Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

1635 Comedians

Michel Fau

Agen was de geboorteplaats van de Franse komiek, acteur en theaterregisseur Michel Fau, die op 17 december 1964 arriveerde. Zijn vader was horlogemaker en zijn moeder, een huisvrouw, verzorgde vier kinderen. Vroege blootstelling aan het theater en de Bordeaux Opera, dankzij zijn moeder, wekte een interesse op die zijn carrière zou vormgeven. Hij bezocht Lycée Bernard Palissy in Agen waar hij Béatrice Uria-Monzon en Éric Perez ontmoette, en studeerde later aan een conservatorium in Agen. Op 18-jarige leeftijd verliet Michel Fau zijn geboortestad om een formele opleiding te volgen. Van 1986 tot 1989 bezocht hij de Franse Nationale Academie voor Dramatische Kunsten, ook bekend als het Conservatoire national supérieur d'art dramatique (CNSAD). Gedurende deze periode studeerde hij bij vooraanstaande figuren zoals Michel Bouquet, Gerard Desarthe en Pierre Vial. Hij raakte aanvankelijk verbonden met het theater van Olivier Py, en speelde regelmatig in zijn producties in de jaren 90, waaronder 'Le Soulier de satin'. Zijn opleiding en vroege carrière werden gekenmerkt door een samenwerking met tal van acteurs, waaronder Sandrine Kiberlain, Léa Drucker, Gaspard Ulliel, Julie Depardieu en anderen. Fau’s carrière omvat zowel acteren als regisseren. Jean-Paul Rappeneau, Gilles Bourdos, Albert Dupontel en François Ozon behoren tot de regisseurs met wie Michel Fau heeft samengewerkt aan filmprojecten. In de jaren 90 deed hij mee aan Pierre Palmade's show 'On refait le boulevard', waarbij hij een fragment uit 'La Cage aux Folles' opvoerde. Vanaf de jaren 2010 werden zijn eigen toneelproducties populair. Hij regisseerde producties van 'Le Misanthrope' (waarbij hij in 2011 Molière-nominaties ontving voor zowel acteren als regisseren), 'Tartuffe' (in 2017 met Michel Bouquet) en meest recentelijk 'George Dandin ou Le Mari Confondu' in 2024, waar hij ook de titelrol speelt. Deze productie bevat muziek van Jean-Baptiste Lully en heeft een barokke esthetiek die door Fau is gecreëerd, samen met vier zangers en zeven acteurs. Michel Fau neemt deel aan het radioprogramma 'Les Grosses Têtes' en geeft periodiek acteerworkshops aan de Franse Nationale Academie voor Dramatische Kunsten. Tijdens de Molière Awards ceremonie in 2011 wordt hij herinnerd om zijn satirische vertolking van Carla Bruni’s lied, 'Quelqu'un m'a dit'. Hij ontving de Prix Gérard Philipe in 1998 en prijzen van het Syndicat de la critique in 2006 en 2015. Hij werd in 2013 benoemd tot Officier de l’ordre des Arts et des Lettres, en regisseert momenteel 'Brûlez-la' bij het Théâtre du Rond-Point.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Michèle Guigon

Michèle Guigon, geboren op 1 juni 1959 in Belfort, Frankrijk, was een veelzijdige Franse kunstenares die overleed op 4 september 2014 in Parijs aan kanker. Ze werkte als komediante, accordeoniste, humoriste, auteur-componist en regisseur, en toonde daarmee een breed scala aan creatieve talenten door haar carrière heen. Van 1978 tot 1985 trad ze op met Jérôme Deschamps en droeg bij aan voorstellingen zoals 'Les Oubliettes' en 'La Veillée'. Ze was ook mede-oprichter van Compagnie du Pâtit Matin met Anne Artigau in 1984. Guigon’s werk omvatte zowel schrijven als regisseren. Ze schreef en regisseerde verschillende spektakels, waaronder 'États d'Amour' (1986), 'Marguerite Paradis ou l’Histoire de Tout le Monde' (1985), 'Strapontin' (1983), 'Piavodéon' (1991), 'La vie va où ?' (2008) en 'Pieds nus, traverser mon cœur' (2011). Ze schreef ook samen met Anne Artigau 'Strapontin'. Haar regie-credits omvatten 'Femme non rééducable' (2010), 'Big Shoot' van Koffi Kwahulé (2009), 'Plouf!' (2005) en 'Une Seconde' (2004). Ze regisseerde samen met Anne Artigau 'Il y a' in 1995, en 'Jungles' en 'Cocorico' met Susy Firth en Patrice Thibaud in 2011. Opmerkelijk is dat ze in 1989 'Les Chantefables' van Desnos regisseerde met Anne Artigau. ‘Cocorico’, een woordeloze komedie mede-geregisseerd met Susy Firth en Patrice Thibaud, werd een van Guigon’s bekendste werken, die debuteerde in 2008 en een kassucces bleek te zijn. Het stuk, dat ongeveer 1 uur en 20 minuten duurt, bevat fysieke komedie en schaduwspel, geïnspireerd door spagettiwesterns en de Tour de France. Het belicht een 'Gallic strijd van temperamenten' tussen Patrice Thibaud en Philippe Leygnac, waarbij Thibaud Leygnac plaagt, die er vervolgens zelf aan deelneemt. Marie Vincent ontwierp de belichting, en Isabelle Beaudouin de kostuums. Ze verscheen ook in toneelproducties zoals 'Strapontin' (1984) en 'Sainte Carmen de Montréal' (1989), en films als 'L'Araignée de satin' (1986) en 'Sauve-toi, Lola' (1986). Van 2013 tot 2014 was ze chroniqueur voor het programma ‘On va tous y passer’ van France Inter. Haar boeken 'La vie va où ?' en 'Pieds nus, traverser mon cœur' ont postuum 'Coup de cœur parole enregistrée et documents sonores' awards ontvangen van de Académie Charles-Cros in 2018. Een DVD met haar optredens werd uitgebracht in 2017. Ze had ook de wens geuit om een toneelstuk te regisseren en te spelen genaamd "Journal d’absence", maar dit project bleef onafgemaakt door haar overlijden.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Mimie Mathy

Michèle Mathy, professioneel bekend als Mimie Mathy, werd geboren in Lyon, Frankrijk, op 8 juli 1957; ze is een Franse entertainer die werkt als actrice, komediante en zangeres. Ze staat bekend om haar lengte van 1,32 meter (4 ft 4 in) als gevolg van achondroplasie, een vorm van dwergengroei. Haar ouders waren Marcel Mathy, een voormalig vrachtwagenchauffeur en fabrieksarbeider, en Roberte Mathy, née Bonnet, een huisvrouw. Haar vader, een amateur saxofonist, introduceerde haar in de muziek. Mathy begon haar carrière nadat ze van 1979 tot 1981 toneelspel studeerde aan de workshop van Michel Fugain in Nice. Ze volgde tijdens die tijd ook lessen zang, dans en acteren aan de Studios de la Victorine in Nice. In de vroege jaren '80 speelde ze in verschillende theaterrollen en verscheen ze in 'Le Petit Théâtre de Bouvard'. In 1982 creëerde en presenteerde Mathy haar eerste solo-optreden, getiteld 'Elle voit des géants partout'. Van 1982 tot 1985 zette ze haar werk met 'Le Petit Théâtre de Bouvard' voort. Ze verscheen ook in 1987 in een muziekvideo van Claudia Phillips. Van midden jaren tachtig tot begin jaren negentig maakte Mathy deel uit van het komische trio 'Les Filles' met Michèle Bernier en Isabelle de Botton. Ze trad op in café-theaters, op de radio en in verschillende shows. Het trio toerde in 1988 door Réunion en Mauritius met de show 'Existe en trois tailles'. Van 1988 tot 1993 vormde ze de tournee comedy troupe 'Le Trio des Filles', met optredens zoals 'Existe en trois tailles'. De televisiefilm 'Une nounou pas comme les autres' met Mathy, werd in 1993 uitgezonden en veroverde een aandeel van 52,7% van het kijkerspubliek. Sinds 1997 speelt ze in de televisieserie 'Joséphine, Guardian Angel', en is ze vooral bekend om deze rol. Sinds 1994 is Mimie Mathy betrokken bij 'Les Enfoirés', een jaarlijks benefietconcert, minstens vijftien keer; de editie van 'Les Enfoirés' in 2009 was het meest bekeken programma op de Franse televisie dat jaar. Ze bracht in 2006 een muziekalbum uit, 'La Vie M'a Raconté'. Ze trouwde op 27 augustus 2005 met restaurantier Benoist Gérard. Gedurende haar carrière is Mathy erkend met onderscheidingen, waaronder benoemingen tot Ridder in de Orde van Verdienste van Frankrijk in 2013 en Ridder in het Legioen van Eer in 2015.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Mohamed Rouabhi

Mohamed Rouabhi is een Franse auteur, acteur en toneelregisseur, geboren op 18 februari 1965 in het 10e arrondissement van Parijs. Zijn familiegeschiedenis weerspiegelt een complex samenspel van culturen en politieke strijd; zijn vader was lid van de inheemse bataljons van de Franse Vreemdelingenlegioen tijdens de Tweede Wereldoorlog, terwijl zijn moeder deelnam aan de Algerijnse Oorlog en gevangen werd genomen als lid van de FLN. Deze ervaringen lijken zijn latere werk te informeren, met name zijn pleidooi voor diversiteit binnen de theaterindustrie. Rouabhi's training begon met een formele studie aan het Conservatoire national supérieur d'art dramatique (CNSAD), waar hij acteerde bij Marcel Bozonnet en Stuart Seide. Hij bezocht ook de École nationale supérieure des arts et techniques du théâtre (ENSATT), eerst in 1985, en vervolgens weer in 1986. Aanvankelijk uitte een regisseur bij ENSATT bezorgdheid over zijn vermogen om professioneel succes te behalen, maar Rouabhi volhardt, ervan overtuigd dat hij "dragende muren moest slopen" om kansen voor zichzelf en anderen te creëren. Vanaf de midden jaren tachtig werkte hij als acteur in theaterproducties, vaak met hedendaagse auteurs. Zijn creatieve output omvat ook het schrijven voor Lumières de la ville en bijdragen aan acht nummers van Vacarme , en het regisseren van een ongepubliceerd gedicht van Mahmoud Darwich in 1997. Rouabhi's carrière omvat een reeks creatieve bezigheden. Hij schreef en regisseerde Providence café in 2003 bij het Théâtre du Rond-Point, en publiceerde verschillende toneelstukken waaronder Les Fragments de Kaposi (1994), Malcolm X (2000) en Alan suivi de Jamais seul (2017). Hij schreef ook een toneelstuk voor jong publiek getiteld Jérémy Fisher in 2002. Opmerkelijke acteerrollen omvatten optredens in L'Exercice de la bataille (1991), Amphitryon (1994) en Prometeo (2002). In 2017 co-creëerde en speelde hij in Jamais seul , en werkte hij mee aan Faut-il laisser les vieux pères manger seuls aux comptoirs des bars in 2020. Hij ontving de SACD New Talent Theater Award in 2002. Momenteel treedt Rouabhi op in verschillende theaters, waaronder het Théâtre Hébertot, Théâtre de la Cité Internationale, MC93 Bobigny, Théâtre Aleph Ivry sur Seine en Nouveau Gare au Théâtre Vitry sur Seine, met kaarten verkrijgbaar via Billet Réduc. Hij is een actief voorstander van een kwantitatieve beoordeling van diversiteit binnen het theater, waarbij hij stelt dat etnische statistieken nodig zijn om de situatie nauwkeurig te begrijpen en kritiek uitoefent op wat hij beschouwt als weerstand tegen dergelijke beoordelingen.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Monsieur Poulpe

Monsieur Poulpe, geboren op 7 februari 1981 in Rouen (Seine-Maritime), is een veelzijdig Frans entertainer. Hij fungeert als televisiepresentator, humorist, zanger, scenarioschrijver en acteur. Hoewel hij zijn echte naam liever privé houdt, suggereert hij verschillende mogelijke namen zoals Camille Pierrandeli of Erwan Cohen. Zijn jeugd werd gekenmerkt door uitgebreide reizen vanwege de carrière van zijn vader als gendarme officier, waaronder enkele jaren doorgebracht in Gabon voordat het gezin zich in Buchy, Normandië, vestigde. Vroege creatieve neigingen ontstonden toen hij acht jaar oud was, met het maken van films in zijn tuin, vaak parodiërend horrorfilms. Zijn opleiding was enigszins wisselend; hij voltooide niet de meeste van zijn eindexamens. Aanvankelijk werkzaam als grafisch ontwerper, onder meer voor de gendarmerie aan het einde van de jaren 90, maakte hij in 2001 de overstap naar televisie als presentator van Loft Story . Van 2003 tot 2007 werkte hij als mascotte bij Disneyland. Zijn carrière maakte een significante sprong voorwaarts toen hij in 2007 lid werd van het Nolife televisiekanaal, waar hij bijdroeg aan programma's zoals Mange mon Geek , met geek-thema koken en stunts, en mede-auteur en hoofdrolspeler was in de vierseizoenen serie Nerdz (als 'Darkangel64') met Davy Mourier en Didier Richard. Meneer Poulpe's komische stijl wordt gekenmerkt als absurd, creatief en vaak geworteld in geekcultuur en popcultuur. Hij was van 2009 tot 2012 deel van de muziekgroep Les Rois de la Suède, met twee albums en optredens op festivals zoals Francofolies de la Rochelle en Printemps de Bourges. Zijn werk breidde zich uit tot het schrijven van scripts voor Caméra Café 2 en afleveringen van Scènes de ménages . Hij sloot zich in 2012 aan bij Studio Bagel, dat vervolgens werd overgenomen door Canal+, wat leidde tot optredens op Le Grand Journal , waaronder segmenten als 'Le Dézapping du Before' en 'le JT de l’invité'. Sinds 2021 onderhoudt hij een Twitch-kanaal genaamd ‘Chez Poulpe’ en draagt hij bij aan France Inter. Momenteel toert hij door Frankrijk met zijn eenmanshow, 'Nombril', die doorgaans tussen één en anderhalf uur duurt en verrassende en oprechte persoonlijke ervaringen belooft.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Nicolas Canteloup

Nicolas Canteloup, geboren op 4 november 1963 in Mérignac (Gironde), is een Franse cabaretier en imitator. Hij begon zijn carrière als animator bij Club Med aan het begin van de jaren '90. Aanvankelijk werkte hij als host, waarbij hij in 1991 bij Club Med in Pompadour begon als een 'Gentil Organisateur' (G.O.). Daarvoor bracht hij twee jaar door in het UCPA-centrum in Segonzac, Corrèze, om er ruiterinstructeur te worden en behaalde hij een certificaat voor paardrijinstructeur. Aanvankelijk begon hij zijn vrienden en buren te vermaken met imitaties. Van de École nationale d'équitation de Saumur ontving hij een diploma. Canteloup's komische stijl draait om imitatie en het belachelijk maken van publieke figuren. Tussen 1995 en 2011 gaf hij stem aan talloze personages in Canal+'s Les Guignols de l'info, waarbij hij meer dan veertig verschillende mensen portretteerde. Zijn televisiedebuut was op Drôle de scène in 2001, en hij nam regelmatig deel aan Vivement dimanche prochain met Michel Drucker van 2003 tot 2011. Zijn optredens omvatten live shows, waaronder engagements in de Olympia en Palais des Glaces in Parijs in 2005, naast tournees door Frankrijk. Vanaf 2005 werd hij een vaste gast in Europe 1's ochtendprogramma 'La Revue de presque,' waarbij hij tot juli 2021 verscheen, wat een totale periode van 16 jaar besloeg. Hij verscheen ook in de tv-film I Love You Coiffure in 2020. Canteloup heeft verscheidene belangrijke televisieoptredens gehad en zijn eigen shows gepresenteerd. Hij deelde de presentatie van TF1’s Après le 20H c'est Canteloup met Nikos Aliagas van oktober 2011 tot mei 2012, en opnieuw vanaf oktober 2012; het programma werd in 2013 hernoemd naar C'est Canteloup en dagelijks uitgezonden op TF1. France 2 wijdde hem in april 2008 een primeurshow, 'Canteloup, y es-tu ?'.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Nicolas Vogel

Nicolas Vogel (Parijs, 27 mei 1925) is een Frans acteur.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Nicole Ferroni

Nicole Ferroni is een Franse komiek en actrice. Geboren op 19 maart 1982 in Casablanca, Marokko, verhuisde ze met haar familie naar Aubagne nabij Marseille toen ze zeven jaar oud was. Haar ouders waren beiden professoren – haar moeder een professoraal in het Duits uit Elzas, en haar vader een professor in de scheikunde van Italiaanse afkomst. Ze heeft de Franse nationaliteit en bezit een EU-werkvergunning. Ferroni koos aanvankelijk voor een carrière in het onderwijs en behaalde in 2002 een bachelorgraad in de Wetenschappen van het Leven en de Aarde aan de Universiteit van Provence Aix-Marseille I. Ze deed examen voor de CAPES-lerarenopleiding, maar faalde aanvankelijk en behaalde haar CAPES in 2005. Van 2006 tot 2010 gaf ze wetenschap in de zuidelijke districten van Marseille, waarbij ze ontslag nam vanwege bezorgdheid over haar beroep en het welzijn van haar leerlingen. Gedurende deze periode volgde ze kort een cursus aan Cours Florent in Parijs en studeerde ze theater in Aubagne en Marseille onder Gilles Azzopardi. Rond 2010 begon ze met stand-up comedy optredens. Haar comedycarrière kreeg momentum met de creatie van haar eerste eenvrouwenshow, L'Œuf, la poule ou Nicole ? , die in november 2010 in première ging in Marseille. Ze verscheen van 2011 tot 2014 in de show On n’demande qu’à en rire met Laurent Ruquier, waarbij ze 64 sketches opvoerde en in 2012 als tweede eindigde in een prime-time aflevering. Deze blootstelling leidde tot uitverkochte voorstellingen van haar eenvrouwenshow in Le Point-Virgule in Parijs. Ze heeft ook prijzen gewonnen op het Laughter Festival van Puy-Saint-Vincent en was godmother van het Top In Humour Festival. Sinds oktober 2020 presenteert ze de humoristische talkshow Piquantes ! op Téva. Momenteel werkt ze als columnist voor France Inter en levert ze regelmatig een segment aan dat "Le Billet de Nicole Ferroni" heet, waarbij ze vaak actuele gebeurtenissen en politieke onderwerpen behandelt. Ze wordt vertegenwoordigd door Agence Arc-En-Ciel.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Norman Thavaud

Norman Thavaud, geboren als Norman Jacky Cyril Thavaud op 14 april 1987 in Arras, Frankrijk, is een Franse comedian en internetpersoonlijkheid. Hij werd geboren in Arras (Pas-de-Calais) en bracht zijn jeugd door in Liévin. Jackie Thavaud, zijn vader, stimuleerde culturele waardering en was directeur van de Flec filmschool in Montreuil. Zijn moeder, een lerares geschiedenis en aardrijkskunde, overleed aan kanker toen hij vijftien jaar oud was. Hij heeft een oudere zus genaamd Daphné. Thavauds vroege leven omvatte zeven jaar saxofoonopleiding aan een conservatorium. Na het behalen van zijn baccalaureaat in 2005 verhuisde hij naar Parijs om film te studeren aan de Universiteit Parijs-1 Panthéon-Sorbonne, en behaalde daar in juli 2009 een diploma in cinematografie. Tijdens zijn studie deed hij diverse baantjes en werd hij een specialist in videomontage. In maart 2008 richtte hij samen met Hugo Dessioux de komische groep ‘Le Velcrou’ op; Marc Jarousseau (Kemar) sloot zich later in 2008 aan, en hij ontmoette Cyprien Iov (Monsieur Dream) via deze groep. Le Velcrou werd in oktober 2010 opgeheven. Thavaud lanceerde zijn solo YouTube-kanaal 'Norman fait des vidéos' op 3 januari 2011. Zijn video ‘The bilinguals’ gaf aanzienlijk een boost aan zijn populariteit. De video 'Luigi Clash Mario' heeft de onderscheiding om zijn populairste te zijn, met meer dan 86 miljoen views per maart 2021. Hij neemt video's op in zijn Parijse appartement met een huisgenoot en twee katten genaamd Sergi en Becassine. Norman is verschenen in tv-programma's zoals ‘Very Bad Plagues’ van de Palmashow en nam deel aan de show 'Zapping Amazing' in het Grand Rex in Parijs in december 2011, wat leidde tot een tournee door Frankrijk van 5 februari tot 15 februari 2013. Per december 2023 is hij de vierde meest geabonneerde Franstalige videograaf op YouTube met 11,3 miljoen abonnees. Het onderzoek naar deze beschuldigingen werd in 2023 gesloten. Hij heeft momenteel een relatie met influencer Martha Gambet, met wie hij een dochter genaamd Bianca heeft (geboren maart 2019), en ze trouwden op 14 september 2024.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Olivier Baroux

Olivier Baroux, geboren als Olivier Marie op 5 januari 1964 in Caen, is een Franse acteur, komiek, schrijver en regisseur. Hij verwierf aanvankelijk bekendheid als onderdeel van het comedy duo Kad & Olivier met Kad Merad. Zijn carrière begon met werk als animator bij radio Adel in Caen, gevolgd door vijf jaar als specialist bij Radio Vallée de Seine, waar hij de show 'Self-service' presenteerde. In 1991 sloot hij zich aan bij Oui FM in Parijs, waar hij Kad Merad ontmoette en vervolgens in 1992 het comedy duo 'Kad et Olivier' vormde. Samen presenteerden ze de radioshow 'Rock'n'Roll Circus' vanaf 12 maart 1992 en kregen ze hulp van Jean-Luc Delarue om naar televisie over te stappen, waarna ze tussen 1999 en 2001 'La Grosse émission' op Comédie! presenteerden. Baroux heeft een solocarrière voortgezet terwijl hij de samenwerking met Kad Merad heeft behouden. Hij maakte filmoptredens voordat hij in 2003 meewerkte aan ‘Mais qui a tué Pamela Rose?’ Zijn werk strekt zich uit tot stemacteren en omvat de rol van de geest in 'Iznogoud' in 2005. Hij demonstreerde zijn regietalent met 'Ce soir je dors chez toi' in 2007, gebaseerd op de strip 'Monsieur Jean,' en regisseerde vervolgens 'Safari' in 2009 met Kad Merad in de hoofdrol. De ‘Le Tuche’-serie heeft een belangrijke plaats in zijn filmografie; hij regisseerde 'Les Tuche' in 2011, gevolgd door 'Les Tuche 2: Le Rêve américain' in 2016 en 'Les Tuche 3: Liberté, Égalité, Fraternituche' in 2018. De laatste film leverde hem de César du public award op in 2019, en zijn werk aan de serie wordt beïnvloed door de uitdagingen van het bereiken van de Amerikaanse droom. Baroux blijft actief in de entertainmentindustrie. Hij bracht 'Menteur' in juli 2022 in Frankrijk uit. Hij is sinds 2009 getrouwd met Coralie en ze hebben twee kinderen, Enya Baroux (geboren in 1991) en Boris Baroux (geboren in 2001). Gedurende zijn carrière heeft hij zowel als acteur als regisseur gewerkt, waarmee hij veelzijdigheid binnen het Franse komedielandschap demonstreert.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Olivier de Benoist

Olivier de Benoist, geboren als Olivier Marie Emmanuel de Benoist de Gentissart op 14 juni 1974 in Reims, is een Franse komiek en acteur met wortels die teruggaan tot België en zelfs Charlemagne. Afkomstig uit een familie met adellijke afkomst en zeven kinderen, bracht hij zijn jeugd door in Champagne. Zijn opvoeding was streng en religieus, inclusief bezoek aan Jesuitenscholen. Hij is vijftien jaar getrouwd met Caroline Menand, die hij tijdens zijn studie ontmoette, en ze hebben vier kinderen: drie zonen en één dochter, respectievelijk 14, 13, 9 en 2 jaar oud. Zijn volledige naam weerspiegelt zijn aristocratische afkomst, namelijk Olivier, Marie, Emmanuel, baron de Benoist de Gentissart. Aanvankelijk studeerde Olivier de Benoist vijf jaar rechten aan de Universiteit van Parijs en behaalde hij een juristenkwalificatie, maar zijn carrière nam een onverwachte wending naar de entertainmentwereld. Hij volgde een opleiding aan Studio Pygmalion en begon zijn performancecarrière met een optreden in een toneelstuk van Benoît Poelvoorde, "Modèle déposé." Zijn vroege werk omvatte televisieadvertenties voor het Téva-kanaal in 2002 en de creatie van zijn eerste toneelstuk, 'Né sous X', in 2003, gevolgd door een parodie op realityshows genaamd 'Loft Sorry' in 2004. Vanaf 2005 ontwikkelde en speelde hij zijn populaire solo-voorstellingen, 'Haut débit', 'Très haut débit' en 'Très très haut débit', die schetsen en goocheltrucs combineerden, en trad op in locaties zoals Le Petit Palais des Glaces en Point Virgule. Olivier de Benoist verwierf in 2010 aanzienlijke erkenning als de eerste deelnemer aan ‘On n’demande qu'à en rire,’ waarbij hij een recordaantal van 50 keer verscheen in seizoen 1 en samenwerkte met Kev Adams. Zijn humor draait vaak om thema's als misogynie, relaties tussen mannen en vrouwen en seksuele insinuaties, en begint vaak met de zin "Bonsoir, bonsoir. L’autre jour." Hij heeft uitgebreid getoerd, met meer dan 650 optredens, waaronder 'Très Très Haut Débit', en bereikte meer dan 300.000 toeschouwers, met twee uitverkochte voorstellingen in de Olympia. Zijn werk blijft evolueren; hij creëerde '0/40' in 2016 met Pierre-Marie Debrie en begon in 2019 met het opvoeren van een nieuwe show genaamd 'Le petit dernier'. Momenteel is hij bezig met ‘Le droit au bonheur’, die in oktober 2024 in première zal gaan, en staat gepland om te verschijnen in de tv-serie 'Capitaine Marleau' (2023) en de film 'Sur la dalle' (2025), evenals het zesde seizoen van 'Astrid et Raphaëlle' (2025). Hij heeft ook een stripboek gepubliceerd, ‘Le Dernier Rempart face à la dictature des femmes,’ en verschijnt regelmatig in Michel Druckers televisieprogramma “Vivement Dimanche”.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Patrick Bosso

Patrick Bosso is een Franse komiek en acteur, geboren op 12 oktober 1962 in Marseille. Hij werd geboren in de kraamafdeling van het La Belle de Mai ziekenhuis. Zijn ouders waren Italiaanse immigranten die zich in Frankrijk vestigden. Opgegroeid in de wijk Panier in Marseille, verhuisde hij later naar de noordelijke wijken binnen het 'Les Lauriers' woningbouwproject. Bosso’s vroege leven weerspiegelt zijn arbeidersachtergrond; zijn vader werkte bij de scheepswerf van de haven van Marseille en Bosso volgde kortstondig in zijn voetsporen als scheepsbouwer. Hij probeerde ook een loodgietersopleiding, maar voltooide die niet. Voordat hij zijn roeping vond in de komedie, had hij verschillende banen, waaronder koerierswerk op de Vieux-Port, biertransport, afwassen in restaurants en werk bij het stadhuis. Bosso’s carrièreverandering begon in Parijs waar hij werkte als uitsmijter in Pigalle en merchandise verkocht voor muzikanten zoals Madonna, Roch Voisine en Michel Sardou. In 1989 begon hij acteerlessen te volgen bij Niels Arestrup, die hem aanmoedigde om solo-voorstellingen te gaan doen. Hij maakte zijn debuut in solo-optreden datzelfde jaar met 'C’est méchant' in het Théâtre Marie Stuart. Zijn eerste grote show, 'Qui ?!? Moi !?!', ging in 1995 in première in het Palais des Glaces. De show 'Les talons devant' (1997) vergrootte zijn publieke bekendheid aanzienlijk. Hij presenteerde kort 'La Grosse émission' op de Comédie! zender van september tot oktober 1998, en in 2000 regisseerde Pierre-François Martin-Laval (Pef) zijn tweede show, 'Bosso exagère trop!'. Bosso heeft de afgelopen jaren zijn komische talenten voortdurend ontwikkeld. Hij presenteerde 'Du Bonheur' in november 2005, die in 2007 op DVD uitkwam. 'Le spectacle de ma vie' beleefde in oktober 2003 zijn première in het Olympia. Gedurende zijn carrière is hij sinds 1996 in meer dan twintig films verschenen en speelde hij de hoofdrol in de miniserie 'Hep Taxi!' (2003), evenals diverse televisiefilms tussen de voorstellingen door. In 2016 speelde hij de hoofdrol in de film 'Marseille', geregisseerd door Kad Merad. Hij toonde ook zijn veelzijdigheid door de korte film 'Rien ne sert de courir' in 1999 te regisseren en een boek uit te brengen, 'Melon et Melèche: le grand concours', in 2001. Zijn eenmanshow 'La courte échelle' beleefde in januari 2009 zijn première in de Comédie de Paris en kwam in 2010 op DVD uit.

Bekijk profiel

Comedians per land bekijken

Albanië 1

Armenië 1

Argentinië 24

Oostenrijk 28

Australië 21

Azerbeidzjan 1

België 13

Bulgarije 31

Benin 2

Brazilië 9

Canada 41

Zwitserland 17

Chili 8

Kameroen 1

China 7

Colombia 2

Tsjechië 7

Duitsland 188

Denemarken 17

Dominicaanse Republiek 1

Algerije 2

Estland 5

Egypte 4

Spanje 74

Finland 15

Frankrijk 175

Verenigd Koninkrijk 138

Ghana 3

Griekenland 18

Guatemala 1

Hongarije 6

Indonesië 8

Ierland 18

Israël 9

India 11

Irak 3

Iran 6

Italië 136

Jamaica 1

Japan 35

Kenia 3

Korea, Zuid 20

Kazachstan 1

Libanon 5

Letland 1

Marokko 17

Myanmar 1

Malta 1

Malawi 2

Mexico 28

Maleisië 7

Nigeria 19

Nicaragua 2

Nederland 2

Noorwegen 10

Nepal 3

Nieuw-Zeeland 9

Peru 2

Filipijnen 35

Pakistan 7

Polen 8

Portugal 7

Qatar 1

Roemenië 1

Servië 3

Rusland 9

Saudi-Arabië 4

Zweden 101

Slovenië 4

Slowakije 2

Thailand 2

Tunesië 4

Turkije 5

Taiwan 1

Oekraïne 1

Oeganda 7

Verenigde Staten 207

Uruguay 1

Oezbekistan 1

Vietnam 1

Zuid-Afrika 2

Ken je een comedian die op GiggleTime hoort?

Vertel ons over die persoon, of over jezelf als je comedian bent. We bekijken elk voorstel met de hand en vertalen goedgekeurde profielen in alle 26 talen.

Comedian toevoegen

Menu

Taal

Categorieën

Instellingen

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Michel Fau

Michèle Guigon

Mimie Mathy

Mohamed Rouabhi

Monsieur Poulpe

Nicolas Canteloup

Nicolas Vogel

Nicole Ferroni

Norman Thavaud

Olivier Baroux

Olivier de Benoist

Patrick Bosso

Comedians per land bekijken

Ken je een comedian die op GiggleTime hoort?