Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na L Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 73-84 z 89 komików
Lutz van der Horst, komik (Niemcy) – Satyra
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Lutz van der Horst

Lutz van der Horst to niemiecki prezenter telewizyjny i komik, urodzony w Kolonii nad Renem, w Niemczech, 20 sierpnia 1975 roku. Jego ojciec, Rolf van der Horst, był przedsiębiorcą, który prowadził firmę drukującą offsetową. Studiował język angielski i niemiecki na Uniwersytecie w Kolonii, co świadczyło o jego wczesnym zainteresowaniu językiem i komunikacją. Po ukończeniu studiów Lutz van der Horst rozpoczął karierę jako spiker i autor programów radiowych takich jak 'Bürgerfunk' i 'Mehr von mehr', a także odbył staż w radiu 1LIVE. Od roku 2000 przeszedł na pisanie dla telewizji, dostarczając dowcipy do produkcji Brainpool, takich jak 'Die Wochenshow,' 'Rent a Pocher' i 'TV total'. Pisał również dla innych programów komediowych, w tym 'Switch Reloaded' i 'Sechserpack'. Jego pierwszy występ przed kamerą miał miejsce w grudniu 2001 roku w 'TV total', gdzie pojawił się w różowym kostiumie królika. Od sierpnia 2003 roku grał satyrycznego reportera Günniego w tym samym programie. W 2008 roku Lutz van der Horst współzałożył biuro komediowe N2O Comedy wraz z Manuelem Buttem i Thomasem Rogelem. Od 2009 roku jest członkiem obsady satyrycznego programu telewizyjnego 'heute-show', zdobywając przydomek 'Polityczny Terror' jako satyryczny korespondent zagraniczny. W latach 2011–2012 współprowadził program quizowy 'Iss oder quizz'. Grał również nieudanego komika stand-upowego Jimmy’ego Breuera w radiowym programie Jimmy Breuer Radioshow od 2009 roku do maja 2013 roku i występował z 'Jimmy Breuer', dając 36 koncertów w 2011 roku. Od 2013 roku prowadzi 'Wie werd' ich …?' z Christiane Stenger. Eksplorował również inne role, grając nadzorcę więziennego od 2016 roku i występując jako 'Frosch' w Die Fledermaus od 2016 do 2017 roku. Podkładał głos Arabello w Trolls World – Voll vertrollt! w 2019 roku i założył zespół synth Tippy Toppy w 2020 roku. Otwarcie mówi o swojej orientacji seksualnej i identyfikuje się jako queer. W czerwcu 2022 roku zagrał narratora w The Rocky Horror Show , a od marca 2022 roku prowadzi wprowadzenia do serii filmów Saw . Obecnie prowadzi 'Lutz van der Horst – Der Filmtalker' na Tele5 i współprowadzi podcast Uns fragt ja keiner z Ilką Bessin. Jego pierwszy romans, Konfetti-Blues , został opublikowany w październiku 2025 roku, a w listopadzie 2025 roku on i Fabian Köster wygrali Schlag den Star .

Vicco von Bülow (1923–2011), komik (Niemcy) – Komedia skeczowa, Komedia fizyczna
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Vicco von Bülow

Wszechstronny niemiecki twórca, Bernhard-Viktor Christoph-Carl von Bülow, znany jako Vicco lub Loriot, pełnił wiele ról, w tym komika, aktora, rysownika, pisarza, reżysera filmowego i humorysty. Urodził się 12 listopada 1923 roku w Brandenburg an der Havel, Prusy (obecnie Brandenburg, Niemcy). Głównie używał pseudonimu Loriot, pochodzącego od francuskiego słowa oznaczającego dzięciołka siatkę, zwierzęta herbu rodziny von Bülow. Jego rodzicami byli Johann-Albrecht Wilhelm von Bülow i Charlotte von Roeder; rozstali się krótko po jego urodzeniu. Dorastał w Berlinie z babcią po śmierci matki, gdy miał sześć lat. Służył jako Oberleutnant na Froncie Wschodnim podczas II wojny światowej przez trzy lata, otrzymując Żelazny Krzyż 2. i 1. klasy oraz Odznakę Za Zniszczenie Czołgów w Brązowym stopniu. Loriot początkowo zasłynął jako rysownik, publikując kreskówki pod pseudonimem Loriot od 1950 roku w magazynach takich jak *Die Straße*, *Stern* i *Quick*. Von Bülow zdał maturę w 1946 roku po ukończeniu studiów z zakresu grafiki oraz malarstwa w hamburskiej Landeskunstschule. Od 1950 roku zaczął poszerzać swoją działalność o inne dziedziny kreatywne, pracując jako aktor, scenarzysta, animator, gospodarz programu, reżyser oraz projektant scenografii i kostiumów. W 1971 roku stworzył kreskówkę Wum, a sam podkładał jej głos; dodatkowo piosenka związana z Wumem, zatytułowana 'Ich wünsch' mir 'ne kleine Miezekatze,' zyskała szeroką popularność w 1972 roku. Jego styl komediowy opierał się na pokerowej twarzy, dążąc do wywołania śmiechu u publiczności, a nie u niego samego, często wyśmiewając niemiecką formalność i powagę. Scenki z kaczką Mullera-Lüdenscheida w wannie oraz sytuacje związane z poradami małżeńskimi i opłatami za parkowanie. Serial telewizyjny Loriot zadebiutował w 1976 roku, łącząc poważne slapstick z ironicznymi żartami na temat stereotypów niemieckich. Wyreżyserował filmy (1988) i (1991), oraz poprowadził humorystyczny koncert galowy z okazji 100. rocznicy Berlinskej Filharmonii w 1982 roku. Bawarski Festiwal Filmowy przyznał mu nagrodę dwukrotnie, w 1988 i 1993 roku, a Uniwersytet w Wuppertalu uhonorował go doktoratem honoris causa w 2001 roku. Jego twórczość znacząco wpłynęła na język niemiecki dzięki grze słów i dowcipowi, a znana jest z pełnych czułości nonsensu i szalonych scen. Szkice często zawierają powracające motywy, takie jak krzywo powieszony obraz na ścianie i znane cytaty, takie jak „Kaczka zostaje na zewnątrz”. Loriot zmarł 22 sierpnia 2011 roku w Münsing-Ammerland, pozostawiając po sobie spuściznę humorystycznych szkiców, opowiadań i filmów, które nadal bawią publiczność do dziś, w tym trwające tournée prezentujące jego szkice w wykonaniu kabaretu Leipziger Pfeffermühle.

Zweryfikowane Nieodebrane
Islandia

Laddi

Laddi, właściwie Þórhallur Sigurðsson, urodzony 20 stycznia 1947 roku, to islandzki komik, aktor, piosenkarz, autor piosenek i aktor dubbingowy, od ponad pół wieku jeden z najbardziej znanych artystów estradowych w kraju. Wydawał płyty, grał w filmach oraz pisał i występował w bardzo wielu telewizyjnych programach komediowych, m.in. Heilsubælið, Imbakassinn i Spaugstofan, a także występował w wielu edycjach Áramótaskaupið, islandzkiej satyry sylwestrowej, i współtworzył je. Karierę muzyczną zaczął jako perkusista zespołu Faxar. Z bratem Haraldurem Sigurðssonem stworzył duet Halli og Laddi, ogromnie popularny w latach 70., stały punkt telewizyjnych programów rozrywkowych i autor kilku płyt z piosenkami i komedią; najbardziej znaną, Látum sem ekkert C, nagrali z Gíslim Rúnarem Jónssonem w 1976 roku. W latach 80. bracia założyli z Björgvinem Halldórssonem HLH-flokkurinn, zespół naśladujący wygląd i brzmienie rock and rolla lat 50., który miał trwałe przeboje, takie jak „Riddari götunnar” i „Seðill”. Laddi napisał dziesiątki piosenek, w tym popularne „Sandalar”, „Austurstræti” i „Búkolla”, wydane na albumach solowych, takich jak Einn voða vitlaus i Deió. Laddi współzakładał Spaugstofan w 1985 roku, a później wrócił do niego jako gość i na cały sezon 2013–14. Stworzył dla islandzkiej telewizji całą galerię postaci, m.in. dozorcę Þórðura, Eiríkura Fjalara, Doktora Saxiego, elektryka Skúliego, rolnika Magnúsa, Elsę Lund, Marteinna Mosdala i Dengsiego z Hafnarfjörður. Wśród jego licznych filmów są Stella na wakacjach (1986), Pod lodowcem i Magnús (1989), Islandzki sen (2000), Regína (2001), Stella for Office (2002), Jóhannes (2009), Mr. Bjarnfreðarson (2009), Spooks and Spirits (2013) i Sekretne życie Waltera Mitty (2013). Na scenie jego najbardziej znane role to Fagin w Oliverze! i dentysta w Sklepiku z horrorami; wystąpił też w teledysku Björk „Triumph of a Heart”. Zdubbingował na islandzki ogromną liczbę filmów animowanych, m.in. Aladyna, Króla Lwa, Mulan, Ralpha Demolkę i Krainę lodu, a od 1985 roku sam użyczał głosu wszystkim postaciom Smerfów. W 2007 roku jego program na 60. urodziny, Laddi 6-tugur, w Teatrze Miejskim w Reykjavíku, planowany na cztery przedstawienia, stał się jednym z najpopularniejszych programów komediowych w historii Islandii; sześć lat później wystawił Laddi lengir lífið w Harpie. Jeden z jego czterech synów, Þórhallur, wygrał w 2007 roku islandzki konkurs na Najzabawniejszego Mężczyznę.

Zweryfikowane Nieodebrane
Grecja

Lambros Konstantaras

Lambros Konstantaras, urodzony 13 marca 1913 roku w Atenach, Grecja, był uważany za jednego z najlepszych greckich komediowych aktorów. Od młodego wieku uczestniczył w sporcie, będąc zawodnikiem AEK i grając na pozycji bramkarza w drużynie rezerwowej w sezonie 1929-30. Początkowo zapisany do Szkoły Kadetów Marynarki w Korfu w 1930 roku, uciekł pływając. Następnie w 1934 roku został wysłany do Paryża na studia złotnicze, ale porzucił je. Debiutował na scenie teatralnej we Francji w 1937 roku i powrócił do Grecji w 1938 roku, rozpoczynając karierę aktorską. Wystąpił w ponad 80 filmach między 1940 a 1981 rokiem, w tym w "Pieśni pożegnalnej" z 1939 roku, pierwszym greckim filmie dźwiękowym. Konstantaras początkowo grał poważne role, ale później skupił się na rolach komediowych, często wcielając się w postaci takie jak dyrektorzy lub ojciec panny młodej. W latach 50. i 60. XX wieku często współpracował z Alekos Sakellarios, tworząc wiele uznanych filmów, w tym 'Alicja na pokładzie okrętu wojennego' i 'Yparhei kai Filotimo'. Ponadto, jego kariera obejmowała współpracę z aktorkami takimi jak Ellie Lambeti i Aliki Vougiouklaki; ponadto, założył zespół teatralny wraz z Jenny Karezi, Maro Kontou i Nikosem Rizosem. W 1969 roku 'O Blofatzis' zdobył dla niego nagrodę za najlepszą rolę aktorską na Festiwalu Greckiego Kina w Salonikach. Jego ostatnim filmem był 'Ballada Lamproukosa' w 1981 roku, a w latach 1938-1978 wystąpił w 191 zarejestrowanych przedstawieniach teatralnych. Pamiętany jest za rolę w komedii z 1972 roku 'O Anthropos pou Espage Plaka', gdzie zagrał bogatego plotkara, który traci swój majątek.

Zweryfikowane Nieodebrane
Chiny

LAN Ban

Był aktorem, komikiem i reżyserem w Chinach i należał do Partii Komunistycznej. W 1956 roku stworzył inauguracyjny, satyryczny film komediowy. Rok później jego życie zawodowe zostało skrócone, kiedy władze zabraniały mu reżyserowania, po stłumieniu jego drugiej satyrycznej pracy, The Unfinished Comedy, która nigdy nie dotarła do publiczności. Krytycy nazwali ten film zarówno niesławny, jak i prawdopodobnie najlepszy chiński film wyprodukowany w ciągu 17 lat od 1949 roku do rewolucji kulturalnej.

Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Lara Rae

Lara Rae - niegdyś występująca jako Al Rae - jest kanadyjskim komikiem, najbardziej znanym z jej długiej kadencji dyrektora artystycznego Winnipeg Comedy Festival oraz jej powtarzających się występów w serii komediowej The Debaters CBC Radio One.

Zweryfikowane Nieodebrane
Filipiny

Lassy Marquez

Reginald Charias Marquez, który występuje pod nazwą Lassy Marquez, jest filipińskim komikiem, aktorem, artystą, gospodarzem, osobistością telewizyjną i biznesmenem. Stał się jednym z trzech członków grupy komediowej Beks Batalion, wraz z MC Muah i Chad Kinis, oraz regularnym współgospodarzem programu "It 's Showtime". Marquez jest również znany ze swoich występów w kilku filmach komediowych Viva Films.

Zweryfikowane Nieodebrane
Bułgaria

Latinka Petrova

Latinka Petrova-Dżongałowa to bułgarska aktorka komediowa sceny i ekranu. Urodziła się 1 stycznia 1944 roku we wsi Gorna Koznica koło Kiustendiłu, w starej rodzinie kupieckiej, której przodkowie pochodzili z Prilepu. Jako uczennica uczyła się gry na akordeonie i fortepianie, a od szesnastego roku życia występowała na scenie jako śpiewaczka pieśni ludowych. Do Narodowej Akademii Sztuki Teatralnej i Filmowej im. Krystjo Sarafowa (WITIZ) dostała się za drugim podejściem i studiowała aktorstwo w klasie profesora Stefana Sarczadżiewa, razem ze Stefanem Danaiłowem, Stefanem Mawrodiewem, Iliją Dobrewem, Prodanem Nonczewem, Megleną Karałambową i Miłenem Penewem. Zaczynała w zespole teatru w Kiustendile, a już z pierwszą rolą, w Kałpacite Panczo Panczewa, trafiła na narodowy przegląd bułgarskiego dramatu i teatru w Sofii, gdzie zdobyła nagrodę dla najlepszej aktorki oraz nagrodę Komsomołu. Następnie spędziła 29 lat w Teatrze Satyrycznym w Sofii, grając ponad sto ról, choć przez prawie dziewięć lat trzymano ją głównie w rezerwie. Przełom w oczach publiczności przyszedł w 1981 roku w Sztraklicy, gdy zastąpiła Nevenę Kokanową. Była też ostatnią partnerką sceniczną Georgiego Partsaleva. Po przemianach demokratycznych 1989 roku odeszła z Teatru Satyrycznego w wieku 55 lat i zaczęła pracować na własny rachunek. Przez pewien czas działała w życiu publicznym jako radna Związku Sił Demokratycznych w sofijskiej dzielnicy Mładost, a później jeździła po kraju z Teatrem Objazdowym. Napisała własny spektakl Towa ne stawa (Tak nie można), który grała z koleżanką Eleną Kanewą około 300 razy w teatrach na prowincji, a potem Nadeżda ima (Jest nadzieja) i monodram Wrasztam parite (Oddaję pieniądze), wspomnienie jej życia z piosenkami z festiwalu Złoty Kos. Nowe pokolenie odkryło ją w 2008 roku dzięki niezwykle popularnej reklamie M-Tel Homebox, po której przez lata występowała w kampaniach firmy. Pojawiła się w teledyskach Galeny, Emilii i Maliny (2010) oraz Galina, Ani Hoang i Kristiany (2014), a w 2013 roku wzięła udział w Dancing Stars. W teatrze telewizji grała m.in. w Wrażalec (1970) i Orchidee rosną na Monte Grosso (1982).

Zweryfikowane Nieodebrane
Argentyna

Leo Rosenwasser

Leonardo Fabián Rosenwasser, znany zawodowo jako Leo Rosenwasser, był argentyńskim komikiem i aktorem. Urodził się w Buenos Aires 27 sierpnia 1955 roku i zmarł tam 17 lutego 2017 roku w wieku 61 lat. Jego szczątki spoczywają w panteonie Związku Aktorów na cmentarzu Chacarita. Rosenwasser przez całą karierę pracował jako aktor, lektor, prowadzący programy i humorysta. Kariera Rosenwassera rozpoczęła się w 1991 roku programem Noticreo. Znaczną popularność zyskał dzięki pracy w Arriba las gomas (1992) i, co najważniejsze, Videomatch (1992-2003). W Videomatch był znany z segmentów z ukrytej kamery, w tym 'El Oso,' 'Leo Leonor,' 'Rompe Pepe,' 'Leo Taxista' i 'El Panadero.' Daniel Jacubovich zaprosił go do udziału w Videomatch po zobaczeniu go w NotiCreo. Marcelo Tinelli pomógł mu osiągnąć szczyt popularności, a często określano go jako 'Leo de Tinelli'. Jego sketche dobrze się zestarzały, a niektóre zostały odzyskane lata później. Stworzył postacie takie jak Pachu, Pablo Granados i Listorti, i jest zapamiętywany za postaci takie jak Leo Panadero i Pepe Rompé. Poza telewizją, Rosenwasser wystąpił w telenoweli "Alas, poder y pasión" w 1998 roku i zagrał w sztuce "La marquita del zorro" w 1999. Prowadził program o nazwie "Noche y Pico" w Urugwaju (1999), prezentujący jego postaci i rozrywkę erotyczną, a następnie pracował w Paragwaju i Ekwadorze. W 2013 roku prowadził program kablowy "Contamelo Todo", gdzie doszło do kontrowersyjnego incydentu z udziałem wypowiedzi dziecka. Rosenwasser miał również długą karierę radiową, najpierw dla Radia Rivadavia, a następnie dla Radia Belgrano, prowadząc program "Rompé, Leo Rompé". Był związany z Asociación Argentina de Actores od 1993 roku. Jego ostatnim występem był program wywiadu telewizyjnego na kanale kablowym.

Zweryfikowane Nieodebrane
Kuba

Leopoldo Fernández

Leopoldo Fernández, znany na scenie jako Pototo, a milionom słuchaczy jako Tres Patines, był kubańskim aktorem, piosenkarzem i komikiem, uważanym za jednego z najbardziej wpływowych hiszpańskojęzycznych humorystów XX wieku. Urodził się jako Leopoldo Augusto Fernández Salgado 26 grudnia 1904 roku w prowincji Matanzas i dorastał w Güines w skromnej rodzinie; jego ojciec był robotnikiem tytoniowym. Wcześnie porzucił szkołę, by pomagać utrzymać rodzinę – roznosił chleb, pracował jako telegrafista, zwijacz cygar i wróżbita – aż w 1926 roku założył z przyjaciółmi własną trupę teatralną. W tym samym roku objechał Kubę z Blanquitą Gómez, a w latach 30. ugruntował swoją pozycję w teatralnym środowisku wyspy. Masowa sława przyszła na początku lat 40., gdy rozgłośnia Cadena Azul zatrudniła jego i Aníbala de Mara do nowego programu. Hiszpański pisarz Cástor Vispo stworzył scenariusze i postacie audycji La tremenda corte, nadawanej od 1941 roku, w której Fernández grał José Candelaria Tres Patinesa, drobnego cwaniaka wiecznie mającego kłopoty z sędzią granym przez De Mara. Sukces był natychmiastowy; audycji słuchano codziennie nawet w Portoryko, Wenezueli, Kolumbii, Peru, Panamie i Dominikanie, a nadawana jest do dziś. Fernández mówił, że wiele postaci wzorował na prawdziwych kubańskich typach. Na scenie on i De Mar tworzyli też duet Pototo y Filomeno, a Fernández stworzył słynną parę z aktorką Mimí Cal jako Nananiną. Wystąpił w filmach Hotel de muchachas (1951) i ¡Olé, Cuba! (1957) oraz nagrywał płyty komediowe. Po 1959 roku nadal pracował na Kubie; w marcu 1962 roku jego zespół grał od 70 tygodni z rzędu w Teatro Nacional w Hawanie. W kwietniu przerwano jedno z przedstawień, zamknięto jego teatr, a jeszcze w tym samym roku opuścił Kubę z 1170 uchodźcami na statku towarowym Shirley Lykes. Zawsze zaprzeczał popularnej opowieści, że do więzienia trafił przez żart o wieszaniu portretu. Na emigracji pracował w Meksyku, gdzie w 1968 roku nagrał z De Marem album Tres Patines y El Señor Juez, oraz w Peru, gdzie w 1969 roku zagrał z Antoniem Salimem główną rolę w serialu El Guardia Tres Patines stacji Panamericana Televisión. W Portoryko poznał aktorkę Vilmę Carbię, swoją drugą żonę. W 1971 roku osiadł w Miami. W 1976 roku uruchomił audycję radiową Los Problemas de Trespatines, z Carbią w roli żony, nadawaną przez stacje w całych Stanach Zjednoczonych; w 1977 roku jego zespół przez pięć miesięcy grał w Teatro Lecuona w Hialeah, a w 1980 roku wrócił do kina filmem Misión 3K3, współreżyserowanym z synem Politem. Jego ostatni sezon sceniczny, Pototo odia a las mujeres, trwał do października 1984 roku. Nigdy nie otrzymał tantiem za niekończące się powtórki swoich audycji. Leopoldo Fernández zmarł w Miami 11 listopada 1985 roku, a na jego trumnie złożono kubańską ziemię.

Zweryfikowane Nieodebrane
Armenia

Lewon Ter Petrosjan

Lewon Ter Petrosjan był ormiańskim komikiem, aktorem, muzykiem i jednym z założycieli wpływowego DEMQ Show , grupy komediowej, która stała się ważną częścią rozrywki dla ormiańskiej diaspory. Urodzony w Erywanie w 1981 roku, przeniósł się z rodziną przez Rosję i Kanadę, zanim osiadł w Stanach Zjednoczonych, ostatecznie czyniąc Glendale w Kalifornii swoim domem. Wraz z bliską grupą przyjaciół, Ter Petrosjan pomógł w rozwoju DEMQ Show w latach 90., wykorzystując komedię i opowiadanie historii do eksploracji ormiańskiej tożsamości, codziennego życia i doświadczeń diaspory. Jego praca nawiązała kontakt z ormiańską publicznością pokoleń i pomogła ustanowić charakterystyczny styl ormiańsko-amerykańskiej komedii. Ter Petrosjan zmarł 16 kwietnia 2026 roku w wieku 45 lat. Pamiętany jest za swoje wkład w ormiańską komedię i rozrywkę, szczególnie dzięki swojej pracy z DEMQ Show, oraz za trwałe połączenie, jakie jego humor stworzył w ormiańskiej diasporze.