Ο András Hajós, προερχόμενος από την Ουγγαρία, συνδυάζει την εργασία ως κοινωνιολόγος με δραστηριότητες ως τραγουδιστής, στιχουργός και κωμικός. Έλαβε το Βραβείο Déri János το 2009.
János Komlós a magyar‐zsidó irodalom, újságírás és színpadi χιούμορ egyik kiemelkedő alakja a Kádár-korszakban. (στα Αγγλικά). 1956 előtt az ÁVH tagjaként tevékenykedett, később a Kommunista Párt napilapja, a Népszabadság szerkesztője lett. 1967-ben alapította meg a Mikroszkóp Színpadot, és rendezőjeként a haláláig irányította a színteret.
Ένα magyar színház és humorvilág egyik kiemelkedő alakja Géza Hofi, aki a paródiák mestereként a legnagyobb népszer
Ο Ernő Szenes, ένας Ούγγρος ερμηνευτής, ακολούθησε καριέρα και στη σκηνή και στην οθόνη από το 1915 μέχρι το 1939. Έχασε τη ζωή του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ τον Φεβρουάριο του 1945, μόλις τρεις μήνες πριν τελειώσει ο Β ́ Παγκόσμιος Πόλεμος.
Γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1933 στους Λίλας με το όνομα Ζαν Γκουγιέ και πέθανε στις 2 3 Μαΐου 2003 στο Μορσαίνς, αναγνωρίζεται ευρύτερα με το ψευδώνυμο του Ζαν Γιάννε. Στη Γαλλία, διετέλεσε ηθοποιός, κωμικός, συγγραφέας, σκηνοθέτης, τραγουδιστής, παραγωγός και συνθέτης.
Το μεσαίο όνομά του τιμά το πάθος του παππού του για το θεατρικό έργο του Σαίξπηρ. Μεγάλωσε στην Καλτανισέτα και αποφοίτησε από το Λύκειο Κλασσικών Σπουδών Ρούτζερο Σεττίμο. Από μικρός εξειδικεύτηκε ως πιανίστας και συνθέτης τζαζ, σπουδάζοντας τζαζ πιάνο. Συνέχισε την εκπαίδευσή του στην υποκριτική, παρακολουθώντας την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Θεάτρου και Κινηματογράφου στην Τσινέτσιτα, Ρώμη, και το Δημοτικό Θέατρο Παόλο Γκράσι στο Μιλάνο. Η κωμωδία του Άμλετο συνδυάζει μουσική, θέατρο και χιούμορ, συχνά ενσωματώνοντας στοιχεία από το μουσικό του υπόβαθρο. Συνίδρυσε την ομάδα κωμωδίας Contenuti Zero με συναδέλφους αποφοίτους της ακαδημίας και αναπτύσσει ένα πρότζεκτ ποικιλίας με τίτλο 'Contenuti Zero' εδώ και αρκετά χρόνια. Η καριέρα του απέκτησε ώθηση το 2022 μέσω εμφανίσεων στο Zelig, όπου παρουσίασε το TGzero, το οποίο έγινε φαινόμενο με εκατομμύρια προβολές. Συμμετείχε επίσης στο Bar Stella στο Rai 2, τόσο με την Contenuti Zero όσο και σόλο με το TGzero. Το πρότζεκτ #DottorAmleto, που χρησιμοποιεί τη μουσική για να “θεραπεύσει” ασθενείς, έχει τύχει εκτίμησης από καλλιτέχνες όπως οι Negramaro και Brunori Sas. Από το 2022, ο Κάρλο Αμλέτο έχει αποκτήσει εθνική αναγνώριση μέσω εμφανίσεων στο Rai 2 και στο GialappaShow. Έβγαλε το single «Con senza picanto» τον Μάρτιο του 2023, ακολουθούμενο από το ντεμπούτο άλμπουμ του «Facciamo che io ero» τον Μάιο του 2023. Η πρώτη του θεατρική περιοδεία, «Scherzo N°1, Opera Prima», έκανε πρεμιέρα το 2024 και ξεπούλησε πάνω από 30 παραστάσεις, συνδυάζοντας κωμωδία και μουσική με σκετς και τραγούδια από το άλμπουμ του. Έχει εμφανιστεί σε τηλεοπτικές εκπομπές όπως «Splendida Cornice», «Che tempo che fa», «LOL Talent», «Comedy Match» και «Stasera tutto è possibile». Έβγαλε ένα βιβλίο με τίτλο «Βιβλίο Ερωτικών Ποεμάτων» στις 28 Ιανουαρίου 2025, που εκδόθηκε από τις De Agostini, και θα το παρουσιάσει στη Νάπολη στις 29 Ιανουαρίου 2025. Συμμετέχει επί του παρόντος στην ραδιοφωνική εκπομπή «Radio 2 Social Club» και συν-πresents μια εβδομαδιαία εκπομπή με τίτλο «Il gelo è sempre più blu». Κατέλαβε τη δεύτερη θέση στην έκτη σεζόν του «LOL - Chi ride è fuori» τον Απρίλιο του 2026 και θα πρωταγωνιστήσει στην ταινία «Un tranquillo funerale di famiglia» (2026).
Ο Michel Colucci, διάσημος με το ψευδώνυμο του Coluche, γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1944 στο 14ο arrondissement του Παρισιού και Off στις 19 Ιουνίου 1986 στο Όπιο, στους Alpes-Maritimes. Εμφανίστηκε ως Γάλλος κωμικός, ηθοποιός και φιλάνθρωπος.
László Vadnay (1904–191967), másként Ladislaus Vadnai, magyar származású forgatókönyvíró. Az Egyesült Államokban dolgozott egy időszakban, mielőtt visszatért volna Magyarországra. Ημερομηνία γέννησης:
Ο Λουί ντε Φυνές, γεννημένος Λουί Γερμαίν Νταβίντ ντε Φυνές ντε Γκαλάρζα στις 31 Ιουλίου 1914, στην Κουρμπεβό, ήταν ένας εξέχωντος Γάλλος κωμικός ηθοποιός. Ο πατέρας του, Κάρλος Λουί ντε Φυνές ντε Γκαλάρζα, δικηγόρος από τη Σεβίλλη της Ισπανίας, και μέσω αυτού, καταγόταν από αριστοκρατική καταγωγή που είχε τις ρίζες της στο Φούνες. Η μητέρα του, Λεονόρ Σότο Ρέγκουερα, κόρη ενός Γαλικιανού συμβολαιογράφου, συνέβαλε στην κληρονομιά του με γαλικιανή καταγωγή. Μιλούσε γαλλικά, ισπανικά και αγγλικά, αποδεικνύοντας από νωρίς μια έμφυτη ικανότητα στις γλώσσες. Η πορεία του Ντε Φυνές στην υποκριτική ξεκίνησε με διάφορες εμπειρίες. Αφού παρακολούθησε το Λύκειο Κοντόρσέ στο Παρίσι και σπούδασε για λίγο στο Σορβόννη, εγκατέλειψε τις σπουδές του και εργάστηκε σε διάφορες απλές δουλειές, συχνά απολυόμενος. Ακολούθησε μουσικά ενδιαφέροντα ως πιανίστας τζαζ στην Πιγκαλί, Παρίσι, διασκεδάζοντας τους πελάτες ενώ έδειχνε τα πρώτα σημάδια των χαρακτηριστικών εκφράσεων του προσώπου του. Επίσης, σπούδασε υποκριτική για ένα χρόνο στη σχολή υποκριτικής Simon. Η καριέρα του ξεκίνησε με ρόλους σε θεατρικές παραστάσεις και μικρούς ρόλους σε ταινίες πριν αποκτήσει δημόσια αναγνώριση το 1956 με το *La Traversée de Paris*. Έκανε γάμο με την Germaine Louise Élodie Carroyer το 1936, χωρίζοντας μαζί της στα τέλη του 1942· είχαν έναν γιο, τον Daniel. Αργότερα, παντρεύτηκε την Jeanne Barthelémy de Maupassant το 1943 και έμειναν μαζί μέχρι τον θάνατό του, αποκτώντας δύο γιους, τους Patrick και Olivier, μαζί της. Ο Ντε Φυνές έγινε γνωστός για τις γεμάτες ενέργεια ερμηνείες του, τις εκφράσεις του προσώπου και τους νευρικούς τικς του, συχνά υποδυόμενος συντηρητικούς μικροαστούς χαρακτήρες που προσπαθούσαν να καλοπιάσουν την εξουσία. Εμφανίστηκε σε πάνω από 150 ταινίες μεταξύ 1945 και 1983, σημειώνοντας σημαντική επιτυχία στον γαλλικό κινηματογράφο από τη δεκαετία του 1960 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Σημαντικά έργα περιλαμβάνουν το Pouic-Pouic , τη σειρά Le Gendarme de Saint-Tropez , την τριλογία Fantomas , το Le Corniaud , το La Grande Vadrouille , το Oscar και το Les Aventures de Rabbi Jacob . Η τελευταία ταινία του απέφερε μια υποψηφιότητα για Χρυσό Σφαιρικό Βραβείο το 1973. Το κωμικό του πρόσωπο ενσαρκώνει έναν παρορμητικό, παραπονιάρικo, αυταρχικό και εκκωφαντικό μέσο Γάλλο. Σε ολόκληρη την Ευρώπη, καλύπτοντας περιοχές όπως η πρώην Ανατολική Ευρώπη, η πρώην Σοβιετική Ένωση, το Ιράν, η Τουρκία και το Ισραήλ, πέτυχε ευρεία αποδοχή· επιπλέον, οι κινηματογραφικές του ταινίες απήχησαν σε κοινά σε χώρες όπως η Ρωσία. Ο Ντε Φυνές έλαβε ένα τιμητικό βραβείο César το 1980 για την καριέρα του. Ο γιος του, Olivier de Funès, έγινε επίσης ηθοποιός και εμφανίστηκε σε ορισμένες από τις ταινίες του πατέρα του. Στις 27 Ιανουαρίου 1983, απεβίωσε στο Νάντη, και η κληρονομιά του διατηρείται από δύο μουσεία που τιμούν τη ζωή και την καριέρα του: ένα κοντά στο Νάντη, ένα άλλο στο Saint-Raphaël και ένα τρίτο που στεγάζεται στην πρώην αστυνομική επιθεώρηση του Saint-Tropez.
Μίκλος Ο Βιγκ ακολούθησε καριέρα ως καμπαρέ και τραγουδιστής της τζαζ, ηθοποιός, κωμικός και διαχειριστής θεάτρου στην Ουγγαρία κατά τις δεκαετίες του 1920, του 1930 και του 1940. Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη στις 11 Ιουλίου 1898 και σκοτώθηκε εκεί στις 19 Δεκεμβρίου 1944 από μέλη του κόμματος Arrow Cross Party.
Ο Pierre Desproges, γεννημένος στις 9 Μαΐου 193 9 στο Παντέν και πέθανε στις 18 Απριλίου 1988 στο Neuilly‐sur‐Seine, ήταν Γάλλος χιουμορίστας διάσημος για το μαύρο του χιούμορ, την αντικομφορμιστική του στάση και την κλίση του προς το παράλογο.
Ο Φιλίπ Νουαρέ, ένας Γάλλος ηθοποιός κινηματογράφου, γεννήθηκε στις 1η Οκτωβρίου 1930, στο Λιλ. Οι γονείς του ήταν η Λούσι (Χάιρμαν), μια νοικοκυρά από το Βέλγιο, και ο Πιέρ Ζωρζ Νουαρέ, ο οποίος πουλούσε ψεύτικα κολάρα. Πέρασε την παιδική του ηλικία στο Τουλός και παρακολούθησε πολλά διάσημα σχολεία στο Παρίσι, όπως το Λύκειο Ζανσόν ντε Σαίι και το Κολλέζιο ντε Ζυί. Παρά το γεγονός ότι απέτυχε πολλές φορές στις εξετάσεις απολυτηρίου, ακολούθησε το πάθος του για το θέατρο, σπουδάζοντας υποκριτική με τους Ροζέ Μπλαν και Ζαν-Μαρίν Κοντί και εκπαιδευόμενος στο Κέντρο Δραματικής Τέχνης της Δύσης. Οι πρώτες του εμπειρίες περιλάμβαναν το τραγούδι στη χορωδία της «La Cigale» και την παράσταση στον Βασιλικό Ναό του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη το 1949. Ο Νουαρέ ξεκίνησε την καριέρα του με έναν αγραμμένο ρόλο στην ταινία Gigi (1949) και στη συνέχεια εμφανίστηκε σε ταινίες όπως η La Pointe Courte (1955) και η Zazie dans le Métro (1960). Πέρασε επτά χρόνια, ξεκινώντας περίπου από το 1952, περιοδεύοντας με το Εθνικό Λαϊκό Θέατρο, ερμηνεύοντας πάνω από σαράντα ρόλους σε κλασικά έργα όπως ο Le Cid , ο Macbeth και ο Dom Juan . Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, συνεργάστηκε επίσης με τον Ζαν-Πιερ Νταρά ως κωμικός σε νυχτερινό κέντρο, σατιρίζοντας πολιτικές προσωπικότητες όπως ο Σαρλ ντε Γκολ. Ήταν μέλος της «bande du Conservatoire», που σχηματίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και περιλάμβανε άλλους αξιόλογους ηθοποιούς. Το 1962, παντρεύτηκε την Μονίκ Σομέτ; απέκτησαν μια κόρη, τη Φρεντερίκ Νουαρέ, και αργότερα έγιναν παππούδες της ηθοποιού Ντεμπόρα Γκαλ. Ο Νουαρέ απέκτησε ευρεία αναγνώριση μέσα από ρόλους σε ταινίες όπως το *Ένα Θέμα Αντίστασης* (1966) και το *Αλέξανδρος ο Μακάριος*. Θυμάται ιδιαίτερα για την ερμηνεία του ως Άλφρεντο στην *Κινηματογραφική Παραδείσο* (1988). Η καριέρα του περιλάμβανε πάνω από 100 ρόλους σε ταινίες, προσελκύοντας πάνω από 116 εκατομμύρια θεατές και καθιερώνοντάς τον ως έναν από τους πιο δημοφιλείς ηθοποιούς της Γαλλίας. Έλαβε δύο βραβεία César: ένα το 1976 για το *Vieux Fusil* και ένα το 1990 για το *Η Ζωή και Τίποτα Αλλό*. Επίσης, του απονεμήθηκε ο τίτλος Ιππότης του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής. Μετά από μια περίοδο αποχής από το θέατρο, επέστρεψε το 1997 με το *Les Côtelettes*, και αργότερα συμμετείχε στα *L'Homme du hasard*, *Les Contemplations* και *Love Letters*. Ο Φιλίπ Νουαρέ απεβίωσε από καρκίνο στις 23 Νοεμβρίου 2006, στο Παρίσι, σε ηλικία 76 ετών.
Αλβανία
Αρμενία
Αργεντινή
Αυστρία
Αυστραλία
Αζερμπαϊτζάν
Βέλγιο
Βουλγαρία
Μπενίν
Βραζιλία
Καναδάς
Ελβετία
Χιλή
Καμερούν
Κίνα
Κολομβία
Τσεχία
Γερμανία
Δανία
Δομινικανή Δημοκρατία
Αλγερία
Εσθονία
Αίγυπτος
Ισπανία
Φινλανδία
Γαλλία
Ηνωμένο Βασίλειο
Γκάνα
Ελλάδα
Γουατεμάλα
Ουγγαρία
Ινδονησία
Ιρλανδία
Ισραήλ
Ινδία
Ιράκ
Ιράν
Ιταλία
Τζαμάικα
Ιαπωνία
Κένυα
Νότια Κορέα
Καζακστάν
Λίβανος
Λετονία
Μαρόκο
Μιανμάρ (Βιρμανία)
Μάλτα
Μαλάουι
Μεξικό
Μαλαισία
Νιγηρία
Νικαράγουα
Κάτω Χώρες
Νορβηγία
Νεπάλ
Νέα Ζηλανδία
Περού
Φιλιππίνες
Πακιστάν
Πολωνία
Πορτογαλία
Κατάρ
Ρουμανία
Σερβία
Ρωσία
Σαουδική Αραβία
Σουηδία
Σλοβενία
Σλοβακία
Ταϊλάνδη
Τυνησία
Τουρκία
Ταϊβάν
Ουκρανία
Ουγκάντα
Ηνωμένες Πολιτείες
Ουρουγουάη
Ουζμπεκιστάν
Βιετνάμ
Νότια Αφρική
