Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met C Geverifieerd Alles wissen
61-72 van 127 comedians
Cary Grant (1904–1986), comedian (Verenigd Koninkrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Cary Grant

Cary Grant, een performer van zowel Engels als Amerikaans erfgoed, werd bekend om zijn naadloze mix van Britse en Amerikaanse speech, zijn elegante lager, zijn briesje acteerstijl, en zijn scherpe strip zintuig, waardoor hij zich vestigde als een typische leidende man van de klassieke Hollywood. Hij behaalde twee Oscar nominaties, werd geëerd met een Academy Honorary Award in 1970, en ontving de Kennedy Center Honor in 1981. In 1999 benoemde het American Film Institute hem tot de op één na grootste mannelijke ster van Hollywoods Gouden Eeuw.

Caterina Guzzanti, comédienne (Italië) – Satire, Parodie
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Caterina Guzzanti

Caterina Guzzanti is een Italiaanse satiriste en actrice, geboren in Rome op 5 juni 1976. Ze komt uit een familie met een geschiedenis van politieke betrokkenheid en artistieke expressie; haar vader, Paolo Guzzanti, was een voormalig parlementslid, en ze heeft twee broers en zussen, Sabina en Corrado Guzzanti, die eveneens satiristen zijn. Haar ouders waren Paolo Guzzanti en Germana Antonucci. Caterina’s carrière begon in 1997 met een optreden in de Pippo Chennedy Show, die door haar broer Corrado was bedacht. Ze speelde vervolgens in 1998 samen met haar zus Sabina in het programma La posta del cuore. Guzzanti's komische stijl omvat vaak parodie en personagecreatie, waarbij ze de hedendaagse Italiaanse samenleving verkent. Ze staat vooral bekend om haar rol als Arianna in de televisieserie 'Boris', die van 2007 tot 2010 drie seizoenen liep, en ze hernam deze rol in het vierde seizoen in 2022. Tijdens haar tijd op 'Boris' ontwikkelde ze een galerij aan personages, waaronder de 'contessina' Orsetta Orsini. In 2012 speelde ze Vichi, een parodie op een CasaPound-activist, in 'Un due tre stella.' Ze parodieerde ook Mariastella Gelmini en Sarah Palin in 'Parla con me' in 2008. Haar werk omvatte het presenteren van 'La prova dell’otto' vanaf maart 2013, en het co-presenteren van 'Sostiene Bollani' met Stefano Bollani van 2011 tot 2013, voordat ze 'Nanuk - Prove d'avventura' presenteerde met Davide Demichelis vanaf 2012. Gedurende haar carrière heeft Caterina Guzzanti een toewijding getoond aan satirische commentaar en diverse samenwerkingen. Ze was in 2021 te zien in de Italiaanse komedieshow 'LOL - Chi ride è fuori', waar ze onder druk presteerde. In 2014 werkte ze samen met Lo Stato Sociale aan hun album 'L'Italia peggiore.' Haar werk blijft zich ontwikkelen, wat haar veelzijdigheid als actrice en satirist aantoont.

Catherine Ethier, comédienne (Canada)
Geverifieerd Onopgeëist
Canada

Catherine Ethier

Catherine Ethier is een Canadese radiocolumniste en televisiecolumniste, die ook erkend wordt als auteur. Ze wordt omschreven als een humoriste met een scherpe geest en staat bekend om haar levendige taalgebruik. Haar werk put inspiratie uit gasten of actuele gebeurtenissen, waarbij ze vaak schilderijen, knutselwerkjes en elementen uit de populaire cultuur verwerkt. Zo heeft ze bijvoorbeeld aquarellen gepresenteerd met Olivier Primeau op vakantie, evenals decors waarin Serge Denoncourt een zeemeermin is en Jean-Sébastien een franje heeft om zich tegen beren te beschermen. Ze heeft ook een aquarel gemaakt van een hoesje voor niesbuien, waarmee ze haar unieke benadering van commentaar demonstreert. Ethier's recente werk draait om de publicatie van haar eerste boek, 'Une femme extraordinaire,' uitgebracht op 6 april 2022. Deze roman verkent psychische nood en zelfs zelfmoord, en omarmt een feministisch perspectief. De protagonist, Corinne Gazaille, ervaart gevoelens van ontoereikendheid ondanks publieke erkenning, wat Ethier's kritiek op de cultus van beroemdheden weerspiegelt. Het boek wordt omschreven als een ‘kleine therapie,’ een ‘journal intime’ en een ‘boek van woede,’ en behandelt wat Ethier beschouwt als een gebrek aan open discussie over geestelijke gezondheidsproblemen in de publieke sfeer, mede geïnspireerd door Hubert Lenoir's interview op 'Tout le monde en parle.' Ze vindt het frustrerend dat gesprekken over geestelijke gezondheid vaak worden afgesloten. Naast haar schrijven en commentaar engageert Ethier zich met sociale kwesties. Ze is woordvoerder voor het Regroupement des maisons pour femmes victimes de violence conjugale (Coalitie van Vrouwenopvanghuizen), wat een toewijding aan het ondersteunen van kwetsbare individuen aangeeft. Haar werk strekt zich uit tot het aanpakken van alledaagse zorgen, zoals schrijven over het probleem van wildplassen in parken. Ethier werkt ook vaak samen met andere personen, wat wijst op een dynamische en collaboratieve benadering van haar creatieve inspanningen.

Catherine O'Hara (1954–2026), comédienne (Canada) – Sketchcomedy
Geverifieerd Onopgeëist
Canada

Catherine O'Hara

Catherine Anne O'Hara, een actrice en komediante die zowel de Canadese als de Amerikaanse nationaliteit bezat, had een carrière die meer dan vijftig jaar omvatte. Ze werd geboren op 4 maart 1954 in Toronto, Ontario, en groeide op binnen een katholieke familie van Ierse afkomst, samen met zes broers en zussen. Haar formele opleiding omvatte het afstuderen aan Burnhamthorpe Collegiate Institute in 1974. Ze overleed op 30 januari 2026 in Santa Monica, Verenigde Staten. Gedurende haar uitgebreide carrière werkte ze ook als scenarioschrijver en regisseur. O'Hara's professionele reis begon in 1974 toen ze bij The Second City in Toronto ging werken, aanvankelijk als understudy voor Gilda Radner. Vervolgens werd ze in 1976 lid van de touringcompany, als vervanging van Rosemary Radcliffe. Haar komische talenten werden verder uitgelicht als vaste performer op Second City Television (SCTV) van 1976 tot 1984. Gedurende die tijd werkte ze samen met bekende comedians zoals John Candy, Eugene Levy, Rick Moranis en Martin Short. Het schrijfwerk van SCTV kreeg erkenning, met meerdere Primetime Emmy Awards in 1982. Haar bijdragen aan de show werden ook individueel erkend met een Primetime Emmy Award. Naast sketch comedy verscheen O'Hara in talrijke films, waarmee ze bijdroeg aan een wereldwijd box office-inkomen van meer dan 4,3 miljard dollar. Ze speelde in After Hours (1985) geregisseerd door Martin Scorsese en Beetlejuice (1988) geregisseerd door Tim Burton. Haar rol als moeder in de Home Alone -filmserie, waaronder Home Alone (1990) en Home Alone 2: Lost in New York (1992), bracht haar wijdverspreide erkenning. Ze gaf ook haar stem aan verschillende animatiefilms, waaronder The Nightmare Before Christmas (1993), Chicken Little (2005) en Elemental (2023). Opmerkelijk is dat ze Moira Rose speelde in de CBC sitcom Schitt's Creek (2015–2020), een rol waarvoor ze een Emmy en een Golden Globe ontving. Ze bleef tot haar latere jaren gestaag werken, met Emmy-nominaties voor rollen in Temple Grandin (2010), The Last of Us (2025) en The Studio (2025) en een optreden als Dr. Georgina Orwell in The Umbrella Academy (2017). Ze trouwde met Bo Welch op 25 april 1992. De Orde van Canada verleende haar de rang van Officer in 2017.

Cathy Jones, comédienne (Canada)
Geverifieerd Onopgeëist
Canada

Cathy Jones

Cathy Jones is een Canadese actrice, komiek en schrijfster, geboren op 6 april 1955 in St. John's, Newfoundland. Ze komt uit een familie met komische wortels; haar broer is de komiek Andy Jones. Haar vroege betrokkenheid bij het theater begon op 17-jarige leeftijd, toen haar broer haar hielp lid te worden van het Newfoundland Traveling Theatre Company. Deze eerste ervaring legde de basis voor haar toekomstige carrière in de performance. In 1973 verhuisde Jones naar Toronto met Tommy Sexton, Greg Malone, Mary Walsh en Dyan Olsen op zoek naar theatermogelijkheden. Kort daarna richtte ze in de herfst van dat jaar de comedy troupe CODCO mede op. De groep breidde zich begin 1974 uit met de toevoeging van Robert Joy en Andy Jones. CODCO werd een belangrijke speler in het Canadese theater en de televisie, waarbij Jones in 1988 in een vaste rol verscheen in de televisieserie *Codco*. Ze demonstreerde ook haar veelzijdigheid door te spelen in films zoals *Secret Nation* (2001), waarin ze Frieda Vokey speelde, en andere projecten zoals *How to Be Deadly*, *Weirdos*, *Congratulations* en *Happyland*. Ze toonde verder haar komische talent met eenvrouwenvoorstellingen, waaronder *Wedding in Texas* en *Me, Dad and The Hundred Boyfriends*. Jones' meest herkenbare werk is waarschijnlijk haar lange verblijf in de televisieserie *This Hour Has 22 Minutes*, die ze in 1992 medecreëerde met Rick Mercer, Mary Walsh en Greg Thomey. Ze bleef 28 jaar lid van de cast, vertrok in 2021 en werd vanaf 2005 de enige originele castmedewerker nadat Greg Thomey vertrok. In *22 Minutes* staat ze bekend om haar vertolking van een breed scala aan personages, waaronder mannen en vrouwen met diverse genderidentiteiten, zoals Mrs. Enid, Babe Bennett, Joe Crow en Love Murphy. Haar vertolking van Miss Enid zette zich voort in de webserie *Broad Appeal: Living with E's* van CBC Gem uit 2020. Gedurende haar carrière heeft Jones aanzienlijke erkenning gekregen, waaronder 18 Gemini Awards voor het schrijven van een komedieserie en drie Canadian Comedy Awards voor het schrijven. Een CBC Life and Times biopic, *Keeping up with Cathy Jones*, werd in 2006 uitgebracht. Ze was ook producent van haar speciale uitzending uit 2002, *Cathy Jones Gets a Special*. Ze was ook woordvoerder voor Les Rendez-vous de la Francophonie in 2013.

Cecilia Loftus (1876–1943), comédienne (Verenigde Staten) – Muzikale comedy, Imitaties
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigde Staten

Cecilia Loftus

Geboren als Marie Cecilia Loftus Brown in Glasgow, Schotland, op 22 oktober 1876, was Cecilia Loftus een Schotse performer die bekend stond om haar werk als actrice, vaudeville-artieste en music hall artiest. Ze gebruikte professioneel de namen Cissie Loftus of Cissy Loftus. De entertainmentindustrie was nauw verbonden met haar familie; Ben Brown, haar vader, was lid van de variétéact Brown, Newland & Le Clerc, terwijl haar moeder, Marie Loftus, een actrice, pantomimist en music hall performer was die later bekendheid verwierf als burlesque-ster. In Blackpool, Engeland, bezocht ze het Convent van de Heilige Kind om een opleiding te volgen. Loftus begon haar professionele carrière vroeg, met haar debuut in de Oxford Music Hall in Londen in juli 1893, slechts zeventien jaar oud. Tot haar repertoire behoorden imitaties van actrices zoals Yvette Guilbert, en ze had een korte verbinding bij het Gaiety Theatre in musical comedy. Tegen 1894 behaalde ze wijdverspreide erkenning, met optredens bij gerenommeerde gezelschappen zoals de Ada Rehan Company en de Augustin Daly Company, en met vaudeville-optredens in New York City's Lyceum Theatre. Ze werd een internationale favoriet naast Vesta Tilley en Harry Lauder, en haar zangbereik was opmerkelijk, omvattend sopraan, alt, tenor en bas. Haar veelzijdigheid als actrice kwam tot uiting in vertolkingen van Audrey in *Liefde's Zware Werk* en Winnie, een rol in *Het Laatste Woord*. Ze trad op in het Koninklijk Hof Theater in *De Kinderen van de Koning* in 1898, en Sir Henry Irving engageerde haar om rollen te spelen die Dame Ellen Terry na 1901 niet meer kon vertolken. Opmerkelijke toneelrollen omvatten Viola in *Twelfth Night*, Hero in *Veel Te Doen*, Katherine in *Als Ik Koning Zou Zijn* en Ophelia in *Hamlet*. Ze droeg ook bij aan *De Man van Veertig* (1900) en *De Lancers* (1907), waarbij ze teksten en muziek schreef voor enkele liederen. Cecilia Loftus overleed op 12 juli 1943, op de leeftijd van 66 jaar, als gevolg van een hartaanval gecompliceerd door alcoholisme; ze is begraven op Kensico Cemetery.

Celeste Ntuli, comédienne (Zuid-Afrika)
Geverifieerd Onopgeëist
Zuid-Afrika

Celeste Ntuli

Celeste Ntuli is een Zuid-Afrikaanse komiek en actrice, vaak de koningin van de Zoeloe-comedy genoemd en bekend als de eerste lokale vrouwelijke komiek die een solovoorstelling op dvd uitbracht. Ze werd op 25 augustus 1979 geboren in Empangeni, waar ze naar de basis- en middelbare school ging; ze is de zesde van acht kinderen. Haar familie verhuisde naar Durban, waar ze entertainmenttechniek studeerde aan de Durban University of Technology. Haar eerste comedyshow speelde ze in 2005 in een kerk in Durban. In 2009 was ze finalist in het tweede seizoen van de stand-upwedstrijd So You Think You’re Funny? van SABC 1, en in 2010 begon ze haar professionele comedycarrière. Haar solovoorstelling Seriously, Celeste was de eerste van een Zuid-Afrikaanse vrouwelijke komiek die op dvd verscheen. Ze trad op op grote Zuid-Afrikaanse comedypodia, waaronder de Blacks Only Comedy Showcase in 2010 en 2012, de SA Comics’ Choice Awards in 2012 en de eerste Stand Up Zulu-show in het Durban Playhouse in 2011. In februari 2022 maakte ze haar carrière internationaal met een uitverkochte show in het Leicester Square Theatre in Londen. In 2014 won ze bij de South African Film and Television Awards de Golden Horn voor beste vrouwelijke bijrol in een tv-soap. Als actrice speelde ze in producties als Isibaya, 10 Days in Sun City, Lockdown, Looking for Love, Trippin’ with Skhumba, Jiva! en The Polygamist. In 2018 kregen zij en Skhumba Hlophe de meeste nominaties bij de achtste Comics’ Choice Awards, en bij de Savanna Comics’ Choice Awards 2019 won ze zowel de Flying Solo Award als de Comedy G Award.

Cesar Romero (1907–1994), comedian (Verenigde Staten)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigde Staten

Cesar Romero

César Julio Romero Jr. was een Amerikaanse acteur wiens carrière bijna zes decennia oversloeg op films, radio en televisie. Hij portretteerde een breed spectrum aan personages van liefhebbers uit de Latijnse tijd en historische figuren uit de periode tot mensen in briesige familie sitcoms. In het midden van de jaren 1960 begon hij met de rol van de Joker in de live-action Batman TV serie, een voorstelling die een plek verdiende op TV Guide 2013 ranking van de 60 meest schurkelijke personages ooit. Romero blijft de eerste performer die de iconische clown-prince op het scherm brengt.

Channig, comedian (Frankrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Channig

Georges Quilliou, die zichzelf Channig noemt op het podium, ziet de dag op 3 0 november 1950 in Brest en werd een Bretonse komiek. karikatuur van oudere vrouwen uit Bretagne, gebruik makend van Franse constructies geleend van Breton terwijl het reproduceren van dezelfde vocale inflecties.

Chantal Lauby, comédienne (Frankrijk) – Satire
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Chantal Lauby

Als Franse kunstenares toont Chantal Lauby veelzijdigheid door haar werk als actrice, filmregisseuse, scenarioschrijfster, humoriste, komediante en televisiepresentatrice. Ze werd geboren op 23 maart 1948 in Gap (Hautes-Alpes), en haar vormende jaren bracht ze door in Auvergne, specifiek tussen Auzon en Clermont-Ferrand. Haar carrière begon vroeg, met werk als spreker voor ORTF Auvergne in 1970 en later rollen als omroeper op FR3 Auvergne. Tijdens haar tijd bij regionale kantoren van France 3 en Radio France ontmoette ze Bruno Carette. Een belangrijk moment in Lauby's carrière als komiek kwam met haar deelname als oprichterslid van Les Nuls, een comedygroep die ook Bruno Carette, Alain Chabat en Dominique Farrugia omvatte. Deze groep creëerde memorabele werken zoals de parodie-ruimte serie 'Objectif Nul' in 1987. Samen presenteerden ze verschillende komische shows, waaronder 'Azur Rock', 'Un petit clip vaut mieux qu’une grande claque', 'Bzzz!', 'Le JTN', 'TVN 595' en 'A.B.C.D. Nuls'. Ze speelde ook in ‘La Cité de la peur’ (1994), een satirische komedie met andere Les Nuls-leden, en verscheen vervolgens in films geregisseerd door haar voormalige collega's, waaronder 'Delphine 1, Yvan 0' (1996) en 'Didier' (1997). Ze had ook rollen in ‘XY’, ‘Meilleur Espoir féminin’ (1999), ‘Antilles sur Seine’ (2000) en ‘Astérix et Obélix : Mission Cléopâtre’ (2002). Naast haar werk met Les Nuls heeft Lauby een diverse carrière verder uitgebouwd. Ze regisseerde de film 'Laisse tes mains sur mes hanches' in 2002 en verscheen in tal van andere komedies, zoals ‘Toi et moi’ (2006), ‘Comme tout le monde’ (2007), ‘Vilaine’ (2008) en ‘Bancs publics (Versailles Rive-Droite)’ (2009). Opmerkelijk is dat ze aanvankelijk het script schreef voor een film genaamd 'Comme un Ouragan', die later 'Les Tuche' werd, en Jean-Paul Rouve en Isabelle Nanty aanbevolen voor de hoofdrollen. Ze deed ook stemmen voor de ochtendshow op Virgin Radio vanaf 23 augustus 2010 en presenteerde in 2012 de show ‘Génération’ met Jean-Luc Lemoine. Een album genaamd Aéromusical diende als soundtrack voor een van haar films. Ze is moeder van Jennifer Ayache, zangeres voor Superbus, geboren in 1983.