Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na C Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 61-72 z 127 komików
Caterina Guzzanti, komiczka (Włochy) – Satyra, Parodia
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Caterina Guzzanti

Caterina Guzzanti to włoska satyryczka i aktorka urodzona w Rzymie 5 czerwca 1976 roku. Pochodzi z rodziny o historii zaangażowania politycznego i ekspresji artystycznej; jej ojciec, Paolo Guzzanti, był byłym posłem, a ona ma dwóch braci, Sabinę i Corrado Guzzanti, którzy również są satyrykami. Jej rodzicami byli Paolo Guzzanti i Germana Antonucci. Kariera Cateriny rozpoczęła się w 1997 roku od występu w programie Pippo Chennedy Show, który stworzył jej brat Corrado. Następnie w 1998 roku zagrała u boku siostry Sabiny w programie La posta del cuore. Styl komediowy Guzzanti często obejmuje parodię i kreowanie postaci, eksplorując współczesne włoskie społeczeństwo. Szczególnie znana jest z roli Arianny w serialu telewizyjnym 'Boris', który nadawany był od 2007 do 2010 roku przez trzy sezony, a tę rolę powtórzyła w czwartym sezonie w 2022 roku. Podczas pracy przy 'Boris' stworzyła galerię postaci, w tym 'contessinę' Orsettę Orsini. W 2012 roku zagrała Vichi, parodię aktywistki CasaPound, w 'Un due tre stella'. Parodiowała również Mariastellę Gelmini i Sarah Palin w 'Parla con me' w 2008 roku. Jej praca obejmowała prowadzenie 'La prova dell’otto' od marca 2013 roku oraz współprowadzenie 'Sostiene Bollani' ze Stefano Bollanim od 2011 do 2013 roku, przed rozpoczęciem prezentacji 'Nanuk - Prove d'avventura' z Davide Demichelisem w 2012 roku. Przez całą swoją karierę Caterina Guzzanti wykazała się zaangażowaniem w satyryczne komentarze i różnorodne współprace. W 2021 roku wystąpiła we włoskim programie komediowym 'LOL - Chi ride è fuori', występując pod presją. W 2014 roku współpracowała z Lo Stato Sociale nad ich albumem 'L'Italia peggiore.' Jej twórczość wciąż ewoluuje, demonstrując jej wszechstronność jako aktorki i satyryczki.

Catherine Ethier, komiczka (Kanada)
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Catherine Ethier

Catherine Ethier jest kanadyjską kolumnistką radiową i telewizyjną, uznawaną również za autorkę. Opisywana jest jako humorystka o błyskotliwej inteligencji i znana ze swojego żywego języka. Jej twórczość czerpie inspirację z gości lub bieżących wydarzeń, często włączając obrazy, rękodzieło i elementy kultury popularnej. Na przykład, zaprezentowała akwarele przedstawiające Oliviera Primeau na wakacjach, a także scenografie z Serge Denoncourt jako syreną i Jean-Sébastienem z frędzlami chroniącymi przed niedźwiedziami. Stworzyła również akwarelę przedstawiającą chustkę do zakrywania podczas kichania, co demonstruje jej unikalne podejście do komentarza. Ostatnie prace Ethier koncentrują się wokół publikacji jej debiutanckiej książki, 'Une femme extraordinaire,' wydanej 6 kwietnia 2022 roku. Ta powieść porusza tematykę stresu psychicznego, a nawet samobójstwa, przyjmując feministyczną perspektywę. Protagonistka, Corinne Gazaille, doświadcza poczucia niedoskonałości pomimo publicznego uznania, co odzwierciedla krytykę Ethier wobec kultury czci celebrytów. Opisywana jako „mała terapia”, „dziennik intymny” i „książka gniewu”, książka porusza to, co Ethier postrzega jako brak otwartej dyskusji na temat problemów zdrowia psychicznego w przestrzeni publicznej, częściowo zainspirowana wywiadem z Hubertem Lenoir na programie ‘Tout le monde en parle.’ Uważa za frustrujące, że rozmowy o zdrowiu psychicznym często są tłumione. Poza pisaniem i komentarzami, Ethier angażuje się w problemy społeczne. Jest rzecznikiem Regroupement des maisons pour femmes victimes de violence conjugale (Koalicji Schronisk dla Kobiet Ofiar Przemocy Domowej), co świadczy o jej zaangażowaniu we wspieranie osób narażonych na niebezpieczeństwo. Jej praca obejmuje również poruszanie codziennych problemów, takich jak pisanie o kwestii publicznego oddawania moczu w parkach. Ethier często współpracuje z innymi osobami, co sugeruje dynamiczne i oparte na współpracy podejście do jej twórczości.

Catherine O'Hara (1954–2026), komiczka (Kanada) – Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Catherine O'Hara

Catherine Anne O'Hara, aktorka i komiczka posiadająca obywatelstwo kanadyjskie i amerykańskie, miała karierę trwającą ponad pięćdziesiąt lat. Urodzona 4 marca 1954 roku w Toronto, Ontario, dorastała w katolickiej rodzinie o irlandzkim pochodzeniu wraz z sześcioma rodzeństwem. Jej formalna edukacja obejmowała ukończenie Burnhamthorpe Collegiate Institute w 1974 roku. Zmarła 30 stycznia 2026 roku w Santa Monica, Stany Zjednoczone. W trakcie swojej rozległej kariery pracowała również jako scenarzystka i reżyserka. Profesjonalna kariera O'Hary rozpoczęła się w 1974 roku, kiedy dołączyła do The Second City w Toronto, początkowo pełniąc rolę podstudyjnej Gildy Radner. Następnie w 1976 roku stała się częścią trupy koncertowej, zastępując Rosemary Radcliffe. Jej talent komediowy został jeszcze bardziej zaprezentowany jako regularna wykonawczyni w Second City Television (SCTV) w latach 1976–1984. W tym czasie współpracowała z wybitnymi komikami takimi jak John Candy, Eugene Levy, Rick Moranis i Martin Short. Scenariusz SCTV otrzymał uznanie, zdobywając kilka nagród Primetime Emmy Awards w 1982 roku. Jej wkład w program został również doceniony indywidualnie nagrodą Primetime Emmy Award. Poza komediami sytuacyjnymi, O'Hara wystąpiła w licznych filmach, przyczyniając się do globalnego dochodu z biletów przekraczającego 4,3 miliarda dolarów amerykańskich. Zagrała w After Hours (1985) w reżyserii Martina Scorsese i Beetlejuice (1988) w reżyserii Tima Burtona. Jej rola matki we franczyzie filmowej Kevin sam w domu , w tym w Kevin sam w domu (1990) i Kevin sam w Nowym Jorku (1992), przyniosła jej szeroką rozpoznawalność. Pożyczyła również głos do kilku filmów animowanych, w tym do Krainy koszmarów (1993), Kurczaka Maćka (2005) i Elementarza (2023). W szczególności zagrała rolę Moiry Rose w sitcomie CBC Schitt's Creek (2015–2020), za którą otrzymała Emmy i Złoty Globus. Pracowała nieustannie aż do późnych lat, otrzymując nominacje do Emmy za role w Temple Grandin (2010), The Last of Us (2025) i The Studio (2025) oraz pojawiając się jako Dr Georgina Orwell w The Umbrella Academy (2017). Poślubiła Bo Welcha 25 kwietnia 1992 roku. Order Kanady uhonorował ją stopniem Oficera w 2017 roku.

Cathy Jones, komiczka (Kanada)
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Cathy Jones

Cathy Jones to kanadyjska aktorka, komik i pisarka, urodzona 6 kwietnia 1955 roku w St. John's, Nowa Fundlandia. Pochodzi z rodziny o korzeniach komediowych; jej bratem jest komik Andy Jones. Jej wczesne zaangażowanie w teatr rozpoczęło się w wieku 17 lat, kiedy to brat pomógł jej dołączyć do Newfoundland Traveling Theatre Company. To początkowe doświadczenie przygotowało grunt pod jej przyszłą karierę aktorską. W 1973 roku Jones przeniosła się do Toronto wraz z Tommy Sextonem, Gregiem Malone’em, Mary Walsh i Dyan Olsen, szukając możliwości teatralnych. Niedługo potem, jesienią tego samego roku, współzałożyła grupę komediową CODCO. Grupa poszerzyła się na początku 1974 roku o Roberta Joya i Andy’ego Jonesa. CODCO stał się znaczącą siłą w kanadyjskim teatrze i telewizji, a Jones zagrała regularną rolę w serialu telewizyjnym *Codco* w 1988 roku. Zaprezentowała również swoją wszechstronność, występując w filmach takich jak *Secret Nation* (2001), gdzie grała Friedę Vokey, oraz w innych projektach, takich jak *How to Be Deadly*, *Weirdos*, *Congratulations* i *Happyland*. Jeszcze bardziej zaprezentowała swój talent komediowy za pomocą monodramów, w tym *Wedding in Texas* i *Me, Dad and The Hundred Boyfriends*. Najbardziej rozpoznawalnym dziełem Jones jest prawdopodobnie jej długoletnia praca w serialu telewizyjnym This Hour Has 22 Minutes , który współtworzyła z Rickiem Mercerem, Mary Walsh i Gregiem Thomey w 1992 roku. Pozostała członkinią obsady przez 28 lat, odchodząc w 2021 roku i stając się jedyną oryginalną członkinią obsady od 2005 roku po odejściu Grega Thomeya. W 22 Minutes znana jest z kreowania szerokiego wachlarza postaci, w tym mężczyzn i kobiet o zróżnicowanych tożsamościach płciowych, takich jak pani Enid, Babe Bennett, Joe Crow i Love Murphy. Jej rola panny Enid została kontynuowana w internetowym serialu Broad Appeal: Living with E's z 2020 roku na platformie CBC Gem. W trakcie swojej kariery Jones otrzymała znaczne uznanie, w tym 18 nagród Gemini za scenariusz do serialu komediowego i trzy Canadian Comedy Awards za scenariusz. Biograficzny film dokumentalny CBC Life and Times, Keeping up with Cathy Jones , został wyprodukowany w 2006 roku. Była również producentką swojego specjalnego programu z 2002 roku, Cathy Jones Gets a Special . W 2013 roku pełniła również funkcję rzecznika Les Rendez-vous de la Francophonie.

Cecilia Loftus (1876–1943), komiczka (Stany Zjednoczone) – Komedia muzyczna, Parodie znanych osób
Zweryfikowane Nieodebrane
Stany Zjednoczone

Cecilia Loftus

Urodzona jako Marie Cecilia Loftus Brown w Glasgow, Szkocja, 22 października 1876 roku, Cecilia Loftus była szkocką artystką znaną z pracy jako aktorka, wykonawczyni w vodevillu i artystka z music hallu. Profesjonalnie używała nazw Cissie Loftus lub Cissy Loftus. Przemysł rozrywkowy był głęboko związany z jej rodziną; jej ojciec, Ben Brown, był członkiem grupy variety Brown, Newland & Le Clerc, podczas gdy jej matka, Marie Loftus, była aktorką, pantomimistką i wykonawczynią z music hallu, która później osiągnęła sławę jako gwiazda burleski. W Blackpool, w Anglii, uczęszczała do Zgromadzenia Świętego Dzieciątka Jezus, aby zdobyć wykształcenie. Loftus rozpoczęła swoją karierę zawodową we wczesnym okresie, debiutując w Oxford Music Hall w Londynie w lipcu 1893 roku, mając zaledwie siedemnaście lat. W jej repertuarze znajdowały się imitacje aktorek takich jak Yvette Guilbert, i miała krótki angaż w Gaiety Theatre w musicalu komediowym. Do 1894 roku osiągnęła szerokie uznanie, występując na tournee z renomowanymi grupami, takimi jak Ada Rehan Company i Augustin Daly Company, oraz pojawiając się w vodevillu w Lyceum Theatre w Nowym Jorku. Stała się ulubienicą międzynarodowej publiczności u boku Vesty Tilley i Harry’ego Laudera, a jej zakres wokalny był niezwykły, obejmujący sopran, alt, tenor i bas. Jej wszechstronność aktorska objawiała się w rolach Audrey w *Miłości bez opatrzności* oraz Winnie, roli w *Ostatnim Słowie*. Wystąpiła w Teatrze Dworskiego Sądu w "Dzieciach Króla" w 1898 roku, a Sir Henry Irving zaangażował ją do odgrywania ról, których Dame Ellen Terry nie mogła już pełnić po 1901 roku. Do godnych uwagi ról teatralnych należały Viola w "Dwa razy dwanaście nocy", Hero w "Much Ado About Nothing", Katherine w "Gdybym był królem" i Ofelia w "Hamlecie". Współpracowała również przy "Człowieku po czterdziestce" (1900) i "Lancerach" (1907), pisząc teksty i muzykę do niektórych piosenek. Cecilia Loftus zmarła 12 lipca 1943 roku w wieku 66 lat na zawał serca, który został skomplikowany przez alkoholizm; została pochowana na cmentarzu Kensico.

Celeste Ntuli, komiczka (Republika Południowej Afryki)
Zweryfikowane Nieodebrane
Republika Południowej Afryki

Celeste Ntuli

Celeste Ntuli to południowoafrykańska komiczka i aktorka, często nazywana królową komedii zuluskiej i znana jako pierwsza miejscowa komiczka, która nagrała solowy program na DVD. Urodziła się 25 sierpnia 1979 roku w Empangeni, gdzie chodziła do szkoły podstawowej i średniej; jest szóstym z ośmiorga dzieci. Jej rodzina przeprowadziła się do Durbanu, gdzie studiowała technikę estradową na Durban University of Technology. Swój pierwszy występ komediowy dała w 2005 roku w kościele w Durbanie. W 2009 roku była finalistką drugiego sezonu konkursu stand-upowego So You Think You’re Funny? w SABC 1, a w 2010 roku rozpoczęła zawodową karierę komediową. Jej solowy program Seriously, Celeste był pierwszym programem południowoafrykańskiej komiczki wydanym na DVD. Występowała na najważniejszych scenach komediowych RPA, m.in. na Blacks Only Comedy Showcase w 2010 i 2012 roku, na gali SA Comics’ Choice Awards w 2012 roku i na pierwszym pokazie Stand Up Zulu w Durban Playhouse w 2011 roku. W lutym 2022 roku wyszła ze swoją karierą na arenę międzynarodową, dając wyprzedany występ w Leicester Square Theatre w Londynie. W 2014 roku zdobyła Golden Horn dla najlepszej aktorki drugoplanowej w telenoweli na South African Film and Television Awards. Jako aktorka wystąpiła m.in. w produkcjach Isibaya, 10 Days in Sun City, Lockdown, Looking for Love, Trippin’ with Skhumba, Jiva! i The Polygamist. W 2018 roku wraz ze Skhumbą Hlophe zebrała najwięcej nominacji na ósmej gali Comics’ Choice Awards, a na Savanna Comics’ Choice Awards 2019 zdobyła zarówno nagrodę Flying Solo, jak i nagrodę Comedy G.

Cesar Romero (1907–1994), komik (Stany Zjednoczone)
Zweryfikowane Nieodebrane
Stany Zjednoczone

Cesar Romero

César Julio Romero Jr. był amerykańskim aktorem, którego kariera sięgała prawie sześciu dziesięcioleci przez filmy, radio i telewizję. Przedstawił on szerokie spektrum postaci - od słodkich miłośników łaciny i epokowych postaci historycznych do ludzi w wietrznych sitcomach rodzinnych. W połowie lat 60-tych rozpoczął rolę Jokera w serialu Batmana, który zdobył miejsce w rankingu telewizyjnym w 2013 roku 60 najbardziej nikczemnych postaci. Romero pozostaje pierwszym wykonawcą, który przyprowadził na ekrany księcia klauna.

Channig, komik (Francja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Channig

Georges Quilliou, który nazywa się Channig na scenie, widzi dzień 3 0 listopada 1950 w Breście i został komikiem Bretona. Karykatura starszych kobiet z Bretanii, zatrudniających francuskie konstrukcje pożyczone od Bretona podczas odtwarzania tego samego głosu.

Chantal Lauby, komiczka (Francja) – Satyra
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Chantal Lauby

Jako artystka francuska, Chantal Lauby prezentuje wszechstronność poprzez swoją pracę jako aktorka, reżyserka filmowa, scenarzystka, humorystka, komiczka i prowadząca programów telewizyjnych. Urodziła się 23 marca 1948 roku w Gap (Hautes-Alpes), a lata jej formowania spędziła w Auvergne, konkretnie pomiędzy Auzon a Clermont-Ferrand. Jej kariera rozpoczęła się we wczesnym okresie, pracując jako mówczyni dla ORTF Auvergne w 1970 roku, a później jako spikerka na FR3 Auvergne. Podczas pracy z regionalnymi oddziałami France 3 i Radio France poznała Bruno Carette. Kluczowym momentem w karierze Lauby jako komiczki było jej zaangażowanie jako współzałożycielki Les Nuls, grupy komediowej, w skład której wchodzili również Bruno Carette, Alain Chabat i Dominique Farrugia. Ta grupa stworzyła niezapomniane dzieła, takie jak parodiowany serial kosmiczny 'Objectif Nul' w 1987 roku. Wspólnie prowadzili kilka programów komediowych, w tym 'Azur Rock', 'Un petit clip vaut mieux qu’une grande claque', 'Bzzz!', 'Le JTN', 'TVN 595' i 'A.B.C.D. Nuls'. Zagrała również w ‘La Cité de la peur’ (1994), satyrycznej komedii z udziałem innych członków Les Nuls, a następnie pojawiła się w filmach wyreżyserowanych przez jej byłych współpracowników, takich jak 'Delphine 1, Yvan 0' (1996) i 'Didier' (1997). Pojawiła się również w ‘XY’, ‘Meilleur Espoir féminin’ (1999), ‘Antilles sur Seine’ (2000) oraz ‘Astérix et Obélix : Mission Cléopâtre’ (2002). Poza pracą z Les Nuls, Lauby kontynuowała budowanie różnorodnej kariery. W 2002 wyreżyserowała film 'Laisse tes mains sur mes hanches' i wystąpiła w wielu innych komediach, takich jak ‘Toi et moi’ (2006), ‘Comme tout le monde’ (2007), ‘Vilaine’ (2008) oraz ‘Bancs publics (Versailles Rive-Droite)’ (2009). Warto zauważyć, że początkowo opracowała scenariusz filmu o nazwie 'Comme un Ouragan', który później stał się 'Les Tuche', i poleciła Jean-Paul Rouve oraz Isabelle Nanty na główne role. Ponadto, od 23 sierpnia 2010 roku wykonywała lektora dla porannego programu w Virgin Radio i prowadziła program ‘Génération’ z Jean-Luc Lemoine w 2012 roku. Album o nazwie Aéromusical posłużył jako ścieżka dźwiękowa do jednego z jej filmów. Jest matką Jennifer Ayache, piosenkarki zespołu Superbus, urodzonej w 1983 roku.

Charles Clews (1919–2009), komik (Malta)
Zweryfikowane Nieodebrane
Malta

Charles Clews

Charles Clews, maltański humorzysta i scenarzysta, zagrał w teatrze i telewizji. W początkach sceny radiowej Malty był jednym z pierwszych głosów, które przyczyniały się do lokalnych audycji. Często zwierzał się swojej teściowej, ciągle ją ściskając, przedstawiając ją jako przerażającego potwora, podczas gdy ona naprawdę była aniołem. W 1943 ożenił się i wychował ośmioro dzieci - Hilary (obecnie nie żyje), Miriam, Jane, Irene, Norman, Kenneth, Alan i Kevin. Wszedł na świat w Senglea na Malcie.