GiggleTime GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Dodaj komika
1588 Komicy
Antonio Albanese, komik z Włochy
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Antonio Albanese

Włoski artysta Antonio Albanese pracuje jako komik, aktor, reżyser i pisarz. Urodził się 10 października 1964 roku w Olginate, w prowincji Lecco, w rodzinie pochodzącej pierwotnie z Petralia Soprana (PA). Jego kariera rozpoczęła się we wczesnych latach 80. XX wieku na lokalnych stacjach radiowych Onda Radio Olginate i Radio Cristal di Lecco. W 1991 roku ukończył studia na Civica Scuola d'Arte Drammatica w Mediolanie. Kariera komediowa Albanese'a rozpoczęła się w 1992 roku w teatrze Zelig w Mediolanie, występował również w “Zanzara d’oro” w Bolonii. Pojawił się w talk-show Maurizio Costanzo i współpracował z Paolo Rossim. Początkowe uznanie zdobył dzięki programowi telewizyjnemu "Never say goals", a konkretnie dzięki występom w Mai dire Gol , gdzie stworzył kilka znanych postaci, takich jak Frengo, Stop i Pier Piero. Pojawił się również w Su la testa! W 1992 roku zagrał role Alexa Drastico i Epifanio; postać Alexa Drastico czerpie inspirację z ponurych osób spotykanych w mediolańskich barach na przedmieściach, a Epifanio przedstawiony jest jako nerwowy człowiek z zamiłowaniem do rośliny waleriany. Od 1990 roku występował z komicznymi monologami w teatrach kabaretowych takich jak Zelig i Zanzara d’oro. Zdobył szerokie uznanie dzięki programowi Mai dire Gol (zespołu Gialappa's Band), gdzie stworzył kilka postaci. Kontynuował pracę nad programami spin-off Mai dire Domenica i Mai dire Lunedì (2004-2005), grając cztery nowe postacie. Albanese jest znany z naśladowania wielu postaci, sprawiając, że każda z nich jest wyjątkowa, a jego styl komediowy opisywany jest jako komiczny, sarkastyczny i ironiczny. Stworzył postać Cetto La Qualunque, skorumpowanego Kalabryjczyka z powiązaniami z przestępczością zorganizowaną, która po raz pierwszy pojawiła się w jego programie telewizyjnym Non c'è problema w 2003 roku, współtworzonym z Piero Guerrera. Film fabularny Qualunquemente o Cetto La Qualunque został wydany w 2011 roku i odniósł sukces kasowy. Portretował również postacie takie jak Pier Peter, Gennaro Gattuso i Mino Martinelli. Albanese wyreżyserował filmy, w tym Freshwater Man (1997), La fame e la sete (1999), Il nostro matrimonio è in crisi (2002), Contromano (2018), A Hundred Sundays (2023) i Lavoreremo da grandi (2026). W 2025 roku otrzymał nagrodę Stresa Prize za swoją powieść La strada giovane , a w 2023 roku nagrodę Nastri d'Argento za najlepszą rolę komediową w filmie Grazie ragazzi . Stanem na rok 2023 ma 62 lata.

Bruno Arena, komik z Włochy
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Bruno Arena

Bruno Arena, urodzony 12 stycznia 1957 roku w Mediolanie, był włoskim komikiem, wykonawcą kabaretu i aktorem. Jego ojciec pochodził z Sycylii. Po ukończeniu szkoły sztuki oraz studiach na ISEF (Instytut Szkolenia Kadry Fizycznej), pracował jako nauczyciel wychowania fizycznego w szkołach w prowincji Varese. Arena początkowo podjął pracę animatora turystycznego, rozpoczynając ją w 1983 roku. Poważny wypadek samochodowy w 1984 roku spowodował częściową utratę wzroku w jednym oku, doświadczenie, które później włączył do swoich występów komediowych. Kariera Areny nabrała znaczącego obrotu w 1988 roku, kiedy poznał Maxa Cavallari i razem założyli duet komediowy Fichi d'India. Nazwa, oznaczająca "Opuncję", zainspirowana została roślinami, które widzieli podczas spaceru w Palinuro. Zadebiutowali w klubie kabaretowym Fuori Pasto we Varese w 1989 roku i szybko zyskali popularność występując na plażach w Palinuro. Fichi d'India często wplatały surrealizm w swoje występy, a uznanie przyniosły im parodie programów teleshoppingowych, zwłaszcza tych z udziałem Sergio Baracco, często używając frazy “Amici hararara”. Duet pojawiał się w programach radiowych takich jak Radio Deejay i R101, oraz był obecny w stacjach telewizyjnych, w tym Italia 1, Canale 5 i Italia 7. Organizowali również pokazy teatralne i trasy koncertowe, a Roberto Benigni zaangażował ich do roli Kota i Lisa w filmie *Pinokio*, za co otrzymali uznanie krytyków za swoje wkład w komedię i aktorstwo. Arena i Cavallari posiadali klub Arlecchino w Vedano Olona, który przyczynił się do rozpoczęcia karier wielu artystów kabaretowych z Mediolanu i Vareze. Ich występy telewizyjne rozszerzyły się o programy takie jak Yogurt - Fermenti attivi (1994) i La sai l'ultima? , a także pojawiali się w kilku edycjach Zelig oraz serii filmów Merry Christmas (2001-2003). W 2013 roku Arena doznał krwotoku mózgowego podczas nagrywania Zelig , co doprowadziło do afazji i niemożności chodzenia. Wspólnie z Rosanną Marrone napisał książkę zatytułowaną Domani ti porto al mare. Niente può cancellare il nostro amore magnifico . Bruno Arena zmarł 27 września 2022 roku w Barasso w wieku 65 lat i jest pamiętany jako wybitna postać w świecie komedii w prowincji Vareze.

Geppi Cucciari, komik z Włochy
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Geppi Cucciari

Maria Giuseppina Cucciari, znana zawodowo jako Geppi Cucciari, urodziła się 18 sierpnia 1973 roku i pracuje jako włoska komiczka, aktorka oraz prezenterka telewizyjna. Urodziła się w Cagliari i spędziła młodość w Macomer, prowincja Nuoro. Jej ojciec prowadził małą firmę budowlaną, a matka była nauczycielką wychowania fizycznego. W swojej komedii wykazuje się szybkością poczucia humoru i inteligencją, często balansując pomiędzy sarkazmem a autoironią. Podróż Cucciari rozpoczęła się od studiów prawniczych na Uniwersytecie w Cagliari, a zakończyła się uzyskaniem dyplomu na Uniwersytecie Katolickim Najświętszego Serca w Mediolanie w 2001 roku z pracą o prawo międzynarodowe publiczne. W tym czasie odkryła swoją pasję do teatru i uczestniczyła w warsztatach „Scaldasole”. W 2000 roku dołączyła do teatralnego laboratorium Scaldasole, a później do artystycznego laboratorium Zelig. Kariera zawodowa Cucciari zyskała na znaczeniu dzięki zaangażowaniu w Zelig, szczególnie dzięki udanym występom w programie rozrywkowym Zelig Off w 2003 roku. Wystąpiła również w programie radiowym Pinocchio Radia Deejay w 2002 roku oraz w radiowym programie Scaldanight w 2002 roku. W latach 2005–2009 Cucciari regularnie pojawiała się w sitcomie "Belli dentro", otrzymując w 2006 roku Telerollę za rolę Marii „Gonni” Gonaria. Debiutowała jako pisarka w 2006 roku powieścią "Meglio donna che male accompagnata", a w 2009 roku wydała "Meglio un uomo oggi". W trakcie swojej kariery prowadziła liczne programy telewizyjne, w tym "Italia’s Got Talent" (2010–2011), "G’Day" (2011–2012) i obecnie prowadzi "Splendida cornice" od 2023 roku. Współprowadziła jeden wieczór Festiwalu Piosenki w San Remo w 2025 roku. Od 2013 roku jest zaangażowana w "Le invasioni barbariche", dostarczając okładkę znaną jako 'Agenda Geppi', oraz współprowadzi program "Per un pugno di libri" na Rai 3 od 2014 roku do chwili obecnej. 20. Festiwal Filmowy w Rzymie odbędzie premierę filmu Geppi Cucciari, "Life Goes This Way", 15 października 2025 roku. Praca Cucciari spotkała się z uznaniem, w tym z odznaczeniem Cavaliere Ordine al Merito della Repubblica Italiana (V klasa/Rycerz) w 2015 roku oraz nagrodą Regia Televisiva za najlepszą osobowość telewizyjną wśród kobiet w 2012 roku. Ostatnio pojawiła się w filmach takich jak Romeo è Giulietta, Gli addestratori i Diamanti, a także zajęła drugie miejsce w piątym sezonie LOL (Prime Video). Obecnie prowadzi program Splendida cornice na Rai3 u boku Luca Bottura, z udziałem Edoardo Camurri, Amalia Ercoli Finzi, Giuseppe Antonelli, Ester Viola i Alessandro Arcodia. Program bada historię Rai3 i zawierał segmenty takie jak pokazowy proces z Roberdą Petrelluzzi.

Gigi Proietti, komik z Włochy
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Gigi Proietti

Gigi Proietti, urodzony jako Luigi Proietti 2 listopada 1940 roku w Rzymie, był wszechstronnym włoskim artystą. Jego rodzicami byli Romano Proietti z Umbrii i Giovanna Ceci, a jego wczesne lata spędził w różnych miejscach w Rzymie. Początkowo studiował prawo na Uniwersytecie La Sapienza, ale porzucił studia przed ukończeniem, podążając zamiast tego karierą artystyczną. Od młodego wieku wykazywał talent muzyczny, opanowując instrumenty takie jak gitara, pianino, akordeon i kontrabas, występując w rzymskich klubach nocnych, aby się utrzymać. Kariera Proiettiego rozpoczęła się w 1966 roku od występów w filmach "Przyjemne noce" i "Wielcy kameleony". Kontynuował budowanie swojego dorobku, uczestnicząc w eksperymentalnych przedstawieniach teatralnych, takich jak Can Can degli italiani (1963) oraz występując z Gruppo Sperimentale 101 od 1964 roku. Debiutował na scenie w 1964 roku, grając upupę w inscenizacji *Ptaków* Arystofanesa. W latach 70. pojawiał się w filmach takich jak "Wizyta" (1969), "Wesele" (1978) i "Kto zabija wielkich szefów kuchni Europy?" (1978) oraz zagrał główną rolę w dramacie "Uczta kpin" w 1974 roku. Od 1976 roku współpracował z Roberto Lerici, tworząc i reżyserując sztuki teatralne. Premiera i prezentacja solowego spektaklu „A me gli occhi, please”, rozpoczynającego się w 1976 roku i obejmującego ponad 300 przedstawień, stanowiły punkt zwrotny w jego życiu zawodowym. Zyskał również uznanie dzięki obszernej pracy głosowej, podkładając głosy aktorom takim jak Robert De Niro, Sylvester Stallone, Richard Burton i Marlon Brando. Pożyczył głos Dżinowi we włoskich wersjach filmów „Aladyn”, a także Smokowi w „Serce smoka” oraz Gandalfowi w filmowej serii „Hobbit”. W trakcie swojej kariery wydał ponad 11 albumów i 15 singli. Zagrał w Febbre da cavallo (1976) i jego sequelu Febbre da cavallo - La mandrakata (2002), oraz wystąpił w serialu telewizyjnym Il maresciallo Rocca (1996-2005). Gigi Proietti zmarł 2 listopada 2020 roku w wyniku zawału serca, pozostawiając po sobie spuściznę, która obejmuje nadanie mu honorowego obywatelstwa Viterbo (2013) oraz asteroidę nazwaną jego imieniem (7916 Gigiproietti, 2021).

Gino Bramieri, komik z Włochy
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Gino Bramieri

Gino Bramieri, urodzony jako Luigi Bramieri 20 czerwca 1928 roku w Mediolanie we Włoszech, był włoskim komikiem i aktorem. Jego rodzicami byli Angelo Bramieri, stolarz, oraz Giulia Botturi. Dorastał w mieszkaniu w dzielnicy Brera w Mediolanie, w budynku dla klasy robotniczej. Artystyczna podróż Bramieriego rozpoczęła się pod koniec 1943 roku od debiutu amatorskiego na występie charytatywnym w Rovellasca. Pierwszy publiczny występ teatralny z dialogami odbył się 27 września 1944 roku w Teatro Augusteo w Mediolanie. W 1949 roku rozpoczęła się jego profesjonalna kariera, gdy dołączył do zespołu rewii Erminio Macario, co doprowadziło do jego pierwszych płatnych występów z triem Brabito w Teatro Anteo. Szybko zdobył doświadczenie współpracując z wybitnymi włoskimi komikami, takimi jak Totò, Peppino De Filippo i Aldo Fabrizi. Pseudonim „Il Re della barzelletta” („Król dowcipu”) odzwierciedlał jego podejście komediowe, charakteryzujące się opowiadaniem humorystycznych anegdot, często przekazywanych szybko i wykazujących cechy surrealistyczne. Uzyskał dyplom księgowości dzięki wieczorowym kursom. W latach 60. i 70. Bramieri odniósł znaczny sukces w telewizji, występując w programach takich jak , i . Prowadził własny program, , od 1982 do 1988 roku. Grał również w popularnych reklamach Carosello dla Moplen, zyskując sławę dzięki hasłu 'e mó e mó Moplen'. Pojawił się w około trzydziestu filmach i wyreżyserował . Bramieri otrzymał przydomki 'il Gino nazionale' i 'Re della barzelletta'. Zebrał swoje dowcipy w serię książek, w tym , zainspirowaną jego utratą wagi. Rak trzustki odebrał Bramierowi życie 18 czerwca 1996 roku w wieku 67 lat; został pochowany na Cimitero Monumentale w Mediolanie. Ulicom i alejom nadano jego imię w Mediolanie i Rzymie.

Leo Bassi, komik z Włochy
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Leo Bassi

Leo Bassi to wszechstronny artysta, który jest rozpoznawany jako żongler, komik i aktor. Urodzony w 1952 roku w Stanach Zjednoczonych, jego pochodzenie głęboko zakorzenione jest w tradycji cyrkowej. Jego rodzina może poszczycić się ponad 130-letnim zaangażowaniem w występy cyrkowe we Włoszech, Francji i Anglii; jeden z jego przodków walczył u boku Garibaldiego, zanim założył jeden z pierwszych nowoczesnych cyrków w Toskanii. Dalsze wzbogacenie tego dziedzictwa, jego dziadek, Jimmy Wheeler, był stałym wykonawcą w Palladium w Londynie i pionierem komedii we wczesnej telewizji BBC, a jego ojciec, Leo Bassi senior, zyskał sławę jako żongler występujący w Stanach Zjednoczonych z takimi osobami jak Groucho Marx i Ed Sullivan. Spędził dzieciństwo na cyrkowych zapleczach, odziedziczywszy umiejętności cyrkowe, w tym żonglerkę stopami, która jest uznawana w Oxford Encyclopedia of Performing Arts. Kariera Bassiego zawiodła go na różne kontynenty, ponieważ mieszkał we Francji, na Bliskim Wschodzie, w Japonii i we Włoszech, między innymi. Specjalizuje się w antipodezmie, widowiskowych akrobacjach polegających na balansowaniu i kręceniu przedmiotów stopami. Jego występy odbywają się w teatrach, na ulicach, placach i w klubach nocnych. Od lat 80. stworzył serię przedstawień, rozpoczynając od 'Il circo più piccolo del mondo.' Wczesne pokazy często zawierały układ piramidowy, podczas którego widzowie sprawiali wrażenie zahipnotyzowanych. Pojawił się również we włoskiej telewizji z Piero Chiambrettim. W latach 90. odniósł sukces w Hiszpanii z programem 'Instintos Ocultos,' a później opracował pokazy takie jak 'La Vendetta,' 'Golf' i '12 Settembre,' które poruszają tematy polityczne i środowiskowe. Pokaz z 2008 roku, 'La Revelacion,' krytykuje mity religijne i celebruje rozum. Prace Bassiego często nawiązują do bieżących wydarzeń i problemów społecznych. Publicznie krytykował stanowisko papieża w kwestii kondomów i wyraził sprzeciw wobec homoseksualizmu. Opublikował manifest popierający ustawę o zdrowiu seksualnym i dobrowolnym przerwaniu ciąży (IVE). Był zaangażowany w ujawnianie osób, które zorganizowały kampanię anty-Objawienia online, co doprowadziło do sporów prawnych z Hazteoir.org i innymi prawicowymi grupami katolickimi; w październiku pozwany został o rzekome obrażenie uczuć religijnych. Wniósł również pozew przeciwko Hazteoir.org i Libertaddigital.com za zniesławienie. Jego ostatni występ nosi tytuł 'Utopia', miał premierę około 2009 roku, a on nadal występuje z subwersywnym komediami na arenie międzynarodowej. Opisywany jest jako doświadczony i fenomenalnie zabawny performer, który dąży do tworzenia unikalnych i emocjonalnych przeżyć dla publiczności. Prowadzi oficjalną stronę internetową pod adresem leobassi.com.

Leo Gullotta, komik z Włochy
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Leo Gullotta

Urodzony jako Salvatore Leopoldo Gullotta w Katanii, na Sycylii, 9 stycznia 1946 roku, Leo Gullotta to Włoch, który pracuje jako aktor, aktor głosowy, komik i pisarz. Rozpoczął swoją karierę aktorską jako statysta w Teatro Massimo Bellini w Katanii, występując tam jeszcze jako dziecko. Jego wczesne szkolenie obejmowało studia aktorskie pod kierunkiem Turi Ferro w szkole sztuk performatywnych Teatro Stabile. Po dołączeniu do zespołu Teatro Stabile di Catania w 1970 roku, zyskał początkowe uznanie jako komik w rzymskiej rozrywce kabaretowej. W trakcie swojej kariery występował w komediach i dramatach filmowych oraz teatralnych, pojawiając się w około 100 filmach oraz licznych programach telewizyjnych i serialach dramatycznych. Zdobył popularność jako aktor dzięki współpracy z firmą Bagaglino, biorąc udział w wielu parodiach, w tym jednej z Signory Leonidy. Często współpracował z reżyserem Giuseppe Tornatore, pracując z nim przynajmniej pięć razy. Wszechstronność Leo Gullotty jest widoczna w jego pracy głosowej. Zapewnił włoski dubbing dla Manny w pierwszych trzech filmach „Epoka Lodowcowa” oraz pokrewnych materiałach, a także podkładał głos Burtowi Youngowi w „Rocky”, Joe Pesciemu w kilku filmach i Romanowi Polańskiemu w „W Rzymie z miłością”. Poza tym użyczył głosu Johnny’emu 5 w „Short Circuit”. Zdobył kilka nagród David di Donatello, począwszy od jednej w 1986 roku za „Profesor” i później otrzymując kolejne dwie w 1997 i 2000 roku. Publicznie ogłosił swoją homoseksualność w marcu 1995 roku i zawarł związek partnerski z Fabio Grossi, swoim partnerem od 32 lat, w 2019 roku. Gullotta wydał książkę zatytułowaną „Mille fili d'erba” w 1998 roku, a później współprodukował dokument „In arte Lilia Silvi” w 2011 roku, który zdobył Nastro d’argento w 2012 roku.

Massimiliano Cavallari, komik z Włochy
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Massimiliano Cavallari

Massimiliano Cavallari, znany zawodowo jako Max Cavallari, jest włoskim aktorem, komikiem i wykonawcą kabaretystycznym. Urodził się 8 lipca 1963 roku w Varese, a jego korzenie rodzinne znajdują się w San Severo (FG) i Maropati (RC). Obecnie ma 63 lata i jest zodiakalnym Rakiem. Cavallari rozpoczął swoją karierę w 1988 roku, kiedy to założył duet komediowy Fichi d'India z Bruno Areną. Początkowo zadebiutowali w Radiu Deejay, szybko zyskując uznanie dzięki występom w programach telewizyjnych takich jak Dee Jay Television, Canale 5 i Italia 1. Pseudonim "Max" przyjął od 1988 roku. W latach 1994-1998 byli obecni w Radiu Dee Jay i uczestniczyli w "La sai l’ultima?" w 1995 roku. Zespół występował również w Aquafan w Riccione podczas sezonów letnich od 1996 do 1998 roku. Fichi d'India zyskali uznanie na poziomie krajowym po występie w programie Zelig - Facciamo cabaret w 1999 roku, prowadzonym przez Claudio Bisio. Następnie wystąpili w filmie Amici Ahrarara (2001) i brali udział w kilku filmach świątecznych z Massimo Boldi i Christian De Sica między 2001 a 2003 rokiem, w tym w Merry Christmas , Natale sul Nilo i Natale in India . Wcielili się również w role Kota i Lisa w filmie Roberto Benigniego Pinocchio (2002). Od 2007 do 2012 roku Cavallari i Arena byli gośćmi w programie Colorado na Italia 1. W październiku 2015 roku powrócił jako gość do programu Colorado . Otrzymał nagrodę Premio Pugliese dell'anno w lipcu 2021 roku i wydał swoją książkę Non spegnere la luna. Fichi si nasce, amici si diventa w październiku 2022 roku. Kontynuuje występy, pojawiając się w programie Only Fun - Comico Show na Nove w 2023 roku i jest zaplanowany do filmu La leggenda dei tre compagni (2026).

Natalino Balasso, komik z Włochy
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Natalino Balasso

Natalino Balasso, urodzony 2 grudnia 1960 roku w Porto Tolle, jest włoskim aktorem, komikiem, wykonawcą kabaretu, dramaturgiem, reżyserem teatralnym i pisarzem. Mieszka pomiędzy drogą Via Emilia a północno-wschodnią częścią Włoch. Obecnie żyje i pracuje głównie jako aktor w teatrze, ale pojawia się również w filmach i telewizji, od czasu do czasu wywołując śmiech. Artystyczna podróż Balasso rozpoczęła się od debiutu w teatrze w 1990 roku. Pod koniec lat 80. występował z komediowymi programami o surrealistycznych i zarysach futurystycznych w Emilia-Romagna. Współpracował jako pisarz dla magazynów humorystycznych i satyrycznych, takich jak Comix , Cuore i Smemoranda w 1993 roku, a tego samego roku wydał książkę surrealistycznych opowiadań zatytułowaną Operazione buco nell'acqua . W 1994 roku napisał monolog zatytułowany 'Il grande pop corn' z Maurizio Grande. Od 1995 do 2004 roku prowadził Compagnia degli Gnorri, występując w północnych Włoszech i przerabiając scenariusze Commedia dell'Arte, modernizując maski, tworząc osiem spektakli zatytułowanych 'L'isola degli Gnorri'. Pojawił się w telewizji około 2003 roku w programie Zelig , a na ekranie zaczął pojawiać się pod koniec lat 90. Jego debiut filmowy miał miejsce w 2007 roku. Bogatą karierę Balasso obejmuje napisanie kilku książek fikcyjnych, w tym 'Operazione buco nell'acqua' (1993), 'L’anno prossimo si sta a casa' (2004), 'Livello di guardia' (2007) i 'Dio c'è ma non esiste' (2012). Napisał i wystawił również wiele sztuk teatralnych, takich jak 'Dammi il tuo cuore, mi serve' (2003), 'Ercole in Polesine' (2004) i 'La tosa e lo storione' (2007/2008), które wciąż znajdują się w jego repertuarze. Tłumaczył i wystawiał Poskromienie złośnej Gertrudy w dialekcie weneckim. Od 2010 roku współpracuje z Il Fatto Quotidiano . W 2011 roku założył kanał YouTube o nazwie 'Telebalasso' i nadal produkuje filmy oraz seriale internetowe poprzez serwis subskrypcyjny Circolo Balasso na Patreon.com od 2021 roku. Obecnie jest zaangażowany w produkcje takie jak ‘La Grande Magia’ Eduardo De Filippo (wznowienie 30 stycznia 2026), 'Giovanna dei Disoccupati' (premiera 4 listopada 2025) i 'La Cripta dei Cappuccini' (pokazy od 16 września 2025), a także serial internetowy typu soap opera 'Lagna d’Amore' (początek 3 maja 2025) oraz sześciodziałowy serial internetowy ‘Agenzia Kautho Investighescion’ (premiera 5 kwietnia 2024).

Nino Formicola, komik z Włochy
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Nino Formicola

Nino Formicola, urodzony jako Antonino Valentino Formicola 12 czerwca 1953 roku w Mediolanie, jest włoskim komikiem, artystą kabaretowym i aktorem. Jego rodzice pochodzą odpowiednio z Neapolu i Katanii. Obecnie ma 73 lata i nadal jest aktywny w branży rozrywkowej. Nino Formicola jest znany ze swojej długiej kariery i wszechstronności, występując w telewizji, filmie i teatrze. Podróż zawodowa Formicoli rozpoczęła się w 1976 roku, kiedy poznał Andreę Cipriano Brambillę, która później została jego szwagierką. W 1977 roku wspólnie założyli duet komediowy 'Zuzzurro e Gaspare', tworząc fundament współpracy, który zdefiniował dużą część jego kariery. Po raz pierwszy pojawili się w telewizji w 1978 roku w programie ‘Non stop,’ a szersze uznanie zyskali dzięki występom w 'Drive In' począwszy od 1983 roku. W 1979 roku zaprezentowali skecz przedstawiający niewinnego policjanta i jego asystenta w 'La sberla'. Wspólnie napisali również program komediowy 'Emilio' z Zuzzurro w 1989 roku. Przez całą swoją karierę Formicola prowadził różne programy telewizyjne, w tym 'Il TG delle vacanze' i 'Dido... menica' w 1992 roku oraz współprowadził 'Miraggi' i 'Saxa Rubra' w 1994 roku. Pożyczył również głos postaci Panico w animowanym filmie Disneya Hercules z 1997 roku. W 2018 roku odniósł zwycięstwo w trzynastej edycji programu 'L'isola dei famosi,' stając się jego najstarszym zwycięzcą. Od lutego 2015 roku pełni funkcję oficjalnego ambasadora organizacji wolontariackiej City Angels i otrzymał w 2015 roku nagrodę Leggio d’oro “Alberto Sordi”. Formicola nadal pracuje, zastanawiając się nad zmieniającym się krajobrazem komedii i wyrażając podziw dla postaci takich jak Gianfranco Funari, jednocześnie zauważając obawy dotyczące ograniczeń współczesnej telewizji.

Nino Frassica, komik z Włochy
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Nino Frassica

Nino Frassica to włoski aktor i komik, urodzony jako Antonino Frassica 11 grudnia 1950 roku w Messynie, na Sycylii. Rozpoczął karierę w 1970 roku z grupą o nazwie I cantatori pelosi figli della cantatrice calva. Po pozostawieniu ekscentrycznej wiadomości na sekretarce Renzo Arbore, zyskał uznanie i następnie dołączył do programu radiowego Radio Anghe Noi w 1982 roku. Styl komediowy Frassici, który krytycy uważają za "mistrza nonsensownego humoru", w dużym stopniu opiera się na surrealistycznych dialogach, bełkotaniu, grach słownych i nielogicznych obserwacjach. Opisuje swoje podejście jako "psucie logiki i języka włoskiego". Debiutował w telewizji włoskiej w 1985 roku w programie *Quelli della notte*, gdzie grał półanalfabetycznego mnicha, brata Antonino da Scasazza. Współpracował z Renzo Arbore zarówno w *Quelli della notte*, jak i w *Indietro tutta!*. Ten okres doprowadził do publikacji 'Il libro di Sani Gesualdi' (1986) i 'Il manovale del bravo presentatore' (1987). Przez całą swoją karierę Nino Frassica wystąpił w kilku komediowych filmach, w tym w Il Bi e il Ba (1986), oraz w różnych programach telewizyjnych takich jak Fantastico, Domenica in, Scommettiamo che...?, I cervelloni, Acqua calda, Colorado Cafè i Markette. Od 2000 roku do chwili obecnej najbardziej znany jest z roli komisarza Antonio 'Nino' Cecchini w serialu telewizyjnym Don Matteo. Pojawił się również w filmach takich jak Apri gli occhi e... sogna (2002), Prendimi e portami via (2003) i The Tourist (2010). Nino Frassica jest dobrze lubianą i rozpoznawalną sycylijską postacią w włoskim świecie rozrywki, a w 2026 roku będzie współprowadzącym finałową noc Festiwalu Piosenki w San Remo.

Pippo Franco, komik z Włochy
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Pippo Franco

Pippo Franco, a właściwie Francesco Pippo, jest włoskim aktorem, piosenkarzem, komikiem i gospodarzem programu telewizyjnego. Urodził się 2 września 1940 roku w Rzymie, w regionie Lazio we Włoszech i w 2024 roku ma 83 lata. Jego rodzina pochodzi pierwotnie z Vallata w prowincji Avellino, choć dzieciństwo spędził w szkole z internatem, a później studiował w Liceo Artistico, gdzie wykładowcami byli Renato Guttuso i Giulio Turcato. Rozpoczął karierę jako muzyk pod koniec lat 50., pisząc komediowe piosenki, a oficjalnie przeszedł na ścieżkę aktora na początku lat 60. Kariera Franco obejmuje różne dziedziny sztuki. Zadebiutował w filmie w 1960 roku w Appuntamento a Ischia , u boku Miny, i kontynuował grę aktorską przez całą końcówkę lat 60. Od lat 70. występował w licznych filmach ‘commedia sexy all’italiana’, w tym we współpracy z Edwige Fenech w tytułach takich jak Quel gran pezzo dell'Ubalda tutta nuda e tutta calda (1972) i Giovannona Coscialunga disonorata con onore (1973). Pojawił się również w filmie Billy’ego Wildera, Avanti! (1972), oraz współpracował z Luigi Magni przy filmach takich jak Nell'anno del Signore (1970) i La via dei babbuini (1974). W 1981 roku wyreżyserował film La gatta da pelare , pisząc zarówno scenariusz, jak i muzykę. Jego twórczość obejmuje również występy telewizyjne od 1971 roku, prowadzenie włoskiego programu loteryjnego w 1980 roku u boku Laury Troschel i Claudio Cecchetto oraz występy na Festiwalu Piosenki w San Remo corocznie między 1979 a 1984 rokiem. Twórczość Pippo Franco wykracza poza film i telewizję. Wydał ponad dwadzieścia płyt 45 rpm oraz ponad tuzin albumów, w tym *Cara Kiri* (1971) i *Bededè* (1975), z takimi znanymi utworami jak 'Cesso', 'Isotta' (1977) i 'Mi scappa la pipì papà' (1979). Stworzył także udane piosenki dla dzieci i napisał motywy przewodnie do włoskich programów loteryjnych. Był częścią grupy rozrywkowej Il Bagaglino od lat 70., uczestnicząc w programach aż do 2007 roku. W 2006 roku kandydował do włoskiego Senatu, ale bezskutecznie. Współautor trzech książek o humorze językowym i uważa się za „istotę kosmiczną”. Po zamknięciu Il Bagaglino nawiązał współpracę z wizjonerką z Međugorje Mariją Pavlović. Jego styl komediowy jest inspirowany kabaretem i często pojawia się w filmach takich jak *Arrivano i bersaglieri* (1980), *Zucchero, miele e peperoncino* (1980), *Il tifoso, l'arbitro e il calciatore* (1982) oraz *Due strani papà* (1984), dla którego współtworzył scenariusz.