2011 geeft Volovitch solo-optredens, aanvankelijk getiteld Est ce qu'il y a des morts? , die liederen, humor en muzikaal theater combineren. Zijn optredens benadrukken directe interactie met het publiek, precisie in de muziek en observatie van het dagelijks leven, met behulp van storytelling, ironie en een voorliefde voor vertelling. Hij staat gepland om in 2026 het album 'Mine de rien' uit te brengen en in april 2027 op te treden in Achères.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Félix Galipaux

Félix Galipaux, geboren als Félix Martin in Bordeaux op 12 december 1860, was een Franse acteur, toneelschrijver en humorist. Louise Fénélon-Galipaux identificeerde hem in 1866, waarna hij werd opgeleid in Bordeaux en Parijs, uiteindelijk een eerste prijs won van het Conservatoire de Paris. Hij koos aanvankelijk ervoor om op te treden in het Théâtre du Palais-Royal in plaats van de Comédie-Française, later verhuisde hij naar het Théâtre de la Renaissance. Galipaux overleed in Parijs op 7 december 1931 en ligt begraven op de begraafplaats Père-Lachaise, gemarkeerd met een bronzen borstbeeld. De komische carrière van Galipaux was uitgebreid en omvatte ongeveer veertig toneelstukken die in Parijse theaters werden opgevoerd. Zijn populariteit kwam voort uit zijn humoristische toneelmonologen, met name 'Communication Téléphonique' (1906), waarvan er verschillende bewaard zijn gebleven via opnames. Hij werkte ook samen met Henri Pagat onder de gezamenlijke pseudoniem Pagalipaux, en hij en Coquelin Cadet populariseerden music hall monoloog acts in de jaren 1880. Zijn stijl leunde op zijn schrijven om gelach te genereren, in plaats van op fysieke kenmerken of uitspraakkapriolen. Hij schreef verschillende boulevardstukken, komedies, sketches, monologen en fantasieën, en droeg krantenkolommen bij onder het pseudoniem Félix Mayran. Buiten het theater waagde Galipaux zich aan vroege films, en verscheen hij in werken van Ferdinand Zecca, Georges Méliès en Pathé Frères, waaronder ‘Een Avontuurlijke Autorit’ en vroege Franse geluidsfilms zoals 'La Lettre' en 'Au Telephone' (1905). Charles-Émile Reynaud filmde hem terwijl hij 'Le Premier Cigare' opvoerde rond 1896 of 1897. Hij maakte ook spraakopnamen voor grammofoonplaten, en speelde in films zoals ‘Un monsieur qui a un tic’ (1911) en 'Gorgibus et Sganarelle' (1912), met zijn laatste filmrol in ‘Lorena’ (1918). Hij wordt afgebeeld naast Gabrielle Réjane in een lithografie uit 1893 van Henri de Toulouse-Lautrec. Galipaux schreef ook “Galipettes,” dat grappige scènes bevatte met Floridor, Cinguy, Dazincourt en Caméléon. Deze scènes gingen over een reizend theatergezelschap. Daarna kreeg Galipaux de titel Officier de l'Instruction Publique in de Ordre des Palmes Académiques.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Gabriel de Lautrec

Gabriel de Lautrec, geboren te Béziers op 21 februari 1867 en overleden te Parijs op 25 juli 1938, was een Franse schrijver, chroniqueur, vertaler en dichter. Een verre verwant van de schilder Henri de Toulouse-Lautrec, hoewel ze geen nauwe relatie hadden, presenteerde hij zich als een dandy met een monocle en vermaakte hij rond 1900 regelmatig de Parijse society met zijn geestige opmerkingen. Hij behaalde een diploma in letteren (licence ès Lettres) en was van 1889 tot 1893 een metgezel van Alphonse Allais bij Le Chat Noir, waar hij zijn eerste prozawritingen publiceerde. De carrière van De Lautrec begon aan het begin van de jaren 1890 toen hij naar Parijs verhuisde en begon bij te dragen aan publicaties zoals *La Vie drôle*. Hij bezocht literaire cafés in de Quartier Latin en ontmoette Alphonse Allais in het Chat noir cabaret, waarbij hij een discipel van Allais werd. Zijn werk wordt gekenmerkt door humor en fantasie, vaak verbonden met parasciëntifieke en occultistische kringen. Een verzameling proezepoëzie, 'Poèmes en prose,' werd in 1898 gepubliceerd, waardoor deuren werden geopend naar Parijs' literaire scene. Hij organiseerde een salon in Passy waar opmerkelijke figuren zoals Jean Lorrain, Willy, Jean de Tinan, Alfred Jarry, Oscar Wilde en Paul Verlaine samenkwamen; hij stond bijzonder dicht bij Paul Verlaine, zelfs zijn lichaam bewaakte hij na diens dood. Tussen 1890 en 1911 beweerde hij meer dan tweehonderd korte verhalen, kronieken en fantasieën te hebben gepubliceerd in diverse publicaties, waaronder *Le Chat Noir*, *La Vie drôle*, *Le Rire*, *Fantasio*, *La Revue blanche*, *Le Sourire* en *Le Mercure de France*. Gedurende zijn carrière vertaalde De Lautrec werken van Mark Twain, Havelock Ellis, Alfred Levin, Matthew Phipps Shiel en Oscar Wilde (in samenwerking met Henry-D. Davray), vaak voor *Mercure de France*. Hij was ook medeoprichter van *La Petite Semaine* in 1900 en de Académie de l’Humour in 1920 met Curnonsky en Courteline. Hij gaf les in Latijn en Grieks in Marseille tot aan zijn pensioen in 1929, waarna hij kort daarna terugkeerde naar Parijs. Hij publiceerde zijn autobiografie, *Souvenirs des jours sans souci*, in 1938. Ondanks het zoeken naar erkenning, waaronder een kandidatuur voor de Académie Française in 1923, voelde hij zich teleurgesteld door het ontbreken van literaire erkenning. Hij werd in 1936 benoemd tot ridder in de Légion d'honneur en liet gepubliceerde werken achter, waaronder 'Poèmes en prose,' 'Les Roses noires,' 'Monsieur de Crac,' en *Souvenirs des jours sans souci*.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Ged Marlon

Ged Marlon, geboren als Gérard Brunettini op 10 april 1954 in Parijs, is een Franse humorist en acteur. Hij werd opgevoed door zijn Italiaanse grootouders en volgde aanvankelijk een atletische carrière, waarbij hij kampioen van Frankrijk junior worstelen in de Grieks-Romeinse stijl werd. Zijn vroege carrière omvatte engagements bij Robert Hossein om een halberdier te spelen in 'Jeanne d'Arc' en 'Potemkine'. Marlon put inspiratie uit Keaton, Tati, Bunuel en Dali, wat duidelijk blijkt uit zijn unieke komische aanpak. Hij verscheen in de film Flic ou Voyou in 1979 en speelde later de hoofdrol in de korte film Mambo-scratch in 1983. Gedurende de jaren tachtig bleef Ged Marlon zijn acteerkredieten opbouwen, met optredens in films van regisseurs zoals Bertrand Tavernier ( Autour de minuit in 1986), Claude Lelouch ( Viva la vie in 1984) en Gérard Oury. Hij speelde ook in Games in het Théâtre Fontaine in 1984 en vertolkte een rol in L'Embarras du soi , die hij schreef en regisseerde in het Théâtre Montparnasse in 2010. Een samenwerking met Farid Chopel resulteerde in de succesvolle show 'Aviateurs' uit 1980. Hij vertolkt vaak de gemiddelde kale, snor dragende Fransman, waarbij hij absurditeit met finesse combineert in zijn optredens. Marlon’s theaterwerk omvat solo-voorstellingen geregisseerd door Jean-Michel Ribes bij het Théâtre du Splendid in 1989 en Un simple froncement de sourcil , die in 2002 debuteerde bij het Théâtre du Rond-Point en daarmee de Roland Topor-zaal opende. Zijn voorstellingen verkennen vaak filosofische en praktische vragen, waarbij hij vergelijkingen maakt met Raymond Devos. Gebruik van gebaren is essentieel, waarbij zijn lichaam vaak woorden vervangt; hij geeft de voorkeur aan 'het onuitgesproken' boven 'het overdreven uitgesproken'. Hij heeft opgetreden in toneelstukken zoals 'Brèves de comptoir', en werken van Labiche, Courteline en Feydeau. Hij presenteerde ook de solo-voorstelling 'Ged Marlon / Solo' bij het Théâtre du Petit Montparnasse, die debuteerde op 28 augustus 2008, en thema’s van teleurgestelde liefde verkende met drie personages op zoek naar geluk. Ged Marlon regisseert momenteel een film getiteld Les Talents d'Achille , die gepland staat voor release in 2025.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Gil Alma

Gilles Bongibault, bekend als Gil Alma, werkte in Frankrijk als acteur, humorist en producent.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Gilles Benizio

Gilles Benizio is een Franse komiek, geboren op 1 juni 1957 in Villerupt, Meurthe-et-Moselle. Hij is van Italiaanse afkomst en wordt op 1 juni 2024 67 jaar oud. Hij studeerde toneelspel aan de Universiteit Censier in Parijs, waar hij in 1982 zijn toekomstige vrouw, Corinne Benizio, ontmoette. Ze trouwden in 1985 en hebben twee kinderen, Elisa en Raphaël. Benizio staat het best bekend als de helft van het komische duo Shirley et Dino, gevormd met Corinne Benizio in 1988. De personages Shirley en Dino werden bedacht tijdens een improvisatieworkshop met Ariane Mnouchkine, die hielp hun carrière op gang te brengen. Hun komische stijl kenmerkt zich door een dynamiek waarin Dino Shirley plaaagt voor het vermaak van het publiek; Dino wordt gekenmerkt door zijn Italiaanse afkomst en verwerkt vaak Italiaanse liedjes in optredens, terwijl Shirley wordt neergezet als een naïef personage dat probeert verhalen te vertellen die Dino voortdurend onderbreekt. Hun optredens bevatten vaak verhalen over naïeve clowns. Ze debuteerden op het toneel in 1985 als 'Achilles Tonic' en beleefden hun eerste variété-thema show tijdens het Avignon Off Festival in 1988. Shirley et Dino kregen bredere erkenning door optredens in televisieprogramma’s van Patrick Sébastien, met name ‘Le Plus Grand Cabaret du monde’ van 2001 tot 2004. Ze ontvingen de Molière Award voor Beste Sketch Show voor hun show ‘Le Duo’ in 2003. Hun DVD ‘À Marigny’ verkocht meer dan een miljoen exemplaren en hun film ‘Cabaret Paradis,’ uitgebracht in 2006, trok 200.000 kijkers aan. Het duo is overgestapt van comedy naar regisseren van opera's, waarbij ze barokopera's opvoerden zoals ‘Don Quichotte chez la Duchesse’ in 2015 en ‘Platée’ in 2022, en meest recentelijk ‘Turandot’ in Grenoble op 31 maart 2023. Ze wonen momenteel in de Ardèche regio.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Guy Bedos

Guy Bedos, geboren op 15 juni 1934 in Algiers, Algerije, overleed op 28 mei 2020 in Parijs. Hij was een veelzijdig kunstenaar, geïdentificeerd als een Pied-Noir, een term voor Franse mensen in Algerije, en bekend om zijn werk als scenarioschrijver, stand-up comedian en acteur. Hij werd geboren toen Algerije een Frans departement was, en zijn familie bestond uit Alfred Bedos, zijn vader die werkte als gezondheidsbezoeker, en Hildeberte Verdier, zijn moeder. Zijn jeugd werd gekenmerkt door instabiliteit, met verhuizingen tussen huizen en internaatscholen, waaronder een katholieke middelbare school in Bone en lycée Bugeaud in Algiers. Bedos' carrière begon in de vroege jaren vijftig als onderdeel van de groep komedisten 'Bande du Conservatoire'. Hij arriveerde met zijn familie in Parijs in juni 1949 en maakte zijn eerste filmoptreden in *Futures Vedettes* in 1954. Om militaire dienst tijdens de Algerijnse Oorlog te vermijden, voerde hij een hongerstaking uit en werd hij als geestelijk ongeschikt beschouwd. Hij debuteerde in 1965 in de Bobino muziekhal naast Barbara, en werkte later samen met Michel Boujenah en Smaïn aan *Coup de soleil à l'Olympia*. Bedos regisseerde ook toneelstukken zoals ‘Arlequin poli par l’amour’ op zeventien en een half jaar oud. Bedos wordt vooral herinnerd om zijn terugkerende rol als Simon, een dokter, in *Un éléphant ça trompe énormément* (1976) en *Nous irons tous au paradis* (1977), waarbij de laatste hem aanzienlijke erkenning opleverde. Hij verscheen ook in *Les Aventures de Bidibi et Banban*, waarin hij Bidibi speelde, en droeg bij aan het satirische weekblad *Siné Hebdo*, waarbij hij Siné steunde nadat deze ontslagen was van *Charlie Hebdo*. Politiek steunde hij François Mitterrand en verhuisde in 2012 naar Hénin-Beaumont om Jean-Luc Mélenchon te steunen. Tegen het einde van zijn leven werd bij hem de ziekte van Alzheimer geconstateerd.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Gérald Dahan

Gérald Dahan, geboren als Gérald Berthelot op 17 mei 1973 in Cognac, Frankrijk, is een Franse humorist, imitator, radiopresentator en acteur. Hij begon al op vierjarige leeftijd zijn talent voor imitatie te tonen. Zijn ouders waren handelaren, en één ervan studeerde Frans recht. Hij nam rond zijn zestiende de artiestennaam Gérald Dahan aan, geïnspireerd door zijn overleden moeder tante Émilie Dahan, en verhuisde naar Parijs om een carrière in de entertainmentwereld na te streven. Dahan’s vroege carrière omvatte het winnen van de titel 'Jongste Imitator van Frankrijk' op twaalfjarige leeftijd in Angoulême, en het ontvangen van de 'Beste Jonge Comedian van het Jaar'-award bij Bobino in 1992. Van 1993 tot 1998 verzorgde hij veel van de mannelijke stemmen voor poppen in de kindertelevisieserie Les Minikeums op France 3. Hij deed ook mee aan Laurent Ruquier’s radioshow Rien à cirer op France Inter van 1993 tot 2000 en verscheen in televisieprogramma's zoals Vivement dimanche met zijn gezelschap 'Les 6 Clones' tussen 1998 en 1999. Hij is een specialist in imitatie en telefonische grappen, waarbij hij geloofwaardige scenario’s creëert door middel van zijn stemveranderingen. Gedurende zijn carrière heeft Dahan opgetreden in tal van toneelvoorstellingen, waaronder L’imposteur , Érection Présidentielle , Sarkoland en Gérald Dahan tombe les masques . Hij creëerde en presenteerde zijn eigen televisieprogramma, Les missions de Gérald Dahan , op France 3 in 2006. Zijn werk met Rire et Chansons werd bekend door zijn telefonische grappen gericht op figuren als Jean-Pierre Raffarin, Adrien Zeller en Zinedine Zidane. Hij verscheen in de film La Boîte (2001) en de televisiefilm La famille Zappon (2005). In 2026 beleefde hij de première van 'J'imite donc je suis,' met ongeveer vijftig imitaties en pianovoorstellingen. Momenteel treedt hij op met een eenmanshow over Molière, getiteld 'Il était une voix… Molière!', die op 29 maart in première ging en in 2027 voortzet, waarbij figuren zoals Emmanuel Macron als Alceste en Nicolas Sarkozy als Molière worden neergezet.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Jackie Berroyer

Jackie Berroyer is een Franse acteur, komiek, schrijver en journalist, geboren op 24 mei 1946 in Reims. Hij bracht zijn jeugd door in de wijk Maison-Blanche van Reims, waar zijn vader metselaar was en zijn moeder huisvrouw. Nadat hij aanvankelijk een carrière als industrieel ontwerper had nagestreefd, stopte hij op 25-jarige leeftijd. Vanaf midden jaren zeventig vestigde Berroyer zich als rockcriticus voor Charlie Hebdo en droeg bij aan verschillende andere publicaties, waaronder Hara-Kiri, Libération, Rock & Folk, Actuel en Rolling Stone. Berroyer's creatieve output omvat verschillende media. Hij is schrijver en heeft dialogen geschreven voor talrijke Franse films vanaf de jaren 80, waarbij hij samenwerkte met regisseurs zoals Patrick Bouchitey, Patrick Grandperret en Jean-François Stévenin. Opmerkelijk genoeg co-schreef hij Cédric Klapisch's eerste film, 'Riens du tout'. Zijn schrijven strekt zich ook uit tot proza; in 1992 publiceerde hij 'La femme de Berroyer est plus belle que toi, connasse,' dat later werd verfilmd als 'Tempête dans un verre d'eau'. Hij staat ook bekend om zijn komische optredens, waaronder een driejarenperiode als een ondeugende telefoniste in de televisieshow 'Nulle part ailleurs,' aanvankelijk onder het pseudoniem Jackie Darbois, en als presentator van het humor- en filosofieprogramma 'Pas si vite!' op Canal+. Berroyer's carrière omvat bijdragen aan satirische publicaties zoals Siné Hebdo en Siné Mensuel. Hij presenteerde het programma ‘Mélomanie’ op Le Mouv’ van 2010 tot 2012. In 2006 creëerde en speelde hij 'Ma vie de jolie fille', een humoristische en muzikale eenmanshow. Zijn werk heeft erkenning gekregen; hij ontving de prijs voor Beste Nieuwkomer op het Angoulême Festival in 1979 voor 'Dossier Goudard' en werd in 2012 genomineerd voor de beste ondersteunende mannelijke rol op het Jean-Carmet Festival voor 'Mobile Home'. Berroyer wordt ook erkend als Ridder in de Orde van Kunsten en Letters. Hij is de vader van muziekproducenten ARK en Jim Casanova.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Jean-Christian Fraiscinet

Jean-Christian Fraiscinet, ook wel Jean-Christian Faiscinet genoemd, is een Franse humorist en acteur. Zijn vroege leven was verbonden met het Château de Valençay, waar zijn grootouders verzorgers en gidsen waren, en zijn moeder eveneens als gids werkte; hij bracht er veel van zijn jeugd door. Hij sprak zijn eerste acteerregels op het kasteel, aanvankelijk ter vervanging van een geblesseerde acteur in 'La Reine Margot', wat zijn theatrale roeping tijdens zijn jeugd deed ontluiken. Fraiscinet’s pad naar de komedie begon met deelname aan de zomerse 'Son et Lumière'-voorstellingen van het dorp als jongeman, ervaringen die zijn interesse in optreden wekten. Hij studeerde kort geneeskunde voordat hij de Conservatoire d’art dramatique de Tours bezocht, waar hij na twee jaar afstudeerde met een gouden medaille. Ze produceerden ongeveer vijftien voorstellingen, waaronder drie originele creaties: 'ZAP', 'Hôtel des voyageurs' en 'Mona'. In 1994 ontmoette hij Vincent Dubois op het Villard de Lans festival, wat leidde tot de vorming van het komedieduo Les Bodin’s. Les Bodin’s toont Fraiscinet als Christian en Dubois als Maria, een 87-jarige despotische vrouw. Het duo heeft op het toneel gestaan en in drie films gespeeld: Mariage chez les Bodin’s (2008), Amélie au pays des Bodin’s (2010) en Les Bodin’s en Thaïlande (2021). Fraiscinet is ook te zien in andere films, waaronder 'J'ai faim !!!' (2001) en 'Le Démon de midi' (2005), en televisieseries zoals 'Chez Maupassant’ (2008, 2011) en 'Les Bodin's sont confinés' (2020). De boerderij, verworven "voor een prikkie", miste aanvankelijk water en elektriciteit en werd gerestaureerd met de hulp van de buurboer Anthony Janvier. Fraiscinet is ook betrokken bij Caméléon Production en neemt er op de boerderij meerdere rollen op zich, waaronder acteur, schrijver, bedienaar en technicus.

Bekijk profiel

Comedians per land bekijken

Albanië

Armenië

Argentinië

Oostenrijk

Australië

Azerbeidzjan

België

Bulgarije

Benin

Brazilië

Canada

Zwitserland

Chili

Kameroen

China

Colombia

Tsjechië

Duitsland

Denemarken

Dominicaanse Republiek

Algerije

Estland

Egypte

Spanje

Finland

Frankrijk

Verenigd Koninkrijk

Ghana

Griekenland

Guatemala

Hongarije

Indonesië

Ierland

Israël

India

Irak

Iran

Italië

Jamaica

Japan

Kenia

Korea, Zuid

Kazachstan

Libanon

Letland

Marokko

Myanmar

Malta

Malawi

Mexico

Maleisië

Nigeria

Nicaragua

Nederland

Noorwegen

Nepal

Nieuw-Zeeland

Peru

Filipijnen

Pakistan

Polen

Portugal

Qatar

Roemenië

Servië

Rusland

Saudi-Arabië

Zweden

Slovenië

Slowakije

Thailand

Tunesië

Turkije

Taiwan

Oekraïne

Oeganda

Verenigde Staten

Uruguay

Oezbekistan

Vietnam

Zuid-Afrika

Ken je een comedian die op GiggleTime hoort?

Vertel ons over die persoon, of over jezelf als je comedian bent. We bekijken elk voorstel met de hand en vertalen goedgekeurde profielen in alle 26 talen.

Comedian toevoegen

Menu

Taal

Categorieën

Instellingen

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Arnaud Ducret

Ary Abittan

Frédéric Volovitch

Félix Galipaux

Gabriel de Lautrec

Ged Marlon

Gil Alma

Gilles Benizio

Guy Bedos

Gérald Dahan

Jackie Berroyer

Jean-Christian Fraiscinet

Comedians per land bekijken

Ken je een comedian die op GiggleTime hoort?