GiggleTime GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Dodaj komika
1635 Komicy
Michel Fau, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Michel Fau

Agen był miejscem urodzenia francuskiego komika, aktora i reżysera teatralnego Michela Fau, który przybył tam 17 grudnia 1964 roku. Jego ojciec był zegarmistrzem, a matka, gospodynią domową, wychowywała czworo dzieci. Wczesne zetknięcie z teatrem i Operą w Bordeaux, dzięki jego matce, rozbudziło zainteresowanie, które ukształtowało jego karierę. Uczęszczał do Lycée Bernard Palissy w Agen, gdzie poznał Béatrice Uria-Monzon i Éric Perez, a później studiował w konserwatorium w Agen. W wieku 18 lat Michel Fau opuścił swoje rodzinne miasto, aby podjąć formalne studia. W latach 1986–1989 uczęszczał do Narodowej Akademii Sztuk Dramatycznych we Francji, znanej również jako Conservatoire national supérieur d'art dramatique (CNSAD). W tym okresie studiował pod kierunkiem wybitnych postaci, takich jak Michel Bouquet, Gerard Desarthe i Pierre Vial. Początkowo związał się z teatrem Oliviera Py, występując regularnie w jego produkcjach w latach 90., w tym w 'Le Soulier de satin'. Jego szkolenie i początkowa kariera były naznaczone współpracą z wieloma aktorami, w tym Sandrine Kiberlain, Léa Drucker, Gaspard Ulliel, Julie Depardieu i innymi. Kariera Fau obejmuje zarówno aktorstwo, jak i reżyserię. Jean-Paul Rappeneau, Gilles Bourdos, Albert Dupontel i François Ozon to jedni z reżyserów, z którymi Michel Fau współpracował przy projektach filmowych. W latach 90. uczestniczył w programie Pierre’a Palmade’a „On refait le boulevard”, wykonując fragment z „La Cage aux Folles”. Od lat 2010. jego własne produkcje teatralne zyskały popularność. Wyreżyserował spektakle „Misanthrope” (otrzymując nominacje do nagrody Molière zarówno za aktorstwo, jak i reżyserię w 2011 roku), „Tartuffe” (w 2017 roku z Michel Bouquet) oraz najnowszy, „George Dandin ou Le Mari Confondu” w 2024 roku, w którym również gra główną rolę. Produkcja ta zawiera muzykę Jean-Baptiste’a Lully i charakteryzuje się barokową estetyką stworzoną przez Fau, wraz z czterema śpiewakami i siedmioma aktorami. Michel Fau uczestniczy w radiowym programie „Les Grosses Têtes” oraz okresowo prowadzi warsztaty aktorskie we Francuskiej Narodowej Akademii Sztuk Dramatycznych. Podczas ceremonii wręczenia nagród Molière w 2011 roku zapamiętano go za satyryczną interpretację piosenki Carli Bruni „Quelqu'un m'a dit”. Otrzymał Prix Gérard Philipe w 1998 roku oraz nagrody od Syndicat de la critique w 2006 i 2015 roku. W 2013 roku został uhonorowany tytułem Officier de l’ordre des Arts et des Lettres, a obecnie reżyseruje „Brûlez-la” w Théâtre du Rond-Point.

Michèle Guigon, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Michèle Guigon

Michèle Guigon, urodzona 1 czerwca 1959 roku w Belfort we Francji, była wszechstronną francuską artystką, która zmarła 4 września 2014 roku w Paryżu na raka. Pracowała jako komik, akordeonistka, humorystka, autorka-kompozytorka i reżyserka teatralna, demonstrując szeroki zakres talentów twórczych w trakcie swojej kariery. W latach 1978–1985 występowała z Jérôme Deschamps, przyczyniając się do spektakli takich jak 'Les Oubliettes' i 'La Veillée'. W 1984 roku współzałożyła Compagnie du Pâtit Matin z Anne Artigau. Praca Guigon obejmowała zarówno pisanie, jak i reżyserię. Napisała i wyreżyserowała kilka spektakli, w tym 'États d'Amour' (1986), 'Marguerite Paradis ou l’Histoire de Tout le Monde' (1985), 'Strapontin' (1983), 'Piavodéon' (1991), 'La vie va où ?' (2008) i 'Pieds nus, traverser mon cœur' (2011). Współtworzyła również scenariusz do 'Strapontin' z Anne Artigau. Do jej reżyserskich osiągnięć należą 'Femme non rééducable' (2010), 'Big Shoot' autorstwa Koffi Kwahulé (2009), 'Plouf!' (2005) i 'Une Seconde' (2004). Współreżyserowała 'Il y a' z Anne Artigau w 1995 roku oraz 'Jungles' i 'Cocorico' z Susy Firth i Patrice Thibaud w 2011 roku. Warto zauważyć, że wyreżyserowała 'Les Chantefables' Desnosa z Anne Artigau w 1989 roku. ‘Kukuriku’, komedia bez słów, współreżyserowana z Susy Firth i Patrice Thibaud, stała się jednym z najbardziej znanych dzieł Guigon, zadebiutowała w 2008 roku i okazała się sukcesem kasowym. Spektakl, trwający około 1 godziny i 20 minut, łączy komedię fizyczną i teatr cieni, czerpiąc inspirację z westernów spaghetti i Tour de France. Ukazuje 'galijską bitwę temperamentów' pomiędzy Patrice Thibaud a Philippe Leygnac, gdzie Thibaud zaczepia Leygnaca, który następnie dołącza do psot. Oświetlenie zaprojektowała Marie Vincent, a kostiumy Isabelle Beaudouin. Pojawiała się również w produkcjach teatralnych takich jak 'Strapontin' (1984) i 'Sainte Carmen de Montréal' (1989), oraz w filmach takich jak 'L'Araignée de satin' (1986) i 'Sauve-toi, Lola' (1986). W latach 2013–2014 była kronikarką programu France Inter ‘On va tous y passer’. Jej książki 'La vie va où ?' i 'Pieds nus, traverser mon cœur' otrzymały pośmiertnie nagrody 'Coup de cœur parole enregistrée et documents sonores' Akademii Charles-Cros w 2018 roku. W 2017 roku wydano DVD z jej występami. Wyraziła również chęć wystawienia i reżyserowania sztuki zatytułowanej "Journal d’absence", ale ten projekt pozostał niedokończony z powodu jej śmierci.

Mimie Mathy, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Mimie Mathy

Michèle Mathy, znana zawodowo jako Mimie Mathy, urodziła się w Lyonie we Francji 8 lipca 1957 roku; jest francuską artystką, która pracuje jako aktorka, komik i piosenkarka. Znana jest ze swojego wzrostu wynoszącego 1,32 metra (4 stopy 4 cale) z powodu achondroplazji, formy krasnoludztwa. Jej rodzicami byli Marcel Mathy, były kierowca ciężarówki i pracownik fabryki, oraz Roberte Mathy z domu Bonnet, gospodyni domowa. Jej ojciec, amatorski saksofonista, wprowadził ją w świat muzyki. Mathy rozpoczęła karierę po studiach z zakresu sztuk dramatycznych w warsztacie Michela Fugaina w Nicei w latach 1979–1981. W tym czasie uczęszczała również do Studios de la Victorine w Nicei, gdzie studiowała śpiew, taniec i aktorstwo. We wczesnych latach 80. występowała w różnych rolach teatralnych i pojawiła się w programie 'Le Petit Théâtre de Bouvard'. W 1982 roku Mathy stworzyła i zaprezentowała swój pierwszy solowy występ zatytułowany 'Elle voit des géants partout'. Od 1982 do 1985 roku kontynuowała pracę z 'Le Petit Théâtre de Bouvard'. W 1987 roku wystąpiła również w teledysku Claudii Phillips. Od połowy lat 80. do początku lat 90. Mathy była częścią komediowego tria "Les Filles" z Michèle Bernier i Isabelle de Botton. Występowali w teatrach kawiarnianych, w radiu oraz w różnych programach. Trio odbyło tournée po Reunionie i Mauritiusie w 1988 roku z przedstawieniem "Existe en trois tailles". Od 1988 do 1993 roku założyła touringową grupę komediową "Le Trio des Filles", występującą z takimi przedstawieniami jak "Existe en trois tailles". Film telewizyjny "Une nounou pas comme les autres" z Mathy w roli głównej został wyemitowany w 1993 roku i zdobył 52,7% udziału w oglądalności. Od 1997 roku gra w serialu telewizyjnym "Joséphine, Guardian Angel" i jest najbardziej znana dzięki tej roli. Od 1994 roku Mimie Mathy angażuje się w "Les Enfoirés", coroczny koncert charytatywny, biorąc w nim udział przynajmniej piętnasto razy; edycja "Les Enfoirés" z 2009 roku była najbardziej oglądanym programem we francuskiej telewizji tego roku. W 2006 roku wydała album muzyczny "La Vie M'a Raconté". Poślubiła restauratora Benoist Gérard 27 sierpnia 2005 roku. W trakcie swojej kariery Mathy została uhonorowana odznaczeniami, w tym mianowaniem na Rycerza Orderu Zasługi Francuskiej w 2013 roku i Rycerza Legii Honorowej w 2015 roku.

Mohamed Rouabhi, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Mohamed Rouabhi

Mohamed Rouabhi to francuski pisarz, aktor i reżyser teatralny, urodzony 18 lutego 1965 roku w 10 dzielnicy Paryża. Jego historia rodzinna odzwierciedla złożone połączenie kultur i walk politycznych; jego ojciec był członkiem rdzennych batalionów Legionu Cudzoziemskiego podczas II wojny światowej, a matka uczestniczyła w wojnie algierskiej i została schwytana jako członkini FLN. Te doświadczenia zdają się wpływać na jego późniejszą twórczość, zwłaszcza na jego działania na rzecz różnorodności w branży teatralnej. Szkolenie Rouabhi’ego rozpoczęło się od formalnych studiów w Narodowym Instytucie Sztuki Dramatycznej (CNSAD), gdzie studiował aktorstwo z Marcel Bozonnet i Stuart Seide. Uczęszczał również do Narodowej Wyższej Szkoły Sztuk i Technik Teatralnych (ENSATT), najpierw w 1985 roku, a następnie ponownie w 1986 roku. Początkowo reżyser w ENSATT wyraził wątpliwości co do jego zdolności do osiągnięcia sukcesu zawodowego, ale Rouabhi wytrwale dążył do celu, wierząc, że musi „rozbić nośne ściany”, aby stworzyć możliwości dla siebie i innych. Od połowy lat 80. pracował jako aktor w przedstawieniach teatralnych, często z udziałem współczesnych autorów. Jego twórczość obejmuje również pisanie dla *Lumières de la ville* oraz współpracę przy ośmiu numerach *Vacarme*, a także inscenizację nieopublikowanego poematu Mahmouda Darwisha w 1997 roku. Kariera Rouabhi obejmuje szeroki zakres twórczych przedsięwzięć. Napisał i wyreżyserował Providence café w Théâtre du Rond-Point w 2003 roku, a także opublikował kilka sztuk teatralnych, w tym Les Fragments de Kaposi (1994), Malcolm X (2000) i Alan suivi de Jamais seul (2017). Napisał również sztukę dla młodego widza zatytułowaną Jérémy Fisher w 2002 roku. Znaczące role aktorskie to występy w L'Exercice de la bataille (1991), Amphitryon (1994) i Prometeo (2002). W 2017 roku współtworzył i zagrał w Jamais seul , a w 2020 roku współpracował przy Faut-il laisser les vieux pères manger seuls aux comptoirs des bars . W 2002 roku otrzymał nagrodę SACD dla Nowego Talentu Teatralnego. Obecnie Rouabhi występuje w różnych teatrach, w tym w Théâtre Hébertot, Théâtre de la Cité Internationale, MC93 Bobigny, Théâtre Aleph Ivry sur Seine i Nouveau Gare au Théâtre Vitry sur Seine, a bilety są dostępne przez Billet Réduc. Aktywnie opowiada się za ilościową oceną różnorodności w teatrze, argumentując, że potrzebne są statystyki etniczne, aby dokładnie zrozumieć sytuację i krytykując to, co uważa za opór wobec takich ocen.

Monsieur Poulpe, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Monsieur Poulpe

Monsieur Poulpe, urodzony 7 lutego 1981 roku w Rouen (Seine-Maritime), jest wszechstronnym francuskim artystą. Pełni funkcję prezentera telewizyjnego, humorysty, piosenkarza, scenarzysty i aktora. Choć preferuje zachowywanie prawdziwego imienia w tajemnicy, sugeruje kilka możliwych nazw, takich jak Camille Pierrandeli lub Erwan Cohen. Jego dzieciństwo naznaczone było rozległymi podróżami z powodu kariery ojca jako oficera gendarmerii, w tym kilku lat spędzonych w Gabonie, zanim rodzina osiadła w Buchy, Normandia. Początki twórczych skłonności pojawiły się, gdy miał osiem lat, kręcąc filmy w swoim ogrodzie, często parodiując horrory. Jego edukacja była dość nieregularna; nie zdał większości egzaminów końcowych. Początkowo pracował jako grafik, m.in. dla żandarmerii pod koniec lat 90., a w 2001 roku przeszedł do pracy telewizyjnej jako prowadzący programu Loft Story . W latach 2003–2007 pracował jako maskotka Disneylandu. Jego kariera nabrała znaczącego tempa, gdy dołączył do kanału telewizyjnego Nolife w 2007 roku, przyczyniając się do programów takich jak Mange mon Geek , prezentującego gotowanie i wyzwania o tematyce geek, oraz współtworząc i występując w czteroletniej serii Nerdz (jako 'Darkangel64') z Davy Mourier i Didier Richard. Styl komediowy Monsieur Poulpe charakteryzuje się absurdem, kreatywnością i często zakorzenieniem w kulturze geek oraz popkulturze. Od 2009 do 2012 roku był częścią zespołu muzycznego Les Rois de la Suède, wydając dwa albumy i występując na festiwalach takich jak Francofolies de la Rochelle i Printemps de Bourges. Jego twórczość rozszerzyła się o pisanie scenariuszy dla Caméra Café 2 oraz odcinków serialu Scènes de ménages . W 2012 roku dołączył do Studio Bagel, które następnie zostało przejęte przez Canal+, co zaowocowało występami w programie Le Grand Journal , w tym segmentami takimi jak 'Le Dézapping du Before' i 'le JT de l’invité'. Od 2021 roku prowadzi kanał na Twitchu o nazwie ‘Chez Poulpe’ i współpracuje z France Inter. Obecnie koncertuje po Francji ze swoim solowym spektaklem 'Nombril', który zazwyczaj trwa od jednej do półtora godziny, obiecując zaskakujące i szczere osobiste doświadczenia.

Nicolas Canteloup, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Nicolas Canteloup

Nicolas Canteloup, urodzony 4 listopada 1963 roku w Mérignac (Gironde), jest francuskim komikiem i imitatorom. Rozpoczął karierę jako animator w Club Med we wczesnych latach 90. Początkowo pracował jako gospodarz, dołączając do Club Med w Pompadour jako 'Gentil Organisateur' (G.O.) w 1991 roku. Przedtem spędził dwa lata w ośrodku UCPA w Segonzac, Corrèze, aby zostać instruktorem jazdy konnej i uzyskał certyfikat instruktora jazdy konnej. Początkowo zaczął bawić swoich przyjaciół i sąsiadów imitacjami. Z École nationale d'équitation de Saumur otrzymał dyplom. Styl komediowy Canteloupa koncentruje się na imitacjach i wyśmiewaniu postaci publicznych. W latach 1995–2011 użyczył głosu wielu postaciom w programie Canal+' Les Guignols de l'info, wcielając się w ponad czterdzieści różnych osób. Debiut telewizyjny miał w programie Drôle de scène w 2001 roku, a od 2003 do 2011 regularnie występował w Vivement dimanche prochain z Michelem Druckerem. Jego występy obejmują pokazy na żywo, w tym występy w Olympia i Palais des Glaces w Paryżu w 2005 roku, oraz tournée po całej Francji. Od 2005 roku był stałym gościem porannego programu Europe 1 'La Revue de presque,' kontynuując swoje występy do lipca 2021 roku, co łącznie daje 16 lat. Wystąpił również w filmie telewizyjnym I Love You Coiffure w 2020 roku. Canteloup miał kilka znaczących występów telewizyjnych i prowadził własne programy. Współprowadził program TF1 "Après le 20H c'est Canteloup" z Nikosem Aliagasem od października 2011 do maja 2012 roku, a następnie ponownie od października 2012 roku; program zmienił nazwę na "C'est Canteloup" w 2013 roku i był nadawany codziennie w TF1. France 2 poświęciło mu godzinny program w prime time, '"Canteloup, y es-tu ?"', w kwietniu 2008 roku.

Nicole Ferroni, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Nicole Ferroni

Nicole Ferroni to francuska komiczka i aktorka. Urodzona 19 marca 1982 roku w Casablance, Maroko, wraz z rodziną przeniosła się do Aubagne niedaleko Marsylii, gdy miała siedem lat. Obaj jej rodzice byli profesorami – matka była profesorką języka niemieckiego z Alzacji, a ojciec profesorem chemii pochodzenia włoskiego. Posiada obywatelstwo francuskie i zezwolenie na pracę w Unii Europejskiej. Ferroni początkowo podjęła studia pedagogiczne, uzyskując licencjat z nauk o życiu i Ziemi na Uniwersytecie w Prowansji Aix-Marseille I w 2002 roku. Zdawała egzamin CAPES na nauczyciela, ale początkowo nie zdała, a później uzyskała go w 2005 roku. Nauczała nauk ścisłych w południowych dzielnicach Marsylii od 2006 do 2010 roku, rezygnując z powodu obaw o swoją profesję i dobrostan uczniów. W tym czasie krótko uczęszczała na Cours Florent w Paryżu i studiowała teatr w Aubagne i Marsylii pod kierunkiem Gillesa Azzopardiego. Około 2010 roku zaczęła występować jako komik stand-upowy. Jej kariera komediowa nabrała tempa wraz z powstaniem jej pierwszego solowego spektaklu, L'Œuf, la poule ou Nicole ? , który miał premierę w Marsylii w listopadzie 2010 roku. W latach 2011–2014 występowała w programie On n’demande qu’à en rire z Laurent Ruquier, wykonując 64 skecze i zajmując drugie miejsce w odcinku prime-time w 2012 roku. Ta ekspozycja doprowadziła do wyprzedanych występów jej solowego spektaklu w Le Point-Virgule w Paryżu. Zdobyła również nagrody na Festiwalu Światańca w Puy-Saint-Vincent i pełniła funkcję chrzestnej Festiwalu Top In Humour. Od października 2020 roku prowadzi humorystyczny talk-show Piquantes ! na Téva. Obecnie pracuje jako felietonistka dla France Inter i regularnie dostarcza segment zatytułowany "Le Billet de Nicole Ferroni", często poruszając bieżące wydarzenia i tematy polityczne. Reprezentowana jest przez Agencję Arc-En-Ciel.

Norman Thavaud, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Norman Thavaud

Norman Thavaud, urodzony jako Norman Jacky Cyril Thavaud 14 kwietnia 1987 roku w Arras we Francji, jest francuskim komikiem i osobowością internetową. Urodził się w Arras (Pas-de-Calais) i spędził dzieciństwo w Liévin. Jego ojciec, Jackie Thavaud, pielęgnował zamiłowanie do kultury i był dyrektorem szkoły filmowej Flec w Montreuil. Jego matka, nauczycielka historii i geografii, zmarła na raka, gdy miał piętnaście lat. Ma starszą siostrę o imieniu Daphné. Wczesne życie Thavauda obejmowało siedem lat nauki gry na saksofonie w konserwatorium. Po uzyskaniu świadectwa baccalaureata w 2005 roku, przeniósł się do Paryża, aby studiować kinematografię na Uniwersytecie Paris-1 Panthéon-Sorbonne, uzyskując dyplom z zakresu kinematografii w lipcu 2009 roku. Podczas studiów pracował na różnych stanowiskach i został specjalistą od montażu wideo. W marcu 2008 roku współzałożył grupę komediową „Le Velcrou” z Hugo Dessioux; Marc Jarousseau (Kemar) dołączył później, w 2008 roku, a Cyprien Iov (Monsieur Dream) poznał dzięki tej grupie. Le Velcrou rozpadło się w październiku 2010 roku. Thavaud uruchomił swój solowy kanał na YouTube 'Norman fait des vidéos' 3 stycznia 2011 roku. Jego film ‘The bilinguals’ znacząco zwiększył jego popularność. Film ‘Luigi Clash Mario’ wyróżnia się jako jego najpopularniejszy, osiągając ponad 86 milionów wyświetleń w marcu 2021 roku. Nagrywa filmy w swoim paryskim mieszkaniu ze współlokatorem i dwoma kotami o imionach Sergi i Becassine. Norman wystąpił w programach telewizyjnych takich jak ‘Very Bad Plagues’ autorstwa Palmashow i wziął udział w show 'Zapping Amazing' w Grand Rex w Paryżu w grudniu 2011 roku, co doprowadziło do tournée po Francji od 5 lutego do 15 lutego 2013 roku. Stanem na grudzień 2023 roku jest czwartym najbardziej subskrybowanym francuskojęzycznym twórcą wideo na YouTube z 11,3 miliona subskrybentów. Śledztwo w sprawie tych oskarżeń zostało zamknięte w 2023 roku. Obecnie ma związek z influencerką Marthą Gambet, z którą ma córkę o imieniu Bianca (urodzona w marcu 2019), a para wzięła ślub 14 września 2024 roku.

Olivier Baroux, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Olivier Baroux

Olivier Baroux, urodzony jako Olivier Marie 5 stycznia 1964 roku w Caen, jest francuskim aktorem, komikiem, pisarzem i reżyserem. Początkowo zyskał uznanie jako część komediowego duetu Kad & Olivier z Kad Meradem. Jego kariera rozpoczęła się od pracy animatora w radiu Adel w Caen, a następnie przez pięć lat był specjalistą w Radio Vallée de Seine, prowadząc program 'Self-service'. W 1991 roku dołączył do Oui FM w Paryżu, gdzie poznał Kad Merada i w konsekwencji w 1992 roku stworzył komediowy duet 'Kad et Olivier'. Razem prowadzili radiowy program 'Rock'n'Roll Circus' od 12 marca 1992 roku, a pomocą w przejściu na telewizję zapewnił im Jean-Luc Delarue, który doprowadził do prowadzenia programu 'La Grosse émission' na Comédie! w latach 1999–2001. Baroux rozwijał karierę solową, jednocześnie utrzymując współpracę z Kad Meradem. Zanim we współpracy napisał scenariusz do filmu ‘Mais qui a tué Pamela Rose?’ w 2003 roku, pojawiał się w filmach. Jego twórczość obejmuje również aktorstwo głosowe i rolę dżina w 'Iznogoud' w 2005 roku. Zaprezentował swoje talenty reżyserskie w filmie 'Ce soir je dors chez toi' w 2007 roku, opartym na komiksie 'Monsieur Jean', a następnie wyreżyserował 'Safari' w 2009 roku z Kad Meradem w roli głównej. Seria ‘Le Tuche’ zajmuje ważne miejsce w jego filmografii; wyreżyserował 'Les Tuche' w 2011 roku, po czym 'Les Tuche 2: Le Rêve américain' w 2016 roku i 'Les Tuche 3: Liberté, Égalité, Fraternituche' w 2018 roku. Ten ostatni film zapewnił mu nagrodę César du public w 2019 roku, a jego praca nad serią jest inspirowana wyzwaniami związanymi z osiągnięciem amerykańskiego snu. Baroux nadal pozostaje aktywny w branży rozrywkowej. W lipcu 2022 roku wydał we Francji album 'Menteur'. Od 2009 roku jest żonaty z Coralie i mają dwójkę dzieci, Enyę Baroux (ur. 1991) i Borisa Baroux (ur. 2001). W trakcie swojej kariery pracował zarówno jako aktor, jak i reżyser, co świadczy o jego wszechstronności we francuskim krajobrazie komedii.

Olivier de Benoist, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Olivier de Benoist

Olivier de Benoist, urodzony jako Olivier Marie Emmanuel de Benoist de Gentissart 14 czerwca 1974 roku w Reims, jest francuskim komikiem i aktorem z korzeniami sięgającymi Belgii, a nawet Karola Wielkiego. Pochodzi z rodziny o szlachetnym pochodzeniu i siedmiu dzieciach i spędził dzieciństwo w Szampanii. Jego wychowanie było surowe i religijne, obejmujące naukę w szkołach jezuickich. Jest żonaty z Caroline Menand od piętnastu lat, którą poznał podczas studiów, i mają czworo dzieci: trzech synów i córkę w wieku 14, 13, 9 i 2 lata. Jego pełne imię odzwierciedla jego arystokratyczne pochodzenie, jako Olivier, Marie, Emmanuel, baron de Benoist de Gentissart. Początkowo studiując prawo przez pięć lat na Uniwersytecie w Paryżu i uzyskując kwalifikacje prawnicze, kariera Oliviera de Benoista skręciła niespodziewanie w kierunku rozrywki. Trenował w Studio Pygmalion i rozpoczął swoją przygodę sceniczną występując w sztuce stworzonej przez Benoît Poelvoorde, "Modèle déposé". Do jego wczesnych prac należą reklamy telewizyjne dla kanału Téva w 2002 roku oraz stworzenie jego pierwszej sztuki, 'Né sous X' w 2003 roku, a następnie parodia programów typu reality show o nazwie 'Loft Sorry' w 2004 roku. Od 2005 roku rozwijał i występował w swoich popularnych solowych przedstawieniach, 'Haut débit', 'Très haut débit' i 'Très très haut débit', które łączyły skecze i sztuczki magiczne, występując w miejscach takich jak Le Petit Palais des Glaces i Point Virgule. Olivier de Benoist zyskał znaczną rozpoznawalność w 2010 roku jako pierwszy uczestnik programu ‘On n’demande qu'à en rire,’ występując rekordowe 50 razy w sezonie 1 i współpracując z Kev Adams. Jego komedia często krąży wokół tematów mizoginii, relacji między mężczyznami a kobietami oraz podtekstów seksualnych, często rozpoczynając się od frazy "Bonsoir, bonsoir. L’autre jour." Rozlegle koncertował, występując na ponad 650 pokazach, w tym 'Très Très Haut Débit', docierając do ponad 300 000 widzów, z dwoma wyprzedanymi występami w Olympia. Jego twórczość stale ewoluuje; stworzył '0/40' w 2016 roku z Pierre-Marie Debrie i zaczął występować z nowym show zatytułowanym 'Le petit dernier' w 2019 roku. Obecnie tworzy ‘Le droit au bonheur’, który rozpocznie występy w październiku 2024 roku, a także ma się pojawić w serialu telewizyjnym 'Capitaine Marleau' (2023) i filmie 'Sur la dalle' (2025), a także w szóstym sezonie 'Astrid et Raphaëlle' (2025). Opublikował również komiks, ‘Le Dernier Rempart face à la dictature des femmes,’ i często pojawia się w programie telewizyjnym Michela Druckera “Vivement Dimanche”.

Patrick Bosso, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Patrick Bosso

Patrick Bosso to francuski komik i aktor, urodzony 12 października 1962 roku w Marsylii. Urodził się w oddziale położniczym szpitala La Belle de Mai. Jego rodzice byli włoskimi imigrantami, którzy osiedlili się we Francji. Dorastał w dzielnicy Panier w Marsylii, a później przeniósł się do północnych dzielnic w ramach osiedla mieszkaniowego "Les Lauriers". Wczesne życie Bosso odzwierciedla jego pochodzenie z klasy robotniczej; jego ojciec pracował na stoczni portowej w Marsylii, a Bosso przez krótki czas podążył jego śladami jako stolarz okrętowy. Podjął również próbę nauki zawodu hydraulika, ale nie ukończył jej. Zanim odnalazł swoje powołanie w komedii, pracował na różnych stanowiskach, w tym jako kurier na Vieux-Port, dostawca piwa, zmywacz naczyń w restauracji oraz urzędnik w ratuszu. Zmieniła się kariera Bosso, gdy zaczął pracować w Paryżu jako ochrona w Pigalle i sprzedawał towary dla muzyków takich jak Madonna, Roch Voisine i Michel Sardou. W 1989 roku rozpoczął zajęcia aktorskie z Niels Arestrupem, który zachęcił go do realizacji monodramów. Debiutował w wykonie solowym tego samego roku sztuką 'C’est méchant' w Théâtre Marie Stuart. Jego pierwszy duży występ, 'Qui ?!? Moi !?!', miał premierę w Palais des Glaces w 1995 roku. Spektakl 'Les talons devant' (1997) znacząco zwiększył jego rozpoznawalność publiczną. Krótko prowadził program 'La Grosse émission' na kanale Comédie! od września do października 1998 roku, a w 2000 roku Pierre-François Martin-Laval (Pef) wyreżyserował jego drugi spektakl, 'Bosso exagère trop!'. Bosso stale rozwijał swoje talenty komediowe na przestrzeni lat. W listopadzie 2005 roku zaprezentował 'Du Bonheur', które ukazało się na DVD w 2007 roku. 'Le spectacle de ma vie' miał premierę w Olympia w październiku 2003 roku. Podczas swojej kariery wystąpił w ponad dwudziestu filmach od 1996 roku i zagrał główną rolę w miniserialu 'Hep Taxi!' (2003), a także w różnych filmach telewizyjnych pomiędzy występami. W 2016 roku zagrał główną rolę w filmie 'Marseille' w reżyserii Kad Merad. Zaprezentował również swoją wszechstronność, reżyserując krótki film 'Rien ne sert de courir' w 1999 roku i wydając książkę 'Melon et Melèche: le grand concours' w 2001 roku. Jego solowy występ 'La courte échelle' miał premierę w Comédie de Paris w styczniu 2009 roku, a na DVD ukazał się w 2010 roku.