Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na G Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 49-60 z 91 komików
Giancarlo De Biasi, komik (Włochy) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Giancarlo De Biasi

Giancarlo De Biasi to włoski komik i aktor. Urodził się 24 marca 1971 roku w La Spezia, a lata młodości spędził w Lerici. Jego kariera rozpoczęła się studiami w Centro di Avviamento all'Espressione di Orazio Costa w latach 1991–1993. W tym czasie uczył się technik pantomimicznych u Lucio Chiavarelli, kładąc nacisk na ekspresję ciała, co znacząco wpłynęło na jego późniejszy styl komediowy. Komiczna podróż De Biasi obejmuje znaczące sukcesy w konkursach; wygrał ogólnokrajowy konkurs komediowy 'Crepapelle' w 2002 roku. Jego występy telewizyjne rozpoczęły się na początku lat 2000., z rolami w programach takich jak BravoGrazie (2003) i Arrivano i Nostri (2004). Kontynuował występy w telewizji, w tym w Big (2010), Metropolis (2012-2013) oraz Pausa Pranzo w latach 2019 i 2021. Przez całą karierę pojawiał się również na Comedy Central i występował w udanych programach telewizyjnych dla komików od lat 90. Znaczącym aspektem twórczości De Biasi jest kabaretowy program *Tabù*, znany również jako *Alla Canna del Gas*, który stworzył z Riccardo Piferi. Program ten porusza tematy lęku społecznego i anonimowości, badając niepewności i presję społeczną. *Tabù* był prezentowany w różnych miejscach, w tym w Teatro Garbatella w Rzymie (2019), Shelley Park w Lerici (2021) oraz Zelig (22 kwietnia 2023). Program został wydany na Amazon Prime Video pod tytułem *Taboo* w 2024 roku. De Biasi wystąpił również w filmie *L'uomo Samargantico* (2020), wcielając się w rolę 'Maestro Sunny', co przyczyniło się do nominacji filmu do nagród David di Donatello w 2021 roku. Został przyjęty na Festiwal Komedii Włoskiej w 2025 roku dzięki przesłanemu materiałowi wideo i nadal występuje, z Irene Elisa Parenti jako współgwiżdżką w nadchodzących programach.

Giancarlo Kalabrugovic, komik (Włochy) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Giancarlo Kalabrugovic

Giancarlo Kalabrugovic to włoski komik i artysta kabaretowy, urodzony jako Giancarlo Calabretta 2 października 1966 roku w Bollate. Jego pochodzenie odzwierciedla mieszankę regionów włoskich, z ojcem pochodzącym z Kalabrii, a matką z Emilia. Uznawany jest za komika z Mediolanu, który występował na terenie całej Włochy, pojawiając się w teatrach, na placach publicznych oraz na wydarzeniach na żywo, na różne okazje, w tym spotkania firmowe i prywatne uroczystości. Scena nazwa Kalabrugovica narodziła się z dziecięcych zabaw, w których on i jego przyjaciele żartobliwie modyfikowali nazwiska naśladując piłkarzy, zwłaszcza z Jugosławii. Rozpoczął karierę w komediowym teatrze w 2001 roku, po ukończeniu kursu aktorskiego w szkole Campo Teatrale w Mediolanie w 2000 roku. Debiut zawodowy miał w 2002 roku ze spektaklem 'Sbarlusc,' który był wystawiany w prestiżowych miejscach, takich jak Teatro Verdi w Mediolanie i Teatro Valle w Rzymie. Następnie zagrał rolę w reklamie Breil (2003) oraz w filmie 'Fame chimica' (2003), wcielając się w postać Bifo. Istotnym punktem zwrotnym w jego karierze było 2005 rok, kiedy dołączył do artystycznego laboratorium Zelig. W latach 2007-2008 był stałym gościem programu 'Zelig Off,' a także występował w 'Buona la prima!' (2007-2008) u boku Ale i Franza, grając Mimmo, syna portiera. Szczególną rozpoznawalność zyskał dzięki postaci ‘Pino dei Palazzi,’ ‘miejskiego filozofa’ z bloków mieszkalnych, która zdobyła popularność na Zelig począwszy od 2007 roku. Kalabrugovic regularnie wcielał się w postać Pino dei Palazzi w latach 2007-2011, z powrotami w 2013, 2021 i 2026 roku. Jego styl komediowy opisywany jest jako 'z obrzeży,' ironiczny i poetycki. Raper Marracash kilkakrotnie nawiązywał do Pino dei Palazzi w swoich piosenkach, co dodatkowo umocniło wpływ tej postaci na kulturę. W latach 2018-2020 wystąpił w 'Zelig Time,' a do dziś regularnie wraca do Zelig w różnych edycjach.

Gianfranco D'Angelo (1936–2021), komik (Włochy) – Satyra
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Gianfranco D'Angelo

Gianfranco D’Angelo, urodzony jako Gianfranco D’Angelo Manni 19 sierpnia 1936 roku w Rzymie we Włoszech, był włoskim aktorem i komikiem. Zmarł w Rzymie 15 sierpnia 2021 roku w szpitalu Gemelli, zaledwie kilka dni przed swoimi 85. urodzinami. Wychowany w dzielnicy Esquilino po utracie rodziców w wieku trzech lat, wychowywali go następnie ciotka i wujek. Po ukończeniu studiów z zakresu księgowości, D’Angelo rozpoczął karierę teatralną w 1963 roku jako aktor w satyrycznym spektaklu 'I Teleselettivi'. Kariera zawodowa D'Angelo jako komika rozpoczęła się w połowie lat 60. XX wieku. Wczesny sukces odniósł z teatrem Il Bagaglino i, wspólnie ze znajomymi, założył Teatro Cordino w Trastevere, gdzie występował w sztukach napisanych przez Maurizio Costanzo. Pracował również w Teatro Puff w Rzymie w latach 1968–1970. Jego kariera znacząco rozwinęła się w połowie lat 70., co było widoczne dzięki występom w kilku popularnych programach telewizyjnych typu variety, takich jak Mazzabubù, C'era una volta Roma, La Sberla, Drive In, Odiens i Striscia la notizia. W 1973 roku wystąpił w serialu telewizyjnym 'La porta sul buio' jako komisarz policji, a w 1974 roku współprowadził program 'Foto di gruppo'. Od 1974 do 1982 roku D’Angelo był aktywny w kinie, głównie występując w komediach erotycznych i filmach klasy B. Grał różne role, w tym niemieckiego arcybiskupa w 'Alleluja brava gente' (1970), profesora Puntiglio w L'insegnante (1975) oraz wystąpił w Mondo Candido (1975). Jego filmy pojawiały się również w latach 80., z rolami w The Gorilla i Young, Beautiful... Probably Rich (1982) oraz Girls of Miss Italy (2002). Współpracował z reżyserami Dino Risi i Bruno Corbucci oraz aktorami Alvaro Vitali i Nadia Cassini. Od 1983 do 1988 roku grał w programie Italia 1 'Drive In', wcielając się w postać pana Armando, a także współprowadził pierwszy sezon programu 'Striscia la notizia' z Ezio Greggio w 1988 roku. Komentował również wyścig kolarski Giro d’Italia w latach 1978 i 1979. D’Angelo napisał książkę zatytułowaną 'Gianfranco D’Angelo racconta drive in'. Otrzymał cztery nagrody Telegatti oraz Delfino d'oro za swoją karierę w 2001 roku. W 2015 roku wystąpił jako gość w programie 'Italia's Got Talent', a w 2017 roku odbył tournée teatralne ze spektaklem 'Quattro donne e una canaglia'. Plac na terenie centrum produkcyjnego Mediaset nazwano jego imieniem we wrześniu 2023 roku. Współpracownicy, tacy jak Barbara d’Urso, Antonio Ricci i Paolo Ruffini wspominali go z sentymentem, podkreślając jego umiejętność rozśmieszania ludzi i trwały wpływ na włoski świat rozrywki.

Gianluca Fubelli, komik (Włochy) – Improwizacja, Parodia
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Gianluca Fubelli

Gianluca Fubelli, znany również jako Scintilla, jest włoskim aktorem, komikiem i gospodarzem programu telewizyjnego, urodzonym w Rzymie 9 kwietnia 1973 roku. Jego kariera rozpoczęła się w latach 90. od pracy animacyjnej i rozrywkowej w ośrodkach turystycznych w latach 1996–1999. Pracował jako technik dentystyczny do ukończenia 22 lat. W 1998 roku współzałożył grupę komediową I Turbolenti z Gianlucą Impastato, Stefano Vogogną i Enzo Polidoro, i był jej członkiem w latach 1998–2013. I Turbolenti zyskali znaczną rozpoznawalność, wygrywając Festiwal Nazionale del Cabaret w 2000 roku oraz otrzymując Premio della Critica na Premio Charlot w 2002 roku. Grupa występowała w programie Colorado na Italia 1 od 2003 do 2013 roku, znacząco przyczyniając się do jego popularności. Gianluca Fubelli jest znany z ikonicznych postaci, takich jak Romolo Prinz i Giulio Cesare dei giorni nostri, które stworzył podczas występów w Colorado. Współprowadził Colorado od 2003 do 2019 roku, a także prowadził House of Gag od 2015 do 2017 roku, oraz ponownie w 2023 roku. Jego styl komediowy łączy ironię, parodię i obserwacje z życia codziennego. Przez całą swoją karierę Fubelli wystąpił w kilku filmach, w tym w Eccezzziunale veramente - Capitolo secondo... me (2006), Area Paradiso (2012), L'ultimo crodino oraz Tutto molto bello (2014). Brał również udział w przedstawieniach teatralnych takich jak Gli Artificieri (2004) i La bellezza non è tutto (2024). W 2011 roku napisał komediową książkę Gaius Iulius Caesar. La vera storia di Giulio Cesare dittatore massimo!. Pojawił się w programie Enjoy - Ridere fa bene w 2020 roku i Back to School w latach 2022 i 2023, gdzie grał nieposłusznego nauczyciela. W 2023 roku poślubił piosenkarkę i autorkę Federicę Cambę, a w 2025 roku wezmą udział w Pechino Express. Występuje również z widowiskiem na żywo o nazwie La bellezza non è tutto, które łączy improwizację i interakcję z publicznością.

Gigi Proietti (1940–2020), komik (Włochy)
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Gigi Proietti

Gigi Proietti, urodzony jako Luigi Proietti 2 listopada 1940 roku w Rzymie, był wszechstronnym włoskim artystą. Jego rodzicami byli Romano Proietti z Umbrii i Giovanna Ceci, a jego wczesne lata spędził w różnych miejscach w Rzymie. Początkowo studiował prawo na Uniwersytecie La Sapienza, ale porzucił studia przed ukończeniem, podążając zamiast tego karierą artystyczną. Od młodego wieku wykazywał talent muzyczny, opanowując instrumenty takie jak gitara, pianino, akordeon i kontrabas, występując w rzymskich klubach nocnych, aby się utrzymać. Kariera Proiettiego rozpoczęła się w 1966 roku od występów w filmach "Przyjemne noce" i "Wielcy kameleony". Kontynuował budowanie swojego dorobku, uczestnicząc w eksperymentalnych przedstawieniach teatralnych, takich jak Can Can degli italiani (1963) oraz występując z Gruppo Sperimentale 101 od 1964 roku. Debiutował na scenie w 1964 roku, grając upupę w inscenizacji *Ptaków* Arystofanesa. W latach 70. pojawiał się w filmach takich jak "Wizyta" (1969), "Wesele" (1978) i "Kto zabija wielkich szefów kuchni Europy?" (1978) oraz zagrał główną rolę w dramacie "Uczta kpin" w 1974 roku. Od 1976 roku współpracował z Roberto Lerici, tworząc i reżyserując sztuki teatralne. Premiera i prezentacja solowego spektaklu „A me gli occhi, please”, rozpoczynającego się w 1976 roku i obejmującego ponad 300 przedstawień, stanowiły punkt zwrotny w jego życiu zawodowym. Zyskał również uznanie dzięki obszernej pracy głosowej, podkładając głosy aktorom takim jak Robert De Niro, Sylvester Stallone, Richard Burton i Marlon Brando. Pożyczył głos Dżinowi we włoskich wersjach filmów „Aladyn”, a także Smokowi w „Serce smoka” oraz Gandalfowi w filmowej serii „Hobbit”. W trakcie swojej kariery wydał ponad 11 albumów i 15 singli. Zagrał w Febbre da cavallo (1976) i jego sequelu Febbre da cavallo - La mandrakata (2002), oraz wystąpił w serialu telewizyjnym Il maresciallo Rocca (1996-2005). Gigi Proietti zmarł 2 listopada 2020 roku w wyniku zawału serca, pozostawiając po sobie spuściznę, która obejmuje nadanie mu honorowego obywatelstwa Viterbo (2013) oraz asteroidę nazwaną jego imieniem (7916 Gigiproietti, 2021).

Gilles Benizio, komik (Francja) – Komedia skeczowa, Improwizacja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Gilles Benizio

Gilles Benizio to francuski komik, urodzony 1 czerwca 1957 roku w Villerupt, Meurthe-et-Moselle. Pochodzi z Włoch i 1 czerwca 2024 roku skończy 67 lat. Studiował teatr na Uniwersytecie Censier w Paryżu, gdzie w 1982 roku poznał swoją przyszłą żonę, Corinne Benizio. Wyszli za mąż w 1985 roku i mają dwoje dzieci, Elisé i Raphaëla. Benizio jest najlepiej znany jako połowa komediowego duetu Shirley et Dino, założonego z Corinne Benizio w 1988 roku. Postacie Shirley i Dino powstały podczas warsztatów improwizacyjnych z Ariane Mnouchkine, która pomogła im rozpocząć karierę. Ich styl komediowy opiera się na dynamice, w której Dino wyśmiewa Shirley dla rozrywki publiczności; Dino charakteryzuje się włoskim pochodzeniem, często wplatając włoskie piosenki w występy, podczas gdy Shirley jest przedstawiana jako naiwna postać próbująca opowiadać historie, które Dino nieustannie przerywa. Ich występy często zawierają historie o naiwnych klaunach. Zadebiutowali na scenie w 1985 roku jako 'Achilles Tonic', a ich pierwszy program inspirowany muzycznym teatrem miał premierę na Festiwalu Avignon Off w 1988 roku. Shirley et Dino zyskali szersze uznanie dzięki występom w programach telewizyjnych Patricka Sébastiena, szczególnie w 'Le Plus Grand Cabaret du monde' w latach 2001–2004. W 2003 roku otrzymali nagrodę Molière za najlepszy spektakl skeczowy za swój program 'Le Duo'. Ich DVD 'À Marigny' sprzedało się w ponad milionie egzemplarzy, a ich film 'Cabaret Paradis', wydany w 2006 roku, przyciągnął 200 000 widzów. Duet przeszedł z komedii do reżyserowania oper, realizując opery barokowe takie jak 'Don Quichotte chez la Duchesse' w 2015 roku i 'Platée' w 2022 roku, a najnowszym projektem była 'Turandot' w Grenoble 31 marca 2023 roku. Obecnie mieszkają w regionie Ardèche.

Gilles Latulippe (1937–2014), komik (Kanada) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Gilles Latulippe

Gilles Latulippe, urodzony 31 sierpnia 1937 roku w St-Eusèbe-de-Verceil, Montreal, syn Eugène Latulippe i Blanche Fournier, był wybitną postacią w historii komediowego teatru Quebecu. Rozpoczął karierę w 1959 roku rolą brata Nolasque w Bousille et les Justes , otrzymując tę szansę dzięki Paulowi Buissonneau. Później Gratien Gélinas dał mu rolę w Bousille et les justes w 1959 roku, co stanowiło wczesny etap jego teatralnej podróży. Studiował teatr pod kierunkiem François Rozeta. W latach 60. Latulippe stał się gwiazdą sceny kabaretowej i komediowego teatru w Montrealu, a także rozpoczął udaną karierę telewizyjną. Spotkanie z Olivierem Guimond podczas Le Zoo du Capitaine Bonhomme wpłynęło na jego karierę w kierunku teatru burleskowego. Pojawił się w dwóch serialach telewizyjnych liczących ponad 1000 odcinków: Le Zoo du Capitaine Bonhomme i Les Démons du midi . Zagrał główną rolę w serialu Symphorien (1970-1977), a także w Les Brillant (1979-1982) i Poivre et Sel (1983-1987). W 1967 roku przekształcił Dominion Theatre w Théâtre des Variétés. Otrzymał nagrodę ‘Monsieur Télévision’ w 1969 roku oraz nagrodę ‘Affection Olivier Guimond’ w 1972 roku. Latulippe założył Théâtre des Variétés w Montrealu w 1967 roku, który działał przez 33 lata, prezentując ponad 7000 przedstawień bez dotacji rządowych. Pojawił się również w kilku filmach, w tym Och, gdyby tylko mój mnich chciał… , Wesoły świat Leopolda Z. , Dwie kobiety w złocie , Trzymaj się uszu taty , Kamouraska , Nie napędzaj tego i Hot Dogi . W trakcie swojej kariery otrzymał liczne nagrody Prix Gémeaux i MetroStar za swoją pracę telewizyjną, w tym Trophées Métrostar w latach 1990, 1991, 1992 oraz „Coup de cœur” w 2000 roku. W 1998 roku Le Journal de Montréal ogłosił go ulubionym aktorem Quebecu. Świętował 50-lecie swojej kariery 1 kwietnia 2009 roku i został wpisany do World Humor Hall of Fame w 1995 roku. Otrzymał nagrodę za całokształt twórczości na Prix Gémeaux w 2007 roku oraz Grand Prix Canadian Academy of Cinema and Television w 2007 roku. Wkład Latulippe’a w kulturę Quebecu był szeroko uznawany. W 2003 roku został mianowany Oficerem Orderu Kanady, odznaczony Rycerzem Narodowego Orderu Quebecu w 2009 roku i Rycerzem Orderu La Pléiade w 2000 roku. Od lata 2014 roku występował corocznie w Drummondville, dając ponad 840 przedstawień i witając 456 000 widzów w ciągu 19 lat. W lipcu 2014 roku podczas festiwalu Juste pour rire oddano mu hołd. Zmarł 23 września 2014 roku na raka płuc, zdiagnozowanego trzy lata wcześniej. Do czasu hospitalizacji występował nadal w Drummondville. Po jego śmierci flagi Montrealu zostały opuszczone do połowy masztu, a on sam złożony został do spoczynku w ratuszu. 3 października 2014 roku pośmiertnie nadano mu tytuł honorowego obywatela Montrealu i uhonorowano Medalem Jubileuszowym Królowej Elżbiety II w 2013 roku.

Gino Renni (1943–2021), komik (Argentyna)
Zweryfikowane Nieodebrane
Argentyna

Gino Renni

Urodzony 7 czerwca 1943 roku w Corigliano Calabro, we Włoszech, Luigi Melieni Mollo, później znany jako Gino Renni, był artystą, obejmującym role aktora, komika i wokalisty; posiadał obywatelstwo włosko-argentyńskie. Jego rodzina wyemigrowała do Argentyny, gdy był bardzo młody, osiedlając się w Palermo, Buenos Aires. Przyjął nazwisko artystyczne 'Renni' i pseudonim 'Gino', rozpoczynając swoją karierę zawodową w 1961 roku w Radiu El Mundo w wieku 18 lat. Jego ojciec, Francesco Melieni, był analfabetyczny i mówił tylko w swoim regionalnym dialekcie, a jego matka to Elena Mollo; miał siostrę, Anę Marię, która zmarła w 2014 roku. Kariera Renniego rozpoczęła się około 1960 roku jako piosenkarza w radiu i telewizji. Debiutował z programem radiowym 'Canta Italia con Gino Renni' na Radiu El Mundo. Wykonywał włoskie romantyczne piosenki i wydał kilka humorystycznych lub romantycznych singli oraz dwa albumy, współpracując z takimi postaciami jak Aníbal Troilo i Cacho Tirao, pod wpływem Domenico Modugno. Jego wczesne występy telewizyjne obejmowały 'Sábados circulares de mancera' w 1962 roku i 'El Club del Clan' (1963-1964), gdzie nagrał kilka singli. Pojawił się również w międzynarodowo popularnym serialu telewizyjnym Nino w 1971 roku, co doprowadziło do częstego używania dialektu 'cocoliche'. W latach 70. i 80. Renni zyskał znaczną popularność dzięki występom w programach telewizyjnych komediowych takich jak La Tuerca , gdzie grał Giacomo Polenta, gaucho pochodzenia włoskiego, Operación Ja Ja , Mesa de Noticias , Brigada Cola i Cebollitas . Grał również w filmach takich jak Villa Cariño está que arde (1968), Te rompo el rating , He nacido en la Ribera i Hay que parar la delantera . Szczególnie znany jest z roli Gino Foderone w serii filmów Explosive Squad i Craziest Bathers in the World . Około 2005 roku zadebiutował jako gospodarz programu radiowego pod pseudonimem Dj Luigi, a później w 2006 roku uruchomił program radiowy 'Pronto, ¿qui parla?'. W 2013 roku Renni na krótko zaangażował się w politykę włoską, ubiegając się o mandat do Izby Deputowanych jako kandydat Partii Demokratycznej reprezentujący okręg zagraniczny, podział Ameryka Południowa. Renni kontynuował pracę w telewizji i radiu aż do śmierci. Pojawił się w wielu programach telewizyjnych, takich jak 'Los Campanelli', 'El Hijo de Don Mateo', 'Atrévase a Soñar', oraz współpracował z artystami takimi jak Alberto Olmedo, Pepe Biondi, Emilio Disi, Andrea del Boca, Ricardo Darín i Chayanne. Brał również udział w programach Showmatch i La Platea w programie Susany Giménez. W 2020 roku otrzymał dwie dawki szczepionki Sinopharm przeciw COVID-19. W czerwcu 2021 roku został hospitalizowany z powodu COVID-19, co doprowadziło do zapalenia płuc i niewydolności nerek wymagającej dializy; pozostał hospitalizowany przez prawie dwa miesiące. Gino Renni zmarł 1 sierpnia 2021 roku w Buenos Aires w Argentynie w wieku 78 lat w wyniku powikłań związanych z COVID-19.

Giobbe Covatta, komik (Włochy) – Komedia skeczowa, Parodia
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Giobbe Covatta

Włoski artysta rozrywkowy Giobbe Covatta pełni wiele ról, w tym jest komikiem stand-upowym, aktorem, pisarzem i politykiem. Urodził się jako Gianni Maria Covatta 11 czerwca 1956 roku w Tarento, Apulia, a w wieku trzech lat przeniósł się z rodziną do Neapolu. Karierę komediową rozpoczął pod pseudonimem „Giobbe” około 1977 roku w klubie Derby w Mediolanie. Covatta pracował jako instruktor żeglarstwa i animator podczas lata, a później otworzył szkółkę żeglarską w Capo Vaticano, Kalabria. Program Maurizio Costanzo gościł Covattę jako stałego gościa od 1990 roku. Jego komediowe skecze w programie bazowały na Biblii, co zainspirowało jego książkę z 1991 roku, Parola di Giobbe . Ta książka, rewizja Biblii, sprzedała się w nakładzie ponad miliona egzemplarzy i miała ponad trzydzieści wydań. Opublikował również inne książki, w tym Pancreas , parodię Serca Edmondo De Amicis. Covatta zadebiutował w telewizji w 1987 roku na Odeon TV w programie 'Una notte all'Odeon', a w 1988 roku wystąpił w programach Rai 2, takich jak 'Tiramisù' i 'Fate il vostro gioco'. W 1991 roku odbył się premierowy pokaz sztuki Parabole Iperboli w Teatrze Ciak w Mediolanie. Oprócz działalności komediowej, Covatta występował w różnych produkcjach filmowych, telewizyjnych i teatralnych; godne uwagi przykłady to 'Pacco, doppio pacco e contropaccotto' (1993) i 'Muzungu - Uomo bianco' (1999). W 1994 roku współpracował z Greenpeace przy tworzeniu programu Aria Condizionata poświęconego ochronie wielorybów. W 2006 roku został wybrany radnym partii Federacji Zielonych w Rzymie, otrzymując 3586 głosów. Później, w 2015 roku, został krajowym rzecznikiem prasowym tej samej partii, choć twierdzi, że nie uważa się za polityka. Covatta pojawił się w Zelig w 2007 roku i ponownie w 2023 roku na jego 30. rocznicę, ostatnio występując 14 października 2023 roku na Canale 5 obok Ale & Franz i Michelle Hunziker. Jest żonaty z Paolą Catellą i mają córkę o imieniu Olivia Covatta.

Giorgio Faletti (1950–2014), komik (Włochy)
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Giorgio Faletti

Giorgio Faletti, autore, musicista, attore e cabarettista italiano, è nato ad Asti, in Piemonte, e ha vististo sull 'Isola d' Elba. Le sue opere sono state tradotte in venticinque lingue e hanno avuto grande successo in Europa, in Sud America, in Cina, in Giappone, in Russia e negli Stati Uniti.

Giovanni Storti, komik (Włochy) – Komedia fizyczna
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Giovanni Storti

Urodzony w Mediolanie 20 lutego 1957 roku, włoski aktor, komik, reżyser filmowy i pisarz Giovanni Storti. Od lat 90. XX wieku, trio komediowe Aldo, Giovanni e Giacomo odnosi znaczne sukcesy, a Storti jest jego wybitnym członkiem. Kariera Stortiego rozpoczęła się od szkolenia w szkole pantomimy i dramatu Teatro Arsenale, którą ukończył w 1978 roku. Przed założeniem słynnego tria pracował jako komik i przez około dziesięć lat tworzył duet z Aldo Baglio. Komiczna podróż Stortiego nabrała ważnego obrotu podczas pracy w Palmasera Village Resort w Cala Gonone na Sardynii, od 1985 roku. Tam poznał Giacomo Poretti i stworzył duet komediowy "I suggestionabili" z Aldo Baglio. Wystąpił również w filmie z 1987 roku "Kamikazen - Ultima notte a Milano". Trio Aldo, Giovanni e Giacomo oficjalnie powstało w 1991 roku, budując swoją reputację dzięki występom teatralnym i telewizyjnym, w tym programowi "Mai dire Gol" w latach 1994-1997. Sukces tria trwał dzięki kilku hitowym filmom, rozpoczynając od Trzech mężczyzn i nogi (1997), który wspólnie napisali i wyreżyserowali z Massimo Venierem; ten film zapewnił Stortiemu nominację do nagrody David di Donatello w kategorii Najlepszy Nowy Reżyser w 1998 roku, a także otrzymał specjalną Nastro d’argento tego samego roku. Kolejne filmy, takie jak To jest życie (1998), Zapytaj mnie, czy jestem szczęśliwy (2000) i Legenda Al, Johna i Jacka (2002), jeszcze bardziej umocniły ich pozycję w włoskiej komedii. Trzy książki Stortiego zostały wydane przez Mondadori w latach 2010., w tym *Corro perché mia mamma mi picchia* w 2013 roku, a następnie *Una seducente sospensione del buon senso* w 2015 roku, po czym pojawiło się *Niente panico, si continua a correre* w 2018 roku. Ostatnie występy to Najgorsze dni (2023) i Santocielo (2023). Storti jest żonaty z Annitą Casolo i ma dwie córki, Clarę i Marę; bierze również udział w zawodach maratońskich i ćwiczy taj-czi.

Gladys del Río (1941–2021), komiczka (Chile) – Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Chile

Gladys del Río

Gladys del Río była chilijską aktorką i komikiem, urodzoną w Santiago 29 grudnia 1941 roku. Jej wczesne lata spędziła w osadzie funkcjonariuszy Carabineros de Chile. We wczesnych latach 60. studiowała Pedagogikę języka hiszpańskiego na Instytucie Pedagogicznym Technicznym, będącym częścią Państwowego Uniwersytetu Technicznego (UTE). W tym czasie zaangażowała się w teatr, współtworząc uniwersytecką grupę teatralną Teknos wraz z Sonia Viveros, Gabrielą Mediną i Luisem Alarcón. W 1967 roku wyszła za mąż za aktora i muzyka Jorge Pedreros, a w 1968 roku urodziła córkę o imieniu Claudia. Kariera Del Río zyskała znaczną rozpoznawalność w 1983 roku, kiedy dołączyła do programu telewizyjnego Jappening con Ja . Zyskała szeroką popularność dzięki postaci 'Señora Pochi' w popularskim skeczu 'La Oficina'. Oprócz tej roli, zagrała szereg innych postaci w programie, w tym 'Mama Show', 'Tranquilina', 'Yolanda Motocinos', 'Maruja' i 'Mama de Pequitas'. Jej praca wykraczała poza telewizję; wystąpiła w telenoweli De cara al mañana z 1982 roku oraz w filmie Todo por nada z 1989 roku, w reżyserii Alfredo Lamadrid. Uczestniczyła również w programach El show de Pepito TV i A la suerte de la olla w 2001 roku. Po śmierci jej męża, Jorge Pedreros, w 2013 roku po długiej chorobie, Gladys del Río kontynuowała pracę. Niestety, zmarła 30 października 2021 roku w Santiago w wieku 79 lat, w wyniku niewydolności serca po zatrzymaniu krążeniowo-oddechowym. Jej szczątki wystawiono w kościele św. Franciszka z Asyżu i pochowano na cmentarzu parafii San Bernardo. Pozostawiła po sobie spuściznę jako ukochana postać chilijskiej komedii i telewizji.