Παγκόσμιος κατάλογος ταλέντων

Κατάλογος κωμικών

Περιήγηση σε προφίλ κωμικών, βιογραφικές περιλήψεις, χώρα καταγωγής και επίσημους συνδέσμους.

1588 κωμικοί

Άλντο Φαμπρίτσι

Γεννημένος στη Ρώμη ως Άλντο Φαμπρίτσι στις 1 Νοεμβρίου 1905, ο Άλντο Φαμπρίτσι ήταν Ιταλός διασκεδαστής που εργάστηκε ως ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και κωμικός. Ο πατέρας του, Τζουζέπε Φαμπρίτσι, απεβίωσε όταν ήταν έντεκα ετών, ενώ η μητέρα του, Άντζελα Πετρούτσι, εργαζόταν ως πωλήτρια φρούτων από την Τιβολί. Ο Φαμπρίτσι ξεκίνησε την καριέρα του το 1931 σε ένα προαστιακό θέατρο στη Ρώμη, κερδίζοντας τοπική επιτυχία μέσα από κωμικά σκίτσα και μονόλογους ενώ έπαιζε με την εταιρεία «Ρεγκινέλλα». Έγινε σημαντική μορφή στην ρωμαϊκή σκηνή του ρεβιού και του αβανσπέτακολο, συμβάλλοντας στην εφημερίδα διαλέκτου «Ρουγκάντινο» και δημοσιεύοντας ένα βιβλίο με ρωμαϊκά ποιήματα, «Λουτσίχε αρ σόλε», το 1928. Η καριέρα του Φαμπρίζι επεκτάθηκε πέρα από το θέατρο. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο το 1942 με το *Avanti c'è posto...* και αργότερα απέκτησε σημαντική αναγνώριση για τον ρόλο του ως ήρωας ιερέας, ο Δον Μοροσίνι, στην ταινία του Ρομπέρτο Ροσσελίνι *Ρώμη, Ανοιχτή Πόλη* (1945). Επίσης, έκανε ηχογραφήσεις φωνής για χαρακτήρες σε ταινίες όπως το *Maddalena... zero in condotta* (1940) και το *Ladri di biciclette* (1948). Καθ’ όλη τη δεκαετία του 1950 και του 1960, συνεργαζόταν συχνά με τον Τότο και τον Πεπίνο Ντε Φιλίπο, τόσο στην οθόνη όσο και στο θέατρο· ο Φαμπρίζι και ο Τότο μοιράζονταν μια στενή φιλία και απολάμβαναν το αυτοσχεδιαστικό παιχνίδι. Σκηνοθέτησε το δράμα *Μετανάστες* το 1948 και κέρδισε ένα ασημένιο βραβείο για την ερμηνεία του στην ταινία *Πρώτη Κοινωνία* (1950) καθώς και άλλο ένα για το *Δίλημμα του Πατέρα*. Ο Φαμπρίζι πέτυχε περαιτέρω επιτυχία στο θέατρο με τη μουσική κωμωδία *Ρουγκαντίνο* (1964). Το ταλέντο και οι συνεισφορές του Φαμπρίζι στην ιταλική ψυχαγωγία αναγνωρίστηκαν ευρέως. Έλαβε ένα ειδικό βραβείο David di Donatello το 1988 για την καριέρα του, και κέρδισε δύο βραβεία Nastro d'Argento, συμπεριλαμβανομένου ενός για το *Όλοι Αγαπούσαμε ο ένας τον άλλον τόσο πολύ*. Έλαβε επίσης αναγνώριση στο Φεστιβάλ Καννών του 1952 για το καλύτερο σενάριο για το *Αστυνομικοί και Κλέφτες*. Οι ερμηνείες του συχνά απεικόνιζαν τύπους από τη Ρώμη, όπως οδηγοί άμαξας και χειριστές τραμ. Ο Φαμπρίζι περιόδευσε σε όλη την Ευρώπη, τη Λατινική Αμερική και το Broadway, έχοντας για λίγο τον Άλμπερτο Σόρντι στην ομάδα του γύρω στο 1937. Ήταν παντρεμένος με την τραγουδίστρια Μπιατρίτσι Ρόκκι (Ρεγκινέλλα) μέχρι τον θάνατό της το 1981. Μετά από τον θάνατό του στη Ρώμη στις 2 Απριλίου 1990, η Poste italiane κυκλοφόρησε μια αναμνηστική γραμματοσήμο για τον Άλντο Φαμπρίζι αργότερα την ίδια χρονιά.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Άμπρα Αντζιολίνι

Η Άμπρα Αντζιολίνι είναι Ιταλίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια, γεννημένη στη Ρώμη στις 22 Απριλίου 1977, από τον Άλφρεντο Αντζιολίνι και την Ντοριάνα Κομίνι. Έχει δύο μεγαλύτερα αδέρφια, τη Βάρβαρα και τον Αντρέα. Η καριέρα της ξεκίνησε στην ηλικία των 13 ετών ως κομπάρσο στην τηλεοπτική εκπομπή *Fantastico* τα έτη 1990 και 1991. Απέκτησε πρώιμη αναγνώριση συμμετέχοντας στο *Bulli e pupe* το 1992, ερμηνεύοντας το 'Poster' του Κλαούντιο Μπαγκλιόνι, και στη συνέχεια παρουσιάζοντας την *Non è la RAI* από το 1992 έως το 1993, έναν ρόλο που αύξησε σημαντικά τη δημοτικότητά της. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας της στο Non è la RAI , η Άμπρα Αντζιολίνι ξεκίνησε μια καριέρα τραγουδίστριας, κυκλοφορώντας το single 'T'appartengo' το 1994. Αυτό οδήγησε στην κυκλοφορία του πρώτου της άλμπουμ, T'appartengo , το οποίο σημείωσε σημαντική επιτυχία, πουλώντας 800.000 αντίτυπα και αποφέροντας οκτώ πλατινένιους δίσκους και έναν χρυσό δίσκο. Συνέχισε να κυκλοφορεί μουσική, με το Angiolini (γνωστό και ως Angelitos ) να εμφανίζεται το 1996, το Ritmo vitale το 1997 (ακολουθούμενο από μια ισπανική έκδοση το 1998) και το InCanto το 1999. Οι μουσικές της προσπάθειες περιλάμβαναν επίσης την εμφάνισή της στο Διεθνές Φεστιβάλ Τραγουδιού Viña del Mar στη Χιλή τον Φεβρουάριο του 1997 και τη συμμετοχή της στο μιούζικαλ Emozioni το 2001. Παρουσίασε επίσης πολλές άλλες τηλεοπτικές εκπομπές, όπως το Generazione X , το Super και το Sanremo Top 1997 . Η Άμπρα Αντζιολίνι εισήλθε στον χώρο της κινηματογραφικής υποκριτικής με την πρώτη της εμφάνιση στην ταινία *Κρόνος σε Αντίθεση* (2007). Αυτός ο ρόλος αποδείχθηκε καθοριστικός, κερδίζοντάς της το David di Donatello για Καλύτερη Γυναικεία Υποστηρικτική Ερμηνεία, τον Nastro d'Argento για Καλύτερη Γυναικεία Υποστηρικτική Ερμηνεία, το Ciak d'oro και ένα Globo d'oro το 2007. Έκτοτε έχει εμφανιστεί σε αρκετές ταινίες, όπως η *Μαύρο και Άσπρο* (2008), η *Οι Ανώριμοι* (2011), η *Ζήτω η Ιταλία* (2013), η *Θυμάσαι;* (2014) και η *Η Επιλογή* (2015). Το 2022, έλαβε άλλο ένα Nastro d'argento για την εργασία της στην ταινία *Οι Αγνώστου Πατρός Νύμφες*. Ζούσε με τον Φραντσέσκο Ρένγκα από μια αόριστη ημερομηνίας έναρξης μέχρι το 2015, και είχαν δύο παιδιά: την Τζολάντα (γεννημένη το 2004) και τον Λεονάρδο (γεννημένο το 2006). Είχε σχέση με τον Μασσιμίλιανό Αλέγκρι μεταξύ των ετών 2017 και 2021.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Αλμπέρτο Σόρντι

Γεννημένος στις 15 Ιουνίου 1920 στη Ρώμη, ο Άλμπερτο Σόρντι ήταν ένας πολυπράγμων Ιταλός καλλιτέχνης που εργάστηκε ως ηθοποιός, κωμικός, ηχολόγος, σκηνοθέτης, τραγουδιστής, συνθέτης και σεναριογράφος. Απεβίωσε στη Ρώμη στις 24 Φεβρουαρίου 2003. Η καριέρα του διήρκεσε πάνω από 60 χρόνια και περιλάμβανε 160 ταινίες, με εκείνον να σκηνοθετεί 18 από αυτές. Ο Σόρντι, αναγνωρισμένος ως καθοριστική μορφή στην «κομέδια αλλ’ιταλιάννα» και ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς του ιταλικού κινηματογράφου, απεικόνιζε συχνά τις αλλαγές μέσα στην ιταλική κοινωνία μέσα από τις ερμηνείες του. Ο Σόρντι ξεκίνησε την καριέρα του με μια 15ετή περίοδο μικρών ρόλων ως κορυφαίος ή βοηθητικός ηθοποιός, εμφανιζόμενος ως κορυφαίος στην ταινία *Σκιπίων ο Αφρικανός* το 1937. Αρχικά ακολούθησε μουσικές σπουδές, τραγουδώντας στη χορωδία του Σιστίνου Καθεδρικού Ναού σε ηλικία επτά ετών και σπουδάζοντας όπερα για αρκετά χρόνια μετά την αλλαγή της φωνής του. Παρόλο που παρακολούθησε σύντομα το Εμπορικό Ινστιτούτο Τζούλιο Ρομάνο στην Τραστέβερε και αργότερα αποφοίτησε ως λογιστής για να ευχαριστήσει τη μητέρα του, παρακολούθησε επίσης την Ακαδημία των Φιλοδραματικών στο Μιλάνο, αλλά αποβλήθηκε λόγω του ρωμαϊκού διαλέκτου του και της αντιληπτής έλλειψης ταλέντου. Βρήκε νωρίς επιτυχία ως ηθοποιός φωνής, ιδιαίτερα μεταγλωττίζοντας τον Όλιβερ Χάρντι από το 1937. Η θεατρική του εμπειρία διαμόρφωσε περαιτέρω τις κωμικές του ικανότητες. Ο Σόρντι απέκτησε φήμη ως πρωταγωνιστής στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1950 και θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους ερμηνευτές της ιταλικής κωμωδίας. Συνεργάστηκε συχνά με τον Νίνο Μανφρέντι, τον Βιτόριο Γκάσμάν και τον Ούγο Τογκνάτσι, σχηματίζοντας ένα δημοφιλές τετράδες. Ένα σημαντικό τρίο περιλάμβανε επίσης τους Άλντο Φάμπριτζι και Άννα Μαγνάνι, συμβάλλοντας στην κινηματογραφική αναπαράσταση της Ρώμης. Ενώ οι πρώτες του δουλειές τον καθιέρωσαν ως κωμικό, άρχισε να ερμηνεύει σύνθετους δραματικούς χαρακτήρες τη δεκαετία του 1960. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Σόρντι άντλησε έμπνευση για τους χαρακτήρες του από την ιταλική κοινωνία, συνεργαζόμενος με καταξιωμένους σκηνοθέτες, συγγραφείς και σεναριογράφους. Απέσπασε πέντε βραβεία Νάστρο ντ’Αργέντο, δέκα βραβεία Νταβίντι ντι Ντονάτελλο και ένα Χρυσό Σφαιρικό βραβείο. Σε αναγνώριση των εκτεταμένων συνεισφορών του στον κινηματογράφο, απέσπασε το Χρυσό Λιοντάρι για το Έργο Ζωής.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Αντριάνο Σελεντάνο

Ο Αντριάνο Σελεντάνο είναι Ιταλός καλλιτέχνης που έχει ασκήσει τα επαγγέλματα του τραγουδιστή, του showman, του ηθοποιού, του σκηνοθέτη, του σεναριογράφου, του συνθέτη, του τηλεοπτικού παρουσιαστή, του χιουμορίστα, του κωμικού, του δισκογράφου και του χορευτή.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Κάρλο Βερντόνε

Ο Κάρλο Βέρντε είναι Ιταλός ηθοποιός, κωμικός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος, γεννημένος στη Ρώμη στις 17 Νοεμβρίου 1950. Η οικογενειακή του καταγωγή περιλαμβάνει έναν πατέρα, τον Μάριο Βέρντε, ο οποίος ήταν καθηγητής ιστορίας του κινηματογράφου και κριτικός, και μια μητέρα, τη Ροσσάνα Σκιαβίνα, η οποία ήταν καθηγήτρια λογοτεχνίας. Ο πατρικός του παππούς, ο Ορέστης, ήταν χημικός από την Ποζουόλι (Νάπολη). Παρακολούθησε το Collegio Nazareno στη Ρώμη, όπου γνώρισε τον Κριστιάν Ντε Σίκα, και αργότερα σπούδασε στο Liceo classico στη Ρώμη. Ο Βέρντε απέκτησε πτυχίο στη Νεότερη Λογοτεχνία από το Πανεπιστήμιο της Σαπιέντζα της Ρώμης τα έτη 1976-1977, με διατριβή για τον ιταλικό βωβό κινηματογράφο, και πτυχίο στη σκηνοθεσία κινηματογράφου από το Centro Sperimentale di Cinematografia το 1974. Ο Βέρντε ξεκίνησε την καριέρα του με το κωμικό του στυλ τη δεκαετία του 1970. Εμφανίστηκε σε διαφημίσεις για την εκπομπή Carosello και έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο το 1977 στην ποικιλόμορφη εκπομπή Non stop . Παρουσίασε τους χαρακτήρες του στην τηλεόραση το 1978 στην κωμική σειρά Non Stop . Ο Σέρτζιο Λεόνε του έδωσε την κινηματογραφική του πρώτη εμφάνιση και τον καθοδήγησε σε τεχνικές κινηματογράφησης. Έφτιαξε ερασιτεχνικές μικρού μήκους ταινίες από νεαρή ηλικία, συμπεριλαμβανομένων των Poesia solare (1969), Allegoria di primavera (1971) και Elegia notturna (1973). Η πρώτη του σκηνοθετική δουλειά ήταν το Un sacco bello (1980), ακολουθούμενο από το Fun Is Beautiful (1980) όπου υποδύθηκε τρεις χαρακτήρες. Συνέγραψε από κοινού το Journey with Papà με τον Σέρτζιο Λεόνε, και το Troppo forte με τους Βέρντε και Λεόνε. Το έργο του Βέρντε περιλαμβάνει την πολύτιμη Bianco, rosso e Verdone (1981), παραγωγής Σέρτζιο Λεόνε και με την Έλενα Φάμπριτσι, καθώς και τη μουσική της, που συνέθεσε ο Εννιο Μορικόνε. Σκηνοθέτησε το Talcum Powder (1982), το οποίο κέρδισε πολλά βραβεία David di Donatello, και το έγραψε σε συνεργασία με τον Enrico Oldoini. Από τη δεκαετία του 1990, το έργο του έχει εξερευνήσει πιο σοβαρά θέματα. Έγραψε το βιβλίο Fatti Coatti το 1999. Ο Βέρντε πρωταγωνίστησε στην κινηματογραφική σειρά Manual of Love (2005, 2007, 2011) και εμφανίστηκε στην ταινία του Πάολο Σορεντίνο The Great Beauty (2013). Σκηνοθέτησε το Blessed Madness (2018), το οποίο έγραψε σε συνεργασία με τους Nicola Guaglianone και Menotti. Έχει λάβει πολυάριθμα βραβεία, συμπεριλαμβανομένων εννέα βραβείων David di Donatello, τεσσάρων Globi d’oro, έντεκα Nastri d'argento και δύο Premi Flaiano. Το 2017, του απονεμήθηκε τιμητικό διδακτορικό στη Πολιτιστική Κληρονομιά και Εδαφική Περιοχή από το Πανεπιστήμιο της Ρώμης Tor Vergata. Πρόσφατα πρωταγωνίστησε στην ταινία L'Abbiamo Fatta Grossa (2016), όπου υποδύεται τον Άρτουρο Μερλίνo, έναν ταπεινό ιδιωτικό ερευνητή, μαζί με τον Antonio Albanese ως Yuri Pelagatti.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Μπέπε Γκρίλο

Ο Τζουζέπε Πιέρο Γκριλλο, γνωστός επαγγελματικά ως Μπέπε Γκριλλο, γεννήθηκε στη Γένοβα, Λιγουρία, στις 21 Ιουλίου 1948. Οι γονείς του ήταν η Πιέρα Τιέγκι, πιανίστρια, και ο Ενρίκο Γκριλλο, ιδιοκτήτης εργοστασίου μεταλλικών κατασκευών. Αρχικά σπούδασε λογιστική στο ιδιωτικό ίδρυμα 'Ουgolίνο Βιβάλντι' και παρακολούθησε σύντομα τη σχολή οικονομικών και εμπορίου του Πανεπιστημίου της Γένοβας, αλλά δεν ολοκλήρωσε το πτυχίο του. Πριν ακολουθήσει την καριέρα του ως κωμικός, εργάστηκε ως πωλητής ρούχων και στη συνέχεια στην εταιρεία του πατέρα του. Ο Γκριλλο ξεκίνησε την καριέρα του αυτοσχεδιάζοντας έναν μονόλογο σε μια ακρόαση, γεγονός που οδήγησε στον εντοπισμό του από τον τηλεοπτικό παρουσιαστή Πίπο Μπαούντο δύο εβδομάδες αργότερα. Οι πρώτες τηλεοπτικές εμφανίσεις του Grillo περιλαμβάνουν το Secondo Voi (1977-1978), το Luna Park (1979) και το Fantastico (1979), όπου παρουσίαζε μαζί με την Loretta Goggi. Καθ’ όλη τη δεκαετία του ’80, παρουσίασε εκπομπές ταξιδιών όπως το Te la do io l'America (1982) και το Te lo do io il Brasile (1984). Εμφανίστηκε επίσης σε ταινίες όπως το Cercasi Gesù (1982), για την οποία έλαβε βραβείο David di Donatello και Nastro d’argento, το Scemo di guerra (1985) και το Topo Galileo (1988). Το 1986 πρωταγωνίστησε σε διαφημίσεις γιαουρτιού που απέσπασαν βραβεία και εμφανίστηκε στο Φεστιβάλ Τραγουδιού του Σανρέμο. Μια αμφιλεγόμενη κριτική στον ηγέτη του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, Bettino Craxi, στην τηλεόραση, οδήγησε στον προσωρινό αποκλεισμό του από την δημόσια τηλεόραση. Από το 2005 και έπειτα, το προφίλ του Γκρίλο διευρύνθηκε σημαντικά με τη δημιουργία του ιστολογίου του, beppegrillo.it. Αυτό έγινε γρήγορα επιδραστικό, αναγνωρισμένο από το περιοδικό Time και, μέχρι το 2014, κατατάχθηκε ανάμεσα στις 10 πιο επισκέψιμες ιστοσελίδες παγκοσμίως. Τότε ενημερωνόταν καθημερινά. Συνεργάστηκε με την τραγουδίστρια Giorgia στο τραγούδι 'Libera la mente' το 2007. Το 2009, συνίδρυσε το Ιταλικό Κίνημα Πέντε Αστεριών με τον Gianroberto Casaleggio, υπηρετώντας ως εγγυητής και πολιτικός ηγέτης του. Το κόμμα απέσπασε ένα σημαντικό ποσοστό ψήφων – ένα τέταρτο – στις εκλογές του 2013. Παίζει στη σκηνή τόσο στην Ιταλία όσο και στο εξωτερικό, πραγματεύοντας θέματα όπως η χρήση ενέργειας, η διαφθορά και η παγκοσμιοποίηση. Ο Γκρίλο επέστρεψε στην ιταλική δημόσια τηλεόραση τον Μάιο του 2014 στην εκπομπή Porta a Porta και διατηρεί ιστολόγια στα ιταλικά, τα αγγλικά και τα ιαπωνικά.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Μπαντ Σπένσερ

Ο Κάρλο Πεντερσολί, γνωστός επαγγελματικά ως Μπατ Σπένσερ, ήταν Ιταλός ηθοποιός, κολυμβητής και παίκτης υδατοσφαίρισης. Γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1929 στη Νάπολη, από τους Αλεσάντρο Πεντερσολί και Ρόζα Φατσέτι, οι οποίοι ήταν αρχικά από το Ντάρφο Μποάριο Τέρμε και το Κιάρι αντίστοιχα, και βρίσκονταν στην επαρχία του Μπρέσια της Ιταλίας. Η εργασία του πατέρα του απαιτούσε μια μετακόμιση στη Ρώμη το 1940, γεγονός που άλλαξε σημαντικά την πορεία της παιδικής του ηλικίας. Τα πρώτα χρόνια του Μπατ Σπένσερ περιλάμβαναν την παρακολούθηση δημοτικού σχολείου μαζί με τον Λουτσιάνο ντε Κρέσεντσο, αποδεικνύοντας μια πρώιμη σύνδεση με καλλιτεχνικούς κύκλους. Ακολούθησε σπουδές στο Πανεπιστήμιο Σαπιέντζα της Ρώμης, όπου σπούδασε σύντομα χημεία πριν τελικά αποκτήσει πτυχίο νομικής. Πριν γίνει διάσημος ως κωμικός, ο Κάρλο Πεντερσολί διακρίθηκε στον αθλητισμό. Δύο φορές συμμετείχε για την Ιταλία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες· τόσο το 1952 όσο και το 1956 προχώρησε στα ημιτελικά στο αγώνισμα των 100 μέτρων ελεύθερης κολύμβησης. Επίσης, είχε αξιόλογη επιτυχία στην κολύμβηση και την υδατοσφαίριση, κολυμπώντας τα 100 μέτρα ελεύθερης κολύμβησης σε λιγότερο από ένα λεπτό στις 19 Σεπτεμβρίου 1950 και κερδίζοντας ένα ασημένιο μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1951. Αποδεικνύοντας περαιτέρω την αθλητική του ικανότητα, κατέκτησε το Ιταλικό Πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης το 1954 και απέσπασε ένα χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1955. Οι ποικίλες δεξιότητές του επεκτείνονταν πέρα από τον αθλητισμό· κατέθεσε αρκετά διπλώματα ευρεσιτεχνίας, απέκτησε πιστοποιήσεις ως πιλότος εμπορικού αεροσκάφους και ελικοπτέρου και εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα σε διάφορους ρόλους στη Νότια Αμερική. Η καριέρα του Μπουντ Σπένσερ στον χώρο της υποκριτικής ξεκίνησε με την ταινία «Ένα φάντασμα του συζύγου μου» (1950), ακολουθούμενη από εμφανίσεις σε ταινίες όπως το «Κοίτα τον Δία» (1951) και το «Ανθρώπινα Τορπίλες» (1954). Ωστόσο, είναι περισσότερο γνωστός για τη συνεργασία του με τον Τέρενς Χιλ, εμφανιζόμενος σε 18 ταινίες μαζί. Το όνομα «Μπουντ Σπένσερ» ήταν μια σκόπιμη επιλογή, εμπνευσμένη από την μπύρα Budweiser και τον ηθοποιό Spencer Tracy. Έλαβε το βραβείο David di Donatello για το σύνολο του έργου του το 2010, αναγνωρίζοντας τη σημαντική του συνεισφορά στον ιταλικό κινηματογράφο. Στις 27 Ιουνίου 2016, ο Μπουντ Σπένσερ απεβίωσε στη Ρώμη, θυμίζοντας τις συνεισφορές του τόσο στην κωμωδία όσο και στον αθλητισμό, έχοντας λάβει το βραβείο Caimano d'oro (Χρυσός Κάιμαν) από την Ιταλική Ομοσπονδία Κολύμβησης το 2005.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Μόνικα Βίτι

Η Μόνικα Βίττι, γεννημένη Μαρία Λουίζα Τσετσιάρελι στις 3 Νοεμβρίου 1931 στη Ρώμη, ήταν Ιταλίδα ηθοποιός και προσωπικότητα της τηλεόρασης. Οι γονείς της ήταν η Αντέλε Βιττίλια από τη Μπολόνια και ο Άντζελο Τσετσιάρελι, με το καλλιτεχνικό της όνομα να επιλέγεται από το επώνυμο της μητέρας της, Βίττι. Πέρασε τμήματα της παιδικής της ηλικίας στη Μεσσήνη και τη Νάπολη, βιώνοντας γεγονότα πολέμου που καλλιέργησαν ένα πάθος για το θέατρο. Πρωτοκαλέστηκε «setti vistini» (επτά φορέματα) όταν ήταν παιδί λόγω των επιλογών της στα ρούχα. Η επίσημη εκπαίδευσή της Βίττι ξεκίνησε στην Εθνική Ακαδημία Θεατρικών Τεχνών, όπου αποφοίτησε το 1953, σπουδάζοντας με καθηγητές όπως ο Σίλβιο Ντα’Άμικο και ο Σέργιος Τοφάνο. Παρακολούθησε επίσης το Κολλέγιο Pittman και περιόδευσε τη Γερμανία με μια ιταλική θεατρική ομάδα. Η πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο ήταν στην La Mandragola του Νικολό Μακιαβέλι, ακολουθούμενη από την Μαριανά στον L’avaro του Μολιέρου το 1955. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην οθόνη χωρίς να αναφέρεται στα credits στην ταινία Laugh! Laugh! Laugh! το 1954. Κατά τη διάρκεια της σχεδόν τεσσαρκοσαχρόνου καριέρας της, ήταν γνωστή για τη βραχνή φωνή και την ζωηρή παρουσία της. Η Βίττι απέκτησε διεθνή αναγνώριση μέσα από τους ρόλους της στις ταινίες του Μικελάντζελο Αντονιόνι, ιδιαίτερα στην *L'Avventura* (1960), η οποία έφερε την εικόνα της σε ιταλικό γραμματόσημο. Έπαιξε στις επόμενες ταινίες που έγιναν γνωστές ως «τετραλογία της αδυναμίας επικοινωνίας» του Αντονιόνι: *La Notte* (1961) με την Ζαν Μορό και τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, *L'Eclisse* (1962) με τον Αλαιν Ντελόν και *Il deserto rosso* (1964). Συνεργάστηκε με ηθοποιούς όπως ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, ο Αλαιν Ντελόν, ο Ρίτσαρντ Χάρις, ο Τέρενς Σταμπ και ο Ν Dirk Bogarde. Εκτός από αυτούς τους δραματικούς ρόλους, η Βίττι έδειξε επίσης κωμικό ταλέντο σε ταινίες όπως η *La ragazza con la pistola* και η *Io so che tu sai che io so*, και σκηνοθέτησε αρκετές κωμωδίες μαζί με τον Κάρλο Ντι Πάλμα, ξεκινώντας με την *Teresa the Thief* (1973). Οι ερμηνείες της της απέφεραν πέντε βραβεία David di Donatello για Καλύτερη Ηθοποιό, καθώς και τέσσερις ειδικές αναγνωρίσεις. Έλαβε επίσης επτά ιταλικά Χρυσά Βραβεία για Καλύτερη Ηθοποιό, μαζί με ένα Χρυσό Βραβείο Καριέρας και το βραβείο Χρυσού Λιονταριού Καριέρας από τα Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Η καλλιτεχνική συνεργασία της Βίτι με τον σκηνοθέτη Μικελάντζελο Αντονιόνι ξεπέρασε τις κινηματογραφικές τους συνεργασίες, εξελισσόμενη σε ερωτική σχέση. Έδωσε τη φωνή της στην Ωραία Δωροθέα στην ταινία *Il grido*. Μετά από μια μακρά καριέρα, η Μόνικα Βίτι απεβίωσε στη Ρώμη στις 2 Φεβρουαρίου 2022, αφήνοντας πίσω της μια σημαντική κληρονομιά στον ιταλικό κινηματογράφο.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Νίνι Σαλέρνο

Ο Ρομπέρτο Σαλέρνο, γνωστός επαγγελματικά ως Νίνι Σαλέρνο, είναι Ιταλός ηθοποιός, σκηνοθέτης, τραγουδιστής, κωμικός και καλλιτέχνης του καμπαρέ. Γεννήθηκε στη Βερόνα στις 8 Οκτωβρίου 1948 και συνδέεται με τον ραδιοφωνικό δημοσιογράφο Πάολο Σαλέρνο και έχει έναν αδελφό, τον Νικόλα Σαλέρνο, ο οποίος είναι μέλος των RADAR και NAD. Είναι παντρεμένος με την Πατρίτσια, η επιρροή της οποίας ενέπνευσε το τραγούδι του Φραντσέσκο ντε Γκρέγκορι 'Rimmel'. Η καριέρα του Σαλέρνο ξεκίνησε το 1971 όταν έγινε ιδρυτικό μέλος και συμμετέχων στο ιταλικό μουσικό και κωμικό σύνολο I Gatti di Vicolo Miracoli. Οι Γάτοι της Οδού Θαυμάτων σχηματίστηκαν στη Βερόνα το 1971, και ο Σαλέρνο παρέμεινε με την ομάδα από εκείνη τη χρονιά μέχρι τη διάλυση τους το 1985. Η ομάδα απέκτησε γρήγορα φήμη, εμφανιζόμενη στο Derby Club στη Μιλάνο ξεκινώντας από το 1971 και συμμετέχοντας τακτικά σε μουσικοθεατρικές εκπομπές της RAI από το 1975. Κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ, «Οι Γάτοι της Οδού Θαυμάτων», το 1972, και σκηνοθέτησαν σατιρικά και μουσικά σόου ο Αρτούρο Κόρσο. Ο Σαλέρνο πρωταγωνίστησε επίσης στις κωμικές ταινίες Arrivano i gatti και Una vacanza bestiale το 1980. Η ομάδα πέτυχε σημαντική επιτυχία με το επιτυχία τους «Capito?» το 1979, το οποίο έφτασε στο τέταρτο μέρος των ιταλικών charts. Μετά την αποχώρηση ενός μέλους το 1981, η ομάδα συνέχισε ως τρίο. Μετά τη διάλυση των After I Gatti di Vicolo Miracoli το 1985, ο Σαλέρνο συνέχισε να εργάζεται εκτενώς στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το θέατρο ως ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Σκηνοθέτησε την ταινία Arrivano i miei το 1983 και εμφανίστηκε σε ταινίες όπως η Un ufficiale non si arrende mai nemmeno di fronte all'evidenza (1973) και η Secondo Ponzio Pilato (1987). Ο Σαλέρνο έχει επίσης εμφανιστεί σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, συμπεριλαμβανομένων των I ragazzi del muretto (1991), Il commissario Corso (1991) και Un medico in famiglia (1999-2000). Παρουσίασε ή εμφανίστηκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, όπως οι Quo vadiz? (1984), Un fantastico tragico venerdì (1986), Amici mostri (1993-1994) και ήταν τακτικός καλεσμένος στην Buona Domenica (1998-1999). Περιστασιακά επανενώθηκε με τους I Gatti di Vicolo Miracoli για εμφανίσεις στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το θέατρο από το 1997. Σήμερα, ο Σαλέρνο υποδύεται τον επιθεωρητή Γκόρντον σε θεατρική διασκευή της τηλεοπτικής σειράς Colombo. Η καριέρα του Σάλερνο εκτείνεται πέρα από τις εμφανίσεις· έχει επίσης εργαστεί στη διαφημιστική βιομηχανία, συμμετέχοντας σε καμπάνιες για το Fiat 500X (2015) και το Fiat 124 Spider (2016). Το 1978, υιοθέτησε ένα αγόρι δύο ετών με το όνομα Garvey Salerno από τη Μαρτινίκα. Η ποικιλόμορφη εργογραφία του αποδεικνύει την ευελιξία του ως διασκεδαστής και την ανθεκτική παρουσία του στην ιταλική ψυχαγωγία.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Νίνο Μανφρέντι

Ο Νίνο Μανφρέντι, γεννημένος Σατούρνο Μανφρέντι στις 22 Μαρτίου 1921, στην Κάστρο ντεϊ Βόλτσι, Φροσινόνε, ήταν ένας πολυσχιδής Ιταλός διασκεδαστής. Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του ζωής, κατείχε πολλές θέσεις: ηθοποιός, ηχολόγος, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, κωμικός, τραγουδιστής, συγγραφέας, ραδιοφωνικός παραγωγός και τηλεοπτικός παρουσιαστής. Θυμάται ως σημαντική μορφή στο είδος της κομέδια αλλ’ιταλιάννα. Οι γονείς του Μανφρέντι ήταν ο Ρωμάνιο Μανφρέντι και η Αντονίνα Περφίλι, και πέρασε την παιδική του ηλικία στη συνοικία Σαν Τζιοβάνι της Ρώμης, μετά από φοίτηση στο Collegio Santa Maria ως ημι-διακόνη. Η πρώιμη ζωή του Μανφρέντι σημαδεύτηκε από ασθένειες· υπέφερε από φυματίωση το 1937 και νοσηλεύτηκε σε σανατόριο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έμαθε να παίζει μπαγλαμά και εντάχθηκε στην ορχήστρα του νοσοκομείου, αποδεικνύοντας ένα πρώιμο ενδιαφέρον για την ερμηνεία. Το 1941, ξεκίνησε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο στη Νομική Σχολή· ωστόσο, γρήγορα άλλαξε την προσοχή του στην υποκριτική. Έκανε το ντεμπούτο του ως παρουσιαστής και ηθοποιός στο μικρό θέατρο της εκκλησίας του την ίδια χρονιά, και αποφοίτησε στη Νομική τον Οκτώβριο του 1945 με διατριβή για την άμυνα από νόμου. Αποφοίτησε από τη Εθνική Λυρική Σχολή τον Ιούνιο του 1947, και ακολούθησε την πρώτη του θεατρική εμφάνιση την ίδια χρονιά. Κατά το 1948, συμμετείχε σε παραστάσεις όπως ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα και Η Θύελλα στο Piccolo Teatro di Milano, και παράλληλα ξεκίνησε την ραδιοφωνική του καριέρα ως κωμικός και μιμητής. Η καριέρα του Μανφρέντι άνθησε καθ’ όλη τη δεκαετία του 1950 και μετά. Έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο το 1949 με την ταινία *Torna a Napoli* και συνεργάστηκε με τον Εντουάρντο Ντε Φιλίπο, παρουσιάζοντας τρία μονόπρακτα έργα στο Θέατρο Eliseo μεταξύ 1952 και 1953. Από το 1951, σχημάτισε ένα κωμικό τρίο με τον Πάολο Φεράρι και τον Τζιάνι Μπονάγκουρα, αποκτώντας περαιτέρω αναγνώριση μέσω ραδιοφωνικών εκπομπών ποικίλου περιεχομένου και σατιρικών θεαμάτων. Παρουσίασε την *Canzonissima* μαζί με την Ντελία Σκάλα και τον Πάολο Πανέλλι από το 1959, αυξάνοντας σημαντικά τη δημοτικότητά του. Επέτυχε επιτυχία σε μουσικά κωμώδια όπως η *Un trapezio per Lisistrata* (1958) και η *Rugantino* (1962). Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Μανφρέντι έλαβε πολυάριθμα βραβεία, συμπεριλαμβανομένων έξι βραβείων David di Donatello και έξι βραβείων Nastro d’Argento. Κέρδισε επίσης το Prix de la première oeuvre στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών του 1971 για την ταινία *Between Miracles*. Ο Νίνο Μανφρέντι απεβίωσε στη Ρώμη στις 4 Ιουνίου 2004.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Πάολο Βιλάτζιο

Ένας Ιταλός ηθοποιός, κωμικός, σκηνοθέτης ταινιών και συγγραφέας, ο Πάολο Βιλάτζιο ήρθε στον κόσμο στις 30 Δεκεμβρίου 1932 στη Γένοβα. Οι γονείς του ήταν ο Έτορε Βιλάτζιο, τοπογράφος από την Παλέρμο, και η Μαρία Φαράτσι, καθηγήτρια γερμανικών από τη Βενετία. Ο Πιέρο, δίδυμος αδελφός του Πάολο Βιλάτζιο, εργάστηκε ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πίζας. Η πρώιμη ζωή του Βιλάτζιο περιλάμβανε ποικίλες εμπειρίες· εργάστηκε ως σερβιτόρος, ομιλητής της BBC και ψυχαγωγός στα κρουαζιερόπλοια Costa Cruises, και αργότερα στην Cosider, όπου η διοργάνωση εταιρικών εκδηλώσεων παρείχε έμπνευση για τον χαρακτήρα του Ούγο Φαντότσι. Η καριέρα του Βιλάτζιο περιλάμβανε διάφορες δημιουργικές δραστηριότητες. Δημιούργησε αξέχαστους χαρακτήρες όπως ο καθηγητής Κρανζ, ο Τζιαντομένικο Φράκια και κυρίως ο Ούγο Φαντότσι. Η κωμωδία του ήταν πρωτοποριακή και σουρεαλιστική, αντλώντας έμπνευση από την κόμμεδια ντελ'άρτε, και χρησιμοποιούσε τεχνικές όπως νεολογισμούς, επιθετικά επίθετα, μορφολογικά λάθη και γραφειοκρατικούς όρους στη συγγραφή του. Έγραψε αρκετά σατιρικά βιβλία με πρωταγωνιστή τον Ούγο Φαντότσι, με το Fantozzi (1971) να πουλάει πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα και να του αποφέρει το Βραβείο Γκόγκολ στη Μόσχα. Ο χαρακτήρας του Ούγο Φαντότσι εξελίχθηκε σε μια ευρέως επιτυχημένη κινηματογραφική σειρά, με τον Βιλάτζιο να πρωταγωνιστεί στην ταινία Fantozzi (1975), σε σκηνοθεσία Λουτσιάνο Σάλτσε. Συνεργάστηκε επίσης με τον Φεντερίκο Φελίνι, την Λίνα Βερμούλερ, τον Ερμάνο Ολμι, τον Μάριο Μονικέλι και τον Γκαμπριέλ Σαλβατόρες σε ταινίες, εμφανιζόμενος συχνά σε δραματικούς ρόλους. Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Βιλάτζιο έλαβε πολυάριθμα βραβεία. Έλαβε το David di Donatello το 1990· έλαβε επίσης ένα Nastro d'Argento το 1992 και τον Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας την ίδια χρονιά, τιμώντας τα επιτεύγματά του σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Έλαβε επίσης το Honorary Pardo στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Λοκάρνο το 2000. Η δημιουργική παραγωγή του Βιλάτζιο επεκτεινόταν πέρα από τον κινηματογράφο και τα βιβλία· έγραψε τραγούδια με τον Fabrizo De André, συμπεριλαμβανομένων των 'Carlo Martello torna dalla battaglia di Poitiers' και 'Il fannullone,' και πρωταγωνίστησε σε θεατρικά έργα, υποδυόμενος τον Αρπαγκόν στο L'Avare του Μολιέρου το 1996. Επίσης, παρουσίασε το σατιρικό δελτίο ειδήσεων Striscia la notizia το 1996, και προηγουμένως παρουσίαζε πειραματικά και πρωτοποριακά τηλεοπτικά προγράμματα στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Κριτικοί όπως ο Goffredo Fofi, ο Michele Serra, ο Enrico Giacovelli και ο Beppe Grillo τον σύγκριναν με τους Buster Keaton, Charlie Chaplin, Stan Laurel και Oliver Hardy. Ο Paolo Villaggio απεβίωσε στη Ρώμη στις 3 Ιουλίου 2017, συνεπεία επιπλοκών του διαβήτη.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Τόσκα Ντ' Ακίνο

Η Τοσκίνα Ντ’Ακίνο, μια Ιταλίδα ηθοποιός, κωμικός και τηλεοπτική παρουσιάστρια, ήρθε στον κόσμο στη Νάπολη στις 10 Ιουνίου 1966. Οι γονείς της είναι ο Κλαούντιο και η Αντέλε Ντ’Ακίνο. Ξεκίνησε την καριέρα της στην ηλικία των 15 ετών με εμφανίσεις σε τοπικές τηλεοπτικές εκπομπές, δείχνοντας γρήγορα ενδιαφέρον για την ερμηνεία. Στην ηλικία των 19 ετών, μετακόμισε στη Ρώμη για να ακολουθήσει την υποκριτική, υποδεικνύοντας μια δέσμευση στην ανάπτυξη του ταλέντου της. Η Ντάκουινο παρακολούθησε την Ακαδημία Εθνικής Θεατρικής Τέχνης Σίλβιο ντ’ Αμίκο και αποφοίτησε από την Ακαδημία Δραματικής Τέχνης Σίλβιο ντ’ Αμίκο. Οι πρώτες της συμμετοχές περιλάμβαναν εμφανίσεις στις ταινίες Fantastico (1986) και Fantastico 7 (1986). Έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο με την ταινία Rimini Rimini - Un anno dopo (1988), ακολουθούμενη από ρόλους στις ταινίες Street Kids (1989) και Paganini (1989), γνωστή και ως Kinski Paganini (1989). Κατά τη δεκαετία του 1990, εμφανίστηκε συχνά σε κωμικούς ρόλους ταινιών, αποκτώντας δημοτικότητα μέσω τηλεοπτικών εμφανίσεων. Έπαιξε στις ταινίες Το ταξίδι του Κάπτεν Φρακάσσα (1990) και Μαύρες Τρύπες (1995), και συνέβαλε σε ταινίες όπως οι Οι Απόφοιτοι (1995) και Ο Αναστροφής (1996), συνεργαζόμενη αξιοσημείωτα με τον Λεονάρντο Πιεράκκιονι. Από το 2000 και έπειτα, η D'Aquino συνέχισε να εργάζεται στην τηλεόραση, εμφανιζόμενη σε διάφορα μυθολογικά προγράμματα και εκπομπές. Συν-παρουσίασε την εκπομπή του RAI, Torno Sabato , μαζί με τον Giorgio Panariello στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Το 2005, συν-παρουσίασε την 48η διοργάνωση του Zecchino d'Oro. Συμμετείχε στο Notti sul ghiaccio το 2007 και στην τρίτη έκδοση του Premio Città dei Cavalieri di Malta το 2009. Η D'Aquino εξερεύνησε επίσης γαστρονομικές δραστηριότητες, εργαζόμενη ως βοηθός σεφ στο La terra dei cuochi το 2013 και συμμετέχοντας στο MasterChef το 2012. Κέρδισε τη δεύτερη έκδοση του Bake Off Italia Celebrity Edition το 2017 μαζί με την Francesca Piccolo. Από το 2019 έως το 2020, διετέλεσε καλλιτεχνική διευθύντρια και συν-παρουσιάστρια του Sabaudia Studios Festival. Έχει παντρευτεί δύο φορές· πρώτα τον μηχανικό Mauro Gabrielli με τον οποίο έχει έναν γιο που ονομάζεται Edoardo (γεννημένος το 1999) και στη συνέχεια τον παραγωγό Massimo Martino το 2013, με τον οποίο έχει έναν γιο που ονομάζεται Francesco (γεννημένος το 2005).

Προβολή προφίλ