Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met D Geverifieerd Alles wissen
97-108 van 115 comedians
Dominique Farrugia, comedian (Frankrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Dominique Farrugia

Dominique Farrugia, geboren op 2 september 1962 in Vichy, Frankrijk, is een veelzijdig Frans creatief. Hij fungeert als acteur, filmregisseur, scenarioschrijver, producent, humorist en komiek. Zijn familieachtergrond weerspiegelt een diverse afkomst, waaronder Joodse pied-noir en Maltese voorouders; zijn ouders, die Algerije na de onafhankelijkheid in 1962 verlieten, vestigden zich in Vichy. Ze runde een bar-restaurant genaamd Le Verdier, en zijn vader werkte als bandleider in het Vichy casino. De volledige naam van Dominique Farrugia is Dominique Spiridion Léon Farrugia. Van 1986 tot 1992 waren Les Nuls actief en hebben ze een belangrijke bijdrage geleverd aan de Franse komedie. Hij schreef in 1987 voor de televisieserie *Objectief: nul*, wat resulteerde in een 7 d'Or-award. Gedurende deze periode presenteerde hij kortstondig een parodie op het weerbericht in 'Nulle part ailleurs' van 1987 tot 1988 en verscheen hij per ongeluk als acteur in een aflevering van *Objectief: nul* door afwezigheid van een andere acteur. De tv-special *TVN 595* uit 1988 ontving eveneens een 7 d'Or. Hij was medeoprichter van de productie­maatschappij RF2K met Olivier Granier en richtte in 1997 het televisiekanaal Comédie! op, waar hij van april 2002 tot februari 2003 directeur-generaal en president was. Hij regisseerde in 1994 *La Cité de la peur*, dat 2,2 miljoen kijkers in Frankrijk trok. Zijn regiewerk omvat *Delphine 1, Yvan 0* (1996), *L'amour, c'est mieux à deux* (2010), *Bis* (2015), *Return to 17* (2015) en *Under the Same Roof* (2017). Momenteel leidt hij Shine Fiction samen met Guillaume Thouret als chief operating officer, met de focus op het produceren van premium scripted series voor Franse omroepen en wereldwijde streamingplatforms.

Don Ameche (1908–1993), comedian (Verenigde Staten)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigde Staten

Don Ameche

Dominic Felix Amici, professioneel bekend als Don Ameche, begon zijn leven op 31 mei 1908 in Kenosha, Wisconsin; hij was een Amerikaanse acteur met een carrière die duurde van het einde van de jaren twintig tot het begin van de jaren negentig. Zijn ouders waren Felice Amici, een immigrant uit Montemonaco, Italië, en Barbara Etta Hertel, die Schotse, Ierse en Duitse voorouders had. Hij groeide op met acht broers en zussen, waaronder acteur James (Jim) Ameche. Aanvankelijk van plan om rechten te studeren, bezocht hij Marquette University, Loras College en de University of Wisconsin–Madison. Zijn vroege carrière begon met optredens in college shows en vaudeville, waaronder een jaar werken met Texas Guinan. Hij bracht vijf jaar door als radio-omroeper voordat hij bredere erkenning kreeg. Ameche verwierf snel populariteit als radioster in Chicago tegen 1932, en verscheen in programma's zoals 'Empire Builders', 'First Nighter' en 'Betty and Bob'. In 1933 verhuisde hij naar Hollywood om een filmcarrière na te streven. Hij tekende in 1935 een filmcontract met 20th Century Fox nadat hij in *Clive of India* had gespeeld, wat leidde tot een contract van zeven jaar. Gedurende de late jaren dertig en de jaren veertig werd hij bekend als een lichte romantische hoofdrolspeler, vaak gecombineerd met actrices zoals Alice Faye en Betty Grable. Hij speelde in talrijke films, waaronder *Midnight* (1939), *The Story of Alexander Graham Bell* (1939) en *Swanee River* (1939). Het succes van de laatste film leidde tot de informele term 'ameche' die werd gebruikt voor een telefoon. In 1943 bereikte Ameches inkomen $247.677, waarmee hij zich als de op twee na best betaalde persoon bij 20th Century Fox dat jaar positioneerde. Hij presenteerde ook NBC's International Showtime van 1961 tot 1965 en verscheen op Broadway in musicals zoals Silk Stockings (1955) en Our Town (1989). Een heropleving van Ameches Hollywood-carrière begon in 1983 met de film *Trading Places*; daarna ontving hij een Academy Award voor Beste Acteur in een Bijrol voor zijn rol in *Cocoon* (1985), en een Volpi Cup voor Beste Acteur voor *Things Change* (1988). Don Ameche, die 54 jaar met Honore Prendergast was getrouwd en zes kinderen had, overleed op 6 december 1993 in Scottsdale, Arizona. De Hollywood Walk of Fame eert Don Ameche met twee sterren, één ter erkenning van zijn bijdragen aan de radio en de andere aan de televisie.

Don Black, comedian (Verenigd Koninkrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Don Black

Don Black, geboren als Donald Blackstone op 21 juni 1938, is een Engelse tekstdichter met een carrière die decennia omspant. Zijn ouders, Morris en Betsy Blackstone, waren Russische Joodse immigranten uit Oekraïne, en hij bracht zijn vroege jaren door in een gemeentewoning in Tornay House, South Hackney, Londen. Hij bezocht de Cassland Road School voordat hij zijn professionele reis begon. Aanvankelijk werkte Black kort als komiek. Zijn carrière begon in de muziekwereld als kantoorjongen bij een uitgeverij, waarna hij doorgroeide naar de functie van song-plugger. Deze vroege ervaringen vormden de basis voor zijn latere succes als songwriter. Black's bijdragen aan de populaire cultuur zijn uitgebreid en gevarieerd. Hij beheerde jarenlang zanger Matt Monro en schreef gedurende die tijd teksten voor hem. Vooral wordt hij vaak herinnerd om zijn partnerschappen met John Barry; samen creëerden ze vijf James Bond titelsongs, zoals “Thunderball,” “Diamonds Are Forever,” en “The Man with the Golden Gun.” Bovendien componeerden Black en Quincy Jones in 1969 gezamenlijk de themamuziek voor “The Italian Job.” Zijn werk met Andrew Lloyd Webber resulteerde in projecten als "Tell Me on a Sunday," dat later de basis vormde voor "Song and Dance," evenals "Aspects of Love" en "Bombay Dreams." Black behaalde aanzienlijke commercieel succes, waaronder Amerikaanse nummer één hits met “Ben,” vertolkt door Michael Jackson, en “To Sir With Love” door Lulu. Gedurende zijn carrière heeft Don Black talloze onderscheidingen ontvangen voor zijn talent als songwriter. Hij won een Oscar voor Beste Lied voor "Born Free" in 1966, samen met John Barry, en kreeg vijf extra Academy Award-nominaties voor liedjes zoals "True Grit," "Ben," "Wherever Love Takes Me," en "Come to Me." Hij ontving ook twee Tony Awards voor beste libretto en teksten voor Sunset Boulevard , samen met Christopher Hampton, en nog eens drie Tony-nominaties. Zijn prestaties omvatten zes Ivor Novello Awards en een Golden Globe. Voor Born Free werd hij benoemd tot lid in de Orde van het Britse Rijk en ontving hij een Special Olivier Award in 2020. Momenteel werkt hij mee aan een lied voor de film 'Mog’s Christmas' (2023), en plant hij een beperkte reeks van From The Heart in Londens Garrick Theatre in 2026.

Dorkas Kiefer, comédienne (Duitsland)
Geverifieerd Onopgeëist
Duitsland

Dorkas Kiefer

Dorkas Kiefer is een Duitse actrice, zangeres en komediante. Geboren op 21 juni 1972 in Offenbach am Main, groeide ze op in Braunfels. Haar broer, Vinzenz Kiefer, werkt eveneens als acteur. Ze begon haar artistieke reis op jonge leeftijd, door op negenjarige leeftijd mee te doen in een kinder musical in Wetzlar. Dorkas ontving training in diverse artistieke disciplines waaronder zingen, piano, ballet, tap en dans. In 1988 tekende ze een contract met componist Ralph Siegel en bracht zes singles uit. Ze verwierf erkenning door als derde te eindigen in de Duitse voorselectie voor het Eurovisie Songfestival 1989 met 'Ich hab Angst'. Verdere muzikale successen volgden in 1994, toen ze Duitsland vertegenwoordigde als onderdeel van de groep Mekado op het Eurovisie Songfestival, opnieuw als derde eindigend. Haar acteercarrière begon in 1996 met een rol in de soap 'Unter uns', en ze is sindsdien verschenen in vijftien film- en televisieproducties. Tanja was een belangrijk personage dat ze speelde in de film uit 1999, 'Eden in the Flames of War'. Bovendien vertolkte ze de rol van Kriemhild in de film 'Siegfried' uit 2005, en speelde ze ook Sheila in de fantasieproductie 'The Legend of the Loch Ness Monster' uit 2008. Ze presenteerde de show 'Singles 2000' in 2000 en toerde als gastzangeres met Udo Lindenberg. Sinds 2007 is ze de vertolkster van de rol van Anna Siebert in de audio drama soap '…und nebenbei Liebe'. Haar optreden in de dramafilm 'Between Us' uit 2013 was een hoofdrol. Verder speelde ze mee in zowel de komedie 'Toilet Story' uit 2015 als de televisieserie 'Lanes', waar ze de personage Phantom vertolkte. Ze wordt gecrediteerd als komiek voor een tv-show. Dorkas Kiefer woont momenteel in Heiligenhaus en werkt regelmatig samen met regisseurs Thomas Nennstiel en Martin Kinkel, evenals acteurs Fiona Coors, Rainer Hunold, Marcus Mittermeier en Radost Bokel.

Douglas Adams (1952–2001), comedian (Verenigd Koninkrijk) – Satire
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Douglas Adams

Douglas Noël Adams, een Engelse schrijver van romans, comedy's en scripts, creëerde The Hitchhikers Guide to the Galaxy als een BBC-radiokomedie in 1978; het concept groeide later uit tot een vijf-boek trilogie die meer dan 14 miljoen exemplaren tijdens zijn leven verplaatste. In 1981 veranderde hij het verhaal in een televisieserie, een videospel in 1984, en Na zijn dood werd een film uitgebracht in 2005.

Douglas Byng (?–1987), comedian (Verenigd Koninkrijk) – Imitaties, Cabaret
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Douglas Byng

Douglas Byng, geboren op 17 maart 1893 in Basford, Nottinghamshire, was een Engels komische zanger en liedjesschrijver die een opmerkelijk lange carrière kende, die 76 jaar omvatte. Byng begon zijn theatercarrière in 1914 in Hastings, aanvankelijk als kostuummaker voordat hij zich bij variétégezelschappen voegde. Hij toerde uitgebreid en verscheen op 21-jarige leeftijd in *The Girl in the Taxi*, waarbij hij in meer dan 100 plaatsen optrad. Het publiek herkende zijn shows aan hun suggestieve grappen en originele composities, vaak gepromoot onder de naam 'Bordevol, maar Brits'. Bekend om zijn vrouwelijke imitatie, was hij een pionier op het gebied van camp-achtige performances, en verscheen hij regelmatig in muziekzalen en cabarets als personages zoals 'Camille'. In 1925 richtte hij de nachtclub The Kinde Dragon op, waar hij cabaretvoorstellingen in drag presenteerde. Zijn komische stijl combineerde grove insinuaties met slimme woordspelingen, en Noel Coward beschreef het beroemd als "de meest verfijnde vulgariteit in Londen." Vanwege maatschappelijke vooroordelen was Byng een homoseksuele performer die in de kast zat. Gedurende zijn carrière verscheen Byng in tal van producties, waaronder West End-theater, revue, cabaret en pantomime. Hij vertolkte de rol van de Grootvizier in Aladdin in het London Palladium in 1921, en ontwikkelde zijn eerste pantomime dame-personage, Eliza, voor Dick Whittington en Zijn Kat in 1924; daarna verscheen hij als pantomime dame in meer dan 30 toneelproducties. Hij maakte ook internationale optredens in Londen, Parijs en New York, waaronder een succesvol cabaretoptreden in de Club Lido in New York in 1931. Tijdens de Tweede Wereldoorlog vermaakte hij troepen. Zijn werk zette zich voort tot in zijn latere jaren, met optredens in (1956) en de filmversie (1966), een gastoptreden bij Parkinson in 1977 met Carol Channing, en optredens tot in zijn late tachtiger jaren. Hij beïnvloedde latere drag- en komische artiesten, en verkocht regelmatig uitverkochte zalen zoals de Chez Henri Club, Café Anglais en de Strand Roof Garden. Leden van de Britse Koninklijke familie huurden Byng in voor privévoorstellingen in Windsor Castle en Balmoral, en hij wreef vaak aanzienlijke gelden op voor goede doelen door zijn werk. Douglas Byng overleed op 24 augustus 1987.

Dr. Tangalanga (1916–2013), comedian (Argentinië)
Geverifieerd Onopgeëist
Argentinië

Dr. Tangalanga

Julio Victorio De Rissio, die het publiek kende als Dr. Tangalanga, was een Argentijnse komiek geboren in Buenos Aires op 10 november 1916, in de wijk Balvanera. Zijn ouders waren Italiaans-Argentijnse immigranten en hij bracht zijn vormende jaren door binnen die gemeenschap. Aanvankelijk werkte hij in een schoenfabriek en later als schoenmaker, en trouwde op 25-jarige leeftijd. Echter, zijn carrière nam een onverwachte wending in 1958 toen hij begon met het opnemen van grappige telefoontjes om een zieke vriend te vermaken. Dit toevallige begin zou uiteindelijk zijn professionele leven definiëren. Dr. Tangalanga's komedie draaide om grappige telefoontjes naar vreemden, vaak gericht op bedrijven en waarbij valse klachten leidden tot ruzies en beledigingen. Zijn stijl bevatte regelmatig Argentijns Lunfardo volksgebruik, absurde scenario's met een fictieve familielid en het gebruik van grof taalgebruik en dubbelzinnigheden. Een bijzonder memorabel telefoontje ging over een voetbalveld-eigenaar en eindigde met de zin “Oíme, me hizo mierda este hijo de puta.” Hij bracht meer dan 40 albums uit met deze grappige telefoontjes, beginnend in 1989, en ze verkochten meer dan 250.000 exemplaren tussen 1989 en 2013. Critici zoals Carlos Loiseau en Alejandro Rozitchner erkenden zijn werk. Opmerkelijk genoeg stond Octavio voor het eerst op het album 'Dr. Tangalanga es mundial' (1998). Hoewel zijn carrière na 1965 een stilstand kende als gevolg van het overlijden van zijn vriend, hervatte Dr. Tangalanga in 1980 opnieuw de opnames tijdens zijn herstel van hepatitis. Zijn populariteit groeide via informele distributienetwerken in Argentinië in de jaren tachtig. Latere uitgaven omvatten '40 Años Currando' (2004), dat uitsluitend in Mexico werd uitgebracht, en een live-opname van La Tristienda Club die in 2006 verscheen als een officiële bootleg. Hij gebruikte af en toe ook de namen Raúl Tarufetti of Licenciado Varela. Dr. Tangalanga overleed op 26 december 2013, en liet een nalatenschap achter als, volgens sommigen, de meest bekende graptelefoonkunstenaar in de Spaanssprekende wereld.

Dranem (1869–1935), comedian (Frankrijk) – Muzikale comedy, Surrealistisch en absurd
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Dranem

De Franse entertainer Charles Armand Ménard, die de artiestennaam Dranem gebruikte, was een zanger van komische liedjes, een optredende in muziekzalen en op het toneel, en een acteur in films. Hij werd geboren in het 10e arrondissement van Parijs op 23 mei 1869 en overleed in het 7e arrondissement van Parijs op 13 oktober 1935. Zijn vader was een ambachtsman-juwelier, en Dranem leerde het vak van hem. Hij nam de artiestennaam Dranem aan als een anagrame van Ménard. Dranem begon zijn carrière als leerling juwelier voordat hij de entertainmentwereld betrad. Aanvankelijk werkte hij kortstondig als riemverkoper en verkoper van orthopedische instrumenten. Hij lanceerde zijn amateuristische podiumcarrière in september 1890 bij La Verrerie. Zijn professionele debuut vond plaats op 24 maart 1894, bij de Electric-Concert. Vanaf 1895 trad hij op met Félix Mayol en Max Dearly bij 'Concert Parisien'. Rond 1896 ontwikkelde hij een kenmerkend kostuum: een klein jasje, gestreepte broek, enorme schoenen en een hoed, samen met schmink. Hij werd een toonaangevende variétéartiest, bekend om zijn komische absurdistische genre. Dranem's komische zangroutine bracht hem een loyale aanhang en maakte hem rijk. Hij verscheen in talrijke films, waaronder 'Bonsoir m'sieurs dames' in 1902 en verschillende stomme korte films geregisseerd door Ferdinand Zecca, zoals 'Le salut de Dranem' (1901). Alice Guy regisseerde elf initiële geluidsfilms, aangeduid als 'Phonoscènes,' met Dranem voor Gaumont in 1905. Zijn humor was onconventioneel en vaak riskant, en hij voerde liederen uit zoals ‘Le Fils d'un gniaf’ met groot succes. Hij verwierf Château de Ris in 1910 en richtte vervolgens een filantropische organisatie op om oudere artiesten te helpen; het rusthuis werd ingewijd door president Armands Fallières in 1911. De Dranem Foundation was operationeel tot 2000, en het landgoed is nu een door de overheid beheerd tehuis. Hij verscheen in operettes, live theater en film, waaronder 'La fille de Madame Angot' (1918) in de Opéra-Comique van Parijs en ‘Les brigands’ (1931). Tijdens 1910 nam Dranem ook deel aan een productie van Molière's 'Le Médecin malgré lui' in het l'Odéon theater. In 1923 ontving hij de onderscheiding Chevalier de la Légion d'Honneur, gevolgd door de rang Officier in 1935. Château de Ris-Orangis dient als Dranem's laatste rustplaats. Tijdens de Eerste Wereldoorlog trad Dranem op voor troepen en gewonde soldaten, en verscheen hij in ziekenhuizen. Hij verscheen ook samen met Maurice Chevalier in 'Là-Haut'. De film ‘Le Ménage Dranem’ (Het Dranem Gezin), gemaakt door Pathé, toont een omkering van traditionele genderrollen, waarbij de vrouw de man mishandelt. Hij maakte talloze radiooptredens en speelde in een twintigtal films tussen 1919 en 1935. Hij overleed op 13 oktober 1935 in de Clinique de l'Alma in Parijs, op de leeftijd van 66 jaar.

Dudley Moore (1935–2002), comedian (Verenigd Koninkrijk) – Satire, Sketchcomedy
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Dudley Moore

Een Engelse acteur, komiek, muzikant en componist, Dudley Moore werd geboren op 19 april 1935 in Dagenham, Engeland. Zijn ouders waren John Moore en Ada Francis. In zijn vroege jaren had hij te kampen met klompvoeten, wat uitgebreide ziekenhuisbehandelingen vereiste; één voet reageerde niet op correctieve maatregelen. Desondanks waren zijn uitzonderlijke talenten vroegtijdig duidelijk; hij ontving een beurs voor de Guildhall School of Music op 11-jarige leeftijd, gevolgd door een orgelbeurs voor Magdalen College, Oxford, in 1955. Tijdens zijn studie daar ontwikkelde hij zich tot een bekwame jazzpianist en componist, waarbij hij optrad in jazzclubs en cabarets en samenwerkte met Alan Bennett in The Oxford Revue. Moore's carrière maakte een sprong voorwaarts aan het begin van de jaren '60 toen hij in 1958 na zijn afstuderen aan Oxford toetrad tot de big band van John Dankworth. Van 1960 tot 1964 nam Moore deel aan de satirische comedy revue *Beyond the Fringe*, waarbij hij optrad naast Bennett en andere kunstenaars, en werd in 1963 geëerd met een speciale Tony Award. Een belangrijk partnerschap ontstond met Peter Cook, wat resulteerde in de BBC televisieserie *Not Only... But Also* van 1965 tot 1970. Het duo ontving gezamenlijk de British Academy Television Award voor Beste Entertainment Performance in 1966 en creëerde de humoristische *Dagenham Dialogues* sketches voor de show. Ze verschenen ook samen in films zoals *The Wrong Box* (1966) en *Bedazzled* (1967), waarbij Moore *Bedazzled* mede schreef met Cook. Moore behaalde individueel succes in Amerika tijdens de late jaren zeventig en vroege jaren tachtig, met rollen in films als *Foul Play* (1978), *10* (1979) en opmerkelijk genoeg *Arthur* (1981). Zijn prestatie in *Arthur* leverde hem nominaties op voor een Academy Award voor Beste Acteur en een Golden Globe Award, die hij won. Hij ontving een tweede Golden Globe Award voor *Micki & Maude* (1984). In 1987 kreeg Moore een ster op de Hollywood Walk of Fame, en Koningin Elizabeth II verleende hem in 2001 de titel CBE. Naast een degeneratieve hersenziekte te zijn gediagnosticeerd in de jaren tachtig, bleef Dudley Moore werken tot aan zijn dood op 27 maart 2002.

Duilio Pizzocchi, comedian (Italië) – Parodie, Cabaret
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Duilio Pizzocchi

Duilio Pizzocchi, wiens echte naam Maurizio Pagliari is, is een Italiaanse cabaretier en entertainer geboren in Bologna in 1957. Van jongs af aan toonde hij een talent voor grappen en entertainment. Hij begon zijn carrière op twintigjarige leeftijd, met optredens in radio- en televisieprogramma's in de regio Emilia-Romagna. In deze vroege periode werden verschillende personages ontwikkeld die centraal zouden staan in zijn komische persoonlijkheid, waaronder de Ferrarese schilder "Duilio Pizzocchi," dat uiteindelijk zijn artiestennaam zou worden, en “Cactus,” een personage populair in de jaren 80, bekend om het zoeken naar leningen en illegale goederen. Pizzocchi's komische stijl wordt gekenmerkt door een divers scala aan personages, elk met duidelijke persoonlijkheden en eigenaardigheden. Naast "Duilio Pizzocchi" en "Cactus" creëerde hij "Ermete Bottazzi," een vrachtwagenchauffeur die debuteerde in de vroege jaren '90, evenals "Donna Zobeide," een parodie op een zieneres die populairiteit verwierf via radio-uitzendingen, en "La Novella," een bijtige oude vrouw die later overging naar optredens op het toneel. Andere opmerkelijke personages zijn "Eddy Collante," "Stefano Pedrazzi" en "Mefistocchi." Vanaf 1983 begon hij te verschijnen op televisie in lokale Emilia-Romagna-uitzendingen, waarmee hij deze personages verder verfijnde. Gedurende zijn carrière heeft Pizzocchi verschillende facetten van optreden verkend. Vanaf 1988 volgde hij een fulltime cabaretcarrière, waarbij hij optrad in theaters, congressen en festivals. In 1992 richtte hij de tourshow Costipanzo Show mede op met Andrea Sasdelli (Giuseppe Giacobazzi), die nog steeds draait. Hij is ook te zien geweest in tal van films, waaronder Consigli per gli acquisti (1997), Baciato dalla fortuna (2011) en Volevo nascondermi (2020). Zijn televisieoptredens omvatten programma's zoals Zelig, de Maurizio Costanzo Show en Quelli che... il calcio. Van 2005 tot 2026 presenteerde hij het radioprogramma Il mani-comico met Giacobazzi op Radio Italia Anni 60, en presenteert momenteel "Il Manicomico" op Radio Italia Anni 60 Emilia Romagna, van maandag tot zaterdag. Hij publiceerde in 2020 het boek met verhalen Fuori scena. Risate a sipario chiuso, en co-schreef Quel tesoro di mio figlio met Giuseppe Giacobazzi in 2009. Pizzocchi werkt ook als sportcommentator voor American football.

Geverifieerd Onopgeëist
Oostenrijk

Daniel Keberle

Daniel Keberle, geboren op 1 juni 1972 in Wenen, is een Oostenrijkse acteur, komiek, nasynchronisatiespeler en voice-over artiest. Hij bezit de Oostenrijkse nationaliteit en beschikt over EU-werkvergunningen. Zijn vroege carrière omvatte werk als figurant vanaf de jaren 80, gevolgd door rollen zoals die van chauffeur voor de productie 'De Drie Musketiers' in 1993. Keberle’s opleiding omvatte een studie aan het Franz Schubert Conservatorium voor Muziek en Uitvoerende Kunsten van 1993 tot 1996, waar hij een diploma in acteren behaalde. Hij heeft opgetreden in tal van theaters door heel Oostenrijk en Duitsland, waaronder het Volkstheater en Theater der Jugend in Wenen, Landestheater Coburg, Schauspielhaus Wien, Salzburger Landestheater, Landestheater Niederösterreich, Kabarett Simpl, Schauspiel Frankfurt en het Salzburg Festival. Hij was lid van het Theaterensemble Theater zum Fürchten vanaf de jaren '90, met optredens in de Scala Wenen vanaf 1995. Zijn theaterrollen omvatten de rol van 'Laertes' in 'Hamlet' bij Schauspiel Frankfurt en Valentin in Goethe’s 'Faust' op de Expo Hannover 2000. Daniel Keberle is verschenen in een breed scala aan film- en televisieproducties, waaronder 'Ein fast perfekter Seitensprung' (1996), 'Die Knickerbocker-Bande' (1997), 'Eine Familie zum Küssen' (1997), 'Tatort: Nichts mehr im Griff' (2001), en 'Bauernprinzessin' (2004) en de vervolgfilms. Hij heeft ook gastrollen gehad in series als 'Medicopter 117 – Jedes Leben zählt', 'Julia – Eine ungewöhnliche Frau,' 'Schlosshotel Orth,' en 'Kommissar Rex.' Opmerkelijk is dat de film 'Alles wird gut' (2016), waarin hij meespeelde, een Academy Award-nominatie ontving voor 'Live Action Short'. Hij blijft werken als acteur, komiek en voice-over artiest, met recente optredens in producties zoals ACHZIG PLUS (2023) en KOPFTUCHMAFIA (2023).