Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na G Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 73-84 z 91 komików
Günter Neumann (1913–1972), komik (Niemcy) – Satyra, Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Günter Neumann

Günter Neumann, urodzony w Berlinie 19 marca 1913 roku, był niemieckim artystą o wszechstronnym dorobku. Pracował jako śpiewak, kompozytor, autor tekstów piosenek, kabareciarz i scenarzysta. Jego wszechstronność rozciągała się na dziennikarstwo i reżyserię, co uczyniło go znaczącą postacią w niemieckim świecie rozrywki. Zmarł w Monachium w 1972 roku w wieku 59 lat. Kariera Neumanna rozpoczęła się w wieku 16 lat, kiedy w 1929 roku zwrócono na niego uwagę w Nachwuchsstudio berlińskiego 'Kabarett der Komiker'. Studiował w Berliner Musikschule, z profesorem Thiessenem jako nauczycielem, i często towarzyszył programom Wernera Fincka 'Katakombe' i Valeski Gerts 'Kohlkopp' jako pianista. W latach 30. XX wieku przyczyniał się do projektowania programów, tworząc teksty i chansony, oraz pracował w radiu. W 1937 roku zaprezentował rewia kabaretową 'Gib ihm heraus' w KadeKo, a później stworzył rewia 'Liebe, Lenz und Tingel-Tangel', która została zakazana przez nazistów w maju 1935 roku. W 1938 roku poślubił artystkę kabaretową Tatjanę Sais. Po II wojnie światowej Neumann szybko odzyskał pozycję wybitnej postaci w berlińskiej scenie rozrywkowej. Wrócił do Berlina w 1946 roku i ponownie zaczął komponować oraz pisać dla kabaretu. Do jego najbardziej udanych rewii kabaretowych należały 'Alles Theater' (1947) i 'Schwarzer Jahrmarkt' (1948), który został zaadaptowany do satyrycznego filmu 'Berlińska ballada' (1948). W czasie berlińskiego blokady publikował satyryczny magazyn 'Insulaner' w latach 1948–1949, który następnie przekształcił się w popularny serial radiowy 'Günter Neumann und seine Insulaner,' trwający od 1948 do 1961 roku z prawie 150 odcinkami. (1958), "Piękna przygoda" (1959), "Zamek nawiedzony" (1960), "Śnieżka i siedmiu kuglarzy" (1962) oraz "Wspaniałe czasy w Spessart" (1967). Przetłumaczył musical 'Kiss Me, Kate' na język niemiecki jako 'Küss mich Kätchen'. Neumann otrzymał Dzwon Wolności Berlina od Ernsta Reutera oraz Srebrny Wiek David O. Selznick Prize, Nagrodę Artystyczną Berlina i Pierścień Paula Lincke. Fundacja Güntera Neumanna została założona w latach 1981/83 w celu wspierania kabaretu i teatru rewii.

Günther Lüders (1905–1975), komik (Niemcy)
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Günther Lüders

Günther Lüders, urodzony 5 marca 1905 roku w Lubece, był niemieckim aktorem, którego kariera trwała ponad cztery dekady. Pochodził z rodziny związanej z żeglugą; jego dziadek, Johannes Meno Wilhelm Lüders, współzałożył firmę żeglugową Lüders & Stange w 1865 roku, a jego ojciec, Carl, kontynuował działalność jako armator i kupiec. Po ukończeniu Katharineum do osiągnięcia pełnoletności oraz odbyciu praktyki handlowej w latach 1921–1923, podjął studia aktorskie u Karla Heidmanna. Na początku kariery Lüders dołączył do Wanderbühne (wędrownego teatru) Städtebund-Theater w 1923 roku, występując w miastach takich jak Lubeck, Dessau i Frankfurt nad Menem w latach 20. XX wieku. Od 1934 roku występował w teatrach berlińskich, a jego debiut filmowy miał miejsce tego samego roku w "Die Insel". W jego dorobku znalazły się role w takich znanych filmach jak "Drei Männer im Schnee" (1951), "Das sündige Dorf" (1954) i "Das Wirtshaus im Spessart" (1958). Spróbował również sił jako reżyser, tworząc filmy takie jak "Wenn wir alle Engel wären" (1956) i "Ihr 106. Geburtstag" (1958). Krótkotrwałe uwięzienie w obozie koncentracyjnym Esterwegen w 1935 roku było wynikiem jego krytycznych poglądów na reżim nazistowski. Po II wojnie światowej Lüders kontynuował intensywną pracę w teatrze, obejmującą występy w teatrach w Flensburgu, Lbecku i Hamburgu. W latach 1947–1954 był znanym członkiem Schauspielhaus Düsseldorf pod kierownictwem Gustafa Gründgensa. Uznawany był za jednego z najbardziej poszukiwanych aktorów teatralnych swoich czasów. Oprócz pracy na scenie i w filmie, od 1946 roku uczestniczył w ponad stu spektaklach radiowych, często wcielając się w role główne. Lüders również dostarczał teksty do "Die Rückblende" w latach 60. i był znany ze swoich interpretacji utworów poetów takich jak Joachim Ringelnatz, Christian Morgenstern i Wilhelm Busch. Mieszkał w Urfeld am Walchensee od 1954 roku aż do śmierci 1 marca 1975 roku w Düsseldorfie, tuż przed swoimi 70. urodzinami. Jego wkład w niemiecką rozrywkę został uhonorowany nagrodą German Kleinkunstpreis w 1974 roku.

Guy Bedos (1934–2020), komik (Francja) – Satyra
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Guy Bedos

Guy Bedos, urodzony 15 czerwca 1934 roku w Algierze, Algieria, zmarł 28 maja 2020 roku w Paryżu. Był wszechstronnym artystą, identyfikowanym jako Pied-Noir, terminem określającym Francuzów zamieszkujących Algierię, i znany ze swojej pracy jako scenarzysta, komik stand-upowy i aktor. Urodził się w czasach, gdy Algieria była departamentem francuskim, a jego rodzina składała się z Alfreda Bedosa, ojca, który pracował jako felczer, oraz Hildeberte Verdier, matki. Dzieciństwo naznaczone było niestabilnością, obejmującą przeprowadzkę między domami i szkołami z internatem, w tym katolickie liceum w Bone i lycée Bugeaud w Algierze. Kariera Bedosa rozpoczęła się we wczesnych latach 50. jako członek grupy komików 'Bande du Conservatoire'. Przybył do Paryża ze swoją rodziną w czerwcu 1949 roku i zadebiutował na ekranie w filmie "Futures Vedettes" w 1954 roku. Aby uniknąć służby wojskowej podczas wojny algierskiej, urządził strajk głodowy i uznano go za psychicznie niezdolny. Zadebiutował w sali koncertowej Bobino w 1965 roku u boku Barbary, a później współpracował z Michelem Boujenah i Smaïnem przy projekcie "Coup de soleil à l'Olympia". Bedos wystawiał również sztuki teatralne, takie jak ‘Arlequin poli par l’amour’ w wieku siedemnaście i pół roku. Bedos jest szczególnie pamiętany za swoją powtarzającą się rolę Simona, lekarza, w Un éléphant ça trompe énormément (1976) i Nous irons tous au paradis (1977), ten drugi przyniósł mu znaczące uznanie. Pojawił się również w Les Aventures de Bidibi et Banban , grając Bidibiego, i przyczynił się do satyrycznego tygodnika Siné Hebdo , wspierając Siné po tym, jak został zwolniony z Charlie Hebdo . Politycznie popierał François Mitterranda i przeniósł się do Hénin-Beaumont w 2012 roku, aby wesprzeć Jean-Luc Mélenchona. Ku końcowi życia zdiagnozowano u niego chorobę Alzheimera.

Guy Grosso (1933–2001), komik (Francja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Guy Grosso

Przez całą swoją karierę występował pod pseudonimem Guy Grosso. Od najmłodszych lat wykazywał zainteresowanie humorem i teatrem, pod wpływem francuskich komedii. Jego pierwsze próby sceniczne rozpoczęły się w latach 50. rolami w przedstawieniach boulevardowych, w tym dziełami George’a Feydeau i Marca Camolettiego; jednym z godnych uwagi wczesnych występów było 'Boeing Boeing' w 1960 roku, gdzie doceniono jego komediowy timing. Kariera Grosso uległa znaczącej zmianie po spotkaniu z reżyserem André Hunebelle. Grosso zyskał znaczną popularność dzięki współpracy z Michelem Modo, tworząc komediowy duet Grosso i Modo. To partnerstwo zaowocowało ważnymi rolami w kilku popularnych seriach filmowych. Pojawił się w trylogii 'Trzej Muszkieterowie' (1961) oraz 'Le Capitan', oba wyreżyserowane przez Hunebelle’a. Być może najbardziej rozpoznawalną rolą był Lucien Fougasse w serii 'Gendarmes' (Żandarmi), która trwała od 1964 do 1982 roku u boku Louisa de Funès. Inne role filmowe obejmowały rolę kelnera w 'Le Grand Restaurant' (1966) oraz portret lojalnego pomocnika w 'Oscarze' (1967). Pojawił się również w 'L'Homme Orchestre' (1970), co świadczyło o jego wszechstronności. Przez całą swoją karierę Grosso nadal występował na scenie, pojawiając się w produkcjach takich jak 'La Puce à l'oreille' (1970) i 'Un fil à la patte' (1980). Louis de Funès był dla niego ważnym wzorem do naśladowania, a Grosso podziwiał jego komediową energię i wyczucie rytmu. Czerpał również inspirację z twórczości Sachy Guitry’ego, Roberta Dhéry’ego, Francisa Blanche’a, Marcela Pagnola i Georga Courteline’a. Guy Grosso kontynuował aktorstwo do późnych lat 90. XX wieku, aż do śmierci 14 lutego 2001 roku.

Guy Jodoin, komik (Kanada)
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Guy Jodoin

Guy Jodoin to kanadyjski komik i prezenter telewizyjny, urodzony 27 grudnia 1966 roku w Sherbrooke, Quebec. Jego kariera rozpoczęła się w programach dla dzieci, co świadczyło o wczesnym zainteresowaniu występami. Przed podjęciem studiów teatralnych uzyskał dyplom z nauk ścisłych. Następnie studiował teatr w Collège Lionel-Groulx, gdzie ukończył studia z najwyższym wynikiem w 1989 roku. To połączenie wiedzy z zakresu nauki i sztuki prawdopodobnie wpłynęło na jego różnorodne role w trakcie kariery. Jodoin jest powszechnie znany ze swojej roli kapitana Charlesa Patenaude w serii i filmach Dans une galaxie près de chez vous , a także z letniego programu Sucré Salé , który prowadził przez dwanaście lat do 2014 roku. Zagrał również Victora-Hugo Lamothe w filmie Niagara z 2022 roku i wystąpił w innych filmach, takich jak Mon ami Walid , Tight Lettuce (Tissé serré) oraz Contre toute espérance . Jego dorobek aktorski obejmuje seriale telewizyjne takie jak Histoires de filles oraz quebecką adaptację Brooklyn Nine-Nine , zatytułowaną Escouade 99 , która miała premierę w 2020 roku. Wystąpił również w sztuce teatralnej Ma grosse chum de fille w 1998 roku. Poza aktorstwem, Jodoin wykazał się wszechstronnością jako gospodarz programów telewizyjnych, prowadząc między innymi teleturniej Le Tricheur na stacji TVA od 2012 do 2026 roku. W 2022 roku otrzymał nagrodę Gémeaux za najlepszą rolę męską w serialu Alertes . W przyszłości planowany jest współprowadzenie trzeciego sezonu Sortez-moi d’ici z Rosalie Vaillancourt w 2025 roku oraz udział w czwartym sezonie LOL: Qui rira le dernier? w 2026 roku. Zaplanowano również jego pojawienie się w Fear Factor Célébrités w 2026 roku, kontynuując zaangażowanie w telewizję i rozrywkę prowincji Quebec.

Jiří Voskovec (1905–1981), komik (Stany Zjednoczone)
Zweryfikowane Nieodebrane
Stany Zjednoczone

Jiří Voskovec

Jiří Voskovec, v Americe vystupující pod jménem George Voskovec, byl herec českého původu s americkým občanstvím. Po dlouhé spolupráci s hercem a dramatikem Janem Werichem se prosadil i v zahraničí, zejména díky roli zdvořilého porotčího číslo 11 ve filmu Dvanáct rozzuřených mužů z roku 1957.

Zweryfikowane Nieodebrane
Bułgaria

Georgi Kałojanczew

Georgi Kaloyanchev, znany bułgarskiej publiczności jako Kalata, był jednym z najbardziej lubianych aktorów komediowych bułgarskiego teatru i kina. Urodził się w Burgas 13 stycznia 1925 roku, a po służbie wojskowej wstąpił do szkoły teatralnej w Sofii, gdzie uczył się aktorstwa u profesora Stefana Sarczadżiewa razem z Katią Zehirewą, Kostą Conewem i Katią Dinewą. Ukończył ją w 1952 roku. Jego talent dostrzeżono wcześnie. W 1951 roku rosyjski reżyser Boris Babočkin, który wystawiał sztuki w Teatrze Narodowym, zobaczył, jak Kaloyanchev łączy humor z dramatem w Burzy Ostrowskiego, i młody aktor zaraz po studiach dołączył do zespołu Teatru Narodowego. W 1956 roku przeszedł do nowo założonego Teatru Satyrycznego im. Aleka Konstantinowa, sceny najmocniej związanej z jego nazwiskiem. Zagrał tam między innymi towarzysza Wełosipiedkina w Łaźni Majakowskiego, Ostapa Bendera w Dwunastu krzesłach, Prisypkina w Pluskwie i Iwanczo Jotatę w Wujkach Wazowa. Odciski jego dłoni znajdują się na Ścianie Sławy przed Teatrem 199. Na ekranie zadebiutował w filmie Poranek nad ojczyzną (1951), a potem wystąpił w ponad pięćdziesięciu filmach. Bułgarscy widzowie pamiętają go jako sztangistę w Specjaliście od wszystkiego (1962), inspektora w Inspektorze i nocy (1963), Jessego Jamesa w Jessem Jamesie kontra Łokum Szekerow (1966), iluzjonistę w Najdłuższej nocy (1969), Rikszatę w Uwiązanym balonie (1969) i tytułowego bohatera Ezopa (1971). Zagrał też Giordana Bruna we włoskiej produkcji Galileo Galilei (1969) i wystąpił w filmach Nako, Dako, Cako (1974), Bon Chance, inspektorze! (1984) i Rapsodia w bieli (2002). Jego najsłynniejszą późną rolą był Baj Ganio, słynna postać Aleka Konstantinowa, w filmie Iwana Niczewa Baj Ganio jedzie do Europy (1990), który stał się jednym z najchętniej oglądanych bułgarskich filmów początku lat dziewięćdziesiątych. Napisano dla niego scenariusz kontynuacji, a gdy w 2006 roku nakręcono wreszcie film Ganio Bałkański wraca z Europy, Niczew dodał nową postać, ducha Baja Ganio, aby Kaloyanchev mógł w nim nadal wystąpić. Kaloyanchev otrzymał wiele wyróżnień, w tym Nagrodę Dymitrowa za teatr (1959), tytuły Zasłużonego Artysty (1963) i Artysty Ludowego (1966), nagrodę Askeer za całokształt twórczości w 1995 roku oraz nagrodę Związku Aktorów Bułgarskich za całokształt twórczości w 2006 roku. W 1995 roku został honorowym obywatelem Burgas. Jego autobiograficzna książka Żyję, jestem wasz!, spisana przez Katię Wodeniczarową, ukazała się w 1998 roku. Zmarł w Sofii 18 grudnia 2012 roku w wieku 87 lat i został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Sofii. Jego imię nosi ulica w dzielnicy Dragalewci w Sofii.

Zweryfikowane Nieodebrane
Bułgaria

Georgi Partsalev

Georgi Partsalev był bułgarskim aktorem teatralnym i filmowym, który niemal całą karierę spędził w rolach komediowych i stał się jedną z najlepiej zapamiętanych twarzy bułgarskiej komedii. Urodził się w mieście Lewski 16 czerwca 1925 roku. Po ukończeniu szkoły średniej w Plewenie studiował medycynę na Uniwersytecie Sofijskim, zanim scena zawładnęła jego życiem. W połowie lat pięćdziesiątych pracował w Teatrze Służby Pracy (1954) i w Teatrze Wojsk Budowlanych (1955), a w 1956 roku przeszedł do Teatru Satyrycznego w Sofii, w którym pozostał do końca kariery. Jego role pokazują rozpiętość repertuaru zespołu: Optymistenko w Łaźni Majakowskiego, Kislarski w Dwunastu krzesłach, kilka ról w Pluskwie Majakowskiego, Hadżi Smion w Wujkach Iwana Wazowa, Osip w Rewizorze Gogola, Mihal w Mihalu Miszkoedzie Sawy Dobroplodniego i Iwan Gamasza w Zamieszaniu Jordana Radiczkowa. Brał też udział w objazdowych koncertach estradowych i satyrycznych z końca lat pięćdziesiątych i lat sześćdziesiątych, dzięki którym stał się znany daleko poza stolicą. Pierwszą rolę filmową zagrał w 1958 roku w filmie Faworyt nr 13. Przez kolejne trzy dekady był stałym punktem bułgarskiej komedii filmowej, z pamiętnymi rolami w filmach Uwiązany balon (1967), Wieloryb (1970), Piątka z Moby Dicka (1970), Z dziećmi nad morzem (1972), Lato biedaka (1973), Mój ojciec malarz (1974), Dwie dioptrie dalekowzroczności (1976) i Trzynasta narzeczona księcia (1987). Długo marzył o zagraniu Don Kichota, ale tej roli nigdy nie zagrał. Partsalev otrzymał tytuł Zasłużonego Artysty w 1969 roku i Artysty Ludowego w 1983 roku, a także Order Świętych Cyryla i Metodego pierwszej klasy oraz Order Ludowej Republiki Bułgarii pierwszej klasy (1985). Za rolę Metodiego Raszkowa w Lecie biedaka otrzymał w 1974 roku nagrodę dla najlepszego aktora na 25. Festiwalu Filmowym Ludzi Pracy w Czechosłowacji. Od 1974 roku był członkiem Związku Bułgarskich Filmowców. Georgi Partsalev zmarł w Sofii 31 października 1989 roku w wieku 64 lat.

Zweryfikowane Nieodebrane
Bułgaria

Gerasim Georgiev-Gero

Gerasim Georgiev-Gero, znany po prostu jako Gero, to bułgarski aktor filmowy i teatralny, komik i prezenter telewizyjny. Urodził się w Ruse 10 lipca 1974 roku, a w 1999 roku ukończył Narodową Akademię Sztuki Teatralnej i Filmowej (NATFIZ) w Sofii w klasie Dimitriny Gjurowej. Pierwsze lata na scenie zaprowadziły go do teatrów w Gabrowie, Ruse, Kyrdżali i Smolanie. Później należał do zespołów Małego Teatru Miejskiego Za Kanałem, Teatru Satyrycznego i Teatru Młodzieżowego w Sofii, a występował na scenach Teatru Narodowego, Teatru Armii, Teatru 199 oraz teatrów w Płowdiwie, Sliwenie, Chaskowie i Ruse. Brał też udział w przedstawieniach oper w Warnie, Starej Zagorze i Burgas. Telewizja sprawiła, że zna go cały kraj. Prowadził program satyryczny Gorcziwo w MSat i bTV, a później Gospodari na Efira (Władcy eteru) w Nova Television, i należał do zespołu programu skeczowego Pałna Łudnica (Kompletny dom wariatów). W 2016 roku rywalizował w czwartej edycji Twoja twarz brzmi znajomo (Kato Dwe Kapki Woda), a od 2021 roku prowadzi ten program, najpierw z Vasilem Vasilevem-Zueką, a potem z Dimitarem Raczkowem. W 2019 roku był jednym z detektywów w jury pierwszej edycji The Masked Singer w Nova, a w 2020 i 2021 roku prowadził drugą i trzecią edycję, odpowiednio u boku Vasila Vasileva-Zueki i Krasiego Radkova. W 2018 roku zagrał główną rolę, policjanta Płamena Płamenowa zwanego Paco, w serialu komediowym Novej Policaite ot Kraja na Grada (Gliniarze z krańca miasta). Gero zbudował też stabilną karierę filmową. Współpracował z reżyserem Stefanem Komandarewem przy filmach Directions (2017), W kręgu (2019) i Lekcje Błagi (2023), a wśród jego innych filmów są Wczasowicze (2016), Jak po raz ostatni (2020), Lekcje niemieckiego (2020), Naga prawda o zespole Żiguli (2021), w którym zagrał perkusistę Puhiego, i Dobry kierowca (2022). W telewizji wystąpił w serialach Portal (2021) i Wina (2023–2024), a w 2026 roku zagrał Borisława Andreewa w filmie Deszcz zostawia ślady Kristiny Grozewej i Petara Wyłczanowa. W 2020 roku spróbował też sił w muzyce, nagrywając piosenkę Lja-lja w duecie z piosenkarką i aktorką Ludmiłą Słanewą w ramach projektu Śpiewający aktorzy.