Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na D Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 97-108 z 115 komików
Dominique Farrugia, komik (Francja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Dominique Farrugia

Dominique Farrugia, urodzony 2 września 1962 roku w Vichy we Francji, jest wszechstronnym francuskim twórcą. Pełni funkcję aktora, reżysera filmowego, scenarzysty, producenta, humorysty i komika. Jego pochodzenie rodzinne odzwierciedla różnorodne dziedzictwo, w tym żydowskie pied-noir i maltańskie korzenie; jego rodzice, którzy opuścili Algierię po uzyskaniu przez nią niepodległości w 1962 roku, osiedlili się w Vichy. Prowadzili bar-restaurację o nazwie Le Verdier, a jego ojciec pracował jako lider zespołu w kasynie Vichy. Pełne imię Dominique Farrugii to Dominique Spiridion Léon Farrugia. Od 1986 do 1992 roku Les Nuls byli aktywni, w znaczący sposób przyczyniając się do francuskiej komedii. Napisał scenariusze do serialu telewizyjnego "Cel: nul" w 1987 roku, za co otrzymał nagrodę 7 d'Or. W tym okresie przez krótki czas prowadził parodię prognozy pogody w programie "Nulle part ailleurs" od 1987 do 1988 roku i przypadkowo wystąpił jako aktor w jednym z odcinków "Cel: nul" z powodu nieobecności aktora. Specjalny program telewizyjny "TVN 595" z 1988 roku również otrzymał nagrodę 7 d'Or. Wspólnie założył firmę produkcyjną RF2K z Olivierem Granierem i w 1997 roku uruchomił kanał telewizyjny Comédie!, pełniąc funkcję dyrektora generalnego i prezesa od kwietnia 2002 do lutego 2003 roku. W 1994 roku wyreżyserował film *La Cité de la peur*, który przyciągnął 2,2 miliony widzów we Francji. Do jego prac reżyserskich należą: *Delphine 1, Yvan 0* (1996), *L'amour, c'est mieux à deux* (2010), *Bis* (2015), *Return to 17* (2015) oraz *Under the Same Roof* (2017). Obecnie kieruje Shine Fiction wraz z Guillaume Thouret jako dyrektorem operacyjnym, koncentrując się na produkcji wysokobudżetowych seriali fabularnych dla francuskich nadawców i globalnych platform streamingowych.

Don Ameche (1908–1993), komik (Stany Zjednoczone)
Zweryfikowane Nieodebrane
Stany Zjednoczone

Don Ameche

Dominic Felix Amici, znany zawodowo jako Don Ameche, rozpoczął swoje życie 31 maja 1908 roku w Kenosha, Wisconsin; był amerykańskim aktorem z karierą trwającą od późnych lat 20. do początku lat 90. XX wieku. Jego rodzicami byli Felice Amici, imigrant z Montemonaco we Włoszech, i Barbara Etta Hertel, która miała szkockie, irlandzkie i niemieckie korzenie. Dorastał z ośmioma rodzeństwem, w tym z aktorem Jamesem (Jim) Ameche. Początkowo zamierzał studiować prawo i uczęszczał na Marquette University, Loras College oraz Uniwersytet Wisconsin–Madison. Jego wczesna kariera rozpoczęła się od występów w szkolnych przedstawieniach i vodevillu, w tym rok pracy z Texas Guinan. Spędził pięć lat jako spiker radiowy, zanim zyskał szersze uznanie. Ameche szybko zyskał popularność jako gwiazda radia w Chicago do 1932 roku, występując w programach takich jak 'Empire Builders', 'First Nighter' i 'Betty and Bob'. W 1933 roku przeniósł się do Hollywood, szukając kariery filmowej. W 1935 roku podpisał kontrakt filmowy z 20th Century Fox po występie w filmie "Clive of India", co doprowadziło do siedmioletniego kontraktu. W latach 30. i 40. XX wieku stał się znany jako lekki, romantyczny aktor drugoplanowy, często występujący u boku aktorek takich jak Alice Faye i Betty Grable. Zagrał w wielu filmach, w tym "Midnight" (1939), "The Story of Alexander Graham Bell" (1939) i "Swanee River" (1939). Sukces tego ostatniego filmu doprowadził do powstania slangu, w którym termin 'ameche' był używany dla telefonu. W 1943 roku dochody Ameche’a osiągnęły 247 677 dolarów, co umieściło go na drugim miejscu listy najlepiej opłacanych osób w 20th Century Fox w tym roku. Był także gospodarzem programu NBC International Showtime w latach 1961–1965 i występował na Broadwayu w musicalach takich jak *Silk Stockings* (1955) i *Our Town* (1989). Odrodzenie kariery Ameche w Hollywood rozpoczęło się w 1983 roku filmem *Trading Places*; następnie otrzymał Oscara za najlepszą rolę drugoplanową za udział w *Cocoon* (1985) oraz Volpi Cup za najlepszą rolę aktorską za *Things Change* (1988). Don Ameche, który poślubił Honore Prendergast i byli małżeństwem przez 54 lata, mając sześcioro dzieci, zmarł 6 grudnia 1993 roku w Scottsdale, Arizona. Hollywood Walk of Fame uhonorował Dona Ameche dwoma gwiazdami, jedną za jego wkład w radio, a drugą w telewizję.

Don Black, komik (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Don Black

Don Black, urodzony jako Donald Blackstone 21 czerwca 1938 roku, jest angielskim tekściarzem z karierą obejmującą dziesiątki lat. Jego rodzice, Morris i Betsy Blackstone, byli rosyjsko-żydowskimi imigrantami z Ukrainy, a jego wczesne lata spędził w mieszkaniu komunalnym w Tornay House, South Hackney, Londyn. Uczęszczał do szkoły Cassland Road przed rozpoczęciem swojej zawodowej kariery. Początkowo Black przez krótki czas pracował jako komik. Jego kariera w branży muzycznej zaczęła się od stanowiska podrzędnego urzędnika w wydawnictwie, a następnie awansował na stanowisko promotora utworów. Te wczesne doświadczenia stworzyły podstawę dla jego późniejszego sukcesu jako autora tekstów. Wkład Blacka w kulturę popularną jest rozległy i zróżnicowany. Przez wiele lat zarządzał karierą piosenkarza Matta Monro, pisząc dla niego teksty. Szczególnie zapamiętany jest za swoje partnerstwa z Johnem Barrym; wspólnie stworzyli pięć utworów otwierających filmy o Jamesie Bondzie, takich jak „Thunderball”, „Diamenty są na zawsze” i „Człowiek ze złotą broń”. Ponadto w 1969 roku Black i Quincy Jones wspólnie skomponowali motyw przewodni do filmu „Włoski łącznik”. Współpraca z Andrew Lloydem Webberem zaowocowała projektami takimi jak „Tell Me on a Sunday”, które później stały się podstawą dla „Song and Dance”, a także „Aspects of Love” i „Bombay Dreams”. Black osiągnął znaczący sukces komercyjny, w tym notował hity numer jeden w USA z piosenką „Ben” wykonywaną przez Michaela Jacksona oraz „To Sir With Love” autorstwa Lulu. Przez całą swoją karierę Don Black otrzymał liczne nagrody za talent pisarski. W 1966 roku zdobył Oscara za najlepszą piosenkę za "Born Free" (Uwolniony), wraz z Johnem Barrym, i otrzymał pięć dodatkowych nominacji do Oscara za takie utwory jak "True Grit", "Ben", "Wherever Love Takes Me" oraz "Come to Me". Otrzymał również dwie nagrody Tony za najlepszą książkę i tekst piosenek do Sunset Boulevard , wraz z Christopherem Hamptonem, oraz kolejne trzy nominacje do Tony. Do jego osiągnięć należą sześć nagród Ivor Novello i Złoty Globus. Za "Born Free" uhonorowano go Orderem Imperium Brytyjskiego i Specjalną Nagrodą Oliviera w 2020 roku. Obecnie współpracuje nad piosenką do filmu 'Mog’s Christmas' (2023) i planuje ograniczony pokaz From The Heart w londyńskim teatrze Garrick w 2026 roku.

Dorkas Kiefer, komiczka (Niemcy)
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Dorkas Kiefer

Dorka Kiefer to niemiecka aktorka, piosenkarka i komik. Urodzona 21 czerwca 1972 roku w Offenbach am Main, dorastała w Braunfels. Jej brat, Vinzenz Kiefer, również pracuje jako aktor. Rozpoczęła swoją karierę artystyczną w młodym wieku, występując w musicalu dla dzieci w Wetzlarze w wieku dziewięciu lat. Dorka ukończyła szkolenia w różnych dziedzinach sztuki, w tym śpiewu, fortepianu, baletu, tańca na czubkach palców i tańca. W 1988 roku podpisała kontrakt z kompozytorem Ralphem Siegelem i wydała sześć singli. Zdobyła uznanie, zajmując trzecie miejsce w niemieckich preselekcjach do Eurowizji 1989 z piosenką 'Ich hab Angst'. Kolejny sukces muzyczny przyszedł w 1994 roku, kiedy reprezentowała Niemcy jako część zespołu Mekado na Eurowizji, ponownie zajmując trzecie miejsce. Jej kariera aktorska rozpoczęła się w 1996 roku rolą w serialu 'Unter uns', i od tamtej pory wystąpiła w piętnastu produkcjach filmowych i telewizyjnych. Tanja była znaczącą postacią, którą zagrała w filmie z 1999 roku 'Eden w płomieniach wojny'. Dodatkowo, podjęła się roli Kriemhild w filmie z 2005 roku 'Siegfried', a także zagrała Sheilę w produkcji fantasy z 2008 roku 'Legenda o Loch Ness'. W 2000 roku prowadziła program 'Singles 2000' i występowała jako wokalistka gościnna z Udo Lindenbergiem. Od 2007 roku podkłada głos pod rolę Anny Siebert w audiodramie obyczajowym '…und nebenbei Liebe'. Jej rola w dramacie z 2013 roku 'Between Us' była rolą pierwszoplanową. Ponadto wystąpiła zarówno w komedii z 2015 roku 'Toilet Story', jak i w serialu telewizyjnym 'Lanes', gdzie wcieliła się w postać Phantom. Jest uznawana za komik w programie telewizyjnym. Dorkas Kiefer obecnie mieszka w Heiligenhaus i często współpracuje z reżyserami Thomasem Nennstielem i Martinem Kinkelem, a także z aktorami Fioną Coors, Rainerem Hunoldem, Marcusem Mittermeierem i Radost Bokel.

Douglas Adams (1952–2001), komik (Wielka Brytania) – Satyra
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Douglas Adams

Douglas Noël Adams, angielski pisarz powieści, komedii i scenariuszy, stworzył "The Hitchhiker 's Guide to the Galaxy" jako komedię radiową BBC w 1978 roku; koncepcja później przekształciła się w pięcioksiążkową "trylogię", która w jego życiu przeniosła ponad 14 milionów kopii. Przemienił tę historię w serial telewizyjny w 1981, grę wideo w 1984, i, po jego śmierci, film fabularny wydany w 2005 roku.

Douglas Byng (?–1987), komik (Wielka Brytania) – Parodie znanych osób, Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Douglas Byng

Douglas Byng, urodzony 17 marca 1893 roku w Basford, Nottinghamshire, był angielskim komikiem-śpiewakiem i autorem piosenek, który cieszył się niezwykle długą karierą trwającą 76 lat. Byng rozpoczął swoją karierę sceniczną w Hastings w 1914 roku, początkowo jako teatralny charakteryzator, zanim dołączył do zespołów koncertowych. Rozległe trasy koncertowe doprowadziły go do występu w "Dziewczynie z taksówki" w wieku 21 lat, występując w ponad 100 miastach. Widzowie rozpoznawali jego pokazy po sugestywnych żartach i oryginalnych kompozycjach, często promowanych pod nazwą „Brawurowy, ale brytyjski”. Znany z parodii kobiet, zapoczątkował styl występowania w stylu camp, często występując w muzycznych halach i kabaretach jako postacie takie jak „Camille”. W 1925 roku założył klub nocny The Kinde Dragon, gdzie prezentował występy kabaretowe w przebraniu. Jego styl komediowy łączył wulgarny podtekst z pomysłową grą słów, a Noel Coward słynnie opisał go jako „najbardziej wyrafinowaną wulgarność w Londynie”. Ze względu na uprzedzenia społeczne, Byng był ukrywającym swoją orientację homoseksualną wykonawcą. Przez całą swoją karierę Byng występował w licznych produkcjach, w tym w teatrach West End, rewii, kabarecie i pantomimie. W 1921 roku zagrał Wielkiego Wiziera w spektaklu „Aladyn” w London Palladium, a w 1924 roku stworzył postać pantomimowej damy, Elizę, w „Dick Whittington i jego kot”; później wystąpił jako dama w ponad 30 produkcjach teatralnych. Pojawił się również na międzynarodowych scenach w Londynie, Paryżu i Nowym Jorku, w tym z udanym występem kabaretowym w Club Lido w Nowym Jorku w 1931 roku. Podczas II wojny światowej bawił żołnierzy. Jego praca trwała do późnych lat, z udziałem w Hotel Paradiso (1956) i jego wersji filmowej (1966), gościnnym występem w programie Parkinson w 1977 roku z Carol Channing oraz występami do późnych lat osiemdziesiątych. Wpłynął na kolejnych artystów drag i komików, a regularnie zapełniał sale takie jak Chez Henri Club, Café Anglais i Strand Roof Garden. Członkowie brytyjskiej rodziny królewskiej angażowali Bynga na prywatne występy w Windsor Castle i Balmoral, a on często zbierał znaczne sumy pieniędzy dla organizacji charytatywnych dzięki swojej pracy. Douglas Byng zmarł 24 sierpnia 1987 roku.

Dr. Tangalanga (1916–2013), komik (Argentyna)
Zweryfikowane Nieodebrane
Argentyna

Dr. Tangalanga

Julio Victorio De Rissio, którego publiczność znała jako Dr. Tangalanga, był argentyńskim komikiem urodzonym w Buenos Aires 10 listopada 1916 roku w dzielnicy Balvanera. Jego rodzice byli włosko-argentyńskimi imigrantami i to w tej społeczności spędził lata formowania się. Początkowo pracował w fabryce obuwia, a później jako szewc, ożenił się w wieku 25 lat. Jednak jego kariera nabrała nieoczekiwanego zwrotu w 1958 roku, kiedy zaczął nagrywać żartobliwe telefony, aby zabawić chorego przyjaciela. Ten przypadkowy początek ostatecznie zdefiniował jego życie zawodowe. Komedia Dr. Tangalangi koncentrowała się wokół żartobliwych telefonów do obcych, często celując w firmy i udając skargi, które przeradzały się w kłótnie i obrazy. Jego styl często zawierał argentyńskie słownictwo Lunfardo, absurdalne scenariusze z fikcyjnym krewnym oraz używanie wulgaryzmów i dwuznaczności. Szczególnie pamiętna rozmowa dotyczyła właściciela boiska piłkarskiego, kończąc się frazą „Oíme, me hizo mierda este hijo de puta.” Wydał ponad 40 albumów z tymi żartobliwymi telefonami, począwszy od 1989 roku, a łączna sprzedaż między 1989 a 2013 rokiem przekroczyła 250 000 egzemplarzy. Krytycy tacy jak Carlos Loiseau i Alejandro Rozitchner docenili jego twórczość. W szczególności album 'Dr. Tangalanga es mundial' (1998) po raz pierwszy zaprezentował Octavio. Chociaż jego kariera uległa zawieszeniu po 1965 roku w związku ze śmiercią przyjaciela, dr Tangalanga wznowił nagrywanie w 1980 roku podczas rekonwalescencji po zapaleniu wątroby. Jego popularność rosła dzięki nieformalnym sieciom dystrybucji w Argentynie w latach 80. Późniejsze wydawnictwa obejmowały '40 Años Currando' (2004), które zostało wydane wyłącznie w Meksyku, oraz nagranie koncertowe z klubu La Tristienda, które ukazało się w 2006 roku jako oficjalny pirat. Używał również czasem nazw Raúl Tarufetti lub Licenciado Varela. Dr Tangalanga zmarł 26 grudnia 2013 roku, pozostawiając po sobie spuściznę jako, zdaniem niektórych, najbardziej znany artysta żartobliwych telefonów na świecie hiszpańskojęzycznym.

Dranem (1869–1935), komik (Francja) – Komedia muzyczna, Surrealistyczny i absurdalny
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Dranem

Francuski artysta Charles Armand Ménard, występujący pod pseudonimem Dranem, był śpiewakiem piosenek komediowych, wykonawcą w teatrach muzycznych i na scenie oraz aktorem filmowym. Urodził się 23 maja 1869 roku w Paryżu, w dzielnicy 10., a zmarł 13 października 1935 roku w Paryżu, w dzielnicy 7. Jego ojciec był rzemieślnikiem-jubilerem, a Dranem nauczył się tego fachu od niego. Przyjął pseudonim Dranem jako anagram imienia Ménard. Dranem rozpoczął swoją karierę jako uczeń złotnika, zanim wszedł do świata rozrywki. Początkowo pracował krótko jako sprzedawca pasów i sprzedawca instrumentów ortopedycznych. Debiut na scenie amatorskiej miał we wrześniu 1890 w La Verrerie. Jego profesjonalny debiut nastąpił 24 marca 1894 roku w Electric-Concert. Od 1895 roku występował z Félix Mayol i Max Dearly w 'Concert Parisien'. Około 1896 roku stworzył swój charakterystyczny strój: małą marynarkę, paski spodnie, ogromne buty i kapelusz, a także charakteryzację twarzy. Został czołowym artystą muzycznego teatru, znanym z komicznego absurdu. Rutyn komediowych piosenek Dranema zyskała mu wierną publiczność i uczyniła go bogatym. Pojawił się w wielu filmach, w tym w 'Bonsoir m'sieurs dames' w 1902 roku oraz w kilku krótkich filmach niemych wyreżyserowanych przez Ferdinanda Zeccę, takich jak 'Le salut de Dranem' (1901). Alice Guy nakręciła jedenaście początkowych filmów dźwiękowych, zwanych 'Phonoscènes,' z udziałem Dranema dla Gaumont w 1905 roku. Jego humor był niespójny i często ryzykowany, a piosenki takie jak ‘Le Fils d'un gniaf’ cieszyły się ogromną popularnością. Zdobywając Zamek Château de Ris w 1910 roku, założył następnie organizację filantropijną, która pomagała starzejącym się artystom; dom emerytalny został otwarty przez prezydenta Armandsa Fallièresa w 1911 roku. Fundacja Dranema działała do 2000 roku, a nieruchomość jest obecnie domem spokojnej emerytury prowadzonym przez państwo. Pojawiał się w operetkach, teatrze na żywo i filmach, w tym w 'La fille de Madame Angot' (1918) w Paryskiej Operze Komicznej oraz ‘Les brigands’ (1931). W 1910 roku Dranem wziął również udział w produkcji 'Le Médecin malgré lui' Moliera w teatrze l'Odéon. W 1923 roku otrzymał odznaczenie Rycerza Legii Honorowej, a w 1935 roku awansowano go na Oficera. Zamek Château de Ris-Orangis jest miejscem wiecznego spoczynku Dranema. Podczas I wojny światowej Dranem występował dla żołnierzy i rannych, pojawiając się w szpitalach. Pojawił się również u boku Maurice’a Chevaliera w filmie ‘Là-Haut’. Film ‘Le Ménage Dranem’ (Dom Dranema), nakręcony przez Pathé, przedstawia odwrócenie tradycyjnych ról płciowych, z żoną maltretującą męża. Brał udział w licznych programach radiowych i wystąpił w tuzinie filmów między 1919 a 1935 rokiem. Zmarł 13 października 1935 roku w Klinice de l’Alma w Paryżu, dożywszy wieku 66 lat.

Dudley Moore (1935–2002), komik (Wielka Brytania) – Satyra, Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Dudley Moore

Dudley Moore, angielski aktor, komik, muzyk i kompozytor, urodził się 19 kwietnia 1935 roku w Dagenham w Anglii. Jego rodzicami byli John Moore i Ada Francis. We wczesnym dzieciństwie borykał się z problemami spowodowanymi stópką koślawa, co wymagało rozległego leczenia szpitalnego; jedna stopa nie zareagowała na działania naprawcze. Mimo to jego wyjątkowe zdolności były widoczne od najmłodszych lat; w wieku 11 lat otrzymał stypendium na Guildhall School of Music, a w 1955 roku stypendium organowe na Magdalen College, Oxford. Podczas studiów tam rozwinął się w utalentowanego pianisty jazzowego i kompozytora, występując w klubach jazzowych i kabaretach oraz współpracując z Alanem Bennettem w The Oxford Revue. Kariera Moore'a nabrała tempa we wczesnych latach 60. XX wieku, kiedy dołączył do big bandu Johna Dankwortha po ukończeniu Oxfordu w 1958 roku. W latach 1960–1964 Moore brał udział w satyrycznym programie komediowym *Beyond the Fringe*, występując u boku Bennett i innych artystów, i otrzymał specjalną nagrodę Tony Award w 1963 roku. Powstało znaczące partnerstwo z Peterem Cookiem, co zaowocowało serialem telewizyjnym BBC *Not Only... But Also* w latach 1965–1970. Duet wspólnie otrzymał nagrodę British Academy Television Award za najlepszy występ rozrywkowy w 1966 roku i stworzył humorystyczne skecze *Dagenham Dialogues* dla programu. Pojawili się również razem w filmach takich jak *The Wrong Box* (1966) i *Bedazzled* (1967), a Moore współtworzył scenariusz do *Bedazzled* u boku Cooka. Moore osiągnął sukces solowy w Ameryce pod koniec lat 70. i na początku lat 80., występując w filmach takich jak Foul Play (1978), 10 (1979) oraz, co szczególnie godne uwagi, Arthur (1981). Jego rola w Arthur przyniosła mu nominacje do Oscara za najlepszą rolę aktorską i Złotego Globu, który zdobył. Otrzymał kolejny Złoty Glob za Micki & Maude (1984). W 1987 roku Moore otrzymał gwiazdę na Hollywood Walk of Fame, a w 2001 roku królowa Elżbieta II nadarzyła mu tytuł CBE. Zdiagnozowany z chorobą neurodegeneracyjną w latach 80., Dudley Moore kontynuował pracę aż do śmierci 27 marca 2002 roku.

Duilio Pizzocchi, komik (Włochy) – Parodia, Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Duilio Pizzocchi

Duilio Pizzocchi, a właściwie Maurizio Pagliari, jest włoskim komikiem i wykonawcą kabaretu urodzonym w Bolonii w 1957 roku. Od młodego wieku wykazywał talent do żartów i rozrywki. Rozpoczął karierę w wieku dwudziestu lat, występując w programach radiowych i telewizyjnych w regionie Emilia-Romagna. W tym wczesnym okresie rozwinęło się kilka postaci, które stały się centralne dla jego komediowej osobowości, w tym ferrareski malarz "Duilio Pizzocchi", który ostatecznie stał się jego pseudonimem scenicznym, oraz „Kaktus”, postać popularna w latach 80. znana z poszukiwania pożyczek i nielegalnych towarów. Styl komediowy Pizzochiego charakteryzuje się szeroką gamą postaci, z których każda ma odrębne osobowości i dziwactwa. Obok "Duilio Pizzocchi" i "Cactus," stworzył "Ermete Bottazzi," kierowcę ciężarówki, który zadebiutował na początku lat 90., a także "Donna Zobeide," parodię wróżki, która zyskała popularność dzięki audycjom radiowym oraz "La Novella," ciętą staruszkę, która później przeszła na występy sceniczne. Do innych godnych uwagi postaci należą "Eddy Collante," "Stefano Pedrazzi" i "Mefistocchi." Od 1983 roku zaczął pojawiać się w telewizji w lokalnych programach Emilia-Romagna, doskonaląc te postacie. Przez całą swoją karierę Pizzocchi eksplorował różne formy występów. Od 1988 roku poświęcił się kabaretowi, występując w teatrach, na konwencjach i festiwalach. W 1992 roku współzałożył trwający do dziś touring show Costipanzo Show z Andreą Sasdelli (Giuseppe Giacobazzi). Pojawił się również w licznych filmach, takich jak Consigli per gli acquisti (1997), Baciato dalla fortuna (2011) i Volevo nascondermi (2020). Wystąpił w programach telewizyjnych takich jak Zelig, talk-show Maurizio Costanzo oraz Quelli che... il calcio. Prowadził program radiowy Il mani-comico z Giacobazzi od 2005 do 2026 roku na Radio Italia Anni 60, a obecnie prowadzi "Il Manicomico" na Radio Italia Anni 60 Emilia Romagna, nadawany od poniedziałku do soboty. W 2020 roku wydał książkę opowieści Fuori scena. Risate a sipario chiuso, a w 2009 roku współautorzył Quel tesoro di mio figlio z Giuseppe Giacobazzi. Pizzocchi pracuje również jako komentator sportowy w amerykańskim futbolu.

Zweryfikowane Nieodebrane
Austria

Daniel Keberle

Daniel Keberle, urodzony 1 czerwca 1972 roku w Wiedniu, jest austriackim aktorem, komikiem, aktorem dubbingowym i lektorem. Posiada obywatelstwo austriackie oraz pozwolenia na pracę w Unii Europejskiej. Na początku kariery pracował jako statysta od lat 80., a później otrzymał role, takie jak kierowca podczas produkcji filmu „Trzej Muszkieterowie” w 1993 roku. Szkolenie Keberle obejmowało studia w Konserwatorium Muzyki i Sztuk Scenicznych Franz Schuberta w latach 1993–1996, gdzie uzyskał dyplom aktora. Występował w licznych teatrach na terenie Austrii i Niemiec, w tym w Volkstheater i Theater der Jugend w Wiedniu, Landestheater Coburg, Schauspielhaus Wien, Salzburger Landestheater, Landestheater Niederösterreich, Kabarett Simpl, Schauspiel Frankfurt oraz na Festiwalu w Salzburgu. W latach 90. był członkiem zespołu teatralnego Theaterensemble Theater zum Fürchten, występując w Scala Wien począwszy od 1995 roku. Do jego ról teatralnych należą m.in. rola Laertes’a w „Hamlecie” w Schauspiel Frankfurt oraz Walentyn w „Faustie” Goethego na Expo Hannover 2000. Daniel Keberle wystąpił w wielu produkcjach filmowych i telewizyjnych, w tym w 'Ein fast perfekter Seitensprung' (1996), 'Die Knickerbocker-Bande' (1997), 'Eine Familie zum Küssen' (1997), 'Tatort: Nichts mehr im Griff' (2001) oraz 'Bauernprinzessin' (2004) i jej kontynuacjach. Pojawiał się również gościnnie w serialach takich jak 'Medicopter 117 – Jedes Leben zählt', 'Julia – Eine ungewöhnliche Frau,' 'Schlosshotel Orth' i 'Kommissar Rex.' W szczególności film 'Alles wird gut' (2016), w którym wystąpił, otrzymał nominację do Oscara za 'Krótki Film Fabularny'. Nadal pracuje jako aktor, komik i lektor, z niedawnymi rolami w produkcjach takich jak ACHZIG PLUS (2023) i KOPFTUCHMAFIA (2023).