Alexander Pereira jest menedżerem kultury z Austrii. W latach 1991-2012 prowadził tam firmę Opernhaus Zürich, a następnie przejął kierownictwo Festiwalu Salzburskiego w latach 2012-2014. Od października 2014 r. do grudnia 2019 r. był szefem Scali w Mediolanie, a od sezonu 2020 / 2021 prowadzi Opera di Firenze.
Alfred Dorfer pochodzi z Austrii i pracuje jako komik, pisarz i aktor. Jest jednym z najbardziej znanych artystów kabaretowych i komiksowych w kraju, co wzmacnia jego udział w wielu austriackich filmach. Po wczesnych osiągnięciach zespołu Schlabarett zyskał szerszą sławę zarówno jako scenarzysta, jak i lider filmu Indien. Obecnie Dorfer jest uważany za jednego z czołowych satyrów i autorów w sferze języka niemieckiego.
Christian Hölbling, urodzony 21 czerwca 1972 roku w Bruck an der Mur (Steiermark), jest wszechstronnym austriackim artystą rozrywkowym. Uznawany jest za artystę kabaretowego, komika, piosenkarza i autora. Po ukończeniu Handelsakademie Bruck/Mur w 1991 roku, podjął różnorodne ścieżki twórcze, w tym wczesne doświadczenia kabaretowe w szkole, służbę społeczną w domu dla niepełnosprawnych, pracę jako dziennikarz w codziennym dzienniku, założenie magazynu kulturalnego oraz planowanie programów w Kunsthaus Mürzzuschlag. Uczestniczył również w seminariach poświęconych kuglarstwu, komedii, pantomimie, teatrowi przedmiotowemu i treningowi głosu. Od 1991 roku pracuje jako solowy artysta kabaretowy. Kariera Hölblinga charakteryzuje się licznymi nagrodami i różnorodnymi projektami. W 1992 roku otrzymał Nachwuchspreis Grazer Kleinkunstvogel za swój pierwszy występ, 'G’schichterln für’s Herzerl'. Od 1998 do 2020 roku był związany z Rote Nasen Clowndoctors jako Dr. He. W 2000 roku stworzył postać Helfrieda, sadystycznego doradcy akademickiego, która stała się centralnym elementem jego pracy i otrzymała wiele nagród, w tym Tollwood-Künstlerpreis (2000), Trophée Perrier Comedy Award (2000) oraz Wiener Kabarett Förderpreis (2001). Reżyserował Internationale Humorfestival Velden od 2009 do 2018 roku i od 2016 roku regularnie prowadzi talk-show 'Helfrieds Strenge Kammer' jako Helfried. Hölbling nadal tworzy i występuje. Od 2016 roku publikuje miesięczną rubrykę o nazwie 'Gedankenspiele' w Kleine Zeitung, a w 2019 roku wydał album 'Lieder nahe am Wasser'. Jego książka 'Ins Astloch gemurmelt' ukazała się w 2020 roku, po niej program kabaretowy 'Deppendiplom' w 2021. Obecnie mieszka w Kärnten od 2001 roku i współprowadzi 'Late Night im Hafen' z Marią Weichesmüller od 2024 roku. Program poświęcony 25. rocznicy postaci Helfried, 'Helfried - Unverändert NEU!', jest zaplanowany na rok 2025 z Marią Weichesmüller, a jego nowy program solowy, "Der Wechselseitige", porusza tematy pochodzenia, tożsamości, języka, politycznych mitów i osobistych głębi. Recenzja w Kleine Zeitung (6 marca 2026) oceniła jego występ jako 'zdecydowanie polecany'.
Gernot Kulis to austriacki komik, urodzony 11 sierpnia 1976 roku w Sankt Paul im Lavanttal, w Karyntii. Jego edukacja rozpoczęła się w szkole klasztornej St. Paul Abbey School do 14 roku życia. Następnie uczęszczał do szkoły z internatem HIB Liebenau w Grazu. Na początku kariery Kulis zdobył doświadczenie w radiu w Antenne Steiermark. Kulisy’s zawodowa przygoda z komedią obejmuje znaczący okres jako autor komediowy dla radia Ö3, trwający od grudnia 1999 do czerwca 2017 roku. Znany jest z rubryki 'Ö3 Callboy', która polegała na telefonicznych żartach wydawanych na płytach CD. Jego talent komediowy rozciąga się na różne formaty; występuje jako komik stand-upowy i od 2004 roku jest członkiem kabaretu Comedy Hirten, obok Rolfa Lehmann, Herberta Haidera, Petera Moiziego i Christiana Schwaba. Comedy Hirten często parodiują celebrytów takich jak Armin Assinger, Hans Krankl i Ivica Vastić, a także polityków takich jak Karl Nehammer ('Karl Schmähhammer') i Rudi Anschober ('Rudi Warnschober'). Występuje również jako 'Heini' w 'Die Zwoa Lofntola', komediowym duecie z Christianem Schwabem. Wśród jego godnych uwagi dzieł znajdują się komediowy segment 'Professor Kaiser', który zadebiutował w 2002 roku, oraz przebojowy utwór 'Was is' mit du?', wydany wspólnie z Lukasem Ruppem. Programy na żywo Kulis’a spotkały się z dobrym przyjęciem; 'Kulisionen' miał premierę 17 marca 2011 roku i został opisany przez & The Falter & jako profesjonalnie wystawiony, jak koncert rockowy. Jego drugi program, 'Herkulis', zadebiutował w październiku 2017 roku, koncentrując się na rozwiązaniach problemów życiowych, i spotkał się z pochwałami & Wiener Zeitung & oraz & Kleine Zeitung & za dużą gęstość punktów kulminacyjnych i szybkie tempo. Obecnie koncertuje z programami zatytułowanymi 'Herkulis', 'Kulisionen', 'Hold the Line' i 'Ich kann nicht anders', którego premiera odbędzie się w lutym 2025 roku. Kulis prowadzi również cotygodniowy satyryczny przegląd komediowy o nazwie 'Comedy-Wochenrückblick' na Ö3, oraz prezentuje wieczór komediowy o nazwie "I Can’t Help It", zaplanowany na grudzień 2026 roku w Danubium w Tulln an der Donau. Opisywany jest jako jeden z najbardziej znanych austriackich komików, znany z dowcipnych anegdot, trafnych obserwacji dotyczących życia i rodziny, mocnych zakończeń żartów oraz odważnych historii, często zawierających elementy takie jak pomocni sąsiedzi, jego własne dzieci i eksploracje historii rodziny, w tym opowieści o jego ojcu, Papa Kulis. Opisuje siebie jako 'antyrzecza' i jego komedia jest często charakteryzowana jako 'bez politycznej poprawności'. Sukces Kulis’a znajduje odzwierciedlenie w uznaniu, jakim się cieszy; w grudniu 2015 roku otrzymał platynową nagrodę od oeticket za sprzedaż 200 000 biletów. Opisuje się go jako „bohatera łamiącego zasady”, „bohatera, który jest punktem kulminacyjnym – tego wymaga”, oraz „bohatera wierzącego w komedię”, często przedstawianego jako „rzecznik”. Jest żonaty i ma dwoje dzieci.
Na przełomie stulecia Heinrich Eisenbach stał jako jeden z wiodących kabaretów i groteskowych komików Wiednia w centrum uwagi i uformował się tam W samym sercu zespołu kabaretowego, ester Orpheum.
Urodzony w Austrii, Herbert "Happi" Prikopa pracował jako prezenter telewizyjny, dyrygent, tenor w operze, aktor, kompozytor, pisarz, pianista i kabaretyk.
Joe Furtner, urodzony w Wiedniu w 1893 roku, był niemieckim aktorem i komikiem. Uważał Berlin za swój drugi dom, żyjąc i pracując tam przez wiele lat, zachowując jednocześnie swój wiedeński urok. Zaczynał występować w Kabarecie Komików już w 1939 roku, pojawiając się w programach do 1942 roku i ponownie w 1947. W 1947 roku występował z Helmut-Zacharias-Quartett i 'Czy pamiętasz? - Cykl melodii' autorstwa Rudolfa Nelsona w Neuen Scala/Kabarecie Komików, przy czym Hanns Geert prowadził i grał na pianinie. Był również przedstawiony na okładce magazynu/czasopisma w 1940 roku jako część zespołu Kabaretu Komików. Kariera Furtnera obejmowała teatr, film i radio. Pojawił się w kilku rolach filmowych i często występował w teatrach, takich jak Hebbel-Theater, Schauspielhaus Hansa, Berliner Theater an der Nürnberger Straße i Renaissance-Theater. Był Spielleiterem (reżyserem) w Kabarett der Komiker pod kierownictwem Williego Schaeffersa i przez wiele lat występował tam jako performer. Praca radiowa stwarzała liczne możliwości, szczególnie gdy potrzebna była postać wiedeńska. Grał rolę Herr Hubera w radiowym serialu 'Die Arche Noack' z 1953/54, a także takie role jak Pilkington w 'Da werden Tiere zu Hyänen' (1949) i Bellicek w 'Der kleine Grenzverkehr' (1953), oraz Prof. Düring w 'Der Kammersänger' (1959). Wystąpił również w telewizyjnym programie rozrywkowym 'Wir senden Frohsinn - wir spenden Freude' w 1943 roku, wykonując segment zatytułowany 'Wenn's dem Esel zu wohl wird' autorstwa Jo Hannsa Rösler, który zawierał różne postacie. Transmisja radiowa z 8 października 1943 roku, trwająca od 14:30 do 16:00, odbyła się w Kuppelsaal des Reichssportfeldes. Furtner jest najbardziej znany ze swojej roli profesora Quatschnie w radiowym programie "Die Insulaner" w latach 1948–1961, postać, którą często nazywał przez pseudonim „profesor Quatschnie”. Często grał sympatyczne postacie w przedstawieniach teatralnych i filmach. Charakterystyczną cechą jego występów było zabawne odmawianie zapłaty za piwo po ofiarowaniu ludzi papryczek. Joe Furtner poślubił Johanne Sophie Krüger w 1943 roku. Podpisał zdjęcie Philipsa i był częścią zespołu, który pojawił się w publikacji z 1940 roku z Berlina P. W. Brocker.
Josef Armin był komikiem z węgiersko-austriackimi korzeniami, który również pracował jako wokalista couplet, scenarzysta i reżyser, jak również pisarz. Należał do de n autorów Budapesztu Orpheum w Wiedniu.
Liesl Löwinger, urodzona jako Elisabeth Meinhard 11 stycznia 1918 roku w Grazu, Styria, była austriacką aktorką i komikiem ludowym. Zmarła w Wiedniu 15 października 1980 roku w wyniku zawału płucnego, co opisano jako „ciężki cios” dla społeczności Altlengbach. Początek kariery Löwinger w występach wiązał się z rozległym szkoleniem; studiowała w Konserwatorium w Grazu i otrzymała lekcje gry na pianinie, harmonii, emisji głosu, literatury, aktorstwa u Dorothei Neff, tańca u Willy Fränzla oraz śpiewu u profesora Rittersheima. W 1938 roku wyszła za mąż za ludowego aktora Paula Löwingera, co przyczyniło się do jej zaangażowania w rodzinny teatr prowadzony przez niego. Znana jako „drastyczna komiczka”, często grała proste kobiety o silnym, wiejskim charakterze, wcielając się w postacie takie jak Mirzl, Zenzi, Kathi, Leni i Mitzi. Pojawiła się w licznych filmach między 1950 a 1970 rokiem, w tym w „Der keusche Adam” (1950), „Lachendes Wien” (1957) i „Das Liab am Almsee” (1966). Scena Löwingera stała się centralnym punktem jej pracy. Zdobyła doświadczenie teatralne na scenie Löwingera, a nagrania telewizyjne jej przedstawień uważane są za klasyki gatunku. Występowała w licznych sztukach ludowych u boku Paula Löwingera i swojej ciotki Gretl. W 1970 roku wycofała się z życia publicznego, aby skupić się na rodzinie, która liczyła troje dzieci: Sissy, Guggi i Paula Jr. Po śmierci jej ojca w 1988 roku, Sissy Löwinger przejęła zarządzanie sceną Löwingera, która od 1997 roku koncertuje po Austrii. Znacząco przyczyniła się również do programowania sceny Löwingera, reżyserując, pisząc pod pseudonimem i organizując tournée po Niemczech i USA. Minister Kultury Claudia Schmied nazwała Liesl Löwinger „pełnokrotną aktorką”, która oczarowywała publiczność humorem, podczas gdy gubernator Dolnej Austrii Erwin Pröll podkreślił jej wkład w rozśmieszanie ludzi poprzez swoją grę aktorską.
Marion Petric była wszechstronnym austriackim artystą, który pracował jako komik, naśladowca głosu, wokalista, aktor głosu, prezenter, kabaretyk i aktorka.
Stephen John Fry, posiadacz tytułu "Sir", jest brytyjsko-austriackim autorem, scenarzystą, aktorem, reżyserem, dziennikarzem, poetą, komikiem i prezenterem telewizyjnym.
Wiktor Oliver von Samek, znany zawodowo jako Vic Oliver, urodził się w Wiedniu 8 lipca 1898 roku, jako syn barona Viktora von Sameka. Pochodząc z rodziny żydowskiej, wcześnie wykazał się znacznymi umiejętnościami sportowymi, wygrywając w 1914 roku austriacki juniorski mistrzostwo tenisa. Rozpocząwszy edukację na Uniwersytecie Wiedeńskim z zamiarem studiowania medycyny, później poświęcił się muzyce, wykazując niezwykły talent jako skrzypcowy cudotwórca i otrzymując lekcje od Mahlera. Podczas I wojny światowej służył w austriackiej kawalerii na stanowisku adiutanta. Po zakończeniu wojny piastował krótkotrwałe stanowiska zarówno w bankowości, jak i w przemyśle tekstylnym; następnie podjął działalność muzyczną, która obejmowała grę na perkusji w zespole jazzowym w Rouen i Le Havre. Kariera Olivera nabrała transatlantyckiego charakteru w 1922 roku, kiedy to podróżował do Stanów Zjednoczonych. Jego występy sceniczne obejmowały produkcje z gatunku vaudeville, a w 1923 roku został członkiem grupy jazzowej 'The Nine Nights of Jazz'. Partnerstwo ze skrzypaczką Margaret Crangle rozpoczęło się w 1924 roku, tworząc duet. Kluczowym momentem było zdarzenie z 1928 roku, kiedy to przypadkowo spadł ze stołka pianinowego, wywołując śmiech i ujawniając jego talent komediowy. To odkrycie doprowadziło do zaangażowania w Palace Theatre w Nowym Jorku w 1929 roku, co oznaczało początek jego kariery jako komika. Szybko zyskał popularność w Wielkiej Brytanii po występie w London Palladium w 1931 roku, znany ze swojego uprzejmego humoru, czasami ryzykownego stylu kabaretowego i celowo słabej gry na skrzypcach. W latach 30. i 40. XX wieku Oliver stał się filarem brytyjskiej rozrywki. Już w 1935 roku był główną gwiazdą London Palladium i dzielił rekord pod względem liczby występów w Holborn Empire z Maxem Millerem. Grał w rewiiach, takich jak 'Follow the Sun' w 1934 roku, gdzie poznał Sarah Churchill. Ożenił się z nią w Boże Narodzenie 1936 roku w Nowym Jorku; później rozwiedli się w 1945 roku. Podczas II wojny światowej występował w kilku popularnych rewiiach i prowadził program radiowy BBC 'Hi, Gang!', a także był pierwszym gościem programu 'Desert Island Discs' w 1942 roku. W 1944 roku założył Orkiestrę Koncertową Vica Olivera, specjalizującą się w lekkiej muzyce klasycznej. Kontynuował występy w programach rozrywkowych i pantomimach, a także grał w filmach takich jak 'Rhythm in the Air' (1936) i 'Meet Mr. Penny' (1938), oraz w serialu telewizyjnym 'Hotel Imperial' (1958-1960). W 1948 roku uzyskał brytyjskie obywatelstwo i poślubił Natalie Frances Conder w 1946 roku, mając z nią córkę. Życie zawodowe Olivera zakończyło się przedwcześnie, gdy doznał omdlenia i zmarł podczas koncertu w Johannesburgu, w Republice Południowej Afryki, 15 sierpnia 1964 roku, w wieku 66 lat.
Albania
Armenia
Argentyna
Austria
Australia
Azerbejdżan
Belgia
Bułgaria
Benin
Brazylia
Kanada
Szwajcaria
Chile
Kamerun
Chiny
Kolumbia
Czechy
Niemcy
Dania
Dominikana
Algieria
Estonia
Egipt
Hiszpania
Finlandia
Francja
Wielka Brytania
Ghana
Grecja
Gwatemala
Węgry
Indonezja
Irlandia
Izrael
Indie
Irak
Iran
Włochy
Jamajka
Japonia
Kenia
Korea, Południe
Kazachstan
Liban
Łotwa
Maroko
Mjanma
Malta
Malawi
Meksyk
Malezja
Nigeria
Nikaragua
Holandia
Norwegia
Nepal
Nowa Zelandia
Peru
Filipiny
Pakistan
Polska
Portugalia
Katar
Rumunia
Serbia
Rosja
Arabia Saudyjska
Szwecja
Słowenia
Słowacja
Tajlandia
Tunezja
Turcja
Tajwan
Ukraina
Uganda
Stany Zjednoczone
Urugwaj
Uzbekistan
Wietnam
Republika Południowej Afryki
