Adriano Celentano jest włoskim artystą, który wykonywał zawody piosenkarki, showmana, aktora, reżysera, scenarzysty, kompozytora, gospodarza telewizji, humorzysty, komika, producenta płyt i tancerza.
Urodzony 15 czerwca 1920 roku w Rzymie, Alberto Sordi był wszechstronnym włoskim artystą, który pracował jako aktor, komik, lektor, reżyser, piosenkarz, kompozytor i scenarzysta. Zmarł w Rzymie 24 lutego 2003 roku. Jego kariera trwała ponad 60 lat i obejmowała 160 filmów, z czego wyreżyserował 18. Sordi, uznawany za kluczową postać w *commedia all'italiana* i jednego z najważniejszych aktorów włoskiego kina, często ukazywał zmiany w społeczeństwie włoskim poprzez swoje role. Sordi rozpoczął karierę 15-letnim okresem niewielkich ról jako statysta lub aktor drugoplanowy, pojawiając się jako statysta w filmie *Scipione l'Africano* w 1937 roku. Początkowo podjął studia muzyczne, śpiewając w chórze Kaplicy Sykstyńskiej w wieku siedmiu lat i studiując operę przez kilka lat po zmianie głosu. Chociaż krótko uczył się w Giulio Romano Commercial Institute w Trastevere i później ukończył studia jako księgowy, aby uszczęśliwić swoją matkę, uczęszczał również do Accademia dei filodrammatici w Mediolanie, z którego został wydalony ze względu na jego rzymski dialekt i postrzegany brak talentu. Wczesny sukces odniósł jako aktor głosowy, szczególnie podkładając głos Oliverowi Hardymu, począwszy od 1937 roku. Jego doświadczenie teatralne dodatkowo ukształtowało jego umiejętności komediowe. Sordi zyskał rozgłos jako czołowy aktor we wczesnych latach 50. XX wieku i jest uważany za jednego z najwybitniejszych interpretatorów włoskiej komedii. Często współpracował z Nino Manfredim, Vittorio Gassmanem i Ugo Tognazzim, tworząc popularny kwartet. Znaczący tercet obejmował również Aldo Fabriziego i Annę Magnani, przyczyniając się do reprezentacji Rzymu w kinie. Choć jego wczesne prace ugruntowały pozycję jako komediowego siłacza, w latach 60. zaczął interpretować złożone postacie dramatyczne. Przez całą swoją karierę Sordi czerpał inspirację dla swoich postaci z włoskiego społeczeństwa, współpracując z wybitnymi reżyserami, pisarzami i scenarzystami. Zdobył pięć nagród Nastro d'argento, dziesięć nagród David di Donatello oraz nagrodę Złoty Globus. W uznaniu jego rozległych wkładów w kinematografię, otrzymał Złotego Lwa za całokształt twórczości.
Urodzony w Rzymie jako Aldo Fabbrizi 1 listopada 1905 roku, Aldo Fabrizi był włoskim artystą, który pracował jako aktor, reżyser, scenarzysta i komik. Jego ojciec, Giuseppe Fabbrizi, zmarł, gdy miał jedenaście lat, a jego matka, Angela Petrucci, zajmowała się sprzedażą owoców z Tivoli. Fabrizi rozpoczął karierę w 1931 roku w podmiejskim teatrze w Rzymie, zyskując lokalny sukces dzięki komicznym scenkom i monologom podczas występów z towarzystwem ‘Reginella’. Stał się ważną postacią w rzymskiej scenie rewii i avanspettacolo, przyczyniając się do dialektowego czasopisma 'Rugantino' i publikując w 1928 roku tom rzymskich wierszy, 'Lucciche ar sole'. Kariera Fabriziego wykraczała poza scenę. Zadebiutował na ekranie w 1942 roku w filmie *Avanti c'è posto...*, a później zyskał znaczną rozpoznawalność dzięki roli bohaterskiego księdza, Don Morosini, w filmie Roberto Rosselliniego *Rzym, miasto otwarte* (1945). Poza tym użyczał głosu postaciom w filmach takich jak *Maddalena... zero in condotta* (1940) i *Kradzież roweru* (1948). W latach 50. i 60. często współpracował z Totò i Peppino De Filippo, zarówno na ekranie, jak i na scenie; Fabrizi i Totò łączyła bliska przyjaźń i cieszyli się wspólnym improwizowanym aktorstwem. W 1948 roku wyreżyserował dramat *Imigranci*, a w 1950 roku zdobył Srebrną Lektę za rolę w filmie *Pierwsza Komunia* oraz kolejną za *Dylemat ojca*. Fabrizi odniósł dalszy sukces na scenie dzięki musicalowi *Rugantino* (1964). Talent i wkład Fabriziego do włoskiego przemysłu rozrywki spotkały się z szerokim uznaniem. W 1988 roku otrzymał specjalną nagrodę David di Donatello za całą karierę, a także dwie nagrody Nastro d'Argento, w tym za film *Wszyscy kochaliśmy się tak bardzo*. Zdobył również uznanie na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1952 roku za najlepszy scenariusz filmu *Policjanci i złodzieje*. Jego role często przedstawiały rzymskie typy, takie jak woźnicy i motorniczy tramwajów. Fabrizi występował na tournée po Europie, Ameryce Łacińskiej i Broadwayu, a około 1937 roku w jego trupie aktorskiej przebywał przez krótki czas Alberto Sordi. Był żonaty z piosenkarką Beatrice Rocchi (Reginella) aż do jej śmierci w 1981 roku. Po jego śmierci w Rzymie 2 kwietnia 1990 roku, Poste italiane wydało później tego samego roku pocztową waloryzacyjną ku pamięci Aldo Fabriziego.
Ambra Angiolini jest włoską aktorką i piosenkarką, urodzoną w Rzymie 22 kwietnia 1977 roku, córka Alfredo Angioliniego i Doriany Comini. Ma dwóch starszych braci i siostry: Barbarę i Andreę. Jej kariera rozpoczęła się w wieku 13 lat jako statystka w programie telewizyjnym Fantastico w latach 1990 i 1991. Wczesną rozpoznawalność zyskała dzięki udziałowi w Bulli e pupe w 1992 roku, wykonując utwór Claudio Baglioniego 'Poster', a następnie prowadząc Non è la RAI od 1992 do 1993 roku, rola ta znacząco podniosła jej profil. Podczas swojego pobytu w programie Non è la RAI , Ambra Angiolini rozpoczęła karierę muzyczną, wydając singiel "T'appartengo" w 1994 roku. To doprowadziło do wydania jej debiutanckiego albumu, T'appartengo , który odniósł znaczny sukces, sprzedając się w 800 000 egzemplarzy i zdobywając osiem platynowych płyt oraz jedną złotą. Kontynuowała wydawanie muzyki, a albumy Angiolini (znany również jako Angelitos ) pojawiły się w 1996 roku, Ritmo vitale w 1997 roku (a w 1998 roku wersję hiszpańską), oraz InCanto w 1999 roku. Jej muzyczne przedsięwzięcia obejmowały również występ na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Viña del Mar w Chile w lutym 1997 roku oraz udział w musicalu Emozioni w 2001 roku. Prowadziła także liczne inne programy telewizyjne, takie jak Generazione X , Super i Sanremo Top 1997 . Ambra Angiolini rozpoczęła karierę aktorską w filmie, zadebiutowała w Saturn w opozycji (2007). Ta rola okazała się przełomowa, przynosząc jej Davida di Donatello za najlepszą rolę drugoplanową, Nastro d’Argento za najlepszą rolę drugoplanową, Ciak d’oro oraz Globo d’oro w 2007 roku. Następnie wystąpiła w kilku filmach, w tym Czarno i biało (2008), Niedojrzały (2011), Viva l'Italia (2013), Czy pamiętasz mnie? (2014) i Wybór (2015). W 2022 roku otrzymała kolejną Nastro d’argento za swoją pracę w Le fate ignoranti . Żyła z Francesco Rengą od nieokreślonej daty rozpoczęcia relacji do 2015 roku, mając dwójkę dzieci: Jolandę (ur. 2004) i Leonardo (ur. 2006). Była w związku z Massimiliano Allegri w latach 2017–2021.
Giuseppe Piero Grillo, znany zawodowo jako Beppe Grillo, urodził się w Genui, Liguria 21 lipca 1948 roku. Jego rodzicami byli Piera Tieghi, pianistka, oraz Enrico Grillo, właściciel fabryki metalowych wyrobów. Początkowo studiował księgowość w prywatnym instytucie 'Ugolino Vivaldi' i krótko uczęszczał na wydział ekonomii i handlu Uniwersytetu Genueńskiego, ale nie ukończył studiów. Przed rozpoczęciem kariery komediowej pracował jako sprzedawca odzieży, a następnie w firmie ojca. Grillo rozpoczął swoją karierę improwizując monolog podczas przesłuchania, co doprowadziło do jego odkrycia przez prezentera telewizyjnego Pippo Baudo dwa tygodnie później. Grillo's wczesne występy telewizyjne obejmują Secondo Voi (1977-1978), Luna Park (1979) i Fantastico (1979), gdzie współprowadził z Lorettą Goggi. W latach 80. prowadził programy podróżnicze, takie jak Te la do io l'America (1982) i Te lo do io il Brasile (1984). Pojawił się również w filmach takich jak Cercasi Gesù (1982), za który otrzymał nagrodę David di Donatello i Nastro d’argento, Scemo di guerra (1985) oraz Topo Galileo (1988). W 1986 roku wystąpił w nagradzanych reklamach jogurtów i pojawił się na Festiwalu Piosenki w San Remo. Kontrowersyjna krytyka lidera Włoskiej Partii Socjalistycznej, Bettino Craxi, w telewizji doprowadziła do jego tymczasowego wykluczenia z telewizji publicznej. Od 2005 roku profil Grillo znacznie się rozszerzył wraz z uruchomieniem jego bloga, beppegrillo.it. Szybko zyskał wpływ, uznawany przez magazyn Time i w 2014 roku uplasował się wśród 10 najczęściej odwiedzanych stron internetowych na świecie. W tym roku był aktualizowany codziennie. We współpracy z piosenkarką Giorgią nagrał utwór 'Libera la mente' w 2007 roku. W 2009 roku współzałożył włoski Ruch Pięciu Gwiazd z Gianroberto Casaleggio, pełniąc rolę gwaranta i lidera politycznego. Partia uzyskała znaczącą część głosów – ćwierć – w wyborach w 2013 roku. Występuje na scenie zarówno we Włoszech, jak i za granicą, poruszając tematy takie jak zużycie energii, korupcja i globalizacja. Grillo powrócił do włoskiej telewizji publicznej w maju 2014 roku w programie Porta a Porta i prowadzi blogi w językach włoskim, angielskim i japońskim.
Carlo Pedersoli, znany zawodowo jako Bud Spencer, był włoskim aktorem, pływakiem i graczem wodnego polo. Urodził się 31 października 1929 roku w Neapolu, pochodził z rodziców Alessandro Pedersoli i Rosy Facchetti, którzy pierwotnie wyhodyzili z Darfo Boario Terme i Chiari odpowiednio, oba położone w prowincji Brescia we Włoszech. Zatrudnienie jego ojca wymagało przeprowadzki do Rzymu w 1940 roku, co zasadniczo zmieniło bieg jego dzieciństwa. Wczesne lata życia Buda Spencera obejmowały uczęszczanie do szkoły podstawowej wraz z Luciano De Crescenzo, co świadczyło o wczesnym połączeniu z kręgami artystycznymi. Studiował na Uniwersytecie Sapienza w Rzymie, początkowo chemię, a ostatecznie uzyskał dyplom prawniczy. Zanim zyskał sławę jako komik, Carlo Pedersoli odnosił sukcesy w sporcie. Dwa razy reprezentował Włochy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich; zarówno w 1952 jak i w 1956 roku zakwalifikował się do półfinałów w konkurencji pływania na 100 m stylem dowolnym. Odniósł również znaczące sukcesy w pływaniu i wodnym polo, pokonując dystans 100 m stylem dowolnym poniżej minuty 19 września 1950 roku i zdobywając srebrny medal na Igrzyskach Śródziemnomorskich w 1951 roku. Dalszym dowodem jego sportowych umiejętności było wygrananie mistrzostwa Włoch w wodnym polo w 1954 roku oraz zdobycie złotego medalu na Igrzyskach Śródziemnomorskich w 1955 roku. Jego wszechstronne umiejętności wykraczały poza sport; zgłosił kilka patentów, uzyskał certyfikaty pilota samolotów pasażerskich i śmigłowców oraz przez krótki czas pracował na różnych stanowiskach w Ameryce Południowej. Kariera aktorska Buda Spencera rozpoczęła się filmem "Quel fantasma di mio marito" (1950), po czym pojawił się w filmach takich jak "Quo Vadis" (1951) i "Siluri umani" (1954). Jednak najbardziej znany jest ze współpracy z Terencem Hillem, występując wspólnie w 18 filmach. Imię "Bud Spencer" było celowym wyborem, zainspirowanym piwem Budweiser i aktorem Spencerem Tracy. W 2010 roku otrzymał nagrodę Davida di Donatello za całokształt twórczości, uznającą jego znaczący wkład w włoskie kino. 27 czerwca 2016 roku Bud Spencer zmarł w Rzymie, pozostając w pamięci jako osoba, która wniosła istotny wkład zarówno w komedię, jak i sport, otrzymawszy w 2005 roku Caimano d'oro (Złotego Kaimana) od Włoskiego Związku Pływackiego.
Carlo Verdone to włoski aktor, komik, reżyser i scenarzysta, urodzony w Rzymie 17 listopada 1950 roku. W jego rodzinie ojciec, Mario Verdone, był profesorem historii filmu i krytykiem, a matka, Rossana Schiavina, profesorem literatury. Jego dziadek ze strony ojca, Oreste, był chemikiem z Pozzuoli (Neapol). Uczęszczał do Collegio Nazareno w Rzymie, gdzie poznał Christiana De Sica, a później studiował w Liceo classico w Rzymie. Verdone uzyskał stopień naukowy z literatury współczesnej na Uniwersytecie Sapienza w Rzymie w latach 1976-1977, pisząc pracę o włoskim filmie niemym, oraz dyplom reżyserii filmowej z Centro Sperimentale di Cinematografia w 1974 roku. Verdone rozpoczął swoją karierę w latach 70. XX wieku, prezentując swój komiczny styl. Pojawiał się w reklamach programu Carosello i zadebiutował w telewizji w 1977 roku w programie rozrywkowym Non stop . Przedstawił swoje postacie w telewizji w 1978 roku w serialu komediowym Non Stop . Sergio Leone dał mu debiut filmowy i szkolił go w technikach filmowych. Od młodego wieku kręcił amatorskie krótkie filmy, takie jak Poesia solare (1969), Allegoria di primavera (1971) i Elegia notturna (1973). Jego debiut reżyserski to Un sacco bello (1980), po którym nastąpił film Fun Is Beautiful (1980), w którym zagrał trzy postacie. Wspólnie z Sergio Leone napisał scenariusz do filmu Journey with Papà , a z Verdone i Leone – do filmu Troppo forte . Dorobek Verdone’a obejmuje wysoko ceniony film *Biały, czerwony i Verdone* (1981), wyprodukowany przez Sergio Leone i z Eleną Fabrizi w roli głównej, oraz jego ścieżkę dźwiękową skomponowaną przez Ennio Morricone. Wyreżyserował *Talcum Powder* (1982), który zdobył wiele nagród David di Donatello, i napisał go wraz z Enrico Oldoini. Od lat 90. jego twórczość porusza bardziej poważne tematy. W 1999 roku napisał książkę *Fatti Coatti*. Verdone wystąpił w serii filmów *Podręcznik miłości* (2005, 2007, 2011) i pojawił się w filmie Paolo Sorrentino *La Grande Bellezza* (2013). Wyreżyserował *Błędne koło* (2018), współtworząc go z Nicolą Guaglianone i Menottim. Otrzymał liczne nagrody, w tym dziewięć nagród David di Donatello, cztery Globi d’oro, jedenaście Nastri d'argento oraz dwie Premi Flaiano. W 2017 roku otrzymał tytuł doktora honoris causa dziedziny Dziedzictwa Kulturowego i Terytorium z Uniwersytetu Rzymu Tor Vergata. Ostatnio wystąpił w *L'Abbiamo Fatta Grossa* (2016), gdzie gra Artura Merlino, skromnego prywatnego detektywa, u boku Antonio Albanese jako Yuri Pelagatti.
Monica Vitti, urodzona Maria Luisa Ceciarelli 3 listopada 1931 roku w Rzymie, była włoską aktorką i osobowością telewizyjną. Jej rodzicami byli Adele Vittiglia z Bolonii i Angelo Ceciarelli, a jej pseudonim sceniczny pochodził od nazwiska panieńskiego matki, Vitti. Spędziła część dzieciństwa w Messynie i Neapolu, doświadczając wydarzeń wojennych, które wykształciły w niej pasję do teatru. Jako dziecko nadano jej przezwisko „setti vistini” ze względu na jej warstwowe stylizacje. Formalne szkolenie Vitti rozpoczęło się w Narodowej Akademii Sztuk Dramatycznych, gdzie ukończyła studia w 1953 roku, ucząc się pod okiem instruktorów takich jak Silvio D’Amico i Sergio Tofano. Uczęszczała również do Pittman’s College i występowała z włoską trupą aktorską na terenie Niemiec. Jej debiut sceniczny miał miejsce w La Mandragola Niccolò Machiavelliego, po którym przyszła rola Mariany w L’avaro Moliera w 1955 roku. Po raz pierwszy pojawiła się na ekranie bez wpisu w czołówce w filmie *Śmiej się! Śmiej się! Śmiej się!* w 1954 roku. Przez prawie czterdziestolecie kariery była znana ze swojego ochrypłego głosu i żywej prezencji. Vitti zyskała międzynarodowe uznanie dzięki swoim rolom w filmach Michelangelo Antonioniego, szczególnie w L'Avventura (1960), na której obrazku umieszczono ją na włoskiej znaczku pocztowej. Grała w kolejnych filmach, które stały się znane jako „tetralogia niekomunikatywności” Antonioniego: La Notte (1961) z Jeanne Moreau i Marcello Mastroiannim, L'Eclisse (1962) z Alainem Delonem oraz Il deserto rosso (1964). Współpracowała z aktorami takimi jak Marcello Mastroianni, Alain Delon, Richard Harris, Terence Stamp i Dirk Bogarde. Oprócz tych ról dramatycznych, Vitti wykazała również talent komediowy w filmach takich jak La ragazza con la pistola i Io so che tu sai che io so , oraz wyreżyserowała kilka komedii u boku Carlo Di Palmy, rozpoczynając od Teresa the Thief (1973). Jej występy przyniosły jej pięć nagród David di Donatello za najlepszą aktorkę, a także cztery specjalne wyróżnienia. Otrzymała również siedem włoskich Złotych Globusów za najlepszą aktorkę, wraz z Złotym Globusem za całą karierę i nagrodą Złotego Lwa za całą karierę na Festiwalu Filmowym w Wenecji. Artystyczna współpraca Vitti z reżyserem Michelangelo Antonioni wykraczała poza ich filmowe projekty, przeradzając się w związek romantyczny. Podkładała głos Dorianowi Grayowi w Il grido . Po długiej karierze Monica Vitti zmarła w Rzymie 2 lutego 2022 roku, pozostawiając po sobie znaczące dziedzictwo w włoskim kinie.
Roberto Salerno, zawodowo znany jako Nini Salerno, jest włoskim aktorem, reżyserem, piosenkarzem, komikiem i wykonawcą kabaretowym. Urodził się we Weronie 8 października 1948 roku i jest spokrewniony z dziennikarzem radiowym Paolo Salerno oraz ma brata, Nicolę Salerno, który jest częścią RADAR i NAD. Jest żonaty z Patrizią, której wpływ zainspirował Francesco De Gregori do napisania piosenki 'Rimmel'. Kariera Salerniego rozpoczęła się w 1971 roku, kiedy to został współzałożycielem i uczestnikiem włoskiego zespołu komediowo-muzycznego I Gatti di Vicolo Miracoli. I Gatti di Vicolo Miracoli powstały w Weronie w 1971 roku, a Salerno pozostał z grupą od tego roku do jej rozwiązania w 1985. Grupa szybko zyskała popularność, występując w klubie Derby w Mediolanie począwszy od 1971 roku i regularnie biorąc udział w programach rozrywkowych RAI od 1975 roku. W 1972 roku wydali swój debiutancki album, zatytułowany 'I Gatti di Vicolo Miracoli', a ich występy w programach satyrycznych i muzycznych reżyserował Arturo Corso. Salerno zagrał również w komediowych filmach Arrivano i gatti i Una vacanza bestiale w 1980 roku. Grupa odniosła znaczący sukces dzięki przebojowi "Capito?" w 1979 roku, który osiągnął czwarte miejsce na włoskich listach przebojów. Po odejściu jednego z członków w 1981 roku, grupa kontynuowała działalność jako trio. Po rozpadzie After I Gatti di Vicolo Miracoli w 1985 roku, Salerno kontynuował intensywną pracę w kinie, telewizji i teatrze jako aktor, reżyser i scenarzysta. Reżyserował film *Arrivano i miei* w 1983 roku i wystąpił w filmach takich jak *Un ufficiale non si arrende mai nemmeno di fronte all'evidenza* (1973) i *Secondo Ponzio Pilato* (1987). Salerno pojawiał się również w licznych serialach telewizyjnych, w tym *I ragazzi del muretto* (1991), *Il commissario Corso* (1991) oraz *Un medico in famiglia* (1999-2000). Prowadził lub występował w różnych programach telewizyjnych przez całą swoją karierę, w tym *Quo vadiz?* (1984), *Un fantastico tragico venerdì* (1986), *Amici mostri* (1993-1994) i był stałym gościem w *Buona Domenica* (1998-1999). Okazjonalnie spotykał się z I Gatti di Vicolo Miracoli na potrzeby filmów, programów telewizyjnych i występów scenicznych, począwszy od 1997 roku. Obecnie Salerno gra rolę inspektora Gordona w teatralnej adaptacji serialu telewizyjnego Colombo. Kariera Salerno wykracza poza występy; pracował również w reklamie komercyjnej, pojawiając się w kampaniach dla Fiata 500X (2015) i Fiata 124 Spider (2016). W 1978 roku adoptował dwuletniego chłopca o imieniu Garvey Salerno z Martyniki. Jego różnorodny dorobek świadczy o jego wszechstronności jako artysty i trwałej obecności we włoskim świecie rozrywki.
Nino Manfredi, urodzony jako Saturnino Manfredi 22 marca 1921 roku w Castro dei Volsci, Frosinone, był wszechstronnym włoskim artystą. W trakcie swojej kariery zawodowej pełnił wiele funkcji: aktor, aktor głosowy, reżyser, scenarzysta, dramaturg, komik, piosenkarz, autor, osobowość radiowa i prezenter telewizyjny. Pamiętany jest jako wybitna postać w gatunku commedia all'italiana. Rodzicami Manfrediego byli Romeo Manfredi i Antonina Perfili, a dzieciństwo spędził w dzielnicy San Giovanni w Rzymie po uczęszczaniu do Collegio Santa Maria jako semiconvittore. Wczesne życie Manfrediego było naznaczone chorobą; w 1937 roku cierpiał na gruźlicę i spędził czas w sanatorium. W tym okresie nauczył się grać na banjo i dołączył do szpitalnej orkiestry, co świadczyło o jego wczesnym zainteresowaniu występami. W 1941 roku rozpoczął studia na Wydziale Prawa; jednak szybko skierował swoją uwagę na aktorstwo. Debiutował jako prezenter i aktor w małym teatrze swojej parafii tego samego roku, a w październiku 1945 roku ukończył studia prawnicze z pracą o obronie koniecznej. Ukończył Narodową Akademię Sztuk Teatralnych w czerwcu 1947 roku, po czym tego samego roku odbył swój pierwszy występ sceniczny. W 1948 roku występował w sztukach takich jak Romeo i Julia oraz Burza w Piccolo Teatro di Milano, a jednocześnie rozpoczął karierę radiową jako komik i imitator. Kariera Manfrediego rozkwitła w latach 50. i później. Debiutował na ekranie w 1949 roku filmem *Torna a Napoli* i współpracował z Eduardo De Filippo, wystawiając trzy sztuki jednoaktowe w Teatro Eliseo między 1952 a 1953 rokiem. Od 1951 roku tworzył komediowy tercet z Paolo Ferrari i Gianni Bonagurą, zyskując dalsze uznanie dzięki programom radiowym i rewii. W 1959 roku zaczął prowadzić *Canzonissima* u boku Delii Scali i Paolo Panelli, co znacząco zwiększyło jego popularność. Osiągnął sukces w komediach muzycznych takich jak *Un trapezio per Lisistrata* (1958) i *Rugantino* (1962). W trakcie swojej kariery Manfredi otrzymał liczne nagrody, w tym sześć David di Donatello i sześć Nastro d’Argento. Zdobył również Prix de la première oeuvre na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1971 roku za film *Between Miracles*. Nino Manfredi zmarł w Rzymie 4 czerwca 2004 roku.
Włoski aktor, komik, reżyser filmowy i pisarz, Paolo Villaggio przyszedł na świat 30 grudnia 1932 roku w Genui. Jego rodzicami byli Ettore Villaggio, geodeta z Palermo, oraz Maria Faraci, nauczycielka języka niemieckiego z Wenecji. Piero, brat bliźniak Paolo Villaggio, pracował jako profesor na Uniwersytecie w Pizie. Wczesne lata życia Villaggio obfitowały w różnorodne doświadczenia; pracował jako kelner, lektor BBC i animator na statkach wycieczkowych Costa Cruises, a później w Cosider, gdzie organizowanie imprez firmowych dostarczyło mu inspiracji do postaci Ugo Fantozziego. Kariera Villaggio obejmowała różnorodne przedsięwzięcia twórcze. Stworzył niezapomniane postacie, takie jak profesor Kranz, Giandomenico Fracchia i najbardziej znany z nich, Ugo Fantozzi. Jego komedia była innowacyjna i surrealistyczna, czerpiąc inspirację z commedia dell'arte, a w pisaniu wykorzystywał techniki takie jak neologizmy, emfatyczne przymiotniki, błędy morfologiczne oraz terminologię biurokratyczną. Napisał kilka satyrycznych książek z udziałem Ugo Fantozziego, z których Fantozzi (1971) sprzedał się w ponad milion egzemplarzy i zapewnił mu nagrodę Gogola w Moskwie. Postać Ugo Fantozziego przekształciła się w szeroko uznaną filmową sagę, a Villaggio zagrał główną rolę w filmie Fantozzi (1975) w reżyserii Luciano Salce. Współpracował również z Federico Fellinim, Liną Wertmüller, Ermanno Olmi, Mario Monicellim i Gabriele Salvatores nad filmami, często pojawiając się w rolach dramatycznych. W trakcie swojej kariery Villaggio otrzymał liczne wyróżnienia. Statuetkę Davida di Donatello przyznano mu w 1990 roku; otrzymał również Nastro d'Argento w 1992 roku oraz Złotego Lwa na Festiwalu Filmowym w Wenecji tego samego roku, uhonorowując jego doroczne osiągnięcia. W 2000 roku otrzymał także Honorową Pardę na Festiwalu Filmowym w Locarno. Twórczość Villaggio wykraczała poza film i książki; pisał piosenki z Fabrizio De André, w tym 'Carlo Martello torna dalla battaglia di Poitiers' i 'Il fannullone,' oraz występował w sztukach teatralnych, grając Arpagona w L'Avare Moliera w 1996 roku. Prowadził również satyryczny biuletyn informacyjny Striscia la notizia w 1996 roku i wcześniej prowadził eksperymentalne i awangardowe programy telewizyjne pod koniec lat 60. Krytycy tacy jak Goffredo Fofi, Michele Serra, Enrico Giacovelli i Beppe Grillo porównywali go do Bustera Keatona, Charliego Chaplina, Stana Laurel i Olivera Hardy'ego. Paolo Villaggio zmarł w Rzymie 3 lipca 2017 roku na skutek powikłań cukrzycy.
Tosca D’Aquino, włoska aktorka, komik i prezenterka telewizyjna, przyszła na świat w Neapolu 10 czerwca 1966 roku. Jej rodzicami są Claudio i Adele D’Aquino. Rozpoczęła karierę w wieku 15 lat, występując w lokalnych programach telewizyjnych, szybko wykazując zainteresowanie występem scenicznym. W wieku 19 lat przeniosła się do Rzymu, aby realizować swoje ambicje aktorskie, co świadczyło o jej zaangażowaniu w rozwój swojego talentu. D'Aquino uczęszczała do Akademii Narodowej Sztuki Dramatycznej Silvio D’Amico i ukończyła Akademię Sztuk Scenicznych im. Silviona d’Amico. Jej wczesne role obejmowały występy w Fantastico (1986) i Fantastico 7 (1986). Debiutowała na ekranie w Rimini Rimini - Un anno dopo (1988), po czym zagrała w Street Kids (1989) i Paganini (1989), znanym również jako Kinski Paganini (1989). W latach 90. często pojawiała się w komediach filmowych, zyskując popularność dzięki występom telewizyjnym. Zagrała w Podróży kapitana Fracassy (1990) i Czarne dziury (1995), oraz przyczyniła się do filmów takich jak Absolwenci (1995) i Cyklon (1996), szczególnie współpracując z Leonardo Pieraccioni. Od roku 2000 D'Aquino kontynuowała pracę w telewizji, występując w różnych programach fabularnych i talk-show. Współprowadziła program RAI Torno Sabato u boku Giorgio Panariello na początku lat 2000. W 2005 roku współprowadziła 48. edycję Zecchino d'Oro. Uczestniczyła w Notti sul ghiaccio w 2007 roku i w trzeciej edycji Premio Città dei Cavalieri di Malta w 2009 roku. D'Aquino również zajęła się kulinariami, pracując jako asystentka szefa kuchni w programie La terra dei cuochi w 2013 roku oraz uczestnicząc w MasterChef w 2012 roku. W 2017 roku wygrała drugą edycję Bake Off Italia Celebrity Edition u boku Francesci Piccolo. Od 2019 do 2020 roku pełniła funkcję dyrektora artystycznego i współprowadzącej Sabaudia Studios Festival. Była dwukrotnie zamężna; najpierw z inżynierem Mauro Gabriellim, z którym ma syna o imieniu Edoardo (ur. 1999), a następnie z producentem Massimo Martino w 2013 roku, z którym ma syna o imieniu Francesco (ur. 2005).
Albania
Armenia
Argentyna
Austria
Australia
Azerbejdżan
Belgia
Bułgaria
Benin
Brazylia
Kanada
Szwajcaria
Chile
Kamerun
Chiny
Kolumbia
Czechy
Niemcy
Dania
Dominikana
Algieria
Estonia
Egipt
Hiszpania
Finlandia
Francja
Wielka Brytania
Ghana
Grecja
Gwatemala
Węgry
Indonezja
Irlandia
Izrael
Indie
Irak
Iran
Włochy
Jamajka
Japonia
Kenia
Korea, Południe
Kazachstan
Liban
Łotwa
Maroko
Mjanma
Malta
Malawi
Meksyk
Malezja
Nigeria
Nikaragua
Holandia
Norwegia
Nepal
Nowa Zelandia
Peru
Filipiny
Pakistan
Polska
Portugalia
Katar
Rumunia
Serbia
Rosja
Arabia Saudyjska
Szwecja
Słowenia
Słowacja
Tajlandia
Tunezja
Turcja
Tajwan
Ukraina
Uganda
Stany Zjednoczone
Urugwaj
Uzbekistan
Wietnam
Republika Południowej Afryki
