Liesl Löwinger
Η Λίζλ Λέβινγκερ, γεννημένη Ελισάβετ Μάινχαρντ στις 11 Ιανουαρίου 1918 στην Γκρατς, Στυρία, ήταν Αυστριακή ηθοποιός και κωμικός του λαϊκού θεάτρου. Απεβίωσε στη Βιέννη στις 15 Οκτωβρίου 1980, συνεπεία πνευμονικής εμβολής, η οποία χαρακτηρίστηκε ως «βαριά απώλεια» για την κοινότητα του Άλτλενγκμπαχ. Η πορεία της Λέβινγκερ στον χώρο της ερμηνείας ξεκίνησε με εκτενή κατάρτιση· σπούδασε στο Ωδείο του Γκρατς και έλαβε διδασκαλία στο πιάνο, το ακορντεόν, την φωνητική προφορά, τη λογοτεχνία, την υποκριτική με τη Ντορότεια Νέφ, τον χορό με τον Βίλι Φράντζλ και το τραγούδι με τον καθηγητή Ρίτερσχαϊμ. Παντρεύτηκε τον λαϊκό ηθοποιό Πάουλ Λέβινγκερ το 1938, γεγονός που οδήγησε στην εμπλοκή της με τη θεατρική σκηνή που διευθυνόταν από την οικογένειά του. Γνωστή ως «δραματική κωμικός», συχνά υποδυόταν γυναίκες απλές, με ισχυρό αγροτικό χαρακτήρα, ενσαρκώνοντας ρόλους όπως η Μίρζλ, η Ζένζι, η Κάτι, η Λένη και η Μίτσι. Εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες μεταξύ 1950 και 1970, συμπεριλαμβανομένων των «Ο Αγνός Αδάμ» (1950), «Γελαστό Βιέννη» (1957) και «Η Αγάπη στη λίμνη Άλμζεε» (1966). Η σκηνή του Λέβινγκερ έγινε κεντρικό στοιχείο του έργου της. Απέκτησε θεατρική εμπειρία στη σκηνή του Λέβινγκερ, και οι τηλεοπτικές ηχογραφήσεις των παραγωγών της θεωρούνται κλασικά έργα. Συμμετείχε σε πολυάριθμα λαϊκά θεατρικά έργα μαζί με τον Πάουλ Λέβινγκερ και τη θεία της Γκρέτλ. Αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή το 1970 για να επικεντρωθεί στην οικογένειά της, η οποία περιλάμβανε τρία παιδιά: την Σίσι, τον Γκούγκι και τον Πάουλ Μπίνιο. Μετά τον θάνατο του πατέρα της το 1988, η Σίσι Λέβινγκερ ανέλαβε τη διοίκηση της σκηνής του Λέβινγκερ, η οποία περιοδεύει στην Αυστρία από το 1997. Συνέβαλε επίσης σημαντικά στο πρόγραμμα της σκηνής του Λέβινγκερ, σκηνοθετώντας, γράφοντας με ψευδώνυμο και οργανώνοντας περιοδείες στη Γερμανία και τις ΗΠΑ. Η Υπουργός Πολιτισμού Κλάουντια Σμίντ επαίνεσε την Λίζλ Λέβινγκερ ως μια «πλήρως αφοσιωμένη ηθοποιό» που γοήτευσε το κοινό με το χιούμορ της, ενώ ο Διοικητής της Κάτω Αυστρίας Έρβιν Πρόλ τόνισε τη συμβολή της στη διάδοση της χαράς μέσω της υποκριτικής της τέχνης.