Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met L Geverifieerd Alles wissen
73-84 van 89 comedians
Lutz van the Horst, comedian (Duitsland) – Satire
Geverifieerd Onopgeëist
Duitsland

Lutz van the Horst

Lutz van der Horst is een Duitse televisiepresentator en komiek, geboren in Keulen, Duitsland op 20 augustus 1975. Zijn vader, Rolf van der Horst, was een zakenman die een offsetdrukkerij runde. Hij studeerde Engels en Duits aan de Universiteit van Keulen, waarmee hij al vroeg interesse toonde in taal en communicatie. Na zijn studie begon Lutz van der Horst zijn carrière als presentator en auteur voor radioprogramma's zoals 'Bürgerfunk' en 'Mehr von mehr', en voltooide hij een stage bij de radiozender 1LIVE. Vanaf 2000 stapte hij over op het schrijven voor televisie, waarbij hij grappen leverde voor Brainpool-producties zoals 'Die Wochenshow,' 'Rent a Pocher' en 'TV total'. Hij schreef ook voor andere humoristische programma's, waaronder 'Switch Reloaded' en 'Sechserpack'. Zijn eerste optreden voor de camera vond plaats in december 2001 in 'TV total', waar hij verscheen in een roze konijnenkostuum. Vanaf augustus 2003 speelde hij de satirische reporter Günni in dezelfde show. In 2008 richtte Lutz van der Horst samen met Manuel Butt en Thomas Rogel de comedy office N2O Comedy op. Sinds 2009 is hij castlid van het satirische televisieprogramma 'heute-show', waar hij de bijnaam 'Politieke Terror' verwierf als satirisch buitenlandcorrespondent. Van 2011 tot 2012 was hij co-host van de quizshow 'Iss oder quizz'. Hij speelde ook de onsuccesvolle stand-up comedian Jimmy Breuer in de radioshow Jimmy Breuer Radioshow van 2009 tot mei 2013 en toerde met 'Jimmy Breuer', waarbij hij in 2011 36 shows gaf. Sinds 2013 presenteert hij 'Wie werd' ich …?' met Christiane Stenger. Hij heeft ook andere rollen verkend, onder meer de gevangenisbewaker sinds 2016 en de rol van 'Frosch' in Die Fledermaus van 2016 tot 2017. Hij gaf Arabello een stem in Trolls World – Voll vertrollt! in 2019 en vormde in 2020 de synthband Tippy Toppy. Hij is openlijk homoseksueel en identificeert zich als queer. In juni 2022 speelde hij de verteller in The Rocky Horror Show , en sinds maart 2022 presenteert hij introducties voor de Saw filmserie. Momenteel presenteert hij 'Lutz van der Horst – Der Filmtalker' op Tele5 en co-host hij de podcast Uns fragt ja keiner met Ilka Bessin. Zijn eerste roman, Konfetti-Blues , werd in oktober 2025 uitgegeven, en in november 2025 wonnen hij en Fabian Köster Schlag den Star .

Vicco von Bülow (1923–2011), comedian (Duitsland) – Sketchcomedy, Fysieke comedy
Geverifieerd Onopgeëist
Duitsland

Vicco von Bülow

Een veelzijdige Duitse persoonlijkheid, Bernhard-Viktor Christoph-Carl von Bülow, bekend als Vicco of Loriot, vervulde verschillende rollen waaronder komiek, acteur, cartoonist, schrijver, filmregisseur en humorist. Geboren op 12 november 1923 in Brandenburg an der Havel, Pruisen (nu Brandenburg, Duitsland), gebruikte hij voornamelijk de schuilnaam Loriot, afgeleid van het Franse woord voor de Europese notenkraai, het familiewapen dier van de familie von Bülow. Zijn ouders waren Johann-Albrecht Wilhelm von Bülow en Charlotte von Roeder; zij gingen kort na zijn geboorte uit elkaar. Hij groeide op in Berlijn bij zijn grootmoeder nadat zijn moeder overleed toen hij zes jaar oud was. Hij diende drie jaar als Oberleutnant aan het Oostfront tijdens de Tweede Wereldoorlog, en ontving het IJzeren Kruis 2e en 1e klasse en het Panzerkampfabzeichen in Brons. Loriot vestigde zich aanvankelijk als cartoonist, waarbij hij vanaf 1950 cartoons publiceerde onder het pseudoniem Loriot in tijdschriften zoals *Die Straße*, *Stern* en *Quick*. Von Bülow behaalde zijn Abitur in 1946 na het volgen van studies voor grafisch ontwerp, samen met schilderkunst aan de Landeskunstschule in Hamburg. Vanaf 1950 begon hij zich te ontwikkelen op andere creatieve gebieden, waarbij hij werkte als acteur, scenarioschrijver, animator, presentator, regisseur en toneel-/kostuumontwerper. In 1971 creëerde hij de cartoon Wum, en vertolkte hij dit personage zelf; bovendien verwierf 'Ich wünsch' mir 'ne kleine Miezekatze,' een lied geassocieerd met Wum, brede erkenning tijdens 1972. Zijn komische stijl omvatte een pokergezicht, met als doel dat het publiek zou lachen in plaats van hijzelf, en maakte vaak de spot met Duitse formaliteit en ernst. Müller-Lüdenscheidts eend in bad en scenario's met betrekking tot huwelijksbegeleiding en parkeerkosten. De televisieserie Loriot beleefde zijn première in 1976 en combineerde serieus slapstick met droge grappen over Duitse stereotypen. Hij regisseerde de films Ödipussi (1988) en Pappa Ante Portas (1991), en gaf in 1982 een humoristisch gala concert voor het 100-jarig jubileum van het Berliner Philharmonisch Orkest. De Beierse Filmprijs werd hem twee keer toegekend, in 1988 en 1993, en de Universiteit van Wuppertal verleende hem in 2001 een eredoctoraat. Zijn werk heeft de Duitse taal aanzienlijk vorm gegeven met zijn woordspelingen en humor, en staat bekend om liefdevol onzinnige en gekke scènes. Schetsen bevatten vaak terugkerende thema's zoals een scheef hangend schilderij aan de muur en bekende citaten zoals "De eend blijft buiten." Loriot overleed op 22 augustus 2011 in Münsing-Ammerland, en liet een nalatenschap achter van humoristische concepten, verhalen en films die het publiek vandaag de dag nog steeds vermaken, waaronder lopende tours met zijn schetsen, uitgevoerd door het cabaretgezelschap Leipziger Pfeffermühle.

Geverifieerd Onopgeëist
IJsland

Laddi

Laddi, geboren als Þórhallur Sigurðsson op 20 januari 1947, is een IJslandse komiek, acteur, zanger, liedjesschrijver en stemacteur, al meer dan een halve eeuw een van de bekendste entertainers van het land. Hij bracht platen uit, speelde in films en schreef en speelde in heel veel televisiecomedy’s, waaronder Heilsubælið, Imbakassinn en Spaugstofan, en hij speelde mee in en schreef mee aan veel edities van Áramótaskaupið, de IJslandse oudejaarsavondsatire. Hij begon zijn muziekcarrière als drummer van de band Faxar. Met zijn broer Haraldur Sigurðsson vormde hij het duo Halli og Laddi, in de jaren zeventig enorm populair, vaste gast in amusementsprogramma’s op televisie en makers van meerdere platen met liedjes en comedy; de bekendste, Látum sem ekkert C, maakten ze in 1976 met Gísli Rúnar Jónsson. In de jaren tachtig richtten de broers met Björgvin Halldórsson de HLH-flokkurinn op, een band die de look en het geluid van de rock-’n-roll uit de jaren vijftig nabootste en blijvende hits had als ‘Riddari götunnar’ en ‘Seðill’. Laddi heeft tientallen liedjes geschreven, waaronder de populaire ‘Sandalar’, ‘Austurstræti’ en ‘Búkolla’, uitgebracht op soloalbums als Einn voða vitlaus en Deió. Laddi was in 1985 medeoprichter van Spaugstofan en keerde later terug als gast en in 2013–14 voor een heel seizoen. Hij schiep een hele galerij personages voor de IJslandse televisie, onder wie conciërge Þórður, Eiríkur Fjalar, Dokter Saxi, elektricien Skúli, boer Magnús, Elsa Lund, Marteinn Mosdal en Dengsi uit Hafnarfjörður. Tot zijn vele films behoren Stella op vakantie (1986), Onder de gletsjer en Magnús (1989), De IJslandse droom (2000), Regína (2001), Stella for Office (2002), Jóhannes (2009), Mr. Bjarnfreðarson (2009), Spooks and Spirits (2013) en The Secret Life of Walter Mitty (2013). Op het toneel zijn zijn bekendste rollen Fagin in Oliver! en de tandarts in Little Shop of Horrors, en hij verscheen in Björks videoclip ‘Triumph of a Heart’. Hij heeft een enorm aantal animatiefilms in het IJslands nagesynchroniseerd, waaronder Aladdin, De Leeuwenkoning, Mulan, Wreck-It Ralph en Frozen, en vanaf 1985 sprak hij in zijn eentje alle personages van De Smurfen in. In 2007 was zijn show voor zijn zestigste verjaardag, Laddi 6-tugur, in de Stadsschouwburg van Reykjavik gepland voor vier voorstellingen en werd ze een van de populairste comedyshows die ooit in IJsland zijn opgevoerd; zes jaar later volgde Laddi lengir lífið in Harpa. Een van zijn vier zonen, Þórhallur, won in 2007 de IJslandse wedstrijd om de grappigste man.

Geverifieerd Onopgeëist
Griekenland

Lambros Konstantaras

Lambros Konstantaras, geboren op 13 maart 1913 in Athene, Griekenland, werd beschouwd als een van de beste Griekse komische acteurs. Van jongs af aan deed hij mee aan atletiek en was hij atleet voor AEK, waarbij hij in het seizoen 1929-30 doelman speelde voor het B-team. Aanvankelijk werd hij in 1930 ingeschreven bij de Marinekadettenschool in Corfu, maar hij ontsnapte door te zwemmen. Later werd hij in 1934 naar Parijs gestuurd om goudsmid werk te studeren, maar hij verliet die studie. Hij maakte zijn debuut op het toneel in Frankrijk in 1937 en keerde in 1938 terug naar Griekenland, waar hij zijn acteercarrière begon. Tussen 1940 en 1981 verscheen hij in meer dan 80 films, waaronder 'The Parting Song' uit 1939, de eerste Griekse film met geluid. Konstantaras speelde aanvankelijk serieuze rollen, maar richtte zich later op komische rollen, waarbij hij vaak personages vertolkte zoals managers of vaders van de bruid. Tijdens de jaren 50 en 60 werkte hij regelmatig samen met Alekos Sakellarios om meerdere bejubelde films te creëren, waaronder 'Alice in de Marine' en 'Yparhei kai Filotimo'. Bovendien omvatte zijn carrière samenwerkingen met actrices zoals Ellie Lambeti en Aliki Vougiouklaki; bovendien richtte hij een toneelgezelschap op met Jenny Karezi, Maro Kontou en Nikos Rizos. In 1969 won hij de prijs voor beste hoofdrolspeler op het Filmfestival van Thessaloniki voor 'O Blofatzis'. Zijn laatste film was 'The Lamproukos Balladeer' in 1981, en hij deed mee aan 191 opgenomen toneelvoorstellingen tussen 1938 en 1978. Hij wordt herinnerd om zijn rol in de komische film uit 1972, O Anthropos pou Espage Plaka, waarin hij een rijke roddelaar speelde die zijn fortuin verliest.

Geverifieerd Onopgeëist
Filipijnen

Lassy Marquez

Reginald Charias Marquez, die optreedt onder de naam Lassy Marquez, is een Filipijnse komiek, acteur, entertainer, gastheer, televisie persoonlijkheid en zakenman. Hij groeide op tot een van de drie leden van de komediegroep Beks Bataljon, naast MC Muah en Chad Kinis, en als regelmatige co-host op het middagprogramma Its Showtime. Márquez is ook bekend voor zijn optredens in verschillende komediefilms van Viva Films.

Geverifieerd Onopgeëist
Bulgarije

Latinka Petrova

Latinka Petrova-Dzjongalova is een Bulgaarse komische actrice van toneel en scherm. Ze werd op 1 januari 1944 geboren in het dorp Gorna Koznitsa bij Kjoestendil, in een oude koopmansfamilie waarvan de voorouders uit Prilep kwamen. Als schoolmeisje leerde ze accordeon en piano spelen, en vanaf haar zestiende trad ze op als zangeres van volksliedjes. Bij haar tweede poging werd ze toegelaten tot de Nationale Academie voor Theater- en Filmkunsten Krastjo Sarafov (VITIZ), waar ze acteren studeerde in de klas van professor Stefan Sartsjadzjiev, samen met Stefan Danailov, Stefan Mavrodiev, Ilija Dobrev, Prodan Nontsjev, Meglena Karalambova en Milen Penev. Ze begon bij het gezelschap van het theater van Kjoestendil, en met haar allereerste rol, in Kalpatsite van Pantsjo Pantsjev, kwam ze naar de nationale revue van het Bulgaarse drama en theater in Sofia, waar ze de prijs voor beste actrice en de Komsomolprijs won. Daarna bleef ze 29 jaar bij het Satirisch Theater in Sofia en speelde ze er meer dan honderd rollen, al werd ze bijna negen jaar grotendeels in reserve gehouden. Haar doorbraak bij het publiek kwam in 1981 in Sjtraklitsa, toen ze inviel voor Nevena Kokanova. Ze was ook de laatste toneelpartner van Georgi Partsalev. Na de democratische veranderingen van 1989 verliet ze op haar 55e het Satirisch Theater en ging ze als freelancer verder. Een tijdlang was ze actief in het openbare leven als gemeenteraadslid voor de Unie van Democratische Krachten in het Sofiase district Mladost, en later toerde ze door het land met het Reizend Theater. Ze schreef haar eigen voorstelling, Tova ne stava (Dat kan niet), die ze met haar collega Elena Kaneva zo'n 300 keer in provinciale theaters speelde, gevolgd door Nadezjda ima (Er is hoop) en de solovoorstelling Vrasjtam parite (Ik geef het geld terug), een terugblik op haar leven met liedjes van het festival De Gouden Merel. Een nieuwe generatie ontdekte haar in 2008 via een enorm succesvolle reclame voor M-Tel Homebox, waarna ze jarenlang in de campagnes van het bedrijf te zien was. Ze speelde in videoclips van Galena, Emilija en Malina (2010) en van Galin, Ani Hoang en Kristiana (2014), en in 2013 deed ze mee aan Dancing Stars. Haar televisietoneel omvat Vrazjalets (1970) en Orchideeën groeien op de Monte Grosso (1982).

Geverifieerd Onopgeëist
Argentinië

Leo Rosenwasser

Leonardo Fabián Rosenwasser, professioneel bekend als Leo Rosenwasser, was een Argentijnse comedian en acteur. Hij werd geboren in Buenos Aires op 27 augustus 1955 en overleed daar op 17 februari 2017, op de leeftijd van 61 jaar. Zijn overblijfselen liggen begraven in het pantheon van de Actors' Association op de Chacarita Begraafplaats. Rosenwasser werkte gedurende zijn carrière als acteur, omroeper, presentator en humorist. Rosenwasser's carrière begon in 1991 met de show . Hij verwierf aanzienlijke populariteit door zijn werk op (1992) en, vooral, (1992-2003). Op stond hij bekend om verborgen camera segmenten, waaronder 'El Oso,' 'Leo Leonor,' 'Rompe Pepe,' 'Leo Taxista' en 'El Panadero.' Daniel Jacubovich nodigde hem uit om lid te worden van nadat hij hem op had gezien. Marcelo Tinelli hielp hem de top van de populariteit te bereiken, en hij werd vaak 'Leo de Tinelli' genoemd. Zijn sketches zijn goed gebleven, waarbij sommige jaren later opnieuw werden ontdekt. Hij creëerde personages zoals Pachu, Pablo Granados en Listorti, en wordt herinnerd om personages als Leo Panadero en Pepe Rompé. Naast televisie verscheen Rosenwasser in de telenovela *Alas, poder y pasión* in 1998 en speelde hij in het toneelstuk *La marquita del zorro* in 1999. Hij presenteerde een show genaamd *Noche y Pico* in Uruguay (1999), met zijn personages en erotische entertainment, en werkte vervolgens in Paraguay en Ecuador. In 2013 presenteerde hij de kabelshow *Contamelo Todo*, waar een controversieel incident plaatsvond waarbij een kind een uitspraak deed. Rosenwasser had ook een lange staat van dienst op de radio, eerst voor Radio Rivadavia en daarna voor Radio Belgrano, met de show *Rompé, Leo Rompé*. Hij was sinds 1993 aangesloten bij de Asociación Argentina de Actores. Zijn laatste optreden was in een televisie-interviewprogramma op kabel.

Geverifieerd Onopgeëist
Cuba

Leopoldo Fernández

Leopoldo Fernández, op het toneel bekend als Pototo en bij miljoenen luisteraars als Tres Patines, was een Cubaanse acteur, zanger en komiek die geldt als een van de invloedrijkste Spaanstalige humoristen van de twintigste eeuw. Hij werd op 26 december 1904 geboren als Leopoldo Augusto Fernández Salgado in de provincie Matanzas en groeide op in Güines in een eenvoudig gezin; zijn vader was tabaksarbeider. Hij verliet jong de school om het gezin te helpen onderhouden, bezorgde brood en werkte als telegrafist, sigarenmaker en waarzegger, tot hij in 1926 met vrienden een eigen theatergezelschap oprichtte. Dat jaar toerde hij ook door Cuba met Blanquita Gómez, en in de jaren dertig vestigde hij zich in het theatercircuit van het eiland. De grote roem kwam begin jaren veertig, toen de radiozender Cadena Azul hem en Aníbal de Mar aannam voor een nieuw programma. De Spaanse schrijver Cástor Vispo bedacht de teksten en personages van La tremenda corte, gestart in 1941, waarin Fernández José Candelario Tres Patines speelde, een kruimeldief die altijd in de problemen zat met de rechter van De Mar. Het succes was meteen daar: het programma was dagelijks te horen tot in Puerto Rico, Venezuela, Colombia, Peru, Panama en de Dominicaanse Republiek, en wordt nog steeds uitgezonden. Fernández zei dat veel personages waren gebaseerd op echte Cubaanse types. Op het toneel vormden hij en De Mar ook het duo Pototo y Filomeno, en Fernández vormde een beroemd koppel met actrice Mimí Cal als Nananina. Hij speelde in de films Hotel de muchachas (1951) en ¡Olé, Cuba! (1957) en nam comedyalbums op. Na 1959 bleef hij in Cuba werken; in maart 1962 speelde zijn gezelschap al 70 weken achter elkaar in het Teatro Nacional in Havana. Die april werd een voorstelling stilgelegd, zijn theater gesloten, en later dat jaar verliet hij Cuba met 1.170 vluchtelingen op het vrachtschip Shirley Lykes. Het populaire verhaal dat een grap over het ophangen van een portret hem in de gevangenis had gebracht, heeft hij altijd ontkend. In ballingschap werkte hij in Mexico, waar hij in 1968 met De Mar het album Tres Patines y El Señor Juez opnam, en in Peru, waar hij in 1969 met Antonio Salim de hoofdrol speelde in de serie El Guardia Tres Patines van Panamericana Televisión. In Puerto Rico leerde hij actrice Vilma Carbia kennen, zijn tweede vrouw. In 1971 vestigde hij zich in Miami. In 1976 startte hij het radioprogramma Los Problemas de Trespatines, met Carbia als zijn vrouw, dat op zenders in de hele Verenigde Staten te horen was; in 1977 speelde zijn gezelschap vijf maanden in het Teatro Lecuona in Hialeah; en in 1980 keerde hij terug naar de film met Misión 3K3, dat hij samen met zijn zoon Polito regisseerde. Zijn laatste toneelseizoen, Pototo odia a las mujeres, liep tot oktober 1984. Voor de eindeloze herhalingen van zijn werk kreeg hij nooit royalty’s. Leopoldo Fernández overleed op 11 november 1985 in Miami, en op zijn kist werd Cubaanse aarde gelegd.

Geverifieerd Onopgeëist
Armenië

Levon Ter Petrossian

Levon Ter Petrossian was een Armeense komiek, acteur, muzikant en een van de oprichters van de invloedrijke DEMQ Show , een comedygroep die een belangrijk onderdeel werd van de entertainment voor de Armeense diaspora. Geboren in Jerevan in 1981, verhuisde hij met zijn familie door Rusland en Canada voordat ze zich in de Verenigde Staten vestigden, en uiteindelijk Glendale, Californië, hun thuis maakten. Samen met een hechte groep vrienden hielp Ter Petrossian bij de ontwikkeling van de DEMQ Show in de jaren 90, waarbij comedy en storytelling werden gebruikt om de Armeense identiteit, het dagelijks leven en de ervaringen van de diaspora te verkennen. Zijn werk raakte Armeense kijkers door alle leeftes en hielp een kenmerkende stijl van Armeens-Amerikaanse comedy te vestigen. Ter Petrossian overleed op 16 april 2026, op de leeftijd van 45 jaar. Hij wordt herinnerd om zijn bijdragen aan de Armeense komedie en entertainment, met name door zijn werk met de DEMQ Show, en voor de blijvende verbinding die zijn humor creëerde binnen de Armeense diaspora.

Geverifieerd Onopgeëist
Oostenrijk

Liesl Löwinger

Liesl Löwinger, geboren als Elisabeth Meinhard op 11 januari 1918 in Graz, Stiërië, was een Oostenrijkse volksactrice en komediante. Ze overleed op 15 oktober 1980 in Wenen aan een longinfarct, wat werd omschreven als een 'zware slag' voor de gemeenschap van Altlengbach. Löwingers reis naar het toneel begon met een uitgebreide opleiding; ze studeerde aan het Conservatorium van Graz en ontving instructie in piano, accordeon, stemcoaching, literatuurstudies, acteren bij Dorothea Neff, dans bij Willy Fränzl en zang bij Professor Rittersheim. Ze trouwde in 1938 met volkstheateracteur Paul Löwinger, wat leidde tot haar betrokkenheid bij het door hem gerunde familiebedrijfstheater. Bekend als een 'drastische komediante,' vertolkte ze vaak nuchtere vrouwen met een sterke landelijke karakter, personages zoals Mirzl, Zenzi, Kathi, Leni en Mitzi. Ze verscheen in talrijke films tussen 1950 en 1970, waaronder 'Der keusche Adam' (1950), 'Lachendes Wien' (1957) en 'Das Liab am Almsee' (1966). De Löwinger Bühne werd het centrum van haar werk. Ze verwierf toneelervaring bij de Löwinger Bühne, en televisieopnames van haar producties worden beschouwd als cultklassiekers. Ze speelde in talloze volkstouwtjes naast Paul Löwinger en haar tante Gretl. In 1970 trad ze terug uit het publieke leven om zich op haar gezin te concentreren, dat bestond uit drie kinderen: Sissy, Guggi en Paul Jr. Na de dood van haar vader in 1988 nam Sissy Löwinger het management van de Löwinger Bühne over, die sinds 1997 door Oostenrijk toert. Ze droeg ook aanzienlijk bij aan de programmering van de Löwinger Bühne, regisseerde, schreef onder een pseudoniem en organiseerde tournees door Duitsland en de VS. Cultuurminister Claudia Schmied prees Liesl Löwinger als een 'bloedmoedige actrice' die het publiek betoverde met humor, terwijl gouverneur Erwin Pröll van Niederösterreich haar bijdrage benadrukte aan het brengen van vreugde door haar spel.