Adriano Celentano, şarkıcı, showman, aktör, yönetmen, ekran yazarı, besteci, televizyon host, mizahçı, komedyen, rekor yapımcı ve dansçı kullanan bir İtalyan sanatçıdır.
15 Haziran 1920'de Roma'da doğan Alberto Sordi, oyuncu, komedyen, seslendirme sanatçısı, yönetmen, şarkıcı, besteci ve senarist olarak çalışan çok yönlü bir İtalyan sanatçısıydı. 24 Şubat 2003'te Roma'da hayata veda etti. Kariyeri 60 yılı aşkın sürmüş ve 160 film içermişti; bunlardan 18'ini kendisi yönetmiştir. Commedia all'italiana'nın kilit figürlerinden biri ve İtalyan sinemasının en önemli aktörlerinden biri olarak tanınan Sordi, performanslarıyla sıklıkla İtalyan toplumundaki değişimleri canlandırmıştır. Sordi kariyerine, 1937'de Scipione l'Africano filminde figüran olarak yer alarak, 15 yıllık bir süreçte küçük rollerde, figüran veya yardımcı oyuncu olarak başladı. Başlangıçta müzik eğitimi almış, yedi yaşında Sistina Şapeli Korosu'nda şarkı söylemiş ve sesinin değişmesinden sonra birkaç yıl opera eğitimi görmüştü. Trastevere'deki Giulio Romano Ticaret Enstitüsü'nde kısa bir süre okusa da, annesini memnun etmek için muhasebeci olarak mezun oldu. Ayrıca Milano'daki Accademia dei filodrammatici'ye de devam etti ancak Roma lehçesi ve yetersiz olduğu düşünülen yeteneği nedeniyle okuldan atıldı. İlk başarısını seslendirme sanatıyla elde etti; özellikle 1937'den itibaren Oliver Hardy'yi seslendirdi. Tiyatro deneyimi, komedi yeteneklerini daha da geliştirdi. Sordi, 1950’lerin başlarında önde gelen bir oyuncu olarak tanınmış ve İtalyan komedisinin en büyük yorumcularından biri olarak kabul edilir. Sık sık Nino Manfredi, Vittorio Gassman ve Ugo Tognazzi ile işbirliği yaparak popüler bir dörtlü oluşturdu. Aldo Fabrizi ve Anna Magnani de önemli bir üçlüye dahil oldu ve Roma sinematografik temsiline katkıda bulundu. Erken dönem çalışmaları onu komedi alanında ön plana çıkardıysa, 1960’larda karmaşık dramatik karakterleri yorumlamaya başladı. Kariyeri boyunca Sordi, karakterleri için ilham kaynağını İtalyan toplumundan aldı ve önde gelen yönetmenler, yazarlar ve senaristlerle işbirliği yaptı. Beş Nastro d'argento ödülü, on David di Donatello ödülü ve bir Altın Küre ödülü kazandı. Sinemaya yaptığı kapsamlı katkılarından dolayı, Yaşam Boyu Başarı Ödülü olan Altın Aslan ile ödüllendirildi.
Roma'da 1 Kasım 1905'te Aldo Fabbrizi olarak doğan Aldo Fabrizi, aktör, yönetmen, senarist ve komedyen olarak çalışan İtalyan bir eğlence insanıydı. Babası Giuseppe Fabbrizi, 11 yaşındayken vefat etti ve annesi Angela Petrucci, Tivoli'den meyve satıcılığı yapıyordu. Fabrizi, kariyerine 1931'de Roma'daki banliyölerdeki bir tiyatroda başladı ve 'Reginella' şirketiyle birlikte komik skeçler ve monologlar sergileyerek yerel başarı kazandı. Roma revüsü ve avanspettacolo sahnesinde öne çıkan bir figür haline geldi, 'Rugantino' lehçe gazetesine katkıda bulundu ve 1928'de 'Lucciche ar sole' adlı bir Roma şiirleri kitabı yayınladı. Fabrizi’nin kariyeri sahnenin ötesine geçti. 1942’de Avanti c'è posto... filmiyle sinemaya adım attı ve daha sonra Roberto Rossellini’nin 1945 yapımı Roma, Açık Şehir filmindeki kahraman bir rahip, Don Morosini rolüyle önemli bir tanınma kazandı. Aynı zamanda Maddalena... zero in condotta (1940) ve Ladri di biciclette (1948) gibi filmlerdeki karakterler için seslendirme de yaptı. 1950’ler ve 1960’lar boyunca hem perde önünde hem de sahne üzerinde sık sık Totò ve Peppino De Filippo ile işbirliği yaptı; Fabrizi ve Totò yakın bir dostluğa sahipti ve doğaçlama oyunculuktan keyif alıyorlardı. 1948’de Göçmenler adlı dram filmini yönetti ve Prima comunione (1950) filmindeki performansıyla, ayrıca Babanın İkilemi filmindeki performansı ile de Gümüş Şerit ödülü kazandı. Fabrizi, 1964 yapımı Rugantino adlı müzikal komediyle sahnedeki başarısını daha da artırdı. Fabrizi'nin İtalyan eğlence dünyasına kattığı yetenek ve katkıları geniş çapta takdir edildi. 1988 yılında kariyeri nedeniyle özel bir David di Donatello Ödülü aldı ve Hepsi Birbirini Çok Sevdik dahil olmak üzere iki Nastro d'Argento Ödülü kazandı. Ayrıca, 1952 Cannes Film Festivali'nde Polis ve Hırsızlar filmiyle en iyi senaryo dalında da tanındı. Performanslarında genellikle araba sürücüleri ve tramvay şoförleri gibi Roma tipi karakterleri canlandırdı. Fabrizi, Avrupa, Latin Amerika ve Broadway'de turneler düzenledi ve 1937 civarında kısa bir süre için Alberto Sordi'yi oyunculuk grubunda bulundurdu. 1981'de ölümüne kadar şarkıcı Beatrice Rocchi (Reginella) ile evliydi. 2 Nisan 1990'da Roma'da hayatını kaybettikten sonra, İtalyan Posta İdaresi, o yıl daha sonra Aldo Fabrizi'nin anısına bir anıt pulu çıkardı.
Ambra Angiolini, İtalyan bir oyuncu ve şarkıcıdır; 22 Nisan 1977'de Alfredo Angiolini ve Doriana Comini çiftinin Roma'da doğmuştur. Barbara ve Andrea adında iki abisi vardır. Kariyeri, 1990 ve 1991 yıllarında Fantastico televizyon programında figüran olarak 13 yaşında başlamıştır. 1992'de Bulli e pupe programına katılarak Claudio Baglioni'nin 'Poster' şarkısını seslendirmesiyle erken tanınmıştır ve ardından 1992'den 1993'e kadar Non è la RAI programını sunarak profilini önemli ölçüde yükseltmiştir. Non è la RAI programında geçirdiği süre boyunca Ambra Angiolini bir şarkıcılık kariyeri başlattı ve 1994'te 'T'appartengo' single'ını çıkardı. Bu, ilk albümü T'appartengo 'nun yayınlanmasına yol açtı ve bu albüm büyük başarı yakalayarak 800.000 adet sattı ve sekiz platin ve bir altın plak kazandı. Müzik çıkarmaya devam etti; 1996'da (aynı zamanda Angelitos olarak da bilinen) Angiolini , 1997'de (1998'de İspanyolca versiyonuyla birlikte) Ritmo vitale ve 1999'da InCanto yayınlandı. Müzikal çalışmaları ayrıca Şili'deki Viña del Mar Uluslararası Şarkı Festivali'nde Şubat 1997'de sahne almayı ve 2001 yılında Emozioni müzikalinde yer almayı da içeriyordu. Generazione X , Super ve Sanremo Top 1997 gibi birçok başka televizyon programını da sundu. Ambra Angiolini, oyunculuğa sinemada Satürn Zıt Konumda (2007) filmiyle başladı. Bu rol dönüm noktası oldu ve ona En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu dalında David di Donatello, En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu dalında Nastro d'Argento, Ciak d'oro ve 2007 yılında Globo d'oro ödüllerini kazandırdı. Daha sonra Siyah ve Beyaz (2008), Çocuksu (2011), Yaşasın İtalya (2013), Beni Hatırlıyor musun? (2014) ve Seçim (2015) gibi birçok filmde yer aldı. 2022'de Bilgisiz Periler filmindeki çalışmalarıyla başka bir Nastro d'argento ödülü aldı. Belirsiz bir tarihte başlayan ve 2015 yılına kadar sürdüren Francesco Renga ile birlikte yaşadı ve iki çocukları oldu: Jolanda (2004 doğumlu) ve Leonardo (2006 doğumlu). 2017 ile 2021 yılları arasında Massimiliano Allegri ile bir ilişkisi oldu.
Giuseppe Piero Grillo, profesyonel olarak Beppe Grillo olarak tanınır, 21 Temmuz 1948'de Cenova, Ligurya'da doğdu. Annesi piyanist Piera Tieghi ve babası metal işleme fabrikasının sahibi Enrico Grillo'ydu. Başlangıçta 'Ugolino Vivaldi' özel enstitüsünde muhasebe okudu ve kısa bir süre Genoa Üniversitesi'nin ekonomi ve ticaret bölümüne gitti, ancak derecesini tamamlamadı. Komediye yönelmeden önce bir giyim satıcısı olarak çalıştı ve ardından babasının şirketinde görev yaptı. Grillo kariyerine bir denemede doğaçlama bir monologla başladı ve bu da iki hafta sonra televizyon sunucusu Pippo Baudo tarafından keşfedilmesine yol açtı. Grillo'nun ilk televizyon görünüşleri arasında Secondo Voi (1977-1978), Luna Park (1979) ve Loretta Goggi ile birlikte sunduğu Fantastico (1979) sayılabilir. 1980'lerde, Te la do io l'America (1982) ve Te lo do io il Brasile (1984) gibi seyahat programlarını sunmuştur. Aynı zamanda Cercasi Gesù (1982) filminde de yer almış, bu film için bir David di Donatello ve Nastro d’argento ödülü kazanmış, Scemo di guerra (1985) ve Topo Galileo (1988) filmlerinde de rol almıştır. 1986'da ödüllü yoğurt reklamlarında yer almış ve Sanremo Müzik Festivali'nde sahneye çıkmıştır. İtalyan Sosyalist Partisi lideri Bettino Craxi'ye yönelik tartışmalı bir televizyon eleştirisi, geçici olarak kamu televizyonundan uzaklaştırılmasına neden olmuştur. 2005'ten itibaren, Grillo'nun profili beppegrillo.it blogunun lansmanıyla önemli ölçüde genişledi. Hızla etkili hale geldi ve Time dergisi tarafından tanındı ve 2014 yılına gelindiğinde küresel olarak en çok ziyaret edilen ilk 10 web sitesi arasında yer aldı. O yıl, günlük olarak güncelleniyordu. 2007'de 'Libera la mente' şarkısı için şarkıcı Giorgia ile işbirliği yaptı. 2009'da Gianroberto Casaleggio ile birlikte İtalyan Beş Yıldız Hareketi'ni kurdu ve garantör ve siyasi lider olarak görev yaptı. Parti, 2013 seçimlerinde oyların önemli bir kısmını – çeyrek oranında – elde etti. Hem İtalya'da hem de yurt dışında sahne performansı sergiliyor ve enerji kullanımı, yolsuzluk ve küreselleşme gibi konuları ele alıyor. Grillo, Mayıs 2014'te Porta a Porta programında İtalyan kamu televizyonuna geri döndü ve İtalyanca, İngilizce ve Japonca bloglarını sürdürüyor.
Carlo Pedersoli, profesyonel olarak Bud Spencer olarak tanınan İtalyan bir aktör, yüzücü ve su topu oyuncusuydu. 31 Ekim 1929'da Napoli'de doğdu ve ebeveynleri Alessandro Pedersoli ve Rosa Facchetti'den geliyordu; ikisi de İtalya'nın Brescia ilindeki Darfo Boario Terme ve Chiari kökenliydi. Babasının görevi, 1940 yılında Roma'ya taşınmasını gerektirdi ve bu durum çocukluğunun seyrini önemli ölçüde değiştirdi. Bud Spencer’ın ilk yıllarında Luciano De Crescenzo ile birlikte ilkokula gitmesi, sanat çevreleriyle erken bir bağlantı olduğunu gösteriyor. Roma Sapienza Üniversitesi'nde eğitim gördü, kısa bir süre kimya okuduktan sonra sonunda hukuk derecesi aldı. Komedyen olarak ünlenmeden önce Carlo Pedersoli atletizmde üstün başarılar gösterdi. İki kez İtalya'yı Yaz Olimpiyatları'nda temsil etti; hem 1952 hem de 1956 yıllarında 100 metre serbest stilde yarı finale yükseldi. Ayrıca yüzme ve su topunda da önemli başarılar elde etti, 19 Eylül 1950'de 100 metre serbest stili bir dakikanın altında yüzdü ve 1951 Akdeniz Oyunları'nda gümüş madalya kazandı. Atletik yeteneğini daha da kanıtlayarak, 1954 yılında su topunda İtalyan Şampiyonu oldu ve 1955 Akdeniz Oyunları'nda altın madalya kazandı. Çeşitli becerileri sadece atletizmle sınırlı kalmadı; birkaç patent başvurusunda bulundu, ticari havayolu ve helikopter pilotu sertifikaları aldı ve Güney Amerika'da çeşitli rollerde kısa bir süre çalıştı. Bud Spencer’ın oyunculuk kariyeri, *Quel fantasma di mio marito* (1950) filmiyle başladı ve ardından *Quo Vadis* (1951) ve *Siluri umani* (1954) gibi filmlerde rol aldı. Ancak, en çok Terence Hill ile olan ortaklığıyla tanınır, birlikte 18 filmde yer aldılar. 'Bud Spencer' ismi, Budweiser birası ve oyuncu Spencer Tracy’den ilham alınarak bilinçli olarak seçilmiştir. 2010 yılında İtalyan sinemaya yaptığı önemli katkılardan dolayı David di Donatello ödülünü ömür boyu başarı nedeniyle aldı. 27 Haziran 2016'da Bud Spencer Roma'da vefat etti ve hem komedi hem de spor alanındaki katkılarıyla hatırlanıyor; 2005 yılında İtalyan Yüzme Federasyonu tarafından Altın Timsah (Caimano d'oro) ödülünü almıştı.
Carlo Verdone, İtalyan bir oyuncu, komedyen, yönetmen ve senarist olup, 17 Kasım 1950'de Roma'da doğmuştur. Ailesinin kökenleri arasında, film tarihi profesörü ve eleştirmeni olan babası Mario Verdone ve edebiyat profesörü annesi Rossana Schiavina bulunmaktadır. Paternal dedesi Oreste ise Pozzuoli (Napoli) kökenli bir kimyacıdır. Roma'daki Collegio Nazareno'da okurken Christian De Sica ile tanışmış ve daha sonra Roma'daki Liceo classico'da eğitim görmüştür. Verdone, 1976-1977 yılları arasında İtalyan sessiz filmler üzerine tez yazarak Roma Sapienza Üniversitesi'nden Modern Edebiyat alanında diploma almış ve 1974 yılında Centro Sperimentale di Cinematografia'dan Film Yönetimi diplomasını almıştır. Verdone, 1970'lerdeki komik tarzıyla kariyerine başladı. Carosello reklamlarında yer aldı ve 1977'de Non stop adlı eğlence programında televizyonda ilk kez boy gösterdi. Karakterlerini 1978'de Non Stop adlı komedi dizisinde televizyonda tanıttı. Sergio Leone ona sinema dünyasına giriş yaptırdı ve film yapım teknikleri konusunda ona mentörlük etti. Genç yaşlardan itibaren amatör kısa filmler çekti, bunlar arasında Poesia solare (1969), Allegoria di primavera (1971) ve Elegia notturna (1973) yer alıyor. Yönetmenlik kariyerine Un sacco bello (1980) ile başladı, ardından üç karakter canlandırdığı Fun Is Beautiful (1980) filmini çekti. Sergio Leone ile birlikte Journey with Papà 'yı ve Verdone ve Leone ile birlikte Troppo forte 'yi yazdı. Verdone’ın çalışmaları arasında, Sergio Leone tarafından yapılmış ve Elena Fabrizi’nin rol aldığı, oldukça saygın Beyaz, Kırmızı ve Verdone (1981) ve Ennio Morricone’nin bestelediği film müziği yer alıyor. Çok sayıda David di Donatello ödülü kazanan Talcum Powder (1982) filmini yönetti ve Enrico Oldoini ile birlikte senaryosunu yazdı. 1990'lardan beri çalışmaları daha ciddi konuları ele alıyor. 1999’da Fatti Coatti adlı kitabı yazdı. Verdone, Aşk El Kitabı film serisinde (2005, 2007, 2011) rol aldı ve Paolo Sorrentino’nun Büyük Güzellik (2013) filminde yer aldı. Kutsal Delilik (2018) filmini yönetti ve Nicola Guaglianone ve Menotti ile birlikte senaryosunu yazdı. Dokuz David di Donatello ödülü, dört Globi d’oro ödülü, on bir Nastri d'argento ödülü ve iki Premi Flaiano ödülü de dahil olmak üzere çok sayıda ödül aldı. 2017 yılında Roma Tor Vergata Üniversitesi tarafından Kültürel Miras ve Bölge alanında onursal doktora derecesiyle ödüllendirildi. Yakın zamanda Antonio Albanese’nin Yuri Pelagatti rolünü üstlendiği, mütevazı bir özel dedektif Arturo Merlino’yu canlandırdığı L'Abbiamo Fatta Grossa (2016) filminde rol aldı.
Monica Vitti, 3 Kasım 1931 tarihinde Roma’da Maria Luisa Ceciarelli olarak doğan İtalyan bir aktris ve televizyon kişiliğiydi. Annesi Bologna’lı Adele Vittiglia ve babası Angelo Ceciarelli’ydi; sahne adı annesinin bekârlık soyadından, Vitti’den seçilmişti. Çocukluğunun bölümlerini Messina ve Napoli’de geçirdi ve savaş zamanı olayları tiyatroya olan tutkusunu körükledi. Katmanlı kıyafet seçimleri nedeniyle çocukken 'setti vistini' (küçük yedi elbise) lakabını takılmıştı. Vitti'nin resmî eğitimi, 1953 yılında Silvio D’Amico ve Sergio Tofano gibi öğretim üyeleriyle eğitim gördüğü Ulusal Dramatik Sanatlar Akademisi'nde başladı. Ayrıca Pittman’s Koleji'ne de gitti ve bir İtalyan tiyatro topluluğuyla Almanya'yı gezdi. Sahnedeki ilk görünümü Niccolò Machiavelli'nin *La Mandragola* eserinde oldu, ardından 1955 yılında Molière'in *L’avaro* eserinde Mariana rolünü canlandırdı. İlk kez 1954 yılında *Laugh! Laugh! Laugh!* filminde altyazısız olarak ekranda yer aldı. Yaklaşık kırk yıllık kariyeri boyunca gırtlaksı sesi ve canlı varlığıyla tanındı. Vitti, Michelangelo Antonioni'nin filmlerindeki rolleriyle uluslararası tanınırlık kazandı, özellikle de görüntüsü bir İtalyan posta pulunda yer alan L'Avventura (1960) filmiyle. Antonioni'nin "iletişimsizlik dörtlüsü" olarak bilinen sonraki filmlerde rol aldı: Jeanne Moreau ve Marcello Mastroianni ile La Notte (1961), Alain Delon ile L'Eclisse (1962) ve Il deserto rosso (1964). Marcello Mastroianni, Alain Delon, Richard Harris, Terence Stamp ve Dirk Bogarde gibi oyuncularla işbirliği yaptı. Bu dramatik rollerin yanı sıra Vitti, La ragazza con la pistola ve Io so che tu sai che io so gibi filmlerde komedi yeteneğini de sergiledi ve Carlo Di Palma ile birlikte Teresa the Thief (1973) ile başlayarak birkaç komedi yönetti. Performansları, En İyi Kadın Oyuncu dalında beş David di Donatello Ödülü'nü, ayrıca dört özel tanınmayı beraberinde getirdi. Ayrıca yedi İtalyan Altın Küre ödülünü En İyi Kadın Oyuncu olarak, bir de Kariyer Altın Küre ve Venedik Film Festivali Kariyer Altın Aslan Ödülü'nü aldı. Vitti’nin yönetmen Michelangelo Antonioni ile sanatsal ortaklığı film işbirlikleriyle sınırlı kalmayıp romantik bir ilişkiyi de beraberinde getirdi. Il grido filminde Dorian Gray'i seslendirdi. Uzun bir kariyerin ardından Monica Vitti, 2 Şubat 2022'de Roma'da vefat etti ve İtalyan sinemasında önemli bir miras bıraktı.
Roberto Salerno, profesyonel olarak Nini Salerno olarak tanınan, İtalyan bir aktör, yönetmen, şarkıcı, komedyen ve kabare sanatçısıdır. 8 Ekim 1948'de Verona'da doğmuş olup, radyo gazetecisi Paolo Salerno ile bağlantılıdır ve RADAR ve NAD gruplarının bir üyesi olan Nicola Salerno adında bir erkek kardeşi vardır. Patrizia ile evlidir ve onun etkisi Francesco De Gregori'nin 'Rimmel' şarkısını ilham vermiştir. Salerno’nun kariyeri, 1971 yılında İtalyan komedi ve müzik topluluğu I Gatti di Vicolo Miracoli'nin kurucu üyesi ve katılımcısı olarak başladığında başlamıştır. İl Miracoli Sokağı'nın Kedileri, 1971 yılında Verona'da kuruldu ve Salerno, o yıldan dağıldıkları 1985 yılına kadar grupla birlikte kaldı. Grup hızla ün kazandı, 1971'den itibaren Milano'daki Derby Kulübü'nde sahne aldı ve 1975'ten itibaren düzenli olarak RAI eğlence şovlarında yer aldı. İlk albümleri 'İl Miracoli Sokağı'nın Kedileri'ni 1972'de çıkardılar ve Arturo Corso tarafından hiciv ve müzik şovlarında yönetildiler. Salerno ayrıca 1980 yılında Arrivano i gatti ve Una vacanza bestiale komedi filmlerinde de rol aldı. Grup, 1979'da İtalyan listelerinde dördüncü sıraya yükselen hit şarkıları "Capito?" ile önemli bir başarı elde etti. 1981'de bir üyenin ayrılmasının ardından grup üçlü olarak devam etti. After I Gatti di Vicolo Miracoli grubu 1985'te dağıldıktan sonra, Salerno aktör, yönetmen ve senarist olarak sinema, televizyon ve tiyatroda geniş çapta çalışmaya devam etti. 1983 yılında Arrivano i miei filmini yönetti ve Un ufficiale non si arrende mai nemmeno di fronte all'evidenza (1973) ve Secondo Ponzio Pilato (1987) gibi filmlerde rol aldı. Salerno aynı zamanda I ragazzi del muretto (1991), Il commissario Corso (1991) ve Un medico in famiglia (1999-2000) gibi birçok televizyon dizisinde de yer aldı. Kariyeri boyunca Quo vadiz? (1984), Un fantastico tragico venerdì (1986), Amici mostri (1993-1994) gibi çeşitli TV şovlarında sunuculuk yaptı veya yer aldı ve Buona Domenica 'da (1998-1999) düzenli konuk oldu. 1997'den itibaren I Gatti di Vicolo Miracoli ile film, televizyon ve sahne performansları için ara sıra yeniden bir araya geldi. Şu anda Salerno, Colombo dizisinin tiyatro uyarlamasında Dedektif Gordon rolünü canlandırıyor. Salerno'nun kariyeri sadece performansla sınırlı kalmıyor; aynı zamanda ticari reklamcılıkta da çalıştı, Fiat 500X (2015) ve Fiat 124 Spider (2016) kampanyalarında yer aldı. 1978 yılında, Martinika'dan iki yaşındaki Garvey Salerno adında bir çocuğu evlat edindi. Çeşitli eserleri, onun eğlence dünyasındaki çok yönlülüğünü ve İtalyan eğlence sektöründeki kalıcı varlığını göstermektedir.
Nino Manfredi, 22 Mart 1921 tarihinde Frosinone, Castro dei Volsci'de Saturnino Manfredi olarak doğmuş çok yönlü bir İtalyan eğlence insanıydı. Profesyonel hayatı boyunca birçok görevi üstlendi: oyuncu, seslendirme sanatçısı, yönetmen, senarist, oyun yazarı, komedyen, şarkıcı, yazar, radyo programcısı ve televizyon sunucusu. İtalyan komedisi (commedia all'italiana) türü içindeki önde gelen figürlerden biri olarak hatırlanır. Manfredi’nin ebeveynleri Romeo Manfredi ve Antonina Perfili’ydi ve Collegio Santa Maria’da yarı yatılı öğrenci olarak eğitim gördükten sonra çocukluğunu Roma’nın San Giovanni semtinde geçirdi. Manfredi’nin erken yaşamı hastalıklarla dolu geçti; 1937'de tüberküloz geçirdi ve bir süre sanatoryumda kaldı. Bu dönemde banjo çalmayı öğrendi ve hastanenin orkestrasına katılarak performanslara olan erken ilgisini gösterdi. 1941'de Hukuk Fakültesi'nde üniversite eğitimine başladı; ancak kısa sürede dikkatini oyunculuğa yönlendirdi. Aynı yıl kilisesinin küçük tiyatrosunda sunucu ve oyuncu olarak sahneye çıktı ve Ekim 1945'te kendilik savunma üzerine bir tezle hukuk alanında mezun oldu. Haziran 1947'de Ulusal Dramatik Sanatlar Akademisi'nden mezun oldu ve aynı yıl ilk sahne görünümünü yaptı. 1948 boyunca Romeo ve Juliet ve Milano Piccolo Tiyatrosu’ndaki Fırtına gibi oyunlarda sahne aldı ve aynı zamanda komedyen ve taklitçi olarak radyo kariyerine başladı. Manfredi'nin kariyeri 1950'lerde ve sonrasında yükselişe geçti. İlk film deneyimini 1949'da Torna a Napoli ile yaşadı ve 1952 ile 1953 yılları arasında Teatro Eliseo'da Eduardo De Filippo ile üç adet tek perdelik oyun sahneledi. 1951'den itibaren Paolo Ferrari ve Gianni Bonagura ile komik bir üçlü oluşturdu ve radyo eğlence şovları ve revüler aracılığıyla daha da tanındı. 1959'da Delia Scala ve Paolo Panelli ile birlikte Canzonissima 'yı sunarak popülaritesini önemli ölçüde artırdı. Un trapezio per Lisistrata (1958) ve Rugantino (1962) gibi müzikal komedilerde başarı yakaladı. Kariyeri boyunca Manfredi, altı David di Donatello ödülü ve altı Nastro d’Argento ödülü de dahil olmak üzere birçok ödül aldı. Ayrıca 1971 Cannes Film Festivali'nde Between Miracles ile Prix de la première oeuvre ödülünü kazandı. Nino Manfredi, 4 Haziran 2004'te Roma'da vefat etti.
İtalyan bir aktör, komedyen, film yönetmeni ve yazar olan Paolo Villaggio, 30 Aralık 1932'de Cenova'da doğmuştur. Babası Palermo'lu bir jeolog olan Ettore Villaggio, annesi Venedikli bir Almanca öğretmeni Maria Faraci'dir. Paolo Villaggio'nun ikiz kardeşi Piero, Pisa Üniversitesi'nde profesörlük yapmıştır. Villaggio'nun erken yaşamı çeşitli deneyimler içermiştir; garsonluk yapmış, BBC için konuşmacı olmuş ve Costa Cruises gemilerinde eğlence görevlisi olarak çalışmış, daha sonra şirket etkinlikleri düzenleyerek Ugo Fantozzi karakterine ilham kaynağı olmuştur. Villaggio'nın kariyeri çeşitli yaratıcı çalışmalarla dolu oldu. Profesör Kranz, Giandomenico Fracchia ve özellikle de Ugo Fantozzi gibi unutulmaz karakterler yarattı. Onun komedisi yenilikçi ve gerçeküstücüydü, commedia dell'arte'den ilham alıyordu ve yazılarında neologizmalar, kuvvetli sıfatlar, morfolojik hatalar ve bürokratik terimler gibi teknikler kullanıyordu. Ugo Fantozzi'yi konu alan birçok hicivli kitap yazdı; Fantozzi (1971) bir milyondan fazla satarak ona Moskova'daki Gogol Ödülü'nü kazandırdı. Ugo Fantozzi karakteri, Luciano Salce'nin yönettiği Fantozzi (1975) filminde Villaggio'nun başrol oynadığı geniş çapta başarılı bir sinematik destana dönüştü. Ayrıca Federico Fellini, Lina Wertmüller, Ermanno Olmi, Mario Monicelli ve Gabriele Salvatores ile filmlerde işbirliği yaptı ve genellikle dramatik rollerde yer aldı. Kariyeri boyunca Villaggio sayısız ödül aldı. 1990 yılında David di Donatello'ya layık görüldü; aynı yıl 1992'de Nastro d'Argento ve Venedik Film Festivali'nde ömür boyu başarıları nedeniyle Golden Lion'ı da kazandı. 2000 yılında Locarno Film Festivali'nde Onursal Pardo ödülünü aldı. Villaggio’nun yaratıcı üretimi film ve kitapların ötesine geçti; Fabrizio De André ile birlikte 'Carlo Martello torna dalla battaglia di Poitiers' ve 'Il fannullone' gibi şarkılar yazdı ve 1996 yılında Molière’in L'Avare oyununda Arpagone karakterini canlandırarak tiyatroda sahne aldı. 1996 yılında hicivli haber bülteni Striscia la notizia 'yı sundu ve 1960'ların sonlarında deneysel ve avangart televizyon programlarını da sunmuştu. Goffredo Fofi, Michele Serra, Enrico Giacovelli ve Beppe Grillo gibi eleştirmenler onu Buster Keaton, Charlie Chaplin, Stan Laurel ve Oliver Hardy ile kıyasladı. Paolo Villaggio, 3 Temmuz 2017'de Roma'da diyabet komplikasyonları nedeniyle hayatını kaybetti.
Tosca D'Aquino, İtalyan bir aktris, komedyen ve televizyon sunucusu olarak, 10 Haziran 1966'da Napoli'de doğdu. Ailesi Claudio ve Adele D'Aquino'dan oluşuyor. Kariyerine 15 yaşında yerel televizyon programlarında rol alarak başladı ve performanslara olan ilgisini hızla gösterdi. 19 yaşında oyunculuk yapmak için Roma'ya taşındı ve bu, sanatını geliştirmeye yönelik bir bağlılık olduğunu gösteriyor. D'Aquino, Accademia Nazionale di Arte Drammatica Silvio D'Amico'da eğitim gördü ve Silvio d'Amico Tiyatro Sanatı Akademisi'nden mezun oldu. İlk rollerinden bazıları Fantastico (1986) ve Fantastico 7 (1986) yapımlarında yer almayı içeriyordu. Sinemaya Rimini Rimini - Un anno dopo (1988) ile adım attı, ardından Street Kids (1989) ve Paganini (1989), aynı zamanda Kinski Paganini (1989) olarak da bilinen filmlerde rol aldı. 1990'larda sıklıkla komedi filmlerinde yer alarak televizyon programlarıyla popülerliğini artırdı. Captain Fracassa's Journey (1990) ve Black Holes (1995) filmlerinde başrol oynadı ve The Graduates (1995) ve The Cyclone (1996) gibi yapımlara katkıda bulundu, özellikle Leonardo Pieraccioni ile birlikte çalıştı. 2000'den itibaren D'Aquino televizyonda çalışmaya devam etti ve çeşitli kurgusal programlarda ve şovlarda yer aldı. 2000'lerin başlarında Giorgio Panariello ile birlikte RAI'nin Torno Sabato programını sundu. 2005 yılında, 48. Zecchino d'Oro edisyonunu sundu. 2007'de Notti sul ghiaccio 'da ve 2009'da Premio Città dei Cavalieri di Malta'nın üçüncü edisyonunda yer aldı. D'Aquino aynı zamanda mutfak alanında da kendini geliştirdi, 2013 yılında La terra dei cuochi 'de yardımcı şef olarak görev yaptı ve 2012'de MasterChef 'e katıldı. Francesca Piccolo ile birlikte 2017 yılında Bake Off Italia Celebrity Edition 'ın ikinci edisyonunu kazandı. 2019'dan 2020'ye kadar Sabaudia Studios Festival'in sanat yönetmenliğini ve sunuculuğunu yaptı. İki kez evlendi; ilk olarak mühendis Mauro Gabrielli ile evlendi ve 1999 doğumlu Edoardo adında bir oğlu oldu, ardından 2013 yılında yapımcı Massimo Martino ile evlendi ve 2005 doğumlu Francesco adında bir oğlu oldu.
Arnavutluk
Ermenistan
Arjantin
Avusturya
Avustralya
Azerbaycan
Belçika
Bulgaristan
Benin
Brezilya
Kanada
İsviçre
Şili
Kamerun
Çin
Kolombiya
Çekya
Almanya
Danimarka
Dominik Cumhuriyeti
Cezayir
Estonya
Mısır
İspanya
Finlandiya
Fransa
Birleşik Krallık
Gana
Yunanistan
Guatemala
Macaristan
Endonezya
İrlanda
İsrail
Hindistan
Irak
İran
İtalya
Jamaika
Japonya
Kenya
Güney Kore
Kazakistan
Lübnan
Letonya
Fas
Myanmar (Burma)
Malta
Malavi
Meksika
Malezya
Nijerya
Nikaragua
Hollanda
Norveç
Nepal
Yeni Zelanda
Peru
Filipinler
Pakistan
Polonya
Portekiz
Katar
Romanya
Sırbistan
Rusya
Suudi Arabistan
İsveç
Slovenya
Slovakya
Tayland
Tunus
Türkiye
Tayvan
Ukrayna
Uganda
Amerika Birleşik Devletleri
Uruguay
Özbekistan
Vietnam
Güney Afrika
