Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met G Geverifieerd Alles wissen
49-60 van 91 comedians
Giacomo Battaglia (1965–2019), comedian (Italië) – Sketchcomedy
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Giacomo Battaglia

Giacomo Battaglia, geboren op 27 januari 1965 in Reggio Calabria, was een Italiaanse komiek die bekendheid verwierf als onderdeel van het duo Battaglia e Miseferi. Hij ontmoette Luigi Miseferi in Reggio Calabria in de midden jaren '80, en hun partnerschap begon met radio-uitzendingen op lokale stations. Hun vroege werk vestigde hen binnen de regionale entertainment scene. In 1990 kregen ze bredere erkenning na een optreden in RAI's 'Stasera mi butto', een platform voor opkomend komisch talent. Dit optreden leidde tot een uitnodiging van Pier Francesco Pingitore, die hen schreef voor de show 'Troppa Trippa' binnen de Compagnia del Teatro Bagaglino. Battaglia e Miseferi werden vaste leden van het Teatro Bagaglino en droegen aanzienlijk bij aan de komische output ervan. Hun optredens bestonden uit komische sketches en imitaties, met name die van Sandro Ciotti en Bruno Vespa. Naast hun toneelwerk waren ze enthousiaste supporters van Calcio Reggina, de lokale voetbalclub uit Reggio Calabria. Deze passie leidde tot frequente optredens in de RAI-show 'Quelli che il calcio' waar ze commentaar gaven op Reggina-wedstrijden. Battaglia breidde ook zijn creatieve inspanningen uit, mede-auteur en hoofdrolspeler in verschillende toneelproducties waaronder 'Jurassic Pac' (1993), 'Mediterroni' (1998) en 'I Telebani' (2002). Hij verscheen in de film 'Gole ruggenti' uit 1992, waarmee hij zijn veelzijdigheid verder demonstreerde. Battaglia's carrière omvatte de publicatie van een boek, 'Racconti in Amaranto,' in 2008, en een optreden in RAI Italia's 'Community - L'altra Italia' in 2013 om het werk te presenteren. Helaas werd hij in januari 2018 gediagnosticeerd met een ernstige ziekte. Hij kreeg een beroerte op 26 juni 2018, na een optreden met Pippo Franco en werd vervolgens in Crotone opgenomen in het ziekenhuis. Giacomo Battaglia overleed op 1 april 2019 in Cinquefrondi, en liet een nalatenschap van komische optredens en een toegewijde aanhang binnen Italië achter.

Giancarlo De Biasi, comedian (Italië) – Cabaret
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Giancarlo De Biasi

Giancarlo De Biasi is een Italiaanse komiek en acteur. Geboren op 24 maart 1971 in La Spezia, bracht hij zijn vormende jaren door in Lerici. Zijn carrière begon met studies aan het Centro di Avviamento all'Espressione di Orazio Costa van 1991 tot 1993. Gedurende deze periode leerde hij mime-technieken bij Lucio Chiavarelli, waarbij de nadruk lag op lichaamsuitdrukking, een benadering die zijn latere komische stijl aanzienlijk beïnvloedde. De komische reis van De Biasi omvat aanzienlijke succesvolle deelnames aan competities; hij won in 2002 de nationale comedy competitie 'Crepapelle'. Zijn televisieoptredens begonnen begin jaren 2000, met rollen in programma's zoals BravoGrazie (2003) en Arrivano i Nostri (2004). Hij bleef op televisie verschijnen, waaronder Big (2010), Metropolis (2012-2013), en Pausa Pranzo in 2019 en 2021. Gedurende zijn carrière is hij ook te zien geweest op Comedy Central en verscheen hij in succesvolle televisieprogramma's voor comedians sinds de jaren 90. Een belangrijk aspect van De Biasi's werk is de cabaretvoorstelling Tabù , ook bekend als Alla Canna del Gas , die hij creëerde met Riccardo Piferi. Deze voorstelling verkent thema's als sociale angst en anonimiteit, en onderzoekt onzekerheden en maatschappelijke druk. Tabù is gepresenteerd op diverse locaties, waaronder het Teatro Garbatella in Rome (2019), Shelley Park in Lerici (2021) en Zelig (22 april 2023). De voorstelling werd in 2024 uitgebracht op Amazon Prime Video als Taboo . De Biasi speelde ook in de film L'uomo Samargantico (2020), waarin hij 'Maestro Sunny' portretteerde, een rol die bijdroeg aan de nominatie van de film voor David di Donatello Awards in 2021. Hij werd toegelaten tot het Festival della Comicità Italiana in 2025 via video inzending en blijft optreden, met Irene Elisa Parenti als co-ster in aankomende shows.

Giancarlo Kalabrugovic, comedian (Italië) – Cabaret
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Giancarlo Kalabrugovic

Giancarlo Kalabrugovic is een Italiaanse komiek en cabaretier, geboren als Giancarlo Calabretta op 2 oktober 1966 in Bollate. Zijn afkomst weerspiegelt een mix van Italiaanse regio's, met zijn vader afkomstig uit Calabrië en zijn moeder uit Emilia. Hij staat bekend als een komiek uit Milaan die optreedt door heel Italië, te zien in theaters, openbare pleinen en bij live-evenementen voor diverse gelegenheden, waaronder bedrijfsevenementen en privéfeesten. Kalabrugovic’s artiestennaam ontstond tijdens kinderspellen waarbij hij en zijn vrienden achternamen speels veranderden om voetbalspelers te imiteren, met name uit Joegoslavië. Hij begon in 2001 met het volgen van komische theaterlessen, na een acteursopleiding aan de Campo Teatrale school in Milaan in 2000. Zijn professionele debuut kwam er in 2002 met de show 'Sbarlusc,' die werd opgevoerd in prestigieuze zalen zoals het Teatro Verdi in Milaan en het Teatro Valle in Rome. Hij speelde vervolgens rollen in een Breil-reclame (2003) en de film 'Fame chimica' (2003), waarin hij de rol van Bifo vertolkte. Een belangrijk keerpunt in zijn carrière kwam er in 2005 toen hij lid werd van het artistieke laboratorium Zelig. Van 2007 tot 2008 was hij een vaste gast op 'Zelig Off' en verscheen hij ook in 'Buona la prima!' (2007-2008) samen met Ale en Franz, waar hij Mimmo speelde, de zoon van de portier. Hij staat vooral bekend om zijn personage ‘Pino dei Palazzi,’ een ‘stedelijke filosoof’ uit een volkshuisvesting, dat vanaf 2007 op Zelig aan populariteit won. Kalabrugovic vertolkte Pino dei Palazzi consistent van 2007 tot 2011, met heroptredens in 2013, 2021 en 2026. Zijn komische stijl wordt omschreven als 'van de buitenwijken,' ironisch en poëtisch. Rapper Marracash heeft meerdere malen naar Pino dei Palazzi verwezen in verschillende nummers, waardoor de culturele impact van het personage verder is geconsolideerd. Hij speelde in 'Zelig Time' tussen 2018 en 2020 en keert nog steeds terug naar Zelig voor de verschillende edities.

Gianfranco D'Angelo (1936–2021), comedian (Italië) – Satire
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Gianfranco D'Angelo

Gianfranco D'Angelo, geboren als Gianfranco D'Angelo Manni op 19 augustus 1936 in Rome, Italië, was een Italiaanse acteur en komiek. Hij overleed in Rome op 15 augustus 2021 in het Gemelli Ziekenhuis, slechts enkele dagen voor zijn 85e verjaardag. Na het verlies van zijn ouders op driejarige leeftijd groeide hij op in de Esquilino wijk, onder de hoede van zijn tante en oom. Na het behalen van zijn diploma in boekhouding begon D'Angelo in 1963 aan zijn theatercarrière als acteur in het satirische toneelstuk 'I Teleselettivi'. D'Angelos professionele comedycarrière begon midden jaren zestig. Hij behaalde vroeg succes met het theatergezelschap Il Bagaglino en richtte samen met vrienden het Teatro Cordino in Trastevere op, waar hij toneelstukken speelde geschreven door Maurizio Costanzo. Hij werkte ook bij het Teatro Puff in Rome van 1968 tot 1970. Zijn carrière maakte een aanzienlijke sprong voorwaarts midden jaren zeventig, gemarkeerd door optredens in verschillende succesvolle televisievarietyprogramma's, waaronder Mazzabubù, C'era una volta Roma, La Sberla, Drive In, Odiens en Striscia la notizia. Hij verscheen in de tv-serie 'La porta sul buio' in 1973, waarin hij een politiecommissaris speelde, en was co-host van 'Foto di gruppo' in 1974. Van 1974 tot 1982 was D'Angelo actief in de filmwereld, voornamelijk te zien in ‘sexy comedies’ en B-films. Hij speelde diverse rollen, waaronder een Duitse aartsbisschop in 'Alleluja brava gente' (1970), Professor Puntiglio in L'insegnante (1975), en verscheen in Mondo Candido (1975). Zijn filmoptredens zetten zich voort in de jaren 80, met rollen in The Gorilla en Young, Beautiful... Probably Rich (1982) en Girls of Miss Italy (2002). Hij werkte samen met regisseurs Dino Risi en Bruno Corbucci en acteurs Alvaro Vitali en Nadia Cassini. Van 1983 tot 1988 speelde hij de hoofdrol in het Italia 1-programma 'Drive In', als Mr. Armando, en co-hostte hij het eerste seizoen van 'Striscia la notizia' met Ezio Greggio in 1988. Hij deed ook verslag van de Giro d'Italia wielrenwedstrijd in 1978 en 1979. D’Angelo schreef een boek getiteld 'Gianfranco D'Angelo racconta drive in'. Hij ontving vier Telegatti-awards en de Delfino d'oro voor zijn carrière in 2001. In 2015 verscheen hij als gastdeelnemer op 'Italia's Got Talent', en toerde theatralisch in 2017 met de show 'Quattro donne e una canaglia'. Een plein bij het Mediaset productiecentrum werd naar hem vernoemd in september 2023. Collega’s zoals Barbara d’Urso, Antonio Ricci en Paolo Ruffini herinnerden zich hem met warmte, waarbij ze zijn vermogen om mensen aan het lachen te maken en zijn blijvende impact op de Italiaanse entertainmentwereld benadrukten.

Gianluca Fubelli, comedian (Italië) – Improvisatie, Parodie
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Gianluca Fubelli

Gianluca Fubelli, ook bekend als Scintilla, is een Italiaanse acteur, komiek en televisiepresentator, geboren in Rome op 9 april 1973. Zijn carrière begon in de jaren '90 met animatie- en entertainmentwerk in toeristenresorts van 1996 tot 1999. Hij werkte als tandtechnicus totdat hij 22 jaar oud was. In 1998 richtte hij samen met Gianluca Impastato, Stefano Vogogna en Enzo Polidoro de comedygroep I Turbolenti op, en bleef lid van 1998 tot 2013. I Turbolenti heeft aanzienlijke erkenning gekregen, met de winst van het Festival Nazionale del Cabaret in 2000 en de ontvangst van de Premio della Critica bij de Premio Charlot in 2002. De groep verscheen van 2003 tot 2013 in Colorado op Italia 1, en droeg daarmee significant bij aan de populariteit van de show. Gianluca Fubelli staat bekend om iconische personages zoals Romolo Prinz en Giulio Cesare dei giorni nostri, ontwikkeld tijdens zijn tijd bij Colorado. Hij was co-host van Colorado van 2003 tot 2019 en presenteerde ook House of Gag van 2015 tot 2017, en opnieuw in 2023. Zijn komische stijl combineert ironie, parodie en observaties van het dagelijks leven. Gedurende zijn carrière is Fubelli verschenen in verschillende films, waaronder Eccezzziunale veramente - Capitolo secondo... me (2006), Area Paradiso (2012), L'ultimo crodino en Tutto molto bello (2014). Hij heeft ook deelgenomen aan toneelproducties zoals Gli Artificieri (2004) en La bellezza non è tutto (2024). In 2011 schreef hij het komische boek Gaius Iulius Caesar. La vera storia di Giulio Cesare dittatore massimo! . Hij verscheen in 2020 in Enjoy - Ridere fa bene en in Back to School in 2022 en 2023, waar hij een ongeciplineerde leraar speelde. In 2023 trouwde hij met singer-songwriter Federica Camba, en zij zullen in 2025 deelnemen aan Pechino Express. Hij geeft ook een livevoorstelling genaamd La bellezza non è tutto, met improvisatie en interactie met het publiek.

Gigi Proietti (1940–2020), comedian (Italië)
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Gigi Proietti

Gigi Proietti, geboren als Luigi Proietti op 2 november 1940 in Rome, was een veelzijdig Italiaans entertainer. Zijn ouders waren Romano Proietti uit Umbrië en Giovanna Ceci, en hij bracht zijn vroege jaren door op verschillende locaties in Rome. Hij studeerde aanvankelijk rechten aan de Universiteit La Sapienza, maar verliet deze zonder af te studeren, om een carrière in de kunst te volgen. Van jongs af aan toonde hij muzikaal talent, waarbij hij instrumenten als gitaar, piano, accordeon en contrabas beheersde, en trad op in Romeinse nachtclubs om zichzelf te onderhouden. Proietti’s carrière begon in 1966 met optredens in ‘Pleasant Nights’ en ‘I grandi camaleonti’. Hij bleef zijn curriculum vitae uitbouwen, waarbij hij deelnam aan experimentele theaterproducties zoals Can Can degli italiani (1963) en vanaf 1964 speelde met de Gruppo Sperimentale 101. Hij debuteerde in 1964 op het toneel als een upupa-vogel in een productie van Aristophanes’ The Birds . Gedurende de jaren zeventig verscheen hij in films zoals ‘The Appointment’ (1969), ‘A Wedding’ (1978) en ‘Who Is Killing the Great Chefs of Europe?’ (1978) en speelde hij de hoofdrol in het drama ‘La cena delle beffe’ in 1974. Vanaf 1976 werkte hij samen met Roberto Lerici, waarbij ze toneelstukken creëerden en regisseerden. De première en presentatie van de eenmanshow 'A me gli occhi, please,' die begon in 1976 en voortduurde met meer dan 300 voorstellingen, markeerde een keerpunt in zijn professionele leven. Hij werd ook bekend om zijn uitgebreide stemacteurswerk, waarbij hij acteurs zoals Robert De Niro, Sylvester Stallone, Richard Burton en Marlon Brando nadeed. Hij leverde de stem van de Genielamp in de Italiaanse versies van de 'Aladdin'-films, evenals voor Draco in 'Dragonheart' en Gandalf in de 'The Hobbit'-filmserie. Gedurende zijn carrière bracht hij meer dan 11 albums en 15 singles uit. Hij speelde in Febbre da cavallo (1976) en de vervolgfilm Febbre da cavallo - La mandrakata (2002), en verscheen in de televisieserie Il maresciallo Rocca (1996-2005). Gigi Proietti overleed op 2 november 2020, na een hartaanval, en liet een nalatenschap achter die onder meer de eredoctoraat van Viterbo (2013) en een naar hem genoemde asteroïde omvat (7916 Gigiproietti, 2021).

Gilles Benizio, comedian (Frankrijk) – Sketchcomedy, Improvisatie
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Gilles Benizio

Gilles Benizio is een Franse komiek, geboren op 1 juni 1957 in Villerupt, Meurthe-et-Moselle. Hij is van Italiaanse afkomst en wordt op 1 juni 2024 67 jaar oud. Hij studeerde toneelspel aan de Universiteit Censier in Parijs, waar hij in 1982 zijn toekomstige vrouw, Corinne Benizio, ontmoette. Ze trouwden in 1985 en hebben twee kinderen, Elisa en Raphaël. Benizio staat het best bekend als de helft van het komische duo Shirley et Dino, gevormd met Corinne Benizio in 1988. De personages Shirley en Dino werden bedacht tijdens een improvisatieworkshop met Ariane Mnouchkine, die hielp hun carrière op gang te brengen. Hun komische stijl kenmerkt zich door een dynamiek waarin Dino Shirley plaaagt voor het vermaak van het publiek; Dino wordt gekenmerkt door zijn Italiaanse afkomst en verwerkt vaak Italiaanse liedjes in optredens, terwijl Shirley wordt neergezet als een naïef personage dat probeert verhalen te vertellen die Dino voortdurend onderbreekt. Hun optredens bevatten vaak verhalen over naïeve clowns. Ze debuteerden op het toneel in 1985 als 'Achilles Tonic' en beleefden hun eerste variété-thema show tijdens het Avignon Off Festival in 1988. Shirley et Dino kregen bredere erkenning door optredens in televisieprogramma’s van Patrick Sébastien, met name ‘Le Plus Grand Cabaret du monde’ van 2001 tot 2004. Ze ontvingen de Molière Award voor Beste Sketch Show voor hun show ‘Le Duo’ in 2003. Hun DVD ‘À Marigny’ verkocht meer dan een miljoen exemplaren en hun film ‘Cabaret Paradis,’ uitgebracht in 2006, trok 200.000 kijkers aan. Het duo is overgestapt van comedy naar regisseren van opera's, waarbij ze barokopera's opvoerden zoals ‘Don Quichotte chez la Duchesse’ in 2015 en ‘Platée’ in 2022, en meest recentelijk ‘Turandot’ in Grenoble op 31 maart 2023. Ze wonen momenteel in de Ardèche regio.

Gilles Latulippe (1937–2014), comedian (Canada) – Cabaret
Geverifieerd Onopgeëist
Canada

Gilles Latulippe

Gilles Latulippe, geboren op 31 augustus 1937 in St-Eusèbe-de-Verceil, Montreal, als zoon van Eugène Latulippe en Blanche Fournier, was een prominente figuur in de geschiedenis van het Quebeckse komische theater. Hij begon zijn carrière in 1959 met een rol als broer Nolasque in Bousille et les Justes , een kans die hij kreeg dankzij Paul Buissonneau. Gratien Gélinas gaf hem vervolgens een rol in Bousille et les justes in 1959, waarmee een vroege stap in zijn theatercarrière werd gezet. Hij studeerde toneelspel onder François Rozet. In de jaren zestig werd Latulippe een ster van het cabaret- en komische theaterlandschap van Montreal, en begon hij ook een succesvolle televisiecarrière. Een ontmoeting met Olivier Guimond tijdens *Le Zoo du Capitaine Bonhomme* beïnvloedde zijn carrière richting burlesk theater. Hij verscheen in twee televisieseries met meer dan 1.000 afleveringen: *Le Zoo du Capitaine Bonhomme* en *Les Démons du midi*. Hij speelde de hoofdrol in de serie *Symphorien* (1970-1977), evenals *Les Brillant* (1979-1982) en *Poivre et Sel* (1983-1987). In 1967 transformeerde hij het Dominion Theatre in het Théâtre des Variétés. Hij ontving de ‘Monsieur Télévision’ prijs in 1969 en de ‘Affection Olivier Guimond’ prijs in 1972. Latulippe richtte in 1967 het Théâtre des Variétés van Montreal op, dat 33 jaar lang opereerde en meer dan 7.000 voorstellingen gaf zonder overheidsfinanciering. Hij verscheen ook in verschillende films, waaronder Oh, If Only My Monk Would Want... , The Merry World of Leopold Z , Two Women in Gold , Hold on to Daddy's Ears , Kamouraska , Don't Push It en Hot Dogs . Gedurende zijn carrière ontving hij talloze Prix Gémeaux- en MetroStar Awards voor zijn televisie werk, waaronder Trophées Métrostar awards in 1990, 1991, 1992 en een 'Coup de cœur' in 2000. Hij werd in 1998 door Le Journal de Montréal uitgeroepen tot favoriete acteur van Quebec. Hij vierde zijn 50-jarig jubileum op 1 april 2009 en werd in 1995 opgenomen in de World Humor Hall of Fame. Hij ontving een levenslang verdiende prijs bij de Prix Gémeaux in 2007 en de Canadian Academy of Cinema and Television Grand Prix in 2007. Latulippe's bijdragen aan de Queense cultuur werden algemeen erkend. Hij werd in 2003 benoemd tot ridder in de Orde van Canada, geridderd in de Nationale Orde van Quebec in 2009 en geridderd in de Orde van La Pléiade in 2000. Hij trad jaarlijks op in Drummondville vanaf de zomer van 2014, met meer dan 840 optredens en 456.000 toeschouwers in 19 jaar. Hij ontving een hommage tijdens het Juste pour rire festival in juli 2014. Hij overleed op 23 september 2014 aan longkanker, die drie jaar eerder was vastgesteld. Tot kort voor zijn ziekenhuisopname trad hij nog steeds op in Drummondville. Na zijn dood werden de vlaggen van Montreal gehesen tot halfstok en lag hij in het stadhuis ter inzage. Postuum werd hij op 3 oktober 2014 benoemd tot ereburger van Montreal en ontving hij de Queen Elizabeth II Diamond Jubilee Medal in 2013.

Giobbe Covatta, comedian (Italië) – Sketchcomedy, Parodie
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Giobbe Covatta

De Italiaanse entertainer Giobbe Covatta heeft meerdere rollen, waaronder stand-up comedian, acteur, schrijver en politicus. Geboren als Gianni Maria Covatta op 11 juni 1956 in Taranto, Puglia, verhuisde hij met zijn familie naar Napels toen hij drie jaar oud was. Hij begon zijn comedycarrière onder de artiestennaam 'Giobbe' rond 1977 bij de Derby Club in Milaan. Covatta werkte als zeilinstructeur en animator tijdens de zomers en opende later een zeilschool in Capo Vaticano, Calabrië. De show van Maurizio Costanzo had Covatta vanaf 1990 regelmatig als gast. Zijn komische sketches in de show waren gebaseerd op de Bijbel, wat leidde tot zijn boek uit 1991, Parola di Giobbe . Dit boek, een herziening van de Bijbel, verkocht meer dan een miljoen exemplaren en had meer dan dertig edities. Hij heeft andere boeken gepubliceerd, waaronder Pancreas , een parodie op Edmondo De Amicis' Heart . Covatta maakte zijn televisiedebuut in 1987 op Odeon TV met 'Una notte all'Odeon,' en verscheen in 1988 in Rai 2-programma's zoals 'Tiramisù' en 'Fate il vostro gioco.' Hij beleefde de première van het toneelstuk Parabole Iperboli in 1991 in het Ciak Theater in Milaan. Naast zijn komische werk heeft Covatta in diverse film-, televisie- en toneelproducties gespeeld; opmerkelijke voorbeelden zijn 'Pacco, doppio pacco e contropaccotto' (1993) en 'Muzungu - Uomo bianco' (1999). Hij werkte in 1994 samen met Greenpeace om de show Aria Condizionata over walvisbescherming te creëren. In 2006 werd hij gekozen tot gemeenteraadslid voor de partij Federazione dei Verdi in Rome, en ontving 3.586 stemmen. Later werd hij in 2015 nationaal woordvoerder van dezelfde partij, hoewel hij beweert zich geen politicus te vinden. Covatta verscheen in 2007 op Zelig en opnieuw in 2023 om het 30-jarig jubileum te vieren, meest recentelijk op Canale 5 op 14 oktober 2023, samen met Ale & Franz en Michelle Hunziker. Hij is getrouwd met Paola Catella, en ze hebben een dochter genaamd Olivia Covatta.

Giorgio Faletti (1950–2014), comedian (Italië)
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Giorgio Faletti

Giorgio Faletti, autore, musicista, attore e cabarettista italiano, è nato ad Asti, in Piemonte, e ha vissuto sull'Isola d'Elba. Le sue opere sono state tradotte in venticinque lingue e hanno avuto grande successo in Europa, in Sud America, in Cina, in Giappone, in Rusland e negli Stati Uniti.

Giovanni Storti, comedian (Italië) – Fysieke comedy
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Giovanni Storti

Geboren in Milaan op 20 februari 1957, werd de Italiaanse acteur, komiek, filmregisseur en schrijver Giovanni Storti geboren. Sinds de jaren '90 heeft de comedy trio Aldo, Giovanni e Giacomo aanzienlijke successen behaald, waarbij Storti een prominente rol speelt. Storti's carrière begon met een opleiding aan de mime-drama school Teatro Arsenale, waar hij in 1978 afstudeerde. Voordat hij de bekende trio vormde, werkte hij als komiek en vormde een duo met Aldo Baglio gedurende ongeveer tien jaar. Storti's komische reis nam een belangrijk keerpunt tijdens zijn werk bij Palmasera Village Resort in Cala Gonone, Sardinië, vanaf 1985. Daar ontmoette hij Giacomo Poretti en vormde samen met Aldo Baglio het komische duo 'I suggestionabili'. Hij verscheen ook in de film *Kamikazen - Ultima notte a Milano* uit 1987. Het trio Aldo, Giovanni e Giacomo werd officieel gevormd in 1991 en bouwde hun reputatie op door middel van theateroptredens en televisieoptredens, waaronder de show *Mai dire Gol* tussen 1994 en 1997. Het succes van het trio zette zich voort met verschillende kassuccessen, te beginnen met *Drie mannen en een been* (1997), die ze samen met Massimo Venier schreven en regisseerden; deze film leverde Storti in 1998 een nominatie op voor de David di Donatello Award voor Beste Nieuwe Regisseur op, en hij ontving datzelfde jaar ook een speciale Nastro d'argento. Vervolgfilms zoals *That’s Life* (1998), *Vraag me of ik gelukkig ben* (2000) en *De legende van Al, John en Jack* (2002) verstevigden verder hun positie in de Italiaanse komedie. Storti's drie boeken werden door Mondadori uitgegeven gedurende de jaren 2010, waaronder *Corro perché mia mamma mi picchia* in 2013, gevolgd door *Una seducente sospensione del buon senso* in 2015, en *Niente panico, si continua a correre* in 2018. Recente optredens zijn onder meer *The Worst Days* (2023) en *Santocielo* (2023). Storti is getrouwd met Annita Casolo en heeft twee dochters, Clara en Mara; hij neemt ook deel aan marathonwedstrijden en beoefent tai chi.

Gladys del Río (1941–2021), comédienne (Chili) – Sketchcomedy
Geverifieerd Onopgeëist
Chili

Gladys del Río

Gladys del Río was een Chileense actrice en komiek, geboren in Santiago op 29 december 1941. Ze bracht haar vroege jaren door in een nederzetting van de Carabineros de Chile. In de vroege jaren zestig volgde ze studies Pedagogie in Spaans aan het Technische Pedagogisch Instituut, dat deel uitmaakt van de Staatstechnische Universiteit (UTE). Gedurende deze tijd raakte ze betrokken bij het theater, waarbij ze samen met Sonia Viveros, Gabriela Medina en Luis Alarcón de universiteitstheatergroep Teknos mede-oprichtte. Ze trouwde in 1967 met acteur en muzikant Jorge Pedreros, en ze kregen een dochter genaamd Claudia. Del Río's carrière kreeg aanzienlijke erkenning in 1983 toen ze zich aansloot bij het televisieprogramma Jappening con Ja . Ze werd alom bekend om haar personage 'Señora Pochi' binnen de populaire sketch 'La Oficina.' Naast deze rol vertolkte ze een verscheidenheid aan andere personages in de show, waaronder 'Mama Show', 'Tranquilina', 'Yolanda Motocinos', 'Maruja' en 'de Mama de Pequitas'. Haar werk strekte zich uit voorbij televisie; ze verscheen in de telenovela De cara al mañana uit 1982 en de film Todo por nada uit 1989, geregisseerd door Alfredo Lamadrid. Ze nam ook deel aan El show de Pepito TV en A la suerte de la olla in 2001. Na de dood van haar echtgenoot, Jorge Pedreros, in 2013 na een lange ziekte, bleef Gladys del Río werken. Helaas overleed ze op 30 oktober 2021 in Santiago op de leeftijd van 79 jaar, als gevolg van hartfalen na een cardiorespiratoir arrest. Haar lichaam werd uitgelaten in de kerk van Sint Franciscus van Assisi en begraven op de begraafplaats van de parochie San Bernardo. Ze laat een nalatenschap achter als een geliefde figuur in de Chileense komedie en televisie.