Παγκόσμιος κατάλογος ταλέντων

Κατάλογος κωμικών

Περιήγηση σε προφίλ κωμικών, βιογραφικές περιλήψεις, χώρα καταγωγής και επίσημους συνδέσμους.

1588 κωμικοί

Άρι Αμπιτάν

Γεννημένος στις 31 Ιανουαρίου 1974, στο 15ο διαμέρισμα του Παρισιού, ο Άρι Αμπιτάν είναι Γάλλος ηθοποιός και κωμικός. Η οικογενειακή καταγωγή του Αμπιτάν είναι Σεφαραδίτικη Εβραϊκή, με μαροκινή καταγωγή από τον πατέρα του και τυνησιακή από τη μητέρα του. Πέρασε μέρος της παιδικής του ηλικίας στο Γκαρζ-Λες-Γκονές και το Σαρσέλ. Όπως έχει υπολογιστεί για το 2026, θα είναι 52 ετών. Ο Αμπιτάν ξεκίνησε την καριέρα του γράφοντας σκετς στην ηλικία των 19 ετών και εμφανιζόμενος στη σκηνή γύρω στο 1994. Για να χρηματοδοτήσει μαθήματα υποκριτικής, εργάστηκε ως οδηγός ταξί στο Παρίσι ξεκινώντας στην ηλικία των 19 ετών και πάλι το 1993. Άρχισε να εμφανίζεται στη σκηνή το 1998 και άνοιξε τις συναυλίες καλλιτεχνών όπως ο Ενρίκο Μακιά, ο Γκάδ Ελμάλεχ και ο Έλι Σεμούν στην αρχή της καριέρας του. Χρησιμοποιώντας σωματικό χιούμορ και ένα γρήγορο στυλ παράδοσης, ο Αμπιτάν ενσωματώνει συχνά ανέκδοτα από την εποχή που εργαζόταν ως οδηγός ταξί στην κωμωδία του. Έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο θεατρικό έργο Happy Hanukah το 2007 και υποδύθηκε έναν βασικό ρόλο στην τηλεοπτική σειρά Nos années pension από το 2007 έως το 2009, γεγονός που συνέβαλε στην απόκτησή του δημόσιας αναγνώρισης. Είναι γνωστός για τον ρόλο του ως Ντέιβιντ Μπενιχού στην κινηματογραφική σειρά *Qu'est-ce qu'on a fait au Bon Dieu?*, και απέκτησε διεθνή αναγνώριση μέσω αυτής της σειράς. Άλλα αξιοσημείωτα έργα περιλαμβάνουν τις ταινίες *Serial (Bad) Weddings*, *Tout ce qui brille*, *With Open Arms*, *The Visitors: Bastille Day* και *Coco*, όπου έδωσε τη φωνή του στον χαρακτήρα του Έκτορ στην γαλλική μεταγλώττιση. Έχει εμφανιστεί επίσης σε κωμικά τηλεοπτικά shows όπως το *Vendredi tout est permis*. Το 2021, αντιμετώπισε κατηγορίες για βιασμό και τέθηκε υπό κράτηση· ωστόσο, οι κατηγορίες απορρίφθηκαν τον Απρίλιο του 2024 μετά από τριετή έρευνα, με την έφεση να επιβεβαιώνεται τον Ιανουάριο του 2025. Από το 2026, έχει επιστρέψει στην παράσταση με ένα νέο θεατρικό έργο που ονομάζεται *Authentique*, το οποίο πραγματεύεται εμπειρίες σχετικές με την πατρότητα, την αγάπη και την προσωπική ανάπτυξη, και έχει αντιμετωπίσει διαμαρτυρίες. Μετά από δικαστικές διαδικασίες, ο Άρι Αμπιτάν αθωώθηκε από τις κατηγορίες για βιασμό τόσο το 2024 όσο και το 2025 μέσω απόφασης non-lieu. Η Μπριζίτ Μακρόν έχει δημόσια υποστηρίξει τον ίδιο.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Όντρεϊ Βέρνον

Η Οδρέι Βέρνον είναι Γαλλίδα ηθοποιός και κωμικός, γεννημένη στο Μασσαλία το 1980. Προέρχεται από μια οικογένεια με καλλιτεχνικές σχέσεις· είναι η προ-προ-νεφίλη της ζωγράφου Μαρτ Bonneard. Η πρώιμη εκπαίδευσή της περιλάμβανε σπουδές δραματικής τέχνης στο ωδείο του Τουλόν, καθώς και παρακολούθηση εργαστηρίων ERAC, του ωδείου στην 10η συνοικία του Παρισιού και του Cours Florent. Αυτό το θεμέλιο οδήγησε σε ρόλους στο θέατρο, όπως η Ωφέλια στον *Άμλετ* του Σαίξπηρ και η Πόλλυ στον *Τρίπεννυ Opera* του Μπρεχτ, σηματοδοτώντας την έναρξη της καριέρας της. Η δουλειά της Βέρνον ξεπέρασε το θέατρο, συμπεριλαμβάνοντας τηλεοπτικές εμφανίσεις όπως η Fatou la Malienne το 2001 και η Moot-Moot το 2007, καθώς και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην τηλεταινία του 2010, Le Petit Poucet . Από το 2005 έως το 2013, απέκτησε αναγνώριση για το καθημερινό της τμήμα ενός λεπτού στο Canal+ Décalé. Είναι επίσης γνωστή για τη συγγραφή και την ερμηνεία της Comment épouser un milliardaire , η οποία έκανε πρεμιέρα το 2009 και έχει γνωρίσει συνεχή επιτυχία· η Giorgia Sinicorni έχει παρουσιάσει την παράσταση στην Ιταλία. Η παράσταση έφτασε σε ένα σημαντικό ορόσημο, γιορτάζοντας τις 500 παραστάσεις της στο Théâtre Antoine το 2018. Δημιούργησε και πρωτοτύπησε επίσης την Marx et Jenny , η οποία έκανε πρεμιέρα τον Ιούλιο του 2013 στο La Nouvelle Seine, εγκαινιάζοντας το θέατρο με μια σειρά παραστάσεων. Τα τελευταία χρόνια, η Βέρνον έχει ακολουθήσει διάφορες δημιουργικές κατευθύνσεις. Παρουσίασε την εκπομπή Le billet d’Audrey Vernon στον France Inter από το 2016, αν και ένα τμήμα σχετικά με τις αυτοκτονίες σιδηροδρομικών υπαλλήλων λογοκρίθηκε το 2017. Συν-δημιούργησε την Écologie, maintenant il faut se battre το 2018 και έκτοτε παρουσιάζει την Billion Dollar Baby , με αρχικό τίτλο Cannon Fodder , από τον χειμώνα του 2020. Παράλληλα με την έναρξη του podcast BigBooks τον Απρίλιο του 2020, το οποίο περιλαμβάνει αποσπάσματα σχετικά με τον καπιταλισμό, συμμετείχε σε πολιτική δράση, εντάχθηκε στο Parlement de l'Union Populaire τον Μάρτιο του 2022 και στη συνέχεια έγινε συν-πρόεδρος της χρηματοδοτικής ομάδας στήριξης του Soulèvements de la Terre το 2023. Επί του παρόντος, έχει σχέση με τον κωμικό Thomas VDB και έχουν δύο παιδιά. Η Βέρνον πρόκειται να κυκλοφορήσει την Comment épouser un milliardaire 2 : Noces de cristal το 2026.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Αρνό Ντουκρέτ

Ο Αρνώ Ντυκρέ είναι Γάλλος ηθοποιός και κωμικός, γεννημένος στις 6 Δεκεμβρίου 1978 στο Ρουέν. Πέρασε την παιδική του ηλικία μετακινούμενος ανάμεσα στην Αμφρβίλ-λα-Καμπάνι, την Πέτι-Κουρόν και το Οϊσέλ. Πριν καθιερωθεί ως ηθοποιός και κωμικός, ο Ντυκρέ ήταν προηγουμένως τραγουδιστής gospel. Η καριέρα του άρχισε να αποκτά δυναμική το 2008 με έναν ρόλο στην τηλεταινία *Fortunes*, ακολουθούμενη από την απεικόνιση ενός νεαρού Ζακ Σιράκ στην *Adieu de Gaulle, adieu* το 2009. Επίσης, αντικατέστησε για λίγο τον Ιβάν Λε Μπολόκ στην *Caméra Café 2* το 2010. Τα κωμικά ταλέντα του Ντυκρέ άρχισαν να αναγνωρίζονται όλο και περισσότερο από το 2010. Όμως εκείνο το έτος, δημιούργησε και πρωταγωνίστησε στην πρώτη του παράσταση, Pareil… mais en mieux , και εμφανίστηκε επίσης στο Spamalot , μια παραγωγή εμπνευσμένη από τους Monty Python. Συνέχισε να διευρύνει το ρεπερτόριό του με ρόλους στις L'Oncle Charles και Une vie meilleure το 2012. Ένα σημαντικό ορόσημο ήρθε το 2013, όταν άρχισε να υποδύεται τον Γκάμπι στην τηλεοπτική σειρά του France 2, Parents mode d'emploi , ένας ρόλος που του έφερε σημαντική αναγνώριση. Η σειρά αποδείχθηκε δημοφιλής, προσελκύοντας ένα μεγάλο κοινό, και ο Ντυκρέ συνέχισε να υποδύεται τον Γκάμπι από το 2013 έως το 2018. Επίσης εμφανίστηκε στα Serial Teachers και Serial Teachers 2 (2013) και πρωταγωνίστησε στα Amour et turbulences και Les Profs (2013). Πέρα από την τηλεόραση, ο Ντυκρέ έχει επιδείξει ευελιξία στην καριέρα του. Το 2014, παρουσίασε το *Les Copains d'abord font du ski* και έδωσε τη φωνή του στον χαρακτήρα Έμετ στην animated ταινία *The Lego Movie*. Συμμετείχε επίσης στο Trophée Andros, ένα γεγονός μηχανοκίνητου αθλητισμού. Δημιούργησε το δεύτερο σόλο του πρόγραμμα, *J’me rends*, και το παρουσίασε για δύο χρόνια. Στο προσωπικό επίπεδο, γνώρισε την Μορίνα Νικώ το 2012 και απέκτησαν έναν γιο που ονομάζεται Όσκαρ τον Ιούλιο του ίδιου έτους, πριν χωρίσουν το 2018· έκτοτε, παντρεύτηκε την Κλερ Φρανσίσκι τον Ιούλιο του 2021. Πιο πρόσφατα, από το 2022, ο Ντυκρέ εμφανίζεται στους *Les Enfoirés*, συνεχίζοντας την παρουσία του στη γαλλική ψυχαγωγία.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Γκαμπριέλ ντε Λωτρέκ

Ο Γκαμπριέλ ντε Λοτρές, γεννημένος στην Βεζιέρ στις 21 Φεβρουαρίου 1867 και τελειωθείς στο Παρίσι στις 25 Ιουλίου 1938, ήταν Γάλλος συγγραφέας, χρονικογράφος, μεταφραστής και ποιητής. Απομακρυσμένος συγγενής του ζωγράφου Ενρί ντε Τολουσό-Λοτρές, αν και δεν είχαν στενή σχέση, παρουσιαζόταν ως ένας κυρίαρχος με μονόφθαλμο γυαλί και διασκέδαζε συχνά την παρισινή κοινωνία γύρω στο 1900 με τα εύστοχα σχόλιά του. Απέκτησε πτυχίο στη φιλολογία (licence ès Lettres) και, από το 1889 έως το 1893, ήταν σύντροφος του Αλφόνς Αλαί στο Le Chat Noir, όπου δημοσίευσε τα πρώτα του πεζά γραπτά. Η καριέρα του Ντε Λοτρές ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1890, όταν μετακόμισε στο Παρίσι και άρχισε να συνεισφέρει σε περιοδικά όπως το *La Vie drôle*. Συχνάζει σε λογοτεχνικά καφέ της Λατινικής συνοικίας και γνωρίζει τον Αλφόνς Αλαί στο καμπαρέ Chat noir, γινόμενος μαθητής του. Το έργο του χαρακτηρίζεται από χιούμορ και φαντασία, συχνά συνδεδεμένο με παραεπιστημονικούς και αποκρυφιστικούς κύκλους. Μια συλλογή σε πεζά ποιήματα, «Poèmes en prose», δημοσιεύτηκε το 1898, ανοίγοντας πόρτες στη λογοτεχνική σκηνή του Παρισιού. Διοργάνωνε σαλόνι στην Πασύ όπου συγκεντρώνονταν σημαντικές προσωπικότητες όπως ο Ζαν Λωράν, ο Ουίλι, ο Ζαμ ντε Τινάν, ο Όσκαρ Ουάιλντ και ο Πολ Βερλαίν. Ήταν ιδιαίτερα κοντά στον Πολ Βερλαίν, φροντίζοντας μάλιστα το σώμα του μετά τον θάνατό του. Μεταξύ 1890 και 1911, ισχυρίστηκε ότι είχε δημοσιεύσει πάνω από διακόσια διηγήματα, χρονικά και φανταστικά έργα σε διάφορα περιοδικά, όπως το *Le Chat Noir*, το *La Vie drôle*, το *Le Rire*, το *Fantasio*, το *La Revue blanche*, το *Le Sourire* και το *Le Mercure de France*. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Ντε Λωτρεκ μετέφρασε έργα των Μαρκ Τουέν, Χάβελoκ Έλις, Άλφρεντ Λέβιν, Μάθιου Φίπς Σίελ και Όσκαρ Ουάιλντ (σε συνεργασία με τον Ενρί-Ντ. Νταβρέ), συχνά για το *Mercure de France*. Συνίδρυσε επίσης τη *La Petite Semaine* το 1900 και την Académie de l’Humour το 1920 μαζί με τους Κουρνόνσκι και Κορτέλιν. Δίδαξε λατινικά και αρχαία ελληνικά στο Μασσαλία μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1929, επιστρέφοντας σύντομα στη συνέχεια στο Παρίσι. Έδωσε στη δημοσιότητα την αυτοβιογραφία του, *Souvenirs des jours sans souci*, το 1938. Παρά τις προσπάθειές του να αναγνωριστεί, συμπεριλαμβανομένης μιας υποψηφιότητας για τη Γαλλική Ακαδημία το 1923, ένιωσε απογοητευμένος από την έλλειψη λογοτεχνικής αναγνώρισης. Του απονεμήθηκε το *Légion d'honneur* το 1936 και άφησε πίσω του δημοσιευμένα έργα όπως τα 'Poèmes en prose,' 'Les Roses noires,' 'Monsieur de Crac,' και *Souvenirs des jours sans souci*.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Γκεντ Μάρλον

Ο Ζέντ Μάρλον, γεννημένος Γκεράρ Μπρουνετίνι στις 10 Απριλίου 1954 στο Παρίσι, είναι Γαλλός χιουμορίστας και ηθοποιός. Μεγαλώμενος από τους Ιταλούς παππούδες του, αρχικά ακολούθησε τον αθλητισμό, γινόμενος πρωταθλητής Γαλλίας στην ελευθέρα παλέ της ρώμαϊκής τέχνης. Η πρώιμη καριέρα του περιλαμβάνει συνεργασίες με τον Ρομπέρ Οσέν για να υποδυθεί έναν φορέα σε 'Ζαν ντ' Αρκ' και 'Ποτέμκιν'. Ο Μάρλον αντλεί εμπνεύσματα από τους Κίτον, Τατί, Μπουνιούελ και Νταλί, φαινόμενο στο μοναδικό του κωμικό στύλο. Εμφανίστηκε στην ταινία Flic ou Voyou το 1979 και στη συνέχεια πρωταγωνιστήσε στην μικρότερη ταινία Mambo-scratch το 1983. Καθ’ όλη τη δεκαετία του 1980, ο Γκεντ Μάρλον συνέχισε να αυξάνει τα credits του ως ηθοποιός, εμφανιζόμενος σε ταινίες σκηνοθετών όπως ο Μπερτράν Ταβερνιέ ( Autour de minuit το 1986), ο Κλοντ Λελύς ( Viva la vie το 1984) και ο Ζεράρ Ουρί. Εμφανίστηκε επίσης στο Games στο Θέατρο Fontaine το 1984 και έπαιξε στην L'Embarras du soi , την οποία έγραψε και σκηνοθέτησε στο Θέατρο Montparnasse το 2010. Μια συνεργασία με τον Φαρίτ Σοπέλ οδήγησε στην επιτυχημένη παράσταση του 1980, 'Aviateurs'. Συχνά υποδύεται τον μέσο Γάλλο με φαλάκρα και μουστάκι, συνδυάζοντας το παράλογο με την κομψότητα στις ερμηνείες του. Η θεατρική δουλειά του Μάρλον περιλαμβάνει σόλο παραστάσεις σε σκηνοθεσία Ζαν-Μισέλ Ρίμπες στο Θέατρο du Splendid το 1989 και το Un simple froncement de sourcil , το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο du Rond-Point το 2002, εγκαινιάζοντας τον χώρο Roland Topor. Οι παραστάσεις του συχνά εξερευνούν φιλοσοφικά και πρακτικά ζητήματα, κάνοντας συγκρίσεις με τον Ραϋμόν Ντεβός. Η κινήσιο-παράσταση είναι απαραίτητη, με το σώμα του να αντικαθιστά συχνά τις λέξεις· προτιμά «το μη ειπωμένο» από «το υπερβολικά ειπωμένο». Έχει παίξει σε έργα όπως το 'Brèves de comptoir', και έργα των Labiche, Courteline και Feydeau. Παρουσίασε επίσης την σόλο παράσταση 'Ged Marlon / Solo' στο Θέατρο du Petit Montparnasse, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 28 Αυγούστου 2008, εξερευνώντας θέματα απογοητευμένου έρωτα με τρεις χαρακτήρες που αναζητούν την ευτυχία. Ο Ged Marlon σκηνοθετεί επί του παρόντος μια ταινία με τίτλο Les Talents d'Achille , προγραμματισμένη για κυκλοφορία το 2025.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Γκι Μπεντός

Ο Γκι Μπετό, γεννημένος στις 15 Ιουνίου 1934, στην Αλγέρι, Αλγερία, απεβίωσε στις 28 Μαΐου 2020, στο Παρίσι. Ήταν ένας πολυτάλαντος καλλιτέχνης, που ταυτιζόταν ως «Πιε Νουάρ», όρος για τους Γάλλους στην Αλγερία, και γνωστός για το έργο του ως σεναριογράφος, κωμικός και ηθοποιός. Γεννήθηκε ενώ η Αλγερία ήταν γαλλικό διαμέρισμα, και η οικογένειά του περιλάμβανε τον Άλφρεντ Μπετό, τον πατέρα του που εργαζόταν ως υγειονομικός επισκέπτης, και την Ιλντεμπέρτ Βερδιέ, τη μητέρα του. Η παιδική του ηλικία σημαδεύτηκε από αστάθεια, με μετακινήσεις μεταξύ σπιτιών και οικοτροφείων, συμπεριλαμβανομένου ενός καθολικού λυκείου στο Μπον και του λυκείου Μπουγκώ στην Αλγέρι. Η καριέρα του Μπεντό ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ως μέλος της ομάδας κωμικών «Bande du Conservatoire». Έφτασε στο Παρίσι με την οικογένειά του τον Ιούνιο του 1949 και έκανε την πρώτη του εμφάνιση σε ταινία στην «Futures Vedettes» το 1954. Για να αποφύγει τη στρατιωτική θητεία κατά τον Αλγερινό Πόλεμο, εξαπέλυσε απεργία πείνας και κρίθηκε ψυχικά ακατάλληλος. Έκανε το ντεμπούτο του στο μουσικό θέατρο Bobino το 1965 μαζί με τη Μπάρμπαρα, και αργότερα συνεργάστηκε με τους Μισέλ Μπουτζενά και Σμάιν στην «Coup de soleil à l'Olympia». Ο Μπεντό σκηνοθέτησε επίσης θεατρικά έργα όπως το «Arlequin poli par l’amour» σε ηλικία δεκαεπτά ετών και μισού. Ο Μπεντό είναι ιδιαίτερα αξέχαστος για τον επαναλαμβανόμενο ρόλο του ως Σιμόν, ένας γιατρός, στις ταινίες *Un éléphant ça trompe énormément* (1976) και *Nous irons tous au paradis* (1977), με την τελευταία να του αποφέρει σημαντική αναγνώριση. Εμφανίστηκε επίσης στην *Les Aventures de Bidibi et Banban*, υποδυόμενος τον Bidibi, και συνέβαλε στο σατιρικό εβδομαδιαίο περιοδικό *Siné Hebdo*, στηρίζοντας τον Siné μετά την απόλυσή του από το *Charlie Hebdo*. Πολιτικά, στήριξε τον Φρανσουά Μιτεράν και μετακόμισε στο Ενίν-Μπομόντ το 2012 για να υποστηρίξει τον Ζαν-Λυκ Μελεντσόν. Προς το τέλος της ζωής του, διαγνώστηκε με τη νόσο του Αλτσχάιμερ.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Γκιλ Άλμα

Γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 0, 1979 στο Μοντρέιγ (Seine-Saint-Denis), το Gilles Bongibault, γνωστό ως στάδιο Γκιλ Άλμα, εργάστηκε στη Γαλλία ως ηθοποιός, χιουμορίστας και παραγωγός.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Ζαν-Κριστιάν Φραϊσινέ

Ο Ζαν-Κριστιάν Φρεσινέ, που αναγράφεται επίσης ως Ζαν-Κριστιάν Φασσινέ, είναι Γάλλος κωμικός και ηθοποιός. Η πρώιμη ζωή του συνδέθηκε με το Κάστρο του Βαλενσάι, όπου οι παππούδες του ήταν φύλακες και ξεναγοί, και η μητέρα του εργαζόταν επίσης ως ξεναγός· πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής του ηλικίας εκεί. Άρχισε να λέει τις πρώτες του ατάκες στο κάστρο, αντικαθιστώντας αρχικά έναν τραυματισμένο ηθοποιό στην παράσταση «Η Βασίλισσα Μάργω», πυροδοτώντας έτσι το θεατρικό του λειτούργημα κατά τη διάρκεια της νεότητάς του. Η πορεία του Φραινσινέ στον κόσμο της κωμωδίας ξεκίνησε με τη συμμετοχή του σε θεατρικές παραστάσεις «Ήχος και Φως» του χωριού του, όταν ήταν νεαρός, εμπειρίες που άναψαν το ενδιαφέρον του για την υποκριτική. Σπούδασε σύντομα ιατρική πριν φοιτήσει στο Κονσερβατόριο Θεατρικής Τέχνης της Τουρ, αποφοιτώντας με χρυσό μετάλλιο μετά από δύο χρόνια. Παρουσίασαν περίπου δέκα πέντε παραστάσεις, συμπεριλαμβανομένων τριών πρωτότυπων έργων: «ZAP», «Hôtel des voyageurs» και «Mona». Το 1994, συνάντησε τον Βινσέντ Ντυμπόά στο φεστιβάλ Βιγιάρ ντε Λαν, γεγονός που οδήγησε στη δημιουργία του δίδυμου κωμωδίας Les Bodin's. Ο Λες Μποντίν παρουσιάζει τον Φρεσενέ ως Χριστιανό και τον Ντυμπουά ως Μαρία, μια 87χρονη δεσποτική γυναίκα. Το δίδυμο έχει εμφανιστεί στη σκηνή και σε τρεις ταινίες: «Γάμος στους Μποντίν» (2008), «Αμέλι στη χώρα των Μποντίν» (2010) και «Οι Μποντίν στην Ταϊλάνδη» (2021). Ο Φρεσενέ έχει εμφανιστεί επίσης σε άλλες ταινίες, όπως το «Πεινάω!!!» (2001) και το «Ο Δαίμονας του μεσημεριού» (2005), καθώς και σε τηλεοπτικές σειρές όπως το «Στο σπίτι του Μποντίν» (2008, 2011) και το «Οι Μποντίν είναι σε καραντίνα» (2020). Η φάρμα, την οποία απέκτησαν "για μια ψιχρή», αρχικά στερούνταν νερού και ηλεκτρικού ρεύματος, και αποκαταστάθηκε με τη βοήθεια του γειτονικού αγρότη Αντόνι Ζανβιέ. Ο Φρεσενέ εμπλέκεται επίσης με την Caméléon Production και αναλαμβάνει πολλούς ρόλους στη φάρμα, συμπεριλαμβανομένων των ηθοποιού, συγγραφέα, σερβιτόρου και τεχνικού.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Ζεράλντ Νταχάν

Ο Ζεράλ Νταχάν, γεννημένος Ζεράλ Μπερτελό στις 17 Μαΐου 1973 στην Κονιάκ της Γαλλίας, είναι Γάλλος χιουμορίστας, μιμητής, ραδιοφωνικός παραγωγός και ηθοποιός. Άρχισε να επιδεικνύει το ταλέντο του στις μιμήσεις σε ηλικία τεσσάρων ετών. Οι γονείς του ήταν έμποροι, και ο ένας σπούδασε γαλλικό δίκαιο. Υιοθέτησε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Ζεράλ Νταχάν γύρω στην ηλικία των δεκαέξι ετών, εμπνευσμένος από τη σορό της μητρικής του θείας Εμίλι Νταχάν, και μετακόμισε στο Παρίσι για να ακολουθήσει μια καριέρα στον χώρο της επίδειξης. Η πρώιμη καριέρα του Dahan περιλάμβανε την κατάκτηση του τίτλου «Νεότερος Μιμητής της Γαλλίας» σε ηλικία δώδεκα ετών στην Ανγκουλέμ, καθώς και το βραβείο «Καλύτερος Νέος Κωμικός του Έτους» στο Bobino το 1992. Από το 1993 έως το 1998, έδωσε πολλές από τις ανδρικές φωνές για μαριονέτες στην παιδική τηλεοπτική σειρά Les Minikeums στο France 3. Συμμετείχε επίσης στην ραδιοφωνική εκπομπή του Laurent Ruquier, Rien à cirer στο France Inter από το 1993 έως το 2000 και εμφανίστηκε σε τηλεοπτικές εκπομπές όπως το Vivement dimanche με την ομάδα του «Les 6 Clones» μεταξύ 1998 και 1999. Είναι ειδικός στις μιμήσεις και στα τηλεφωνικά πειράγματα, δημιουργώντας πιστευτές καταστάσεις μέσω των φωνητικών του μεταμορφώσεων. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Dahan έχει εμφανιστεί σε πολυάριθμες θεατρικές παραστάσεις, όπως οι L’imposteur , Érection Présidentielle , Sarkoland και Gérald Dahan tombe les masques . Δημιούργησε και παρουσίασε τη δική του τηλεοπτική εκπομπή, Les missions de Gérald Dahan , στο France 3 το 2006. Η συνεργασία του με το Rire et Chansons έγινε γνωστή για τα τηλεφωνικά του πειράγματα που στόχευαν προσωπικότητες όπως οι Jean-Pierre Raffarin, Adrien Zeller και Zinedine Zidane. Έχει εμφανιστεί στην ταινία La Boîte (2001) και στην τηλεταινία La famille Zappon (2005). Το 2026 έκανε πρεμιέρα το 'J'imite donc je suis,' με περίπου πενήντα μιμήσεις και πιάνο. Σήμερα, παρουσιάζει μια θεατρική παράσταση ενός ατόμου για τον Molière, με τίτλο 'Il était une voix… Molière!', η οποία έκανε πρεμιέρα στις 29 Μαρτίου και συνεχίζεται το 2027, απεικονίζοντας προσωπικότητες όπως ο Emmanuel Macron ως Alceste και ο Nicolas Sarkozy ως Molière.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Ζιλ Μπενίζιο

Ο Ζιλ Μπενιζιό είναι Γάλλος κωμικός, γεννημένος στις 1 Ιουνίου 1957, στο Βιλερούπ, Μερτέ-ετ-Μοζέλ. Έχει ιταλική καταγωγή και θα γιορτάσει τα 67 του χρόνια στις 1 Ιουνίου 2024. Σπούδασε θέατρο στο Πανεπιστήμιο Σενσιέ των Παριών, όπου γνώρισε τη μελλοντική του σύζυγο, Κορίνα Μπενιζιό, το 1982. Νυμφεύχθηκαν το 1985 και έχουν δύο παιδιά, την Ελίζα και τον Ραφαέλ. Ο Μπενίζιο είναι περισσότερο γνωστός ως το μισό του κωμικού ντουέτου Σίρλεϊ ετ Ντίνο, το οποίο σχηματίστηκε με την Κορίνα Μπενίζιο το 1988. Οι χαρακτήρες Σίρλεϊ και Ντίνο δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια ενός εργαστηρίου αυτοσχεδιασμού με την Αριάνα Μνουσχκίν, η οποία συνέβαλε στην εκτόξευση της καριέρας τους. Το κωμικό τους στυλ περιλαμβάνει μια δυναμική όπου ο Ντίνο πειράζει τη Σίρλεϊ για τη διασκέδαση του κοινού· ο Ντίνο χαρακτηρίζεται από την ιταλική του καταγωγή, συχνά ενσωματώνοντας ιταλικά τραγούδια στις παραστάσεις, ενώ η Σίρλεϊ απεικονίζεται ως ένας αφελής χαρακτήρας που προσπαθεί να πει ιστορίες, τις οποίες ο Ντίνο διακόπτει συνεχώς. Οι παραστάσεις τους συχνά παρουσιάζουν ιστορίες για αφελείς κλόουν. Έκαναν το ντεμπούτο τους στη σκηνή το 1985 ως «Αχιλλέας Τονίκ» και έπρεξαν την πρώτη τους παράσταση με θέμα μουσικό χαλί στο Φεστιβάλ Avignon Off το 1988. Η Σίρλεϊ και ο Ντίνο απέκτησαν μεγαλύτερη αναγνώριση μέσω εμφανίσεων σε τηλεοπτικές εκπομπές του Πατρίκ Σεμπαστιέν, ιδιαίτερα στο 'Le Plus Grand Cabaret du monde' από το 2001 έως το 2004. Έλαβαν το βραβείο Μολιέρ για την καλύτερη παράσταση σκετς για την παράστασή τους 'Le Duo' το 2003. Το DVD τους 'À Marigny' πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα και η ταινία τους 'Cabaret Paradis,' που κυκλοφόρησε το 2006, προέκυψε σε 200.000 θεατές. Το ντουέτο έχει μεταβεί από την κωμωδία στη σκηνοθεσία όπερας, παρουσιάζοντας μπαρόκ όπερες όπως η 'Don Quichotte chez la Duchesse' το 2015 και η 'Platée' το 2022, και πιο πρόσφατα η 'Turandot' στο Γκρενόμπλ στις 31 Μαρτίου 2023. Επί του παρόντος κατοικούν στην περιοχή Ardèche.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Τζάκι Μπερόγιερ

Ο Ζακί Μπερουά είναι Γάλλος ηθοποιός, κωμικός, συγγραφέας και δημοσιογράφος, γεννημένος στις 24 Μαΐου 1946 στο Ρεμς. Πέρασε την παιδική του ηλικία στη γειτονιά Μαιζόν-Μπλάνς του Ρεμς, όπου ο πατέρας του εργαζόταν ως σοφέρ και η μητέρα του ήταν νοικοκυρά. Αφού αρχικά ακολούθησε καριέρα ως βιομηχανικός σχεδιαστής, εγκατέλειψε αυτήν στην ηλικία των 25 ετών. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 και μετά, ο Μπερουά καθιερώθηκε ως κριτικός ροκ για το Charlie Hebdo, συνεισφέροντας σε άλλες δημοσιεύσεις όπως το Hara-Kiri, το Libération, το Rock & Folk, το Actuel και το Rolling Stone. Η δημιουργική παραγωγή του Berroyer καλύπτει διάφορα μέσα. Είναι συγγραφέας και έχει γράψει διαλόγους για πολλές γαλλικές ταινίες από τη δεκαετία του 1980, συνεργαζόμενος με σκηνοθέτες όπως οι Patrick Bouchitey, Patrick Grandperret και Jean-François Stévenin. Σημειώνεται ότι συνέγραψε την πρώτη ταινία του Cédric Klapisch, το 'Riens du tout'. Η συγγραφική του δραστηριότητα επεκτείνεται και στην πεζογραφία· το 1992 δημοσίευσε το 'La femme de Berroyer est plus belle que toi, connasse,' το οποίο αργότερα μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο ως 'Tempête dans un verre d'eau'. Είναι επίσης γνωστός για τις κωμικές του ερμηνείες, συμπεριλαμβανομένου ενός τριετούς ρόλου ως παιχνιδιάρικος τηλεφωνητής στην τηλεοπτική εκπομπή 'Nulle part ailleurs,' χρησιμοποιώντας αρχικά το ψευδώνυμο Jackie Darbois, και για την παρουσίαση του προγράμματος χιούμορ και φιλοσοφίας 'Pas si vite!' στο Canal+. Η καριέρα του Μπερογιέ περιλαμβάνει συνεισφορές σε σατιρικά περιοδικά όπως το Siné Hebdo και το Siné Mensuel. Παρουσίασε την εκπομπή «Mélomanie» στο Le Mouv’ από το 2010 έως το 2012. Το 2006, δημιούργησε και πρωταγωνίστησε στο «Ma vie de jolie fille», ένα χιουμοριστικό και μουσικό μονόλογο. Η δουλειά του έχει τύχει αναγνώρισης· έλαβε το βραβείο Καλύτερου Νέου Καλλιτέχνη στο Φεστιβάλ της Ανγκουλέμ το 1979 για το «Dossier Goudard» και ήταν υποψήφιος για τον καλύτερο υποστηρικτικό ανδρικό ρόλο στο Φεστιβάλ Jean-Carmet το 2012 για το «Mobile Home». Ο Μπερογιέ αναγνωρίζεται επίσης ως Αξιωματικός της Τάξης των Τεχνών και Γραμμάτων. Είναι πατέρας των μουσικών παραγωγών ARK και Jim Casanova.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Φελίξ Γκαλιπώ

Ο Φελίξ Γκαλιπώ, γεννημένος Φελίξ Μαρτίν στις Βordeaux στις 12 Δεκεμβρίου 1860, ήταν Γάλλος ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας και χιουμορίστας. Η Λουίζ Φενέλων-Γκαλιπώ τον αναγνώρισε το 1866, έπειτα από την οποία έλαβε μόρφωση στις Βordeaux και στο Παρίσι, κερδίζοντας τελικά ένα πρώτο βραβείο από το Ωδείο του Παρισιού. Αρχικά επέλεξε να παίξει στο Θέατρο του Palais-Royal αντί για το Comédie-Française, αργότερα μετακινούμενος στο Θέατρο της Αναγέννησης. Ο Γκαλιπώ απεβίωσε στο Παρίσι στις 7 Δεκεμβρίου 1931 και τάφη στο νεκροταφείο Père-Lachaise, όπου υπάρχει ένας μπρούτζινος θώρακας. Η καριέρα του Γκαλιπό στους κωμικούς ρόλους ήταν εκτεταμένη, καλύπτοντας περίπου σαράντα θεατρικά έργα που παρουσιάστηκαν σε θέατρα του Παρισιού. Η δημοτικότητά του οφειλόταν στους χιουμοριστικούς μονολόγους του επί σκηνής, ιδιαίτερα στο 'Τηλεφωνική Επικοινωνία' (1906), αρκετά από τα οποία διασώθηκαν μέσω ηχογραφήσεων. Συνεργάστηκε επίσης με τον Ανρί Παγά υπό το κοινό ψευδώνυμο Παγκαλιπό, και εκείνος μαζί με τον Κοκλάν Καδέ δημοφιλοποίησαν παραστάσεις μονολόγου μουσικού θεάτρου τη δεκαετία του 1880. Το στυλ του βασιζόταν στη συγγραφή του για να προκαλέσει γέλιο, παρά στα φυσικά χαρακτηριστικά ή τις ιδιορρυθμίες της προφοράς του. Έγραψε αρκετά θεατρικά έργα της Μπουλεβάρ, κωμωδίες, σκίτσα, μονολόγους και φανταστικά έργα, και συνέβαλε σε εφημερίδες με το ψευδώνυμο Φελίξ Μαιράν. Πέρα από το θέατρο, ο Γκαλιπώ βγήκε στον κόσμο του πρώιμου κινηματογράφου, εμφανιζόμενος σε έργα των Φερδινάν Ζέκα, Ζωρζ Μελιές και Pathé Frères, συμπεριλαμβανομένων των «Ένα Περιπετειώδες Ταξίδι με Αυτοκίνητο» και πρώιμων γαλλικών ταινιών με ήχο όπως οι «Η Επιστολή» και «Στο Τηλέφωνο» (1905). Ο Σαρλ-Εμί Ρενό τον κινηματογράφησε να εκτελεί το «Το Πρώτο Σιγάρο» γύρω στο 1896 ή 1897. Έκανε επίσης ηχογραφήσεις λόγου για δίσκους γραμμόφωνα και πρωταγωνίστησε σε ταινίες όπως το «Ένας κύριος που έχει μια νευρικότητα» (1911) και το «Γκοργκίμπους και Σγκανάρελ» (1912), με τον τελευταίο του ρόλο να είναι στην «Λορένα» (1918). Απεικονίζεται δίπλα στη Γαμπριέλ Ρεζάν σε μια λιθογραφία του 1893 από τον Ενρί ντε Τουλλούζ-Λωτρέκ. Ο Γκαλιπώ έγραψε επίσης τις «Γκαλιπέτες», οι οποίες περιείχαν αστείες σκηνές με τους Φλοριδόρ, Σινγκύ, Νταζινκούρ και Καμελέον. Αυτές οι σκηνές αφορούσαν μια περιοδεύουσα θεατρική ομάδα. Μετά από αυτό, στον Γκαλιπώ αποδόθηκε ο τίτλος Υπαξιωματικός της Δημόσιας Εκπαίδευσης στον Τάγμα των Ακαδημαϊκών Παλμίων.

Προβολή προφίλ